அரபு அரசியல் அமைப்புகளில் ஜனநாயக நெருக்கடி

(1) "எந்தவொரு பிரச்சனைக்கும் சரியான தீர்வு காண்பது என்பது அப்பிரச்சனையை எவ்வளவு சரியாக முன்வைக்கிறோம் என்பதைப் பொறுத்தே அமைகிறது."

இந்த அடிப்படை நெறிமுறையின் வழிகாட்டுதலில், அரபு அரசியல் அமைப்புகளில் உள்ள ஜனநாயகம் தொடர்பான பிரச்சனை குறித்தான சில முறைமையியல் (methodological) அவதானிப்புகளை பின்வரும் பக்கங்களில் நாங்கள் முன்வைக்கிறோம். உண்மையில், இப்பிரச்சனையைச் சுற்றியுள்ள பெரும்பாலான அறிவுசார் குழப்பங்களுக்கும் சீரற்ற அரசியல் நடவடிக்கைகளுக்கும் இந்த அடிப்படை நெறிமுறையைத் தொடர்ந்து புறக்கணிப்பதே மூலக்காரணமாகும்.

(2) அரபு அரசியல் அமைப்புகளில் ஜனநாயகம் குறித்த கேள்வி என்பது, பொதுவாக ஒரு ஒரே மாதிரியான அடிப்படை அனுமானத்திலிருந்தே அணுகப்பட்டு வந்துள்ளது; இவ்விஷயத்தைக் கையாண்ட பெரும்பாலான அறிவுஜீவிகளின் ஆய்வுகளும் இதையே பகிர்ந்துகொள்கின்றன: அதாவது, இந்த அரசியல் அமைப்புகளுக்குள் ஜனநாயகம் என்பது நிலவவில்லை என்பதே அதுவாகும். இந்த அனுமானத்திலிருந்து ஒரு முன்நிர்ணயிக்கப்பட்ட இலக்கு உருவாகிறது: அதிகாரச் சுழற்சி, அதிகார மாற்றத்திற்கான நடுநிலையான வழிமுறைகள், எதிர்க்கட்சிகளுக்கான சுதந்திரம், சட்டத்தின் ஆட்சிக்கு நிர்வாக நடவடிக்கைகளை உட்படுத்துதல், நீதித்துறை முடிவுகளுக்கு மதிப்பளித்தல், அதிகாரப் பகிர்வு, திறந்தநிலை மற்றும் வெளிப்படைத்தன்மை, மனித உரிமைகளுக்கு மதிப்பளித்தல் மற்றும் மேலைநாட்டு ஜனநாயக அமைப்புகளின் பிற அத்தியாவசிய அம்சங்கள் உள்ளிட்ட பல வடிவங்களில் ஜனநாயகத்தை தொடர்ச்சியாக நடைமுறைப்படுத்தக் கோருவதே அந்த இலக்காகும்.

இங்குள்ள பிரச்சனை என்னவென்றால்—அரபு உலகின் சில பகுதிகளில் நடைபெற்ற போராட்ட இயக்கங்களின் பின்னணியிலும் கூட—ஒரு மையக் கருத்தாக்கம் திட்டமிட்டு புறக்கணிக்கப்படுவதாகும்:

"அரபு அரசியல் அமைப்புகளின் ஆட்சி நிறுவனங்கள், உலகளாவிய முதலாளித்துவத்திற்குள் தங்களது வரலாற்று ரீதியான உருவாக்கத்தின் காரணமாக, மேலைநாட்டு ஜனநாயகங்களுக்கு அமைப்பியல் ரீதியாக முரண்படும் கணிசமான அளவிலான சர்வாதிகாரப் போக்கைக் கொண்டுள்ளன."

இந்தக் கருத்தாக்கத்தின் அடிப்படையில் பார்க்கும்போது, அரபு உலகில் அரசியல் சர்வாதிகாரம் வரலாற்று ரீதியாக எவ்வாறு உருவானது என்பது குறித்த அமைப்பியல் புரிதல் இல்லையெனில், விரும்பிய ஜனநாயக இலக்குகளை எட்டுவது என்பது ஒரு நடைமுறை சாத்தியமற்ற (utopian) முயற்சியாகவே அமையும். இந்த நெருக்கடியைக் கட்டுப்படுத்தும் புறநிலையான விதியைக் கண்டறிவதற்கு இத்தகைய புரிதல் அவசியமாகும்; ஐரோப்பிய காலனித்துவ விரிவாக்கத்தின் மூலம் சர்வதேச மூலதனம் அரபு உலகிற்குள் முதன்முதலில் நுழைந்தபோதே இந்நெருக்கடிக்கான பருப்பொருள் (material) அடிப்படைகள் உருவாகத் தொடங்கின.

எங்களது மையக் கருத்தாக்கத்தை சிலர் அன்றாட அரசியல் யதார்த்தத்தின் வெறும் அவதானிப்பு என்று மட்டுமே கருதியுள்ளனர். இது களையப்பட வேண்டிய ஒரு முறைமையியல் தவறாகும். எங்களது கருத்தாக்கம் இத்தகைய சுருக்கத்தைக் கடந்து நிற்பது அவசியமாகும்; ஏனெனில் இது ஒரு இரண்டாம்நிலைக் கருத்தாக்கம் தொடர்வதற்கான அடிப்படை அனுமானமாக அமைகிறது:

"அரபு அரசியல் அமைப்புகளில் ஒரு ஜனநாயக நெருக்கடி நிலவுகிறது."

எங்களது மையக் கருத்தாக்கத்தை இந்த முறைமையியல் சூழலிருந்து பிரித்தெடுப்பதற்கான எந்தவொரு முயற்சியும் எங்களது வாதத்தின் எல்லைக்கு வெளியே உள்ளதாகும்; ஏனெனில் நாங்கள் அதை ஒருபோதும் தனிமைப்படுத்தி முன்வைக்கவில்லை.

(3) எனவே, தொடக்கப்புள்ளி என்பது: அரபுச் சமூகங்களில் சமூக மற்றும் பொருளாதார பின்தங்கிய நிலையின் வரலாற்று ரீதியான உருவாக்கப் பகுப்பாய்விலிருந்து முறைமையியல் ரீதியாகப் பிரிக்க முடியாத ஒன்றாகும்; அதாவது, அரபு உலகில் சர்வாதிகார ஆட்சியின் வரலாற்று உருவாக்கத்தைப் பற்றிய புரிதலாகும்.

இந்த இடத்தில், வளைகுடா நாடுகளின் அரசியல் அமைப்புகளின் தனித்துவமான சிறப்பியல்புகளையும் நாம் அங்கீகரிக்க வேண்டும். இந்த சிறப்பியல்புகள் ஆதிக்கம் செலுத்தும் உற்பத்தி முறையிலிருந்து எழுகின்றன, இது கச்சா எண்ணெய் உபரியை மூலதனமாக மாற்றுவதற்கு இன்னும் அனுமதிக்கவில்லை. குறைந்தபட்சம் தற்போதைக்கு, வளைகுடாவின் ஆளும் அமைப்புகளுக்கு எதிராக புரட்சிகர எழுச்சிகள் ஏற்படுவதற்கான சாத்தியக்கூறுகள் ஒப்பீட்டளவில் குறைவாக இருப்பதற்கு இது பகுதியளவில் விளக்கமளிக்கலாம்.

இருப்பினும், நீண்ட கால அடிப்படையில், அரசு சேகரிக்கும் குத்தகைகளுக்கும் (rents) எண்ணெய் மற்றும் சுரங்கத் துறைகளில் செயல்படும் முக்கிய ஏகாதிபத்திய நிறுவனங்களால் சுவீகரிக்கப்படும் லாபங்களுக்கும் இடையிலான இயக்கவியல் பதற்றத்தின் எதிர்மறையான விளைவுகளை வளைகுடா மக்கள் அனுபவிக்கத் தொடங்கும்போது, உண்மையான எழுச்சிகள் ஏற்படுவதற்கான சாத்தியக்கூறுகள் மிகவும் அதிகமாகலாம்.

ஊடகங்கள் பொதுமக்களின் உணர்வுகளைக் கட்டுப்படுத்தும் திறனை இழந்து, வரையறுக்கப்பட்ட எல்லைக்கோடுகள் தங்களது புனிதத் தன்மையை இழந்து, உழைப்புச் சந்தையில் சரியாக ஒருங்கிணைக்கப்படாத புதிய தலைமுறையினர்—அமெரிக்காவின் தளர்ந்து வரும் அர்ப்பணிப்புகள், மாறிவரும் பிராந்திய அரசியல் ஏற்பாடுகள் மற்றும் ஆகப் பணக்கார வளைகுடா வரவுசெலவுத் திட்டங்களைக்கூட இறுதியில் நெருக்கடிக்குள்ளாக்கக்கூடிய ஆடம்பரப் பொதுச் செலவின வாக்குறுதிகளுக்கு மத்தியில்—அூழல் நிறைந்த அரசியல் நிறுவனங்களை எதிர்கொள்ளும்போது, மன்னராட்சிகளின் தற்காப்பு அரண்கள் உடைந்துபோகக்கூடும்.

(4) அரபு சர்வாதிகாரத்தின் வரலாற்று உருவாக்கத்தைப் பற்றிய புரிதலை வளர்ப்பதற்கு ஐந்து அடிப்படை அம்சங்களை விமர்சன ரீதியாக ஆராய வேண்டியது அவசியமாகும்:

முதல் அம்சம்: நவீன உலகம் என்பது ஒரு ஒற்றை அமைப்பாகும்: அதாவது 350 நபர்கள் 2.5 பில்லியன் மக்களின் மொத்த வருமானத்திற்குச் சமமான ஆண்டுக் கூட்டு வருமானத்தை அனுபவிக்கும் ஒரு உலகளாவிய முதலாளித்துவ அமைப்பாகும்; உலக மக்கள் தொகையில் 20% பேர் உலக இயற்கை வளங்களில் 80% வளங்களைக் கட்டுப்படுத்துகிறார்கள்; உலகின் ஆகப் பணக்காரர்களான 3 நபர்களின் சொத்து மதிப்பு 48 ஏழ்மையான நாடுகளின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்திக்குச் (GDP) சமமாகும்; மேலும் 200 மிகப்பணக்காரர்களின் சொத்து மதிப்பு உலக மக்கள் தொகையில் 41% பேரின் மொத்த வருமானத்தை விட அதிகமாக உள்ளது. அரபு பிராந்தியம் என்பது இந்த உலகளாவிய ஒட்டுமொத்த அமைப்பின் ஒரு புவிசார் அரசியல் கூறு மட்டுமே.

இரண்டாம் அம்சம்: இந்த பரஸ்பரம் இணைக்கப்பட்ட, ஆனால் இயல்பிலேயே சீரற்ற ஒட்டுமொத்த அமைப்பு தன்னிச்சையாக உருவாகவில்லை. இது ஒரு நீண்ட வரலாற்றுச் சேர்க்கையின் (historical accumulation) விளைவாகும், இதற்குப் பல பரஸ்பர தொடர்புள்ள விஷயங்களைப் பற்றிய புரிதல் தேவைப்படுகிறது:

• (அ) மூலதனத்தின் வரலாற்று ரீதியான உருவாக்கம் என்பது வெறும் பணத்தின் கூட்டுத்தொகையாக அல்லாமல் ஒரு சமூக உறவாகப் புரிந்து கொள்ளப்பட வேண்டும். அரசு என்பது சமூக அமைப்பின் ஒரு வடிவம் என்ற முறையில், இந்த உறவுக்கு வெளியே அல்லாமல் அதற்குள்ளேயே இயங்குகிறது. இதன் விளைவாக, அரசை முதலாளித்துவ அமைப்பிலிருந்து தனித்து நிற்கும் அல்லது அதற்கு வெளியே உள்ள ஒரு அமைப்பாகப் படிக்க முடியாது.

• (ஆ) நவீன உலகப் பொருளாதாரத்தில் அரபுப் பொருளாதாரங்களை ஒருங்கிணைப்பதில் ஐரோப்பிய காலனித்துவ விரிவாக்கத்தின் பங்கு: 1798-ல் எகிப்து மற்றும் லெவண்ட் மீதான பிரெஞ்சு படையெடுப்பு; 1807-ல் எகிப்து மீதான பிரிட்டிஷ் படையெடுப்பு; 1830-ல் அல்ஜீரியாவை பிரான்ஸ் ஆக்கிரமித்தது; 1839-ல் ஏடனை பிரிட்டன் ஆக்கிரமித்தது; 1881-ல் துனிசியாவை பிரான்ஸ் ஆக்கிரமித்தது; 1882-ல் எகிப்தை பிரிட்டன் ஆக்கிரமித்தது; 1891-ல் சூடான் மற்றும் ஓமன் மீதான பிரிட்டிஷ் கட்டுப்பாடு; 1912-ல் மொராக்கோ மீது பிரெஞ்சு-ஸ்பானிஷ் பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதி நிறுவுதல்; 1912-ல் லீபியாவை இத்தாலி ஆக்கிரமித்தது; 1917-ல் பாலஸ்தீனம் மற்றும் 1920-ல் ஈராக் மீதான பிரிட்டிஷ் ஆணைப் பொறுப்புகள் (Mandates); மற்றும் 1920-ல் சிரியா மற்றும் லெபனான் மீதான பிரெஞ்சு ஆணைப் பொறுப்பு.

• (இ) அரபுப் பொருளாதாரங்கள் சர்வதேச முதலாளித்துவச் சந்தையில் சேர்க்கப்பட்டதன் மூலமும், சர்வதேச உழைப்புப் பிரிவினையில் அவற்றுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட இடத்தின் மூலமும் உருவான முக்கிய அம்சங்களைப் பிரதிபலிக்கும் வகையில், சார்ந்திருக்கும் பொருளாதாரங்களாக (dependent economies) ஒருங்கிணைக்கப்பட்டுள்ளன. அதிகாரப்பூர்வ பொருளாதாரக் கோட்பாட்டின் உரிமைகோரல்களுக்கு மாறாக, சமூக மற்றும் பொருளாதார பின்தங்கிய நிலை என்பது உலகளாவிய முதலாளித்துவ அமைப்பில் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டதன் விளைவே தவிர, அது இல்லாததால் ஏற்பட்டதல்ல. இந்த ஒருங்கிணைப்பானது சர்வதேச மூலதனத்திற்கு சாதகமாக சர்வதேச உழைப்புப் பிரிவினையைத் தொடர்ச்சியாக மறுவடிவமைக்கிறது, இது உலகளாவிய அமைப்பின் அனைத்து பின்தங்கிய பிரிவுகளின் மீதும் தனது ஆதிக்கத்தைச் செலுத்த முயல்கிறது.

• (ஈ) இத்தகைய ஒருங்கிணைப்புக்கு இரண்டு ஏற்பாடுகளில் ஒன்று தேவைப்படுகிறது: 

o ஒன்று: தேசியவாத ஆட்சிக்கு எதிரான உள்நாட்டு சதிப்புரட்சிகளுக்கான ஆதரவு உட்பட, ஆதிக்கம் செலுத்தும் சக்திகளின் நலன்களுக்குப் பயன்படும் வகையில் அரசியல் மற்றும் சமூக நிறுவனங்களை மறுசீரமைத்தல்;

o அல்லது: காலனித்துவ ஆட்சியின் போது பெறப்பட்ட பொருளாதார நன்மைகளைப் பாதுகாக்கவும், முறையான சுதந்திரத்திற்குப் பிறகும் அவற்றின் தொடர்ச்சியை உறுதிப்படுத்தவும், இணங்கி நடக்கும் உள்ளூர் கட்டமைப்புகளைப் பாதுகாத்தல் மற்றும் வலுப்படுத்துதல்.

• (உ) சர்வதேச முதலாளித்துவப் பொருளாதாரத்தின் இயக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்தும் விதிகளைப் பற்றிய புரிதல்.

மூன்றாம் அம்சம்: இந்த சீரற்ற உலகளாவிய அமைப்பை ஆதிநிலை மூலதனச் சேர்க்கையின் (primitive accumulation) வரலாற்றுச் செயல்பாட்டின் மூலம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். இதற்கு கட்டுக்கதை விளக்கங்களை நிராகரித்துவிட்டு பின்வருவனவற்றை ஆராய வேண்டும்:

• ஆதிநிலை மூலதனச் சேர்க்கையின் ரகசியம்: உற்பத்தி சாதனங்களிலிருந்து உற்பத்தியாளர்களைப் பிரிப்பது.

• காலனிகளில், குறிப்பாய் அரபு உலகில், மூலதனச் சேர்க்கை எட்டப்பட்ட குறிப்பிட்ட வழிமுறைகள்.

நான்காம் அம்சம்: பொருளாதார மற்றும் சமூக பின்தங்கிய நிலை என்பது கலாச்சார மற்றும் மெய்யியல் (epistemological) பின்தங்கிய நிலையுடன் இணைகிறது, மேலும் இதன் விளைவாக சட்ட மற்றும் அரசியல் பின்தங்கிய நிலையுடனும் இணைகிறது. இந்த நிலைமையானது அன்றாட சர்வாதிகாரத்திலிருந்து ஒரு அருவமான (metaphysical) தப்பித்தலை வழங்கும் மத அல்லது மதச் சாயல் கொண்ட கருத்தியல் மாயைகளில் (ideological fetishes) முழுமையாக வெளிப்படுகிறது, அல்லது அதற்கு மாற்றாக தீவிர பொருள்முதல்வாத வெளிப்பாடுகளின் வடிவத்தை எடுக்கிறது.

நோக்கமற்ற தேடல்கள் மற்றும் நடிப்புப் பழக்கவழக்கங்கள் மூலம், இந்தக் கருத்தியல் மாயைகள் தாங்கள் எதை எதிர்க்கிறோம் என்பதைப் பற்றிய உண்மையான புரிதல் இல்லாமலேயே, முதலாளித்துவத்தை எதிர்ப்பதாகக் கூறிக்கொண்டாலும் கூட, இறுதியில் உலகளாவிய முதலாளித்துவ அமைப்பில் ஒருங்கிணைக்கப்படுகின்றன.

இது பல விசித்திரமான அரசியல் கூட்டணிகளை உருவாக்குகிறது. எகிப்து மற்றும் அல்ஜீரியா போன்ற நாடுகளில், தாராளவாதிகள் (liberals) இஸ்லாமிய இயக்கங்களுக்கு எதிராக அரசுடன் கை கோர்த்துள்ளனர்; அதே அரசு இதற்கு முன்பு அந்த இயக்கங்களை அடக்கியிருந்தது என்ற உண்மையை மீறியும் இது நடந்துள்ளது. இடதுசாரிகளும் கூட, இஸ்லாமிய இயக்கங்களைப் பிற்போக்குத்தனமான பாசிச வெளிப்பாடுகளாகக் கருதுவதற்கும், ஏகாதிபத்தியத்தை எதிர்கொள்ளும் ஒடுக்கப்பட்டோரின் முற்போக்கு இயக்கங்களாகப் பார்ப்பதற்கும் இடையே ஊசலாடுகின்றனர். பிந்தைய விளக்கமே ஈரானிலும் அரபு இடதுசாரிகளின் குறிப்பிட்ட பிரிவினரிடமும் மேலோங்கியிருந்தது. சில சமயங்களில், சில இடதுசாரிப் பிரிவினர் விரக்தியின் காரணமாக, இறுதியில் ஒரு கம்யூனிச சமூகத்தை நிறுவும் நம்பிக்கையில் முதலாளித்துவ (bourgeois) ஆட்சிகளுடன் தற்காலிக கூட்டணிகளைக்கூட அறிவித்துள்ளனர்.

ஐந்தாம் அம்சம்: பின்தங்கிய துறை பொருளாதார ரீதியாகச் சார்ந்திருக்கும் நிலையாக மாறும்போது, அதன் நிலைமைகளின் மறுஉற்பத்தி என்பது வளர்ந்த துறையின் முன்னேற்றங்களுடன் அதிகளவில் பிணைக்கப்படுகிறது. இதன் விளைவாக, ஒட்டுமொத்த சமூகமும் வளர்ந்த நாடுகளின் முடிவு எடுக்கும் மையங்களை அரசியல் ரீதியாகச் சார்ந்திருக்கிறது. இந்தச் சார்ந்துவாழும் நிலைமையானது, பின்தங்கிய துறையின் வரலாற்று ரீதியாக உருவாக்கப்பட்ட சமூகக் கட்டமைப்பால் வலுப்படுத்தப்படுகிறது, இது குழப்பமான மற்றும் கூட்டாளியாகச் செயல்படும் அரசியல் ஆட்சிகளுக்கு முழுமையாக உட்பட்டுள்ளது. போராட்ட இயக்கங்களின் பின்னணியிலும் கூட, இந்த ஆட்சிகள் உலகளாவிய அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியத்துடனான தங்களது கூட்டணிகளை அடிக்கடி மறைக்கின்றன.

பொதுவாக அரசியல் இஸ்லாமிலும், குறிப்பாக முஸ்லிம் பிரதர்ஹுட்டிலும் இது தெளிவாகத் தெரிகிறது. அதன் வரலாறு சந்தேகத்திற்குரிய கூட்டணிகளால் நிரம்பியுள்ளது, குறிப்பாக 1930கள் மற்றும் 1940களில் பிரிட்டிஷ் பேரரசுடன் அமைத்த கூட்டணி, அதைத் தொடர்ந்து அமெரிக்க அமைப்புடன் நெருக்கமான உறவுகளை நிறுவ மேற்கொண்ட முயற்சிகள் ஆகியவை குறிப்பிடத்தக்கவை.

(5) மேற்கூறியவற்றைக் கருத்தில் கொண்டு, நாம் பல முறைமையியல் கேள்விகளை நம்பிக்கையுடன் வடிவமைக்க முடியும்:

• (அ) அரபுச் சமூகங்கள் உலகளாவிய முதலாளித்துவ அமைப்பில் எவ்வாறு ஒருங்கிணைக்கப்படுகின்றன என்பது முக்கியமான கேள்வியா? அல்லது மிக அடிப்படையான கேள்வி என்னவென்றால்: அவை எந்த அளவிற்கு ஒருங்கிணைக்கப்பட்டுள்ளன, எப்போதிருந்து? 1892 ஆம் ஆண்டின் "பஹ்ரைன் ஷேக் மற்றும் பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்திற்கு இடையிலான சிறப்பு ஒப்பந்தம்" என்ற விசித்திரமான ஆவணத்தை ஒருமுறை நோக்குவது பயனுள்ளதாக இருக்கும். அது கூறுகிறது:

"பஹ்ரைனின் ஷேக் ஆகிய ஈசா பின் அலி ஆகிய நான், வளைகுடாவின் பிரிட்டிஷ் அதிகாரியான லெப்டினன்ட்-கர்னல் ஏ. எஸ். டால்போட் முன்னிலையில், எனது சொந்த விருப்பத்தின் பேரில், என்னையும், எனது சந்ததியினரையும், எனது வாரிசுகளையும் பின்வருவனவற்றிற்குக் கட்டுப்படுத்துவதாக இதன் மூலம் அறிவிக்கிறேன்:

முதல் விஷயம்: கிரேட் பிரிட்டனைத் தவிர வேறு எந்த வெளிநாட்டுச் சக்தியுடனும் எந்தவொரு ஒப்பந்தத்திலோ அல்லது தொடர்புகளிலோ ஈடுபடக்கூடாது.

இரண்டாம் விஷயம்: பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்தின் ஒப்புதல் இன்றி, பஹ்ரைன் மண்ணில் எந்தவொரு வெளிநாட்டுச் சக்தியின் முகவரையோ பிரதிநிதியையோ நியமிக்க அனுமதிக்கக் கூடாது.

மூன்றாம் விஷயம்: கிரேட் பிரிட்டனைத் தவிர வேறு எந்த வெளிநாட்டுச் சக்திக்கும் பஹ்ரைனின் எந்தவொரு பகுதியையும் விற்கவோ, குத்தகைக்கு விடவோ, அடமானம் வைக்கவோ அல்லது எந்த வகையிலும் வழங்கவோ கூடாது."

• (ஆ) அரபு அரசியல் அமைப்புகளுக்குள் ஊழலின் அளவும் ஆழமும் என்ன? இக்கேள்விக்கு பதிலளிப்பதற்கு ஊழலின் வரலாற்று வேர்கள், ஆளும் அமைப்புகளின் சமூகக் கூட்டமைப்பு, அரசியல் அதிகாரத்தின் தன்மை மற்றும் அது பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் வர்க்க நலன்கள் ஆகியவற்றை ஆராய வேண்டும்.

• (இ) ஒரு சமூக உறவாகப் புரிந்துகொள்ளப்படும் மூலதனம், அதன் சர்வதேச நிறுவனங்கள் மற்றும் சார்ந்திருக்கும் அரபு அரசியல் அமைப்புகளின் ஆளும் அதிகாரிகளுக்கு இடையே உள்ள கூட்டுச்சதியின் அளவு என்ன?

• (ஈ) ஒரு சமூக உறவாக இருக்கும் மூலதனத்திற்கும், எதிர்-சமூக உறவாக இருக்கும் ஆளும் அதிகாரத்திற்கும் இடையிலான முரண்பாட்டின் தன்மை என்ன (இரு அமைப்புகளும் ஒரு இணக்கமான கூட்டணியில் இருப்பதாகக் கூறப்படும் கருத்தியல் உரிமைகோரலுக்கு மாறாக)?

இந்தக் கருத்தியல் உரிமைகோரலானது மக்களை இரண்டு வழிகளில் செயலற்றவர்களாக்கப் பயன்படுகிறது: முதலாவதாக, அவர்களின் மாறுபட்ட வர்க்க நலன்கள் இருந்தபோதிலும் அவர்களை ஒன்றாகக் குழுவாக்குவது; இரண்டாவதாக, பொருளாதார மறுஉற்பத்தி மற்றும் அதன் நிலைமைகளின் மீதான கட்டுப்பாடு பற்றிய முடிவுகள் உட்பட அரசியல் முடிவெடுப்பதன் இரண்டு துருவங்களுக்கு இடையிலான முரண்பாட்டின் கோளத்திற்கு வெளியே அவர்களை வைப்பது.

தேசிய அரசியல் அமைப்பு இல்லாமல் இத்தகைய கட்டுப்பாட்டை நிறுவ முடியாது—உலகளாவிய முதலாளித்துவம் இதைத் தொடர்ச்சியாக எதிர்க்கிறது, தேசிய விடுதலை இயக்கங்களைக் கலைப்பதிலும் வளர்ந்த மையங்களிலிருந்து பிரிந்து செல்வதற்கான முயற்சிகளை நசுக்குவதிலும் வெற்றி பெறுகிறது.

(6) மேலே குறிப்பிட்டுள்ள நான்கு கேள்விகளுக்கும் பதிலளிக்க முயலும்போது, நாம் மூன்று அடிப்படை குறைபாடுகளுக்கு எதிராக எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும்:

• (அ) சமூக நிகழ்வுகளின் வரலாற்று உருவாக்கத்தைப் பற்றிய இயக்கவியல்-பொருள்முதல்வாதப் புரிதலில் நமது பகுப்பாய்வை அடிப்படையாகக் கொள்ளத் தவறுவது.

• (ஆ) புரட்சிகர தீர்வுகளைக் கைவிடுவது அல்லது அரபு மக்களிடம் இயல்பாக உள்ள மறைந்திருக்கும் சக்தியை—குறைந்தபட்சம் அதன் தர்ம நெறிசார் பரிமாணத்தில்—புறக்கணிப்பது.

• (இ) அதிகாரம் என்பது வெறுமனே ஒரு எதிரி மட்டுமே அல்ல என்பதை அங்கீகரிக்கத் தவறுவது. மனித வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தையும் நோக்கத்தையும் பறிக்கும் ஒரு ஒற்றைக் கலாச்சாரம் மற்றும் ஒற்றை வாழ்க்கைமுறையின் ஆதிக்கத்தை ஆழமாகப் பதிப்பதற்கான ஒரு கருவியாகவும் இது செயல்படுகிறது. ஐரோப்பாவின் அரசியல், பொருளாதார மற்றும் கலாச்சார ஓரங்கட்டலைத் தொடர்ந்து உலகளாவிய தலைமையை ஏற்றுக்கொண்ட அமெரிக்காவால் வழிநடத்தப்படும் முதலாளித்துவ வாழ்க்கை முறை இதுவாகும்; அமெரிக்கா 145 நாடுகளில் 500 ராணுவ தளங்களைப் பராமரிக்கிறது, இதில் 2,50,000 சிவில் ஊழியர்களும் 6,50,000 வீரர்களும் பணியாற்றுகின்றனர்.

(7) மேலே விவரிக்கப்பட்ட அனைத்துக் கருத்துகளையும் பற்றிய முழுமையான புரிதலுடன் நமது முந்தைய கேள்விகளை நாம் அணுகினால், நாம் இரண்டு அடிப்படை முடிவுகளுக்கு வரலாம்:

• (அ) அறிவுசார் மட்டத்தில், ஒரு முதன்மை நெருக்கடி உள்ளது, அதை நாம் "நெருக்கடியைப் புரிந்துகொள்வதில் உள்ள நெருக்கடி" என்று அழைக்கிறோம்.

• (ஆ) நடைமுறை மட்டத்தில், தவறான திசையில், தவறான இலக்கை நோக்கி, இன்னும் வரையறுக்கப்படாத ஒன்றைத் தேடி இயக்கம் நடைபெறுகிறது.

முகமது ஆதில் ஜாக்கி

https://countercurrents.org/2026/11/the-democratic-crisis-in-arab-political-systems/

Disclaimer: இந்தப் பகுதி கட்டுரையாளரின் பார்வையை வெளிப்படுத்துகிறது. செய்திக்காகவும் விவாதத்திற்காகவும் இந்த தளத்தில் வெளியிடுகிறோம் – செந்தளம் செய்திப் பிரிவு