நீதிபதி குரியன் ஜோசப் குழுவைக் கலைத்தல்: கூட்டாட்சித் தத்துவத்திற்கான போராட்டத்திற்கு ஒரு பின்னடைவு
பொன் சந்திரன்
முன்னாள் உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதி குரியன் ஜோசப் தலைமையிலான ஒன்றியம்–மாநில உறவுகள் குறித்த உயர்நிலைக் குழுவைக் கலைப்பதற்கான தமிழ்நாடு அரசின் முடிவு, கூட்டாட்சி தத்துவம் தொடர்பான கேள்வியை மீண்டும் இந்தியாவின் அரசியல் விவாதத்தின் மையத்திற்கு கொண்டு வந்துள்ளது. முதலமைச்சர் சி. ஜோசப் விஜய் தலைமையிலான தமிழக வெற்றித்துக் கழகம் (டிவிகே) அரசு எடுத்த இந்த முடிவு, முந்தைய அரசால் அமைக்கப்பட்ட ஒரு குழுவின் வேலையை முடிவுக்குக் கொண்டுவருகிறது என்பதால் மட்டுமல்லாமல், ஒன்றியம் மற்றும் மாநிலங்களுக்கு இடையிலான அரசியலமைப்பு அதிகாரப் பகிர்வை ஆராயும் ஒரு முக்கியமான செயல்பாட்டை குறுக்கிடுகிறது என்பதால் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.
இக்குழு ஏப்ரல் 2025 இல் அப்போதைய மு.க. ஸ்டாலின் தலைமையிலான திமுக அரசால் அமைக்கப்பட்டது. ஒன்றியம்–மாநில உறவுகளின் மாறிவரும் தன்மையை ஆராய்வது, ஒன்றிய அளவில் அதிகாரம் குவிவதற்குக் காரணமான அரசியலமைப்பு மற்றும் நிர்வாக வழிமுறைகளைக் கண்டறிவது, மற்றும் கூட்டாட்சி அமைப்பை வலுப்படுத்துவதற்கான நடவடிக்கைகளைப் பரிந்துரைப்பது ஆகியவை இதன் அதிகார வரம்பாக (mandate) இருந்தது.
நவம்பர் 6, 2026 அன்று, டிவிகே அரசு இக்குழுவை உடனடியாகக் கலைத்து உத்தரவிட்டது. இக்குழுவின் பணிகள், மாநில மற்றும் மத்திய-மாநில உறவுகளை ஆராய பரந்த அதிகாரம் அளிக்கப்பட்ட சீரமைக்கப்பட்ட தமிழ்நாடு மாநிலச் சட்ட ஆணையத்தின் பணிகளுடன் கணிசமாக ஒத்துப் போவதாகக் கூறி அரசு தனது முடிவை நியாயப்படுத்தியது.
இக்குழுவின் ஆவணங்கள் மற்றும் பதிவேடுகளை மாநிலச் சட்ட ஆணையத்திற்கு மாற்ற உத்தரவிடப்பட்டது.
இது ஒரு நிர்வாக மறுசீரமைப்பாகத் தோன்றினாலும், இமுடிவின் அரசியல் மற்றும் அரசியலமைப்புச் சார்ந்த தாக்கங்கள் மிக நெருக்கமான ஆய்வுக்கு உரியவையாகும்.
ராஜமன்னார் பாரம்பரியத்தின் தொடர்ச்சி
நீதிபதி குரியன் ஜோசப் குழு என்பது ஒரு தனிமைப்படுத்தப்பட்ட முயற்சி அல்ல. இது மாநில தன்னாட்சி மற்றும் ஒன்றியம்–மாநிலங்களுக்கு இடையிலான அரசியலமைப்பு சமநிலை குறித்த கேள்வியில் தமிழகத்தின் நீண்டகால ஈடுபாட்டின் தொடர்ச்சியைக் குறிக்கிறது.
1969 இல், முதலமைச்சர் சி.என். அண்ணாதுரை தலைமையிலான திமுக அரசு, மத்திய–மாநில உறவுகளை ஆராய்ந்து மாநிலங்களின் அதிகாரங்களை வலுப்படுத்துவதற்கான மாற்றங்களைப் பரிந்துரைக்க ராஜமன்னார் குழுவை நியமித்தது. 1971 இல் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட அதன் அறிக்கை, இந்தியாவில் கூட்டாட்சி சிந்தனையின் வளர்ச்சியில் ஒரு முக்கியமான வழிகாட்டுப் புள்ளியாக மாறியது.
மாநில நிர்வாகங்கள், நிதி மற்றும் கொள்கை முடிவுகள் மீது ஒன்றிய அரசு கணிசமான செல்வாக்கைச் செலுத்திய ஒரு அரசியல் அமைப்பின் அனுபவத்திலிருந்து ராஜமன்னார் குழு உருவானது. அதன் பரிந்துரைகள் அதிகாரம் அளவுக்கு அதிகமாகக் குவிக்கப்படுவதைச் சவால் செய்ததுடன், அர்த்தமுள்ள அரசியலமைப்பு அதிகாரப் பகிர்வுக்காக வாதிட்டன.
ஐந்து தசாப்தங்களுக்கும் மேலாக, தற்கால இந்திய சூழலில் நீதிபதி குரியன் ஜோசப் குழு இந்த கவலைகளை மீண்டும் பரிசீலித்தது.
அரசியல் சூழ்நிலைகள் மாறியிருந்தாலும், பல அடிப்படை பதற்றங்கள் அப்படியே நீடித்தன. அதிகரித்துவரும் மத்தியமயமாக்கல், மத்திய கட்டுப்பாட்டில் உள்ள நிறுவனங்களின் பெருகிவரும் செல்வாக்கு, ஆளுநர்களின் அதிகாரங்கள் குறித்தான சர்ச்சைகள், மாநில அளவிலான கொள்கை முடிவுகளில் கட்டுப்பாடுகள் மற்றும் ஒன்றியம்–மாநிலங்களுக்கு இடையிலான மாறிவரும் நிதி உறவு ஆகியவை இந்திய கூட்டாட்சியின் தன்மையைப் பற்றிய விவாதங்களை தீவிரப்படுத்தியிருந்தன.
எனவே இக்குழு தேசிய அரசியலமைப்பு முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒரு பணியை மேற்கொண்டிருந்தது.
முதல் அறிக்கை மாற்ற விரும்பியவை
இக்குழு தனது அறிக்கையின் முதல் பகுதியை பிப்ரவரி 2026 இல் சமர்ப்பித்தது. இவ்வறிக்கை மொழிக் கொள்கை, ஆளுநர் அலுவலகம், கல்வி, சுகாதாரம், தொகுதி மறுவரையறை, தேர்தல்கள் மற்றும் சரக்கு மற்றும் சேவை வரி (ஜிஎஸ்டி) உட்பட பத்து முக்கிய துறைகளை ஆராய்ந்தது.
அதன் பரிந்துரைகள் வெறும் நிர்வாகச் சீரமைப்புகளுக்கான கோரிக்கைகளுடன் நிற்கவில்லை. அவை ஒன்றியம் மற்றும் மாநிலங்களுக்கு இடையிலான உறவை நிர்வகிக்கும் அரசியலமைப்பு மற்றும் நிறுவன ஏற்பாடுகளில் கணிசமான மாற்றங்களைப் பரிந்துரைத்தன.
ஒரு முக்கியமான துறை மொழிக் கொள்கையாகும். ஒன்றிய அளவில் எட்டாவது அட்டவணையில் உள்ள அனைத்து 22 மொழிகளுக்கும் அதிகாரப்பூர்வ அங்கீகாரம் உட்பட, இந்தியாவின் மொழிப் பன்முகத்தன்மைக்கு அதிக அரசியலமைப்பு அங்கீகாரத்தை இக்குழு வாதிட்டது. ஆங்கிலத்தின் நிலையை வலுப்படுத்தவும், இந்தி பிரச்சாரத்துடன் தொடர்புடைய அரசியலமைப்பு விதிகளை மறுபரிசீலனை செய்யவும் இது பரிந்துரைத்தது.
இந்தப் பரிந்துரைகள் ஒரு அடிப்படை கேள்வியை எழுப்பின: தனது மொழிச் சமூகங்களுக்கு சமமான அங்கீகாரத்தை அளிக்காமல், இந்தியாவின் பன்முகத்தன்மையைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் ஒரு நிறுவனமாக ஒன்றியத்தால் செயல்பட முடியுமா?
கல்வி மற்றொரு முக்கிய கவலைக்குரிய துறையாக இருந்தது. 1976 இல் 42-வது அரசியலமைப்புத் திருத்தத்தின் மூலம் கல்வியை மாநிலப் பட்டியலிலிருந்து பொதுப் பட்டியலுக்கு மாற்றியதை இவ்வறிக்கை கேள்விக்குட்படுத்தியது. மருத்துவக் கல்வி உட்பட கல்வியை மீண்டும் மாநிலப் பட்டியலுக்குக் கொண்டுவர வேண்டும் என்று அது வாதிட்டது.
நீட் (NEET) மற்றும் மையப்படுத்தப்பட்ட மருத்துவ நுழைவுத் தேர்வுகள் தொடர்பான பரிந்துரைகள் குறிப்பாக குறிப்பிடத்தக்கவை. வெவ்வேறு கல்வி அமைப்புகள் மற்றும் சமூக முன்னுரிமைகளைக் கொண்ட மாநிலங்களில் கல்வி வாய்ப்புகளை மத்திய நிர்வாக நுழைவு அமைப்புகள் எந்த அளவுக்கு தீர்மானிக்க வேண்டும் என்ற கேள்விகளை அவை எழுப்பின.
ஆளுநர்களின் அரசியலமைப்பு நிலையையும் இக்குழு ஆராய்ந்தது. ஆளுநர்களுக்கும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மாநில அரசுகளுக்கும் இடையே அதிகரித்து வரும் மோதல்கள் இந்திய கூட்டாட்சியில் ஒரு முக்கிய பதற்றத்தின் ஆதாரமாக மாறியுள்ளன. மாநில சட்டப்பேரவைகளால் நிறைவேற்றப்படும் சட்டங்களுக்கு ஒப்புதல் அளிப்பதில் தாமதம் மற்றும் பல்கலைக்கழக நிர்வாகத்தில் தலையிடுதல் ஆகியவை ஆளுநர் அதிகாரத்தின் வரம்புகள் குறித்த கேள்விகளை மீண்டும் மீண்டும் எழுப்பியுள்ளன.
ஆளுநர்களின் நியமனம் மற்றும் பதவிக் காலத்தில் மாற்றங்கள் மற்றும் மாநில சட்டங்களின் மீது காலவரையற்ற தாமதங்களைத் தடுப்பதற்கான வழிமுறைகள் உட்பட நிறுவன ரீதியான பாதுகாப்புகளை அறிக்கை முன்மொழிந்தது.
அதன் விரிவான பரிந்துரைகள் சட்டமன்ற அதிகாரப் பகிர்வு, பிராந்திய மறுசீரமைப்பு மற்றும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மாநில அரசுகளுக்கும் மத்திய நிறுவனங்களுக்கும் இடையிலான உறவு ஆகியவற்றையும் உரையாற்றின.
ஒன்றாக எடுத்துக்கொண்டால், இந்த முன்மொழிவுகள் இந்திய அரசியலமைப்பு கட்டமைப்பிற்குள் அதிகாரச் சமநிலையை மறுபரிசீலனை செய்வதற்கான ஒரு விரிவான முயற்சியாக அமைந்தன.
நிறைவடையாத இரண்டாம் தொகுதி
இக்குழுவின் பணிகள் முழுமையடையாததால், அதன் கலைப்பு குறிப்பாக விளைவுகளை ஏற்படுத்தக்கூடியதாகும்.
இரண்டாம் பகுதி நிதி கூட்டாட்சி, ஜிஎஸ்டி ஏற்பாடுகள், மாநிலங்களுக்கு இடையேயான நதிநீர் தகராறுகள் மற்றும் பிற நிர்வாக மற்றும் நிதி சார்ந்த கேள்விகள் உட்பட ஒன்றியம்–மாநில உறவுகளின் கூடுதல் பரிமாணங்களை ஆராய நோக்கம் கொண்டிருந்தது.
இவை இரண்டாம் நிலை விஷயங்கள் அல்ல. அவை மாநில தன்னாட்சியின் வாழ்வாதார அடித்தளங்கள் சார்ந்தவை.
ஜிஎஸ்டியின் அறிமுகம் ஒன்றியம் மற்றும் மாநிலங்களுக்கு இடையிலான வரி உறவை அடிப்படை ரீதியாக மாற்றியது. ஜிஎஸ்டி கவுன்சில் கலந்தாய்வுக்கான ஒரு நிறுவன வழிமுறையை வழங்கினாலும், வருவாய் இழப்பீடு, வளப் பகிர்வு மற்றும் மாநிலங்களுக்குக் கிடைக்கும் நிதிச் சுதந்திரம் குறித்த கருத்து வேறுபாடுகள் முக்கியப் பிரச்சினைகளாகவே நீடிக்கின்றன.
சுகாதாரம், கல்வி, பொது உள்கட்டமைப்பு மற்றும் நலத்திட்டங்கள் உட்பட அத்தியாவசிய பொதுச் சேவைகளை வழங்குவதற்கு மாநில அரசுகளே பொறுப்பாகும். இந்தப் பொறுப்புகளை நிறைவேற்றும் அவர்களின் திறன், போதுமான நிதி ஆதாரங்களை அணுகுவதையும் கொள்கை முன்னுரிமைகள் மீதான அர்த்தமுள்ள கட்டுப்பாட்டையும் பெரிதும் சார்ந்துள்ளது.
அதேபோல, மாநிலங்களுக்கு இடையேயான நதிநீர் தகராறுகள் கூட்டாட்சி அமைப்பிலிருந்து பிரிக்க முடியாத அரசியலமைப்பு, நிர்வாக மற்றும் அரசியல் கேள்விகளை உள்ளடக்கியவை.
இரண்டாம் தொகுதி மே 31, 2027-க்குள் முடிவடையும் வகையில் திட்டமிடப்பட்டிருந்தது. அரசின் முடிவு அந்த காலக்கெடுவிற்கு முன்பே குழுவின் வேலையை முடிவுக்குக் கொண்டுவந்துள்ளது.
எனவே ஆவணங்களை மற்றொரு நிறுவனத்திற்கு மாற்றுவதற்கும், தற்போதைய அரசியலமைப்பு ஆராய்ச்சிப் பணியை நிறைவு செய்வதை உறுதி செய்வதற்கும் இடையே ஒரு முக்கிய வேறுபாடு உள்ளது. பதிவேடுகளை மாற்றுவது மட்டுமே, மூலக் குழுவின் விசாரணைகள், ஆலோசனைகள் மற்றும் பரிந்துரைகள் முழுமையாக நிறைவடையும் என்பதற்கு உத்தரவாதம் அளிக்காது.
நிறைவடையாத பணிகள் எவ்வாறு பாதுகாக்கப்படும், குழுவின் ஆராய்ச்சிப் பணியாளர்கள் மற்றும் நிறுவன வளங்கள் தொடர்ந்து பயன்படுத்தப்படுமா, மற்றும் மீதமுள்ள கண்டுபிடிப்புகள் எப்போது பொதுமக்களுக்குக் கிடைக்கும் என்பதை அரசு தெளிவுபடுத்த வேண்டும்.
அரசின் நியாயப்படுத்தலும் அரசியல் கேள்விகளும்
டிவிகே அரசின் விளக்கம், இக்குழுவின் பொறுப்புகள் மாநிலச் சட்ட ஆணையத்தின் பொறுப்புகளுடன் ஒத்துப் போகின்றன என்ற வாதத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது.
மறுசீரமைப்பு வேலையின் நோக்கத்தைக் குறைப்பதற்குப் பதிலாக அதை வலுப்படுத்தும் பட்சத்தில், ஒரே நிறுவனத்திற்குத் தொடர்புடைய பொறுப்புகளை வழங்குவதில் உள்ளார்ந்த ஆட்சேபனை எதுவும் இல்லை.
இருப்பினும், இந்த இரண்டு நிறுவனங்களும் பரஸ்பரம் மாற்றத்தக்கவையாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.
நீதிபதி குரியன் ஜோசப் குழு ஒன்றியம்–மாநில உறவுகள் குறித்து விரிவான ஆய்வு மேற்கொள்வதற்காகவே சிறப்பாக அமைக்கப்பட்டது. அதன் அதிகாரம் பல துறைகளில் அரசியலமைப்பு விதிகள், நடைமுறையில் உள்ள சட்டங்கள் மற்றும் நிர்வாக ஏற்பாடுகளை மதிப்பாய்வு செய்வதை உள்ளடக்கியது. அதன் முதல் அறிக்கை அரசியலமைப்பு மற்றும் நிர்வாக நிபுணத்துவம் கொண்ட அர்ப்பணிக்கப்பட்ட செயல்பாட்டின் விளைவாகும்.
மாநிலச் சட்ட ஆணையம் சட்டம் மற்றும் நிறுவன சீர்திருத்தங்களை உள்ளடக்கிய பரந்த அதிகாரத்தைக் கொண்டுள்ளது. இக்குழுவால் மேற்கொள்ளப்பட்ட சிறப்பு கூட்டாட்சி ஆராய்ச்சியை அது முடிக்க முடியுமா என்பது அதன் விதிமுறைகள், நிறுவன வளங்கள், ஆராய்ச்சி திறன் மற்றும் அது அப்பொருளுக்கு அளிக்கும் முன்னுரிமையைப் பொறுத்தது.
அரசு நிறுவன ஏற்பாட்டை மட்டும் மாற்றவில்லை. அது ஏற்கனவே தனது பணியின் பெரும்பகுதியை முடித்த ஒரு குழுவை நீக்கியுள்ளது.
இதன் விளைவாக இந்த முடிவு தமிழ்நாட்டின் அரசியல் கட்சிகள் மற்றும் அமைப்புகளிடமிருந்து விமர்சனங்களை உருவாக்கியுள்ளது. திமுக, சிபிஐ, திராவிடர் கழகம் மற்றும் பிற அரசியல் குரல்கள் இரண்டாவது அறிக்கை முடிவடைவதற்குள் குழுவின் வேலையை முடிப்பதன் நியாயத்தைக் கேள்விக்குட்படுத்தியுள்ளன.
முன்னாள் முதலமைச்சர் மு.க. ஸ்டாலின் இந்த முடிவுக்கு ஏமாற்றம் தெரிவித்துள்ளதோடு, நீதிபதி குரியன் ஜோசப் மற்றும் பிற உறுப்பினர்களின் பங்களிப்பிற்கு நன்றி தெரிவித்துள்ளார்.
இந்த சர்ச்சை ஜனநாயக ஆட்சியில் தொடர்ச்சித் தன்மை பற்றிய ஒரு பெரிய கேள்வியை எழுப்புகிறது. ஒரு ஆட்சி மாற்றம் என்பது தானாகவே அதன் முந்தைய அரசால் மேற்கொள்ளப்பட்ட முக்கியமான பொதுக் கொள்கை மற்றும் அரசியலமைப்பு ஆராய்ச்சியைக் கைவிடுவதாக இருக்கக் கூடாது.
அத்தகைய பணிகளின் மதிப்பு அதைத் தொடங்கிய அரசின் அரசியல் அடையாளத்தைக் காட்டிலும் அதன் தகுதிகளின் அடிப்படையில் மதிப்பிடப்பட வேண்டும்.
கூட்டாட்சி என்பது கட்சி உரிமையின் விஷயம் அல்ல
இந்த சர்ச்சையின் மிகவும் முக்கியமான பரிமாணம் கூட்டாட்சியை கட்சி அரசியலிலிருந்து பிரித்துப் பார்க்க வேண்டிய அவசியமாகும்.
அதிக மாநில தன்னாட்சிக்கான கோரிக்கையை திமுகவின் அல்லது ஏதேனும் ஒரு குறிப்பிட்ட பிராந்தியக் கட்சியின் பிரத்யேக அரசியல் சொத்தாகக் கருத முடியாது. அதேபோல அதிகப்படியான மத்தியமயமாக்கலுக்கு எதிர்ப்பை பிராந்திய அரசியல் நலன்களின் வெளிப்பாடு என்றும் ஒதுக்கிவிட முடியாது.
கூட்டாட்சி என்பது ஒரு அரசியலமைப்பு கோட்பாடு. இந்தியா என்பது தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசுகள், தனித்துவமான சமூக மற்றும் பொருளாதார நிலைகள், மொழி அடையாளங்கள் மற்றும் ஜனநாயக ஆணைகளைக் கொண்ட மாநிலங்களால் ஆன ஒரு ஒன்றியம் என்பதை அது அங்கீகரிக்கிறது.
அரசியலமைப்பு சட்டம் மற்றும் நிர்வாகப் பொறுப்புகளை ஒன்றியம் மற்றும் மாநிலங்களுக்கு இடையே பங்கீடுகிறது. இந்த அதிகாரப் பகிர்வு ஆட்சி மக்களுக்குப் பொறுப்புடையதாக இருப்பதை உறுதி செய்ய அத்தியாவசியமானது.
அதிகாரம் ஒன்றிய அளவில் அளவுக்கு அதிகமாகக் குவியும்போது, மாநிலங்கள் தங்களின் குறிப்பிட்ட தேவைகளுக்கு ஏற்ப கொள்கைகளை வகுக்கும் திறன் பலவீனமடைகிறது.
இந்தியா போன்ற பன்முகத்தன்மை கொண்ட ஒரு நாட்டில் இது மிகவும் முக்கியமானது. ஒரு மாநிலத்தின் கல்வித் தேவைகள் மற்றொரு மாநிலத்தின் தேவைகளிலிருந்து கணிசமாக மாறுபடலாம். பொது சுகாதார முன்னுரிமைகள், விவசாய நிலவரங்கள், தொழில் வளர்ச்சி மற்றும் சமூக நலத் தேவைகள் ஆகியவற்றை எப்போதும் சீரான தேசியக் கொள்கைகள் மூலம் நிவர்த்தி செய்ய முடியாது.
கூட்டாட்சி இந்த வேறுபாடுகளுக்கு இடமளிப்பதற்கான நிறுவன வாய்ப்பை வழங்குகிறது.
இந்த விவாதம் ஒன்றிய அரசைப் பலவீனப்படுத்துவது பற்றியோ அல்லது தேசிய ஒருமைப்பாட்டைக் குலைப்பது பற்றியோ அல்ல. தேசிய ஒருமைப்பாடு என்பது நிர்வாக சீரமைப்புடன் அல்லது அரசியல் மத்தியமயமாக்கலுடன் குழப்பிக் கொள்ளப்படக் கூடாது என்பதை உறுதி செய்வதைப் பற்றியது.
மாநிலங்கள் தங்களுக்கு அரசியலமைப்பு ரீதியாக ஒதுக்கப்பட்ட அதிகாரங்களைப் பயன்படுத்தும் திறன் ஜனநாயகப் பொறுப்புக்கூறலின் அத்தியாவசியமான ஒரு அங்கமாகும்.
தமிழ்நாட்டிற்கு அப்பால் உள்ள தாக்கங்கள்
நீதிபதி குரியன் ஜோசப் குழுவின் முக்கியத்துவம் தமிழ்நாட்டைத் தாண்டி பரவக்கூடியது.
பாஜக அல்லாத பல மாநிலங்கள் ஆளுநர்களின் செயல்பாடு, நிதி ஆதாரங்களின் பங்கீடு, மத்திய அரசால் தீர்மானிக்கப்படும் கல்விக் கொள்கைகள் மற்றும் மாநில சட்டமன்ற அதிகாரத்தின் வரம்புகள் குறித்து கவலைகளை எழுப்பியுள்ளன.
கேரளா மற்றும் மேற்கு வங்கம் உட்பட பல மாநிலங்கள், மாநில தன்னாட்சி மற்றும் ஆளுநர்களின் அரசியலமைப்புப் பொறுப்புகள் குறித்த கேள்விகளில் ஒன்றிய அரசுடன் கடுமையான சர்ச்சைகளைச் சந்தித்துள்ளன.
இக்குழுவின் முதல் அறிக்கை கூட்டாட்சி பற்றிய பரந்த தேசிய விவாதத்திற்கு பங்களிக்கும் கணிசமான ஆராய்ச்சி மற்றும் பரிந்துரைகளை வழங்கியது.
அதன் கண்டுபிடிப்புகள் மாநிலங்கள், அரசியலமைப்பு அறிஞர்கள், அரசியல் கட்சிகள் மற்றும் சிவில் சமூக அமைப்புகளுக்கு இடையிலான கலந்தாய்வுகளுக்கு ஒரு அடிப்படையாகப் பயன்பட்டிருக்கக்கூடும்.
எனவே இக்குழுவைக் கலைப்பது அந்த விவாதத்தின் முடிவாக மாறக்கூடாது.
நிதி தன்னாட்சி, சட்டமன்ற அதிகாரம், கல்வி, மொழிக் கொள்கை மற்றும் ஆளுநர்களின் அரசியலமைப்புப் பொறுப்புகள் போன்ற கேள்விகளில் மாநிலங்களுக்கு இடையே அதிக ஒத்துழைப்பு தேவைப்படுகிறது.
சம்பந்தப்பட்ட அரசுகளுக்கு இடையிலான அரசியல் வேறுபாடுகளைப் பொருட்படுத்தாமல், குழுவின் பரிந்துரைகள் தேசிய அளவில் தீவிரமாக பரிசீலிக்கப்பட தகுதியானவை.
கூட்டாட்சி நிகழ்ச்சி நிரலைப் பாதுகாத்தல்
குழுவைக் கலைப்பது அதன் பணியை நிறுத்துவதைக் குறிக்காது என்பதை நிரூபிக்கும் உடனடிப் பொறுப்பு டிவிகே அரசுக்கு உள்ளது.
அதன் பதிவேடுகளை மாநிலச் சட்ட ஆணையத்திற்கு மாற்றுவதுடன், நிறைவடையாத ஆராய்ச்சியை முடிப்பதற்கான ஒரு வெளிப்படையான அர்ப்பணிப்பும் இருக்க வேண்டும். அரசு இக்குழுவின் ஆராய்ச்சிப் பொருட்களை அணுகக்கூடியதாக மாற்ற வேண்டும், இரண்டாம் தொகுதியின் நிலையைத் தெளிவுபடுத்த வேண்டும் மற்றும் அதன் கண்டுபிடிப்புகளை ஆராய்ந்து வெளியிடுவதற்கான ஒரு உறுதியான கால அட்டவணையை உருவாக்க வேண்டும்.
மாநிலச் சட்டமன்றத்திற்கும் ஒரு முக்கிய பங்கு உண்டு. குழுவின் பணியின் நிலை குறித்து பல்வேறு அரசியல் கட்சிகளைச் சேர்ந்த சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் பொறுப்புக்கூறலைக் கோர வேண்டும். நிதி கூட்டாட்சி, ஜிஎஸ்டி மற்றும் மாநிலங்களுக்கு இடையேயான நதிநீர் தகராறுகள் குறித்த நிறைவடையாத பரிந்துரைகள் நிர்வாகக் கோப்புகளில் மறைந்துவிடக் கூடாது.
அரசியலமைப்பு அறிஞர்கள், கல்வியாளர்கள், சிவில் சமூக அமைப்புகள் மற்றும் ஜனநாயக உரிமைக் குழுக்கள் இக்குழுவால் தொடங்கப்பட்ட பெரிய விவாதத்தை முன்னோக்கி எடுத்துச் செல்ல முடியும். ஒரு சுயாதீனமான கல்வி மற்றும் குடிமக்கள் முயற்சி, நிறைவடையாத கேள்விகளை ஆராய்ந்து கண்டுபிடிப்புகளை பொது விவாதத்திற்குக் கொண்டு வரலாம்.
இந்திய ஜனநாயகத்தின் எதிர்காலம் குறித்த ஒரு அடிப்படை கேள்வியை ஆராயவே நீதிபதி குரியன் ஜோசப் குழு அமைக்கப்பட்டது: ஒன்றியம் மற்றும் மாநிலங்களுக்கு இடையிலான அரசியலமைப்பு உறவை எவ்வாறு மிகவும் சமத்துவமானதாக மாற்ற முடியும்?
அதன் முதல் அறிக்கை ஏற்கனவே அந்த விவாதத்திற்கு ஒரு கணிசமான பங்களிப்பைச் செய்துள்ளது. அதன் நிறைவடையாத பணி, எந்தவொரு அரசியல் சார்பையும் பொருட்படுத்தாமல் ஒவ்வொரு மாநில அரசுக்கும் தொடர்புடையதாக உள்ளது.
ஒரு சட்டப்பூர்வமற்ற குழுவைக் கலைப்பதற்கான நிர்வாக அதிகாரம் டிவிகே அரசுக்கு இருக்கலாம். ஆனால் இக்குழு விசாரிக்க அமைக்கப்பட்ட அரசியலமைப்பு கேள்விகளை ஓர் அரசாணை மூலம் கலைக்க முடியாது.
இந்திய கூட்டாட்சியின் எதிர்காலம், மாநிலங்கள் ஆட்சி செய்வதற்கும், சட்டம் இயற்றுவதற்கும், தங்களின் வளர்ச்சி முன்னுரிமைகளைத் தீர்மானிப்பதற்குமான அர்த்தமுள்ள அதிகாரங்களைத் தக்க வைத்துக் கொள்கிறதா என்பதைப் பொறுத்தது. இந்த அரசியலமைப்புச் சமநிலையைப் பாதுகாப்பது வெறும் ஒரு பிராந்தியக் கோரிக்கை மட்டுமல்ல. அது ஒரு ஜனநாயகத்தின் அத்தியாவசியத் தேவையாகும்.
பொன் சந்திரன்
Disclaimer: இந்தப் பகுதி கட்டுரையாளரின் பார்வையை வெளிப்படுத்துகிறது. செய்திக்காகவும் விவாதத்திற்காகவும் இந்த தளத்தில் வெளியிடுகிறோம் – செந்தளம் செய்திப் பிரிவு
