SIR - இரத்தமில்லா அரசியல் இனப்படுகொலை

1
இரத்தமில்லா அரசியல் இனப்படுகொலை: இந்தியாவின் வாக்காளர் பட்டியல்கள் குறித்து SIR ஏன் ஒரு கடுமையான போரைத் தூண்டியுள்ளது?

வாக்காளர் பட்டியலின் தீவிர சீரமைப்பு (SIR) நடவடிக்கை நிறைவடைந்த அல்லது நடைபெற்று வரும் மாநிலங்களில், வரைவுப் பட்டியலிலிருந்து ஏறத்தாழ 13.3 கோடி பெயர்கள் நீக்கப்படுவதற்கு வழிவகுத்துள்ளது. இந்த நீக்கப் பதிவுகளில் 71%-க்கும் அதிகமானவை, வாக்காளர்கள் 'இல்லை' (absent), 'இடம் பெயர்ந்தவர்' (shifted) அல்லது பிற தலைப்புகளின் கீழ் வகைப்படுத்தப்பட்ட பரந்த பிரிவில் அடங்குகின்றன. சுமார் 2.7 கோடி வாக்காளர்கள் 'காலமானவர்' எனப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளனர்; மேலும் சுமார் 1.01 கோடிப் பதிவுகள் 'இரட்டைப் பதிவுகள்' என அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. வரைவுப் பட்டியலிலிருந்து ஒரு பெயர் நீக்கப்படுவது, உடனடியாக நிரந்தரமாக வாக்குரிமையைப் பறிப்பதாகி விடாது; தணிக்கை, உரிமைகோரல்கள், மேல்முறையீடுகள் மற்றும் புதிய படிவம் 6 (Form 6) தாக்கல் செய்வதன் மூலம் பல குடிமக்கள் தங்கள் பெயர்களை மீண்டும் சேர்க்க முடியும். இருப்பினும், இந்த அளவிலான பெருந்திரளான நீக்கங்கள், கடுமையான பொதுத் தணிக்கையையும் கண்காணிப்பையும் கோருகின்றன.

இந்த நடவடிக்கையின் மிகக் கடுமையான விமர்சகர்களில் ஒருவரான அரசியல் பொருளாதார நிபுணர் பரகலா பிரபாகர், SIR நடைமுறை முடிவடையும் போது மொத்த நீக்கங்கள் 14 கோடியை எட்டக்கூடும் என்று எச்சரித்துள்ளார்; இதனை அவர் ஒரு "இரத்தமில்லா அரசியல் இனப்படுகொலை" என்று வர்ணித்துள்ளார். இவை ஒரு நீதிமன்றத்தின் அல்லது சுதந்திரமான ஆணையத்தின் கண்டுபிடிப்புகள் என்பதை விட அரசியல் வாதங்களை பிரதிபலிப்பதாக இருந்தாலும், ஒரு முதன்மையான கேள்வியை வெளிச்சம்போட்டுக் காட்டுகின்றன: எத்தனை உண்மையான வாக்காளர்கள் தற்காலிகமாக ஒதுக்கி வைக்கப்படுகிறார்கள், எத்தனை பேர் நிரந்தரமாக நீக்கப்படுகிறார்கள், மேலும் அவர்கள் தங்கள் வாக்குரிமையை எவ்வளவு எளிதாக மீண்டும் பெற முடியும்?

புள்ளிவிவரங்களுக்குப் பின்னணிச் சூழல் தேவை

பொது விவாதங்களில் பெரும்பாலும் வரைவு நீக்கங்கள், இறுதி நீக்கங்கள் மற்றும் நிலுவையில் உள்ள பரிசீலனைகள் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று குழப்பிக் கொள்ளப்படுகின்றன. மாநில அளவிலான புள்ளிவிவரங்களை ஆராய்வது, சரிபார்ப்பு நடைமுறை காலப்போக்கில் எவ்வாறு மூலத் தரவுகளை மாற்றியமைக்கிறது என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது:

• உத்தரப் பிரதேசம்: ஆரம்ப வரைவுப் பட்டியலில் 2.89 கோடி நீக்கங்கள் குறிக்கப்பட்டன. சரிபார்ப்பு மற்றும் உரிமைகோரல்களுக்குப் பிறகு, இறுதி SIR நடவடிக்கையின் முடிவில் சுமார் 2.04 கோடி பெயர்கள் நீக்கப்பட்டு, தோராயமாக 13.40 கோடி வாக்காளர்களைக் கொண்ட வாக்காளர் தொகுதி எஞ்சியுள்ளது.

• தமிழ்நாடு: வரைவுப் பட்டியலில் 97.37 லட்சம் பெயர்கள் நீக்கப்பட்டன. இருப்பினும், உரிமைகோரல்கள் மற்றும் ஆட்சேபனைக் காலத்தில் 27.53 லட்சத்திற்கும் அதிகமான தகுதியான வாக்காளர்கள் மீண்டும் சேர்க்கப்பட்டனர்; இது இறுதி வாக்காளர் எண்ணிக்கையை தோராயமாக 5.67 கோடியாகக் கொண்டுவந்தது.

• மத்தியப் பிரதேசம்: வரைவு நீக்கங்கள் 42.74 லட்சமாக இருந்தன. விசாரணைகளுக்குப் பிறகு, 10.85 லட்சத்திற்கும் அதிகமான பெயர்கள் மீண்டும் சேர்க்கப்பட்டதன் விளைவாக, நிகரக் குறைப்பு சுமார் 34.25 லட்சமாக அமைந்தது.

• குஜராத் மற்றும் ராஜஸ்தான்: குஜராத்தில் 9.5 லட்சம் புதிய சேர்க்கைகளுடன் தோராயமாக 77.6 லட்சம் இறுதி நீக்கங்கள் பதிவாகின. ராஜஸ்தானின் இறுதிப் பட்டியலில் சுமார் 44.28 லட்சம் பெயர்கள் குறைந்து, அதன் வாக்காளர் எண்ணிக்கை தோராயமாக 5.15 கோடியாக நிலைபெற்றது.

• மேற்கு வங்காளம்: பிப்ரவரி மாத இறுதிப் பட்டியல் வெளியீட்டின் மூலம் சுமார் 63.66 லட்சம் பெயர்கள் நீக்கப்பட்டன; மேலும் 60.06 லட்சம் வாக்காளர்கள் பரிசீலனையின் கீழ் வைக்கப்பட்டனர். அதனைத் தொடர்ந்த நீதித்துறை நடவடிக்கைகளில் மேலும் 27.16 லட்சம் பேர் தகுதியற்றவர்கள் என அறிவிக்கப்பட்டனர்; இதனால் அம்மாநிலத்தில் SIR தொடர்பான மொத்த நீக்கங்கள் தோராயமாக 90.82 லட்சமாக உயர்ந்தன.

இந்த வேறுபாடுகளைத் தெளிவுபடுத்துவது ஒட்டுமொத்த சவாலையும் மறைந்துவிடச் செய்யாது. தேசிய அளவிலான 13.3 கோடி வரைவு நீக்கப் புள்ளிவிவரத்தில், தோராயமாக 9.5 கோடிப் பதிவுகள் 'இல்லை' அல்லது 'இடம் பெயர்ந்தவர்' ஆகிய பிரிவுகளின் கீழ் வருகின்றன. இந்த நபர்களில் எத்தனை பேர் உயிருடன் இருக்கும் தகுதியான வாக்காளர்கள் என்பதைத் தீர்மானிப்பதற்கு வெளிப்படையான, தணிக்கை செய்யக்கூடிய, மாநில அளவிலான மற்றும் தொகுதி அளவிலான தரவுகள் அவசியமாகும்.

குடியுரிமை குறித்த உச்ச நீதிமன்றத்தின் சட்டப்பூர்வ வரம்பு

SIR சுற்றியுள்ள விவாதம் குடியுரிமை சரிபார்ப்பு தொடர்பான கேள்விகளையும் எழுப்பியுள்ளது. 'ஜனநாயக சீர்திருத்தங்களுக்கான சங்கம் எதிர் இந்தியத் தேர்தல் ஆணையம்' வழக்கில் உச்ச நீதிமன்றத்தின் மே 2026 தீர்ப்பு, முக்கிய சட்டப்பூர்வ எல்லைகளைத் தெளிவுபடுத்தியது.

அரசியலமைப்பின் பிரிவு 324 மற்றும் மக்கள் பிரதிநிதித்துவச் சட்டம், 1950-இன் பிரிவு 21(3)-இன் கீழ் பீகார் SIR நடவடிக்கையை நடத்துவதற்கான இந்தியத் தேர்தல் ஆணையத்தின் (ECI) அரசியலமைப்பு அதிகாரத்தை நீதிமன்றம் உறுதி செய்தது. வாக்களிக்கும் தகுதிக்குக் குடியுரிமை ஒரு அவசியமான முன்நிபந்தனை என்பதை அது அங்கீகரித்தது. இருப்பினும், நீதிமன்றம் ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டைச் சுட்டிக்காட்டியது: வாக்காளர் பதிவிற்காகக் குடியுரிமை குறித்து வரையறுக்கப்பட்ட விசாரணைகளை மேற்கொள்ள தேர்தல் ஆணையத்திற்கு அதிகாரம் இருந்தாலும், குடியுரிமை குறித்த இறுதி சட்டப்பூர்வ முடிவுகளை எடுக்கும் அதிகாரம் அதற்கு இல்லை. குடியுரிமையே பரிசீலனைக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டிய இடங்களில், உரிய அறிவிப்பு மற்றும் விசாரணைக்கான வாய்ப்புடன், குடியுரிமைச் சட்டத்தின் கீழ் உள்ள தகுதியான அதிகார அமைப்பிடம் விஷயம் பரிந்துரைக்கப்பட வேண்டும்.

எனவே, பூர்த்தியாகாத தகுதி அளவுகோல்கள் காரணமாக வாக்காளர் பட்டியலிலிருந்து நீக்கப்படுவது, ஒரு நபர் குடிமகன் அல்ல என்பதற்கான சட்டப்பூர்வ அறிவிப்புக்குச் சமமாகாது. இந்தச் சட்டப் பாதுகாப்பு, நிர்வாக ரீதியான சந்தேகங்கள் ஒரு நபரின் தேசியத்தை தானாகவே பறித்துவிடாது என்பதை உறுதி செய்கிறது.

தவறான விலக்கலின் ஆபத்து

காலமான வாக்காளர்களை நீக்குவது, இரட்டைப் பதிவுகளை ஒழிப்பது மற்றும் நிரந்தரமாக இடம் மாறிய நபர்களுக்கான பதிவுகளைப் புதுப்பிப்பது ஆகியவை சுதந்திரமான மற்றும் நேர்மையான தேர்தல்களைப் பராமரிப்பதற்கான அத்தியாவசியமான படிகளாகும். ஆனால், நிர்வாக இயங்குமுறை அதிக ஆவணங்களைக் கோருவதாகவோ அல்லது சிக்கலானதாகவோ மாறும்போது, உண்மையான வாக்காளர்கள் பட்டியலில் நீடித்திருக்கப் போராடும் நிலை ஏற்படுவதே உண்மையான ஆபத்தாகும்.

மக்கள் பிரதிநிதித்துவச் சட்டத்தின் கீழ், நீக்கங்களுக்கு உண்மைகளின் முறையான சரிபார்ப்பு தேவைப்படுகிறது. லட்சக்கணக்கான புலம்பெயர்ந்த தொழிலாளர்கள், கிராமப்புறங்களில் இருந்து நகர்ப்புறங்களுக்கு இடம்பெயரும் மக்கள், திருமணத்திற்குப் பிறகு முகவரியை மாற்றும் பெண்கள் மற்றும் முறையான காகிதச் சான்றுகள் இல்லாத முறைசாராத் தொழிலாளர்களைக் கொண்ட ஒரு நாட்டில், கடுமையான ஆவணக் கெடுபிடிகள் தகுதியான குடிமக்களை தற்செயலாகப் புறந்தள்ளிவிடும் ஆபத்து உள்ளது.

மேற்கு வங்காளம் இந்த நடைமுறையின் செயல்பாட்டுச் சுமையை வெளிச்சம்போட்டுக் காட்டுகிறது: ஆரம்பகால சீரமைப்புகளுக்குப் பிறகு, சுமார் 60 லட்சம் வாக்காளர்கள் பரிசீலனைக்கு ஆளாகினர்; இதில் 27.16 லட்சம் பேர் தகுதியற்றவர்கள் என அறிவிக்கப்பட்டனர். அதனைத் தொடர்ந்து, நீக்கப்பட்ட 22 லட்சத்துக்கும் அதிகமான வாக்காளர்கள் மீண்டும் தங்களைச் சேர்க்கக் கோரி முறைப்படி மேல்முறையீடு செய்தனர். லட்சக்கணக்கான குடிமக்கள் தங்கள் தகுதியை நிரூபிக்கப் போராட வேண்டியிருக்கும் போது, ஆரம்பகட்டத் தணிக்கையைப் போலவே மேல்முறையீட்டுக் கட்டமைப்பின் தரம், வேகம் மற்றும் அணுகல்தன்மை ஆகியவையும் மிக முக்கியமானதாக மாறுகின்றன.

பதிவுகளைச் சரிபார்ப்பதற்கும், சேர்க்கைக்காக படிவம் 6 தாக்கல் செய்வதற்கும், மேல்முறையீடுகளைக் கண்காணிப்பதற்கும் இந்தியத் தேர்தல் ஆணையம் டிஜிட்டல் இணையதளங்களை வழங்கிய போதிலும், டிஜிட்டல் முறைகள் மட்டுமே தொழில்நுட்ப வசதி குறைந்த குடிமக்களைக் கைவிட்டுவிடும் அபாயத்தைக் கொண்டுள்ளன. நிர்வாகத் தடைகள் காரணமாக எந்தவொரு வாக்காளரும் விடுபடாமல் இருப்பதை உறுதிசெய்ய, கள அளவிலான உதவிகள் இன்றியமையாததாகவே இருக்கின்றன.

மக்கள்தொகை சார்ந்த கவலைகள் மற்றும் நிறுவனங்களின் மீதான நம்பிக்கை

புலம்பெயர்ந்தோர், தினக்கூலித் தொழிலாளர்கள், குறைந்த வருவாய் ஈட்டும் குடும்பங்கள் மற்றும் பெண்கள் உள்ளிட்ட விளிம்புநிலை மக்கள், வாக்காளர் பட்டியலின் இந்த பரந்த தூய்மையாக்கல் நடவடிக்கையால் விகிதாச்சாரமின்றி அதிகமாகப் பாதிக்கப்படக்கூடும் என்று கவலைகள் எழுப்பப்பட்டுள்ளன. அரசியல் கூற்றுகளை மட்டுமே நம்பியிராமல், நீக்கங்கள் மற்றும் மறுசேர்க்கைகள் குறித்த விரிவான மக்கள்தொகை சார்ந்த புள்ளிவிவரங்களை இந்தியத் தேர்தல் ஆணையம் வெளியிட வேண்டும். பொதுத் தரவுகள் கிடைக்கப்பெற்றால், குறிப்பிட்ட சமூகங்கள் அதிக விகிதத்தில் விலக்கலைச் சந்திக்கின்றனவா என்பதை மதிப்பிடுவதற்கான ஓர் அறிவியல் பூர்வமான அடிப்படை கிடைக்கும்; அது இலக்கு நிர்ணயிக்கப்பட்ட சீர்திருத்த நடவடிக்கைகளுக்கு வழிவகுக்கும்.

தனிப்பட்ட தரவுப் புள்ளிகளுக்கு அப்பால், நிறுவன ரீதியான நம்பகத்தன்மை முதன்மையானதாக விளங்குகிறது. பொது விவாதங்களில் குறிப்பிடப்படும் கருத்துக்கணிப்பு பார்வைகள், தேர்தல் அமைப்புகள் மீதான பொதுமக்களின் நம்பிக்கையில் ஏற்ற இறக்கங்கள் இருப்பதைக்காட்டுகின்றன. இந்தப் பார்வைகள் யதார்த்தத்தைப் பிரதிபலிக்கின்றனவா அல்லது அரசியல் கதையாடலையா என்பது ஒருபுறமிருக்க, தேர்தல் முடிவுகளின் மீது பொதுமக்கள் வைத்துள்ள நம்பிக்கையைக் காப்பாற்ற, ஒரு தேர்தல் நடுவர் முழுமையான வெளிப்படைத்தன்மையைப் பேண வேண்டும்.

மனிதநேயத்தை மையமாகக் கொண்ட முன்னோக்கிச் செல்லும் பாதை

வாக்காளர் பட்டியலைப் பராமரிப்பதற்குத் தேவையான நடவடிக்கைகளைக் கைவிடுவதும் நடைமுறைச் சாத்தியமான தீர்வல்ல; அதே போல அனைத்து நீக்கங்களையும் விமர்சனமின்றி அப்படியே ஏற்றுக்கொள்வதும் சரியல்ல. இந்தியாவுக்கு வெளிப்படையான, சுதந்திரமாகத் தணிக்கை செய்யக்கூடிய, சட்டப்பூர்வமான மற்றும் மனிதநேயத்தை மையமாகக் கொண்ட வாக்காளர் பட்டியல் சீரமைப்புக் கட்டமைப்பு தேவைப்படுகிறது.

இந்தச் சமநிலையை அடைவதற்கு, காலமானோர், இரட்டைப் பதிவுகள், இடம் பெயர்ந்தோர் மற்றும் கண்டறிய முடியாத பதிவுகள் என வேறுபடுத்திக் காட்டும் விரிவான மாநில மற்றும் தொகுதி அளவிலான தரவுத்தொகுப்புகளை இந்தியத் தேர்தல் ஆணையம் வெளியிட வேண்டும். மேலும், காலக்கெடுவுடன் கூடிய மேல்முறையீட்டு நடைமுறைகளைச் சீரமைப்பதோடு, சுதந்திரமான பார்வையாளர்கள் இத்தரவுகளை மறுஆய்வு செய்வதற்கும் வழிவகை செய்ய வேண்டும்.

அரசியல் கட்சிகளும் முதலமைச்சர்களும் மாறலாம்; ஆனால் ஒரு ஜனநாயகத்தின் அடிப்படைத் தூணாக இருப்பது குடிமகனே ஆவான். வாக்காளர் பட்டியலைத் தூய்மைப்படுத்துவது தேர்தலின் நேர்மையைப் பாதுகாக்கிறது; ஆனால், தகுதியான வாக்காளரைப் பாதுகாப்பது எந்தவொரு பேச்சுவார்த்தைக்கும் அப்பாற்பட்டது. 13.3 கோடி வரைவு நீக்கங்கள் என்பது ஒரு கட்சி சார்ந்த விவாதப் பொருளாகவோ அல்லது நிரந்தர வாக்குரிமைப் பறிப்பு என்ற அனுமானமாகவோ அமையக் கூடாது. மாறாக, ஒவ்வொரு தகுதியான இந்தியக் குடிமகனும் தனது வாக்களிக்கும் உரிமையைத் தக்கவைத்துக்கொள்வதை உறுதிசெய்யும் பொருட்டு, நிர்வாகத் துல்லியம், வெளிப்படைத்தன்மை மற்றும் அணுகக்கூடிய தகுந்த சட்ட நடைமுறைக்கான அழைப்பாகவே இது விளங்குகிறது.

SIR நடவடிக்கையை ஒரு "இரத்தமில்லா அரசியல் இனப்படுகொலை" என்று அரசியல் பொருளாதார நிபுணர் பரகலா பிரபாகர் விவரித்திருப்பது, தீவிரமாக விவாதிக்கப்படும் ஓர் அரசியல் சித்தரிப்பாகுமே தவிர, நிறுவப்பட்ட சட்டப்பூர்வக் கண்டுபிடிப்பு அல்ல. ஆனால், அந்தச் சொல்லாடலுக்குப் பின்னால் இருக்கும் கவலை தீவிர பரிசீலனைக்கு உரியது. ஜனநாயகம் என்பது வெறுமனே தேர்தல்களை நடத்துவது மட்டுமல்ல; வாக்களிக்க உரிமையுள்ளவர்கள் தேர்தல் நடைமுறையிலிருந்து அமைதியாக வெளியேற்றப்படாமல் இருப்பதை உறுதி செய்வதும் ஆகும்.

இறுதிச் சிந்தனை

SIR குறித்த விவாதம் என்பது இறுதியாக வெறுமனே புள்ளிவிவரங்களைப் பற்றியது மட்டும் அல்ல. தகுதியான ஒவ்வொரு குடிமகனுக்கும் தங்கள் அரசாங்கத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் பங்கேற்க நியாயமான வாய்ப்பு இருக்க வேண்டும் என்ற ஜனநாயகத்தின் மிக அடிப்படை வாக்குறுதியைப் பற்றியதாகும். காலமானோர், இரட்டைப் பதிவுகள் மற்றும் தகுதியற்றப் பதிவுகள் வாக்காளர் பட்டியலிலிருந்து நிச்சயமாகத் தூய்மைப்படுத்தப்பட வேண்டும்; ஆனால் அந்த நடைமுறை ஒருபோதும் உண்மையான வாக்காளர்களுக்குத் தடையாக மாறிவிடக் கூடாது. நீக்கங்களின் பிரம்மாண்டமான அளவு, வெளிப்படைத்தன்மை, சரிபார்ப்பு மற்றும் திறம்படச் செயல்படும் மேல்முறையீட்டு இயங்குமுறையை எப்போதும் இல்லாதவாறு தற்பொழுது மிக முக்கியமானதாக்குகிறது. ஒவ்வொரு நீக்கமும் தெளிவான ஆதாரங்களால் ஆதரிக்கப்பட வேண்டும், பாதிக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு வாக்காளருக்கும் நியாயமான விசாரணை கிடைக்க வேண்டும், மேலும் ஒவ்வொரு உண்மையான வாக்காளருக்கும் பட்டியலுக்குத் திரும்புவதற்கு எளிமையான வழிமுறை இருக்க வேண்டும்.

https://countercurrents.org/2026/10/bloodless-political-genocide-why-sir-has-triggered-a-fierce-battle-over-indias-voter-rolls/

======================================================

 

2
அமைதியான போராட்டப் பேரணியைத் தடுப்பதற்காக டெல்லியை முற்றுகையிட்டு, அரசு தன் மக்கள் மீதே போர் பிரகடனம் செய்துள்ளது

‘காக்ரோச் ஜனதா கட்சி’ (Cockroach Janata Party) என்ற மாணவர்கள் மற்றும் இளைஞர்கள் தலைமையிலான குடிமக்கள் அமைப்பு ஒருங்கிணைத்த அமைதியான வெகுஜனப் போராட்டத்தை முடக்குவதற்காக, டெல்லி நகரின் பொதுவாழ்வின் மீது கட்டற்ற அடக்குமுறை ஏவிவிடப்பட்டுள்ளது. போராட்டக் கூட்டத்திற்குத் தடை விதித்தல்; ரயில், மெட்ரோ மற்றும் பேருந்து சேவைகளை ரத்து செய்தல்; தொலைதூர ரயில்களைப் பயணத்தின் இடையிலேயே நிறுத்துதல்; தெருக்களில் தடுப்புகளை அமைத்தல்; ஆயிரக்கணக்கான ஆயுதமேந்திய படையினரைக் குவித்தல்; சாதாரண குடிமக்களின் நடமாட்டத்தைக் கட்டுப்படுத்துதல்; விடுதிகள், விருந்தினர் இல்லங்கள், மாணவ விடுதிகள் மற்றும் பிற தங்குமிடங்களில் சோதனையிடுதல்; குடியிருப்போரின் சங்கங்களை வீதிகளில் இறங்கக் கூடாது என அறிவிப்பு வெளியிட வற்புறுத்துதல்; மற்றும் அத்தியாவசியத் தேவைகளைத் தவிர பிற காரணங்களுக்காக ஒவ்வொரு பகுதியிலும் உள்ள குடியிருப்பாளர்கள் வெளியே வரக்கூடாது எனத் தடை விதித்தல் ஆகிய கொடூர நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளன. மேலும், மத்திய உள்துறை அமைச்சகம் அக்டோபர் 9 ஆம் தேதி இரவு முதல் டெல்லியில் இணைய சேவைகளை முடக்கியுள்ளது. விமர்சனங்களையும் போராட்டங்களையும் ஒடுக்கும் முயற்சியில், அரசு சாதாரண மக்களுக்கு எதிராக பிரகடனப்படுத்தப்படாத ஒரு போரை நடைமுறையில் அறிவித்துள்ளது.

இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் பிரிவு 19(1)(a) மற்றும் (b)-ன் கீழ், பேச்சுரிமை மற்றும் கருத்துச் சுதந்திரம், மற்றும் ஆயுதங்களின்றி அமைதியான முறையில் ஒன்றுகூடும் உரிமை ஆகியவை அரசமைப்பால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட அடிப்படை உரிமைகள் என்பதை நாம் அறிவோம். அரசியலமைப்பின் பிரிவு 19(3) அமைதியாக ஒன்றுகூடும் உரிமையை ஒழுங்குபடுத்த அரசுக்கு அதிகாரம் அளிக்கிறது; ஆனால், அது நாட்டின் இறையாண்மை, பாதுகாப்பு மற்றும் பொது அமைதி ஆகியவற்றின் நலனைக் கருத்தில் கொண்டு மட்டுமே செய்யப்பட வேண்டும். இருப்பினும், அத்தகைய கட்டுப்பாடுகள் அனைத்தும் "நியாயமானவையாக" (reasonable) இருக்க வேண்டும். விமர்சனங்களுக்கு அஞ்சி, தற்போதைய ஆளும்கட்சி, பொது அமைதியைப் பராமரிக்கும் போர்வையில், அமைதியான, ஆயுதமற்ற மற்றும் வன்முறையற்ற அரசுக்கு எதிரான போராட்டங்களை அடக்குவதற்காக, பி.என்.எஸ்.எஸ். (BNSS) பிரிவு 163 போன்ற கட்டுப்பாடான அவசரகால அதிகாரங்களைப் பயன்படுத்தி, அந்த அதிகாரப் பயன்பாட்டையே ஒரு கேலிக்கூத்தாக மாற்றியுள்ளது.

ஒரு பொது இடத்தில் முன் திட்டமிடப்பட்ட, அமைதியான, ஆயுதமற்ற மற்றும் வன்முறையற்ற போராட்டக் கூட்டத்திற்கு எதிராக, பொது அமைதிக்குக் பங்கம் விளைவிக்கும் சாத்தியக்கூறு அல்லது தேசிய இறையாண்மை மற்றும் பாதுகாப்பிற்கு அச்சுறுத்தல் என்ற காரணத்தை எவ்வாறு சாட்ட முடியும் என்பது நமக்குச் சுத்தமாகப் புரியவில்லை. அதிகபட்சமாக, நிர்வாகம் சில நிபந்தனைகளை விதிக்கலாமே தவிர, முற்றிலும் முழுமையான தடையை விதிக்க முடியாது. இந்த விவகாரத்தில் அரசு தன்னிச்சையாகவும் பாகுபாட்டுடனும் செயல்படுகிறது. ஆயுதமற்ற, அமைதியான போராட்டங்களை நடத்த முற்பட்டதற்காக மட்டுமே தனிநபர்களைக் கைது செய்து தடுப்புக் காவலில் வைப்பது, குடிமைச் சுதந்திரத்திற்கும் அமைதியாக ஒன்றுகூடும் அடிப்படை உரிமைக்கும் விழுந்த பலத்த அடியாகும். கட்டுப்பாடுகள் சட்டத்தின் அடிப்படையில் அமைய வேண்டும்; அவை தன்னிச்சையாகவோ அல்லது பாகுபாட்டுடன் கூடிய முறையிலோ விதிக்கப்படக் கூடாது.

‘அனிதா தாக்கூர் எதிர் ஜம்மு காஷ்மீர் அரசு (2016)’ மற்றும் ‘மஜ்தூர் கிசான் சக்தி சங்கதன் எதிர் இந்திய யூனியன் (2018)’ போன்ற பல வழக்குகளில் மாண்புமிகு உச்ச நீதிமன்றம் தெளிவுபடுத்தியுள்ளது என்னவென்றால், 'உப்புச் சத்தியாகிரகம்', 'சாகும் வரை உண்ணாவிரதம்' மற்றும் 'செய் அல்லது செத்து மடி' போன்ற வன்முறையற்ற இயக்கங்களின் பாரம்பரியத்தைக் கொண்ட ஒரு நாட்டில், ஆயுதமற்ற மற்றும் அமைதியான போராட்ட ஊர்வலங்கள் எந்த வகையிலும் சட்டப்பூர்வமாகத் தடைசெய்யப்பட்டவையோ அல்லது ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதவையோ அல்ல என்பதாகும். ஜனநாயகத்தின் ஒரு முக்கிய அம்சம் மாற்றுக் கருத்துகளையும் எதிர்ப்பையும் தெரிவிப்பதற்கான வாய்ப்பு ஆகும். ஆயுதமற்ற, அமைதியான போராட்டங்கள் மூலம் பொதுமக்களின் குறைகளையும் புகார்களையும் வெளிப்படுத்தும் பாரம்பரியம் இந்தியாவின் அரசியல் வாழ்வின் போற்றத்தக்க மற்றும் மதிப்புமிக்க அம்சமாகும். நன்கு ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட, வன்முறையற்ற போராட்ட ஊர்வலங்கள் விடுதலைப் போராட்டத்தின் போது முதன்மை ஆயுதமாக இருந்தன; சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு, அமைதியான முறையில் போராட்டம் நடத்தும் உரிமை அரசியலமைப்பால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட அடிப்படை உரிமையாகும். பொது அமைதியின் நலன் கருதி அரசு அதிகாரிகள் வழிகாட்டுதல்களை வெளியிடலாம் என்றாலும், அத்தகைய நடவடிக்கைகள் போராட்டக்காரர்களுக்கும் உள்ளூர்வாசிகளுக்கும் குறைந்தபட்ச இடையூறுகளை மட்டுமே உறுதிசெய்ய வேண்டும் என்றும், போராட்டங்களை முற்றிலும் தடை செய்வதற்குப் பதிலாக அவற்றை ஒழுங்குபடுத்த மட்டுமே வேண்டும் என்றும் நீதிமன்றம் திட்டவட்டமாகக் கூறியுள்ளது. இன்றும் கூட (அக்டோபர் 9, 2026), ரயில் மற்றும் பேருந்து சேவைகளை ரத்து செய்தோ அல்லது இணையத்தை முடக்கியோ பொதுமக்களின் இயல்பு வாழ்க்கையை முடக்குவது ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதது என்று நாட்டின் உச்ச நீதிமன்றம் அரசுக்குத் தெரிவித்து உள்ளது.

நீண்ட கால காலனித்துவ ஆட்சிக்கு எதிராக இந்தியாவின் சுதந்திரப் போராட்டத்தின் பாரம்பரிய மரபாக அமைதியான, வன்முறையற்ற ஒத்துழையாமை இயக்கங்கள் அமைந்தன. மனித உரிமைகள் அமைப்புகளாகிய நாங்கள், அன்றைய பிரிட்டிஷ் ஆக்கிரமிப்பாளர்களின் வழியைப் பின்பற்றி, மிகவும் மதிக்கப்படும் இந்தப் பாரம்பரியத்தை அடக்குவதற்கு எங்களது வன்மையான கண்டனத்தைப் பதிவு செய்கிறோம். சாதாரண பொதுமக்களின் இயல்பு வாழ்க்கை தொடர்வதை அரசு உடனடியாக உறுதி செய்ய வேண்டும் என்று நாங்கள் கேட்டுக்கொள்கிறோம்.

https://countercurrents.org/2026/10/government-declares-war-on-the-people-by-sealing-off-delhi-to-block-a-peaceful-protest-gathering/

========================================================

 

3
ஞானேஷ் குமார் மீது தேசத்துரோக வழக்குப்பதிவு செய்க: இன்சாஃப் (INSAF)

வாக்காளர் பட்டியலிலிருந்து பெருமளவில் பெயர்கள் நீக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படும் விவகாரத்தில் சட்டப்பூர்வ நடவடிக்கை எடுக்க வலியுறுத்தியும், தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் திரு. ஞானேஷ் குமார் அவர்களின் ராஜினாமாவைக் கோரியும், ‘இந்தியா’ (INDIA) கூட்டணி மற்றும் காக்ரோச் ஜனதா கட்சி ஆகியவை விடுத்துள்ள போராட்ட அழைப்பிற்கு இந்திய சமூக நடவடிக்கை மன்றம் (INSAF) தனது முழு ஆதரவை அளிக்கிறது. ஜனநாயகம், சர்வஜன வாக்குரிமை மற்றும் அரசியல்சாசனப் பொறுப்புக்கூறல் ஆகியவற்றில் நம்பிக்கையுள்ள அனைத்து குடிமக்களும் அக்டோபர் 10 அன்று ஜந்தர் மந்தரில் நடைபெறும் போராட்டத்தில் இணைந்து, லட்சக்கணக்கான இந்தியக் குடிமக்கள் தேர்தல் நடைமுறையிலிருந்து புறந்தள்ளப்படுவதற்கு எதிராகக் குரல் எழுப்புமாறு இன்சாஃப் (INSAF) வேண்டுகோள் விடுக்கிறது.

சிறப்புத் தீவிர திருத்தப் (SIR) பணிகளை உடனடியாக இடைநிறுத்தம் செய்ய வேண்டும் என்றும், 2024-ஆம் ஆண்டின் 19-வது மக்களவைத் தேர்தலில் பயன்படுத்தப்பட்ட வாக்காளர் பட்டியலை மீண்டும் நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும் என்றும் இன்சாஃப் (INSAF) கோருகிறது. வாக்காளர் பட்டியலிலிருந்து சுமார் 13 கோடி பெயர்கள் நீக்கப்பட்டதாக வெளிவந்துள்ள தகவல்கள், லட்சக்கணக்கான குடிமக்களின் வாக்குரிமையைப் பறித்து, அவர்களின் ஜனநாயக உரிமைகளைச் சீர்குலைப்பதற்கான திட்டமிட்ட சதி குறித்த தீவிர கவலைகளை எழுப்புகின்றன. தேர்தல் ஆணையர்களை நியமிப்பதைக் கட்டுப்படுத்தும் சட்டத்தைத் திருத்தியதன் மூலமும், தலைமைத் தேர்தல் ஆணையருக்குக் குற்றவியல் நடவடிக்கைகளிலிருந்து பாதுகாப்பு அளிக்கும் வகையிலான புதிய பிரிவை அறிமுகப்படுத்தியதன் மூலமும் மோடி அரசு இக்கவலைகளை மேலும் தீவிரப்படுத்தியுள்ளது.

வாக்களிக்கும் உரிமை என்பது இந்தியாவின் அரசியல்சாசன ஜனநாயகத்தின் அடித்தளமாகும். தன்னிச்சையான மற்றும் வெளிப்படைத்தன்மையற்ற நடைமுறைகள் மூலம் தகுதியுள்ள குடிமக்களிடமிருந்து இந்த உரிமையைப் பறிக்க ஓர் அரசியல்சாசன அமைப்பிற்கு எவ்வாறு அனுமதி அளிக்க முடியும்? எந்தவொரு தேர்தல் ஆணையமும் அரசியலமைப்புச் சட்டத்திற்கு மேலாகச் செயல்படவோ அல்லது ஜனநாயக ரீதியிலான வாக்குரிமையை யார் செலுத்தலாம் என்பதைத் தன்னிச்சையாகத் தீர்மானிக்கவோ அனுமதிக்கப்படக் கூடாது. சிறப்புத் தீவிர திருத்தப் பணிகளைச் சுற்றியுள்ள சூழ்நிலைகளுக்கு ஆர்.எஸ்.எஸ். தலைமையிலான பாஜக அரசுதான் அரசியல் ரீதியாகப் பொறுப்பேற்க வேண்டும் என்று சுட்டிக்காட்டும் இன்சாஃப் (INSAF), இதற்குப் பிரதமர் நரேந்திர மோடி, மத்திய உள்துறை அமைச்சர் அமித் ஷா மற்றும் தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் ஞானேஷ் குமார் ஆகியோரே முழுப் பொறுப்பு என்பதால், அவர்கள் உடனடியாகத் தங்கள் பதவிகளை ராஜினாமா செய்ய வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறது.

https://countercurrents.org/2026/10/register-a-case-of-treason-against-gyanesh-kumar-insaf/

==================================================

 

4
தனது இளைஞர்களைக் கண்டு அஞ்சும் அரசு, தன் சொந்த எதிர்காலத்தைக் கண்டு அஞ்சுகிறது

இளைஞர்களின் லட்சியங்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதாகக் உரிமை கோரும் ஓர் அரசு, அதே இளைஞர்கள் பதில்களைக் கேட்கும்போது செவிசாய்க்க மறுப்பது ஆழமான கவலையை ஏற்படுத்துகிறது. தேசியத் தலைநகரில் தங்கள் குரல்களை எதிரொலிக்க விரும்பும் குடிமக்கள் தடைகள், கட்டுப்பாடுகள், போக்குவரத்து இடையூறுகள் மற்றும் அதிகாரப்பூர்வமான அலட்சியப் போக்கை எதிர்கொள்ள நேரிடுவது இன்னும் பெரும் கவலையளிப்பதாக உள்ளது.

டெல்லி என்பது இன்றைய ஆளுங்கட்சியின் தனிப்பட்ட சொத்து அல்ல. அது இந்திய மக்களுக்குச் சொந்தமானது. அதன் வீதிகளும், நிறுவனங்களும், பொதுவெளிகளும அரசியல் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்துவதற்கான வெறும் பின்னணிகள் மட்டுமல்ல; அந்த அதிகாரம் கேள்விக்குட்படுத்தப்படவும், சவால் செய்யப்படவும், பொறுப்பேற்க வைக்கப்படவும் வேண்டிய ஜனநாயக நிலப்பரப்பின் இன்றியமையாத அங்கங்களாகும்.

இளைஞர்கள் சி.ஜே.பி (CJP) இயக்கத்தின் பேனரின் கீழ் திரளும்போது, அவர்கள் ஏதேனும் ஒரு தனி அமைப்பின் கோரிக்கைகளை விட மிக மேன்மையான ஒரு கொள்கையை உறுதிப்படுத்துகிறார்கள். குடியுரிமை என்பது பதவியில் இருப்பவர்களால் வழங்கப்படும் சலுகை அல்ல என்பதை அவர்கள் சுட்டிக்காட்டுகிறார்கள். அது அரசாங்கத்தின் ஒப்புதலைச் சாராமல் சுயாதீனமாக இருக்கும் உரிமை. சில ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை வாக்களித்துவிட்டு, அடுத்த தேர்தல் வரும் வரை அமைதியாக இருப்பதே ஜனநாயகம் என்ற கூற்றை அவர்கள் ஏற்க மறுக்கிறார்கள்.

அரசு தன் மீதான எதிர்ப்பை நடமாட்டக் கட்டுப்பாடுகள், அணுகல் தடைகள், வீதி மறிப்புகள் அல்லது அமைதியான முறையில் ஒன்று கூடுவதைக் கடினமாக்கும் நடவடிக்கைகள் மூலம் எதிர்கொள்ளும்போது, அது ஒரு அடிப்படை கேள்விக்கு பதிலளிக்க வேண்டும்: அரசு பொது அமைதியைப் பாதுகாக்கிறதா அல்லது பொதுமக்களின் பரிசீலனையிலிருந்து அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களைப் பாதுகாக்கிறதா?

போராட்டக்காரர்கள் தலைநகரை அடைவதற்கு முன்பே தடைகளை எதிர்கொள்ளும்போது இந்தக் கேள்வி மேலும் தீவிரமடைகிறது. ரயில் சேவைகள் முடக்கப்பட்டாலோ, சாலைகள் செல்ல முடியாதவாறு மறிக்கப்பட்டாலோ அல்லது போக்குவரத்து கட்டுப்பாடுகள் பங்கேற்பைக் கடுமையாகப் பாதித்தாலோ, ஒரு போராட்டம் தொடங்குவதற்கு முன்பே குடிமக்கள் தங்களின் ஜனநாயக உரிமைகளைப் பயன்படுத்துவதற்கான திறன் சீர்குலைக்கப்படுகிறது.

இந்த விஷயங்கள் விரிவான பரிசீலனை, ஆதாரம் மற்றும் பொறுப்புக்கூறலைக் கோருகின்றன.

ஜனநாயகம் என்பது அரசு வழங்கும் சலுகை அல்ல

தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஓர் அரசு, தன் விருப்பப்படி ஆட்சி செய்ய கட்டுப்பாடற்ற அதிகாரத்தைக் கொண்டுள்ளது என்று நம்புவதே ஜனநாயகத்தைப் பற்றிய மிகப்பெரிய தவறான புரிதலாகும். அது உண்மையல்ல.

தேர்தல் வெற்றி என்பது அதிகாரத்தை அளிக்குமே தவிர, நாட்டின் உரிமையைக் கொடுத்துவிடாது. அரசியல் சாசன எல்லைக்குட்பட்டு ஆட்சி செய்யவும், குடிமக்களின் உரிமைகளை மதிக்கவும், மக்களுக்குப் பதிலளிக்கவும் மட்டுமே அது அரசாங்கத்திற்குப் பொறுப்பை வழங்குகிறது. விமர்சனங்களைத் துரோகமாகவும், எதிர்ப்பைப் பகையாகவும், போராட்டங்களை நீக்கப்பட வேண்டிய இடையூறாகவும் கருதும் உரிமையை அது அரசியல் தலைவர்களுக்கு வழங்கவில்லை.

இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் பேச்சுரிமை, கருத்துச் சுதந்திரம் மற்றும் ஆயுதங்களின்றி அமைதியாக ஒன்றுகூடும் உரிமையை உத்தரவாதம் செய்கிறது. இந்தச் சுதந்திரங்கள் ஏதோ சில விழாக்கால நிகழ்வுகளுக்காக ஆவணத்தில் சேர்க்கப்பட்ட அலங்கார வார்த்தைகள் அல்ல. அவை அதிகார துஷ்பிரயோகத்திற்கு எதிரான அத்தியாவசியப் பாதுகாப்பு அரண்களாகும்.

அரசாங்கங்கள் எப்போதும் விமர்சனங்களை வரவேற்பதில்லை என்பதனாலேயே போராட்ட உரிமை மிக முக்கியமானதாகிறது. அரசாங்கம் உடன்படும்போது மட்டுமே குடிமக்கள் பேச முடியும் என்றால், கருத்துச் சுதந்திரத்திற்கு எந்தப் பொருளும் இல்லை. அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களுக்கு எந்தவித அசௌகரியமும் ஏற்படுத்தாதபோது மட்டுமே பொதுக் கூட்டங்களுக்கு அனுமதி அளிக்கப்படும் என்றால், அமைதியாக ஒன்றுகூடும் உரிமை வெறும் போலி வாக்குறுதியாகிவிடும்.

ஓர் அரசாங்கம் தன் ஆதரவாளர்களை எவ்வளவு சௌகரியமாக நடத்துகிறது என்பதன் மூலம் ஜனநாயகம் மதிப்பிடப்படுவதில்லை; மாறாக, தன்னைச் சவால் செய்பவர்களை அது எவ்வளவு நியாயமாக நடத்துகிறது என்பதன் மூலமே மதிப்பிடப்படுகிறது.

டெல்லியை அடைய விரும்பும் இளம் போராட்டக்காரர்களைப் பாதிக்கும் கட்டுப்பாடுகள் தீவிரமாகப் பரிசீலிக்கப்பட வேண்டும் என்பதற்கு இதுவே காரணம். பாதுகாப்பு, போக்குவரத்து மற்றும் பொது அமைதி குறித்த நியாயமான பொறுப்புகள் அதிகாரிகளுக்கு உள்ளன என்பதில் மாற்றுக் கருத்து இல்லை. அதை எந்தப் பொறுப்புள்ள குடிமகனும் மறுக்க மாட்டார். ஆனால் கட்டுப்பாடுகள் சட்டப்பூர்வமானதாகவும், அவசியமானதாகவும், அளவோடு அமைந்ததாகவும் இருக்க வேண்டும். அவை அமைதியான அரசியல் கருத்து வெளிப்பாட்டை அடக்குவதற்கான வசதியான கருவியாக மாறக்கூடாது.

தங்கள் முடிவுகளை விளக்க வேண்டிய பொறுப்பு அதிகாரிகளுடையதே ஆகும். ஓர் அதிகாரி "பாதுகாப்பு" என்ற வார்த்தையைக் குறிப்பிடுவதற்காகவே குடிமக்கள் தங்களின் சுதந்திரத்தை விட்டுக் கொடுக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கக் கூடாது.

நேரடித் தடையாக அறிவிக்கப்படாமல் நிர்வாக ரீதியாக விதிக்கப்படுவதற்காகவே கட்டுப்பாடுகள் சட்டப்பூர்வமானவை என்று அரசாங்கம் கருதக் கூடாது. ஒரு உரிமை காகிதத்தில் அப்படியே இருந்தாலும், நடைமுறையில் அது கட்டுப்படுத்தப்படக் கூடும்.

குடிமக்களால் அந்த உரிமையை அர்த்தமுள்ள முறையில் பயன்படுத்த முடிகிறதா என்பதே இங்கு முதன்மையான கேள்வி.

இளைஞர்களின் எதிர்ப்புக் குரலைக் கண்டு அரசு ஏன் இவ்வளவு அசௌகரியமடைகிறது?

அரசியல் அதிகார வர்க்கத்திடம் பதில்களைக் கேட்க இளைஞர்களுக்கு அனைத்துக் காரணங்களும் உள்ளன. இன்று முடிவெடுப்பவர்கள் பதவியை விட்டுச் சென்ற பிறகும், அவர்களின் முடிவுகளின் விளைவுகளைச் சுமக்கப்போவது இந்த இளைஞர்களே.

அவர்கள் கல்வி, வேலைவாய்ப்பு மற்றும் பொருளாதாரப் பாதுகாப்பிற்காகப் போட்டியிட வேண்டும். அவர்களின் எதிர்காலத்தைப் நேரடியாகப் பாதிக்கும் நிறுவனங்களை அவர்கள் எதிர்கொள்ள வேண்டும். சமூக மாற்றம், சமத்துவம் மற்றும் வாய்ப்புகள் மீதான அரசாங்கத்தின் கொள்கைகளின் விளைவுகளுடன் அவர்கள் வாழ வேண்டும். தங்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட வாக்குறுதிகள் நிறைவேற்றப்படுகிறதா என்று கேட்கும் உரிமை அவர்களுக்கு உண்டு.

இளம் குடிமக்கள் போராடும்போது, அவர்கள் ஜனநாயகத்தை நிராகரிக்கிறார்கள் என்று அர்த்தமல்ல. பல நேரங்களில், ஜனநாயகம் வாக்குறுதியளித்தபடி செயல்பட வேண்டும் என்றே அவர்கள் கோருகிறார்கள்.

அவர்களின் கோபம் அசௌகரியமானதாக இருக்கலாம். அவர்களின் மொழி கூர்மையானதாக இருக்கலாம். அவர்களின் கோரிக்கைகள் அரசியல் தலைவர்கள் தங்களுக்கு வசதியான முறையில் விவாதிக்க விரும்பும் தோல்விகளை வெளிப்படுத்தலாம். ஆனால் அவை எதுவுமே அவர்களின் நியாயமான ஆதங்கங்களைச் செல்லாததாக்கி விடாது.

உண்மையில், ஒவ்வொரு அதிகாரப்பூர்வ விளக்கத்தையும் பரிசீலிக்காமல் ஏற்க மறுக்கும் ஒரு தலைமுறை, ஜனநாயகத்திற்குத் தேவையான குடிமை விழிப்புணர்வையே வெளிப்படுத்துகிறது.

இத்தகைய தலைமுறைக்கான சரியான அணுகுமுறை அவர்களுடன் உரையாடுவதே ஆகும். அவர்களின் கவலைகளைச் செவிமெடுத்துக் கேளுங்கள். தேவையான ஆதாரங்களை வெளியிடுங்கள். நியாயமான கேள்விகளுக்குப் பதிலளியுங்கள். தவறுகள் நடந்திருந்தால் அதைச் சரிசெய்யுங்கள். குற்றச்சாட்டுகள் ஆதாரமற்றவை என்றால், வெளிப்படையான மற்றும் நம்பகமான செயல்முறைகள் மூலம் அதை நிரூபியுங்கள்.

பொதுமக்களின் অসப்திருப்தியை நிர்வாகக் கட்டுப்பாடுகள், அதிகாரப்பூர்வ அறிக்கைகள் மற்றும் அரசியல் பிரச்சாரங்கள் மூலம் மட்டுமே சமாளித்துவிடலாம் என்ற நம்பிக்கை நிரந்தரமாகச் செயல்படாது.

இளைஞர்களின் அரசியலமைப்பு உரிமைகளைத் தேவையற்றதாக நடத்திவிட்டு, குடிமக்களாகிய அவர்களின் பொறுப்புகளைப் பற்றி அவர்களுக்குப் போதிக்க முடியாது.

ஜனநாயகத்தில் பங்கேற்குமாறு அவர்களை வலியுறுத்திவிட்டு, அவர்களின் பங்களிப்பு போராட்ட வடிவம் எடுக்கும்போது அசௌகரியப்பட முடியாது.

மேலும், தங்களின் எதிர்காலம் குறித்த நிச்சயமற்ற நிலையை எதிர்கொள்ளும் ஒரு தலைமுறை, நிறைவேற்றப்படாத வாக்குறுதிகளுக்கு எப்போதும் நன்றியுடன் இருக்கும் என்றும் எதிர்பார்க்க முடியாது.

இளைஞர்களின் எதிர்ப்பைக் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய கவலையாகக் கருதாமல், கட்டுப்படுத்தப்பட வேண்டிய பிரச்சனையாகக் கருதும் ஓர் அரசு, நாட்டின் எதிர்காலத்தைப் பாதுகாக்கத் தேவையான தலைமுறையின் நம்பிக்கையையே இழக்கும் அபாயத்திற்கு ஆளாகிறது.

டெல்லி மக்களுக்கு உரியதே அன்றி அரசியல் அதிகார வர்க்கத்திற்கு அல்ல

டெல்லியின் அடையாளக் முக்கியத்துவம் மிகையானது. அது தேசிய அதிகாரத்தின் மையம், பாராளுமன்றம் மற்றும் மத்திய அரசின் இருப்பிடம், மற்றும் குடிமக்கள் தங்களின் கோரிக்கைகளை நாட்டிற்கு வெளிப்படுத்த முனையும் முதன்மைப் புள்ளியாகும்.

பல சாதாரண மக்களுக்கு, தலைநகரை அடைவது என்பது ஏதோ ஒரு பொழுதுபோக்கு பயணம் அல்ல. அதற்கு நேரம், பணம், பயண ஏற்பாடுகள் மற்றும் சில சமயங்களில் கணிசமான தனிப்பட்ட தியாகங்கள் தேவைப்படுகின்றன. மாணவர்களுக்கும் இளம் தொழிலாளர்களுக்கும் இதன் செலவு பெரும் சுமையாக இருக்கும்.

அமைதியான முறையில் போராட மக்கள் அப்பயணத்தை மேற்கொள்ளும்போது, அவர்களின் வருகையைத் தடுக்கும் அல்லது இடையூறு செய்யும் கட்டுப்பாடுகள் போக்குவரத்து மேலாண்மையையும் தாண்டிப் பல விளைவுகளை ஏற்படுத்தும். யார் குரல் கேட்கப்படுகிறது, யார் பார்வையிலிருந்து மறைக்கப்படுகிறார்கள் என்பதை அது தீர்மானிக்கிறது.

இதனால்தான் எந்தவொரு பரவலான கட்டுப்பாடும் கவனமாக ஆராயப்பட வேண்டும். இதன் சட்டப்பூர்வமான அடிப்படை என்ன? எந்த குறிப்பிட்ட அச்சுறுத்தலை எதிர்கொள்ள இது கொண்டு வரப்பட்டது? இந்த கட்டுப்பாடு தேவையானதை விட புவியியல் ரீதியாகப் பரந்ததா? குறைந்த கட்டுப்பாடுகளைக் கொண்ட மாற்று வழிகள் உள்ளவா? அமைதியாக ஒன்றுகூடுவது இன்னும் நடைமுறையில் சாத்தியமா?

இவை நியாயமற்ற கேள்விகள் அல்ல. அரசியலமைப்பு ஜனநாயகம் வரவேற்க வேண்டிய கேள்விகளே இவை.

பொது அமைதியைப்பராமரிப்பது அரசாங்கத்தின் நியாயமான பொறுப்பாகும். ஆனால் அது எதிர்ப்பை நடைமுறையில் சாத்தியமற்றதாக்குவதற்கான உலகளாவிய காரணியாக மாற முடியாது. வன்முறை அச்சுறுத்தலுக்கும், அமைதியான போராட்டங்கள் ஏற்படுத்தக்கூடிய சாதாரண அசௌகரியங்களுக்கும் இடையே அதிகாரிகள் வேறுபாட்டை உணர வேண்டும்.

ஒரு போராட்டம் அசௌகரியமானதாக இருக்கலாம். சாலைகளுக்குப் போக்குவரத்து மேலாண்மை தேவைப்படலாம். பொதுச் சேவைகளில் தற்காலிக மாற்றங்கள் செய்யப்பட வேண்டியிருக்கலாம். இந்த யதார்த்தங்கள் திட்டமிடலைக் கோருகின்றனவே தவிர, போராட்டக்காரர்களே பிரச்சனை என்ற தானியங்கி அனுமானத்தைக் கோரவில்லை.

நியாயமான ஏற்பாடுகள் மூலம் அமைதியான கூட்டத்திற்கு வசதி செய்ய முடியும் என்றால், தடையற்ற அல்லது அதிகப்படியான கட்டுப்பாடு நிர்வாக வசதியை விட வலுவான நியாயத்தைக் கோருகிறது.

கட்டுப்பாடுகளை விதிக்க அரசுக்கு அதிகாரம் உள்ளது. அதற்காக ஒவ்வொரு கட்டுப்பாடும் அறிவுப்பூர்வமானது, நியாயமானது அல்லது ஜனநாயக மனப்பான்மை கொண்டது என்று அர்த்தமல்ல.

மேலும், கோட்பாட்டு அளவில் குடிமக்கள் போராட அனுமதிப்பதுடன் ஒரு ஜனநாயக அரசாங்கத்தின் பொறுப்பு முடிந்துவிடுவதில்லை. தனது நடவடிக்கைகள் அந்த உரிமையைப் பயன்படுத்துவதை நடைமுறையில் சாத்தியமற்றதாக்குகிறதா என்பதையும் அது பரிசீலிக்க வேண்டும்.

ரயில்கள் முடக்கப்பட்டுச் சாலைகள் மறிக்கப்படும்போது, ஜனநாயகமே விலைகொடுக்கிறது

ஒரு ஜனநாயகம் என்பது அதன் தலைநகரின் வீதிகளில் என்ன நடக்கிறது என்பதை வைத்து மட்டுமல்ல, அதை அடைவதற்கு சாதாரண குடிமக்கள் பயணிக்கும் பாதைகளில் என்ன நடக்கிறது என்பதைக் கொண்டும் மதிப்பிடப்பட வேண்டும்.

அமைதியான போராட்டத்தில் பங்கேற்க விரும்பும் இளைஞர்களுக்கு, டெல்லிக்கான பயணம் நூற்றுக்கணக்கான கிலோமீட்டர்களுக்கு அப்பால் தொடங்கலாம். அது குறைந்த சேமிப்பில் வாங்கப்பட்ட ரயில் டிக்கெட், கல்லூரி அல்லது வேலையை ஒத்திவைத்து ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட பேருந்து பயணம் அல்லது கணிசமான தனிப்பட்ட தியாகத்துடன் மேற்கொள்ளப்படும் நீண்ட பயணத்தைச் சார்ந்திருக்கலாம். பலருக்கு, தலைநகரை அடைவது வசதி சார்ந்த விஷயம் அல்ல. தங்களின் ஆதங்கங்களை தேசிய அரசியல் வர்க்கத்தின் முன் கொண்டு செல்வதற்கான ஒரே நடைமுறைச் சாத்தியமான வழியாகும்.

அந்தப் பயணம் சாத்தியமற்றதாக மாறும்போது என்ன நடக்கும்?

ரயில்கள் முடக்கப்பட்டால், போக்குவரத்து சேவைகள் கட்டுப்படுத்தப்பட்டால், சாலைகள் மறிக்கப்பட்டால் அல்லது பயணிகள் அமைதியான போராட்டத்தில் பங்கேற்பதைத் தடுக்கும் தடைகளை எதிர்கொண்டால், அதன் விளைவுகள் வெறும் அசௌகரியத்தைத் தாண்டி விரிவடைகின்றன. குடிமக்கள் ஒன்றுகூட உத்தேசித்துள்ள இடத்தை அடைவதற்கு முன்பே அவர்களின் ஜனநாயக உரிமைகளைப் பயன்படுத்தும் திறன் பாதிக்கப்படலாம்.

பொதுப் போக்குவரத்து ஒருபோதும் அரசியல் எதிர்ப்பை அமைதிப்படுத்துவதற்கான மறைமுகக் கருவியாக மாறக்கூடாது.

ரயில் சேவைகள் அல்லது பிற போக்குவரத்து நெட்வொர்க்குகளின் முடக்கம் சரிபார்க்கப்பட்ட உண்மைகளின் அடிப்படையில் ஆராயப்பட வேண்டும். செயல்பாட்டுக் கோளாறுகள், விபத்துகள், பாதுகாப்புத் தேவைகள், வானிலை அல்லது போராட்டங்கள் காரணமாகவே ரயில்கள் தாமதமாகலாம் அல்லது ரத்து செய்யப்படலாம். ஆதாரம் இல்லாமல் ஒவ்வொரு இடையூறுக்கும் அரசாங்கத்தின் திட்டமிட்ட சதிதான் காரணம் என்று கூறுவது பொறுப்பற்ற செயலாகும்.

ஆனால் அதிகாரிகள் கட்டுப்பாடுகளை விதிக்கும்போதோ, பயண ஏற்பாடுகளை மாற்றும்போதோ அல்லது அமைதியான போராட்டக்காரர்களைத் தடுக்கும் சோதனைச் சாவடிகளை அமைக்கும்போதோ, அதற்கான காரணங்களையும், சட்டப் பூர்வமான அடிப்படையையும், அத்தகைய நடவடிக்கைகளின் அவசியத்தையும் அவர்கள் விளக்க வேண்டும்.

குறிப்பிட்ட பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தலை எதிர்கொள்ள இந்தக் கட்டுப்பாடுகள் உண்மையிலேயே தேவைப்பட்டவா? அந்த அச்சுறுத்தல் நிலவிய இடங்கள் மற்றும் காலங்களுக்கு மட்டுமே அவை வரையறுக்கப்பட்டிருந்தனவா? பயணிகளுக்குத் தெளிவான தகவல் வழங்கப்பட்டதா? குடிமக்கள் அமைதியாகப் பயணிக்கவும் ஒன்றுகூடவும் அனுமதிக்கும் அதே வேளையில் பொதுப் பாதுகாப்பைப் பாதுகாக்கும் குறைந்த கட்டுப்பாடான ஏற்பாடுகளைச் செய்திருக்க முடியுமா?

இந்தக் கேள்விகள் அத்தியாவசியமானவை, ஏனெனில் போராட்ட உரிமையைப் பயன்படுத்த நினைக்கும் இடத்தை மக்கள் அடைவதே தடுக்கப்படும் என்றால், அந்த உரிமையால் எந்தப் பயனும் இல்லை.

ஒரு போராட்டத்தைச் செயலற்றதாக்க அரசாங்கம் அதை நேரடியாகத் தடை செய்ய வேண்டிய அவசியமில்லை. போக்குவரத்து, அணுகல் மற்றும் நடமாட்டம் மீதான அதிகப்படியான கட்டுப்பாடுகள் நிதிச் செலவுகளை ஏற்படுத்தலாம், மதிப்புமிக்க நேரத்தைச் வீணடிக்கலாம் மற்றும் பங்கேற்பை ஊக்கப்படுத்தலாம். மாணவர்கள், வேலையற்ற இளைஞர்கள் மற்றும் குறைந்த வருமானத்தில் வாழும் தொழிலாளர்களுக்கு, சிறிய இடையூறு கூட போராட்டத்தில் பங்கேற்பதற்கும் பயணத்தைக் கைவிடுவதற்கும் இடையேயான வேறுபாட்டை தீர்மானிக்கலாம்.

முதல் கோஷம் எழுப்பப்படுவதற்கு முன்பே ஒரு போராட்டம் தடுக்கப்படலாம். அது ஒரு ரயில் நிலையத்தில் பலவீனப்படுத்தப்படலாம், நெடுஞ்சாலையில் தாமதப்படுத்தப்படலாம் அல்லது கூடுதல் சுமையைச் சுமக்க முடியாதவர்களுக்கு நிதி ரீதியாகச் சாத்தியமற்றதாக மாற்றப்படலாம்.

அதுவே தீவிர கவனத்திற்குரிய ஜனநாயகக் கவலையாகும்.

சாலை மறிப்புகள், தடுப்புகள், சோதனைச் சாவடிகள் மற்றும் குறிப்பிட்ட பொது இடங்களுக்குள் நுழைவதற்கான கட்டுப்பாடுகளுக்கும் இதே கொள்கை பொருந்தும். பொதுப் பாதுகாப்பைப் பாதுகாக்க இந்த நடவடிக்கைகள் சில சமயங்களில் அவசியமாக இருக்கலாம். ஆனால் அவற்றின் சட்டப்பூர்வத் தன்மை அவை எவ்வாறு பயன்படுத்தப்படுகின்றன, ஏன் விதிக்கப்படுகின்றன மற்றும் அவை உண்மையான சூழ்நிலைகளுக்கு ஏற்ப விகிதாச்சாரமாக அமைந்துள்ளனவா என்பதைப் பொறுத்தது.

வன்முறையைத் தடுப்பதற்கும் அமைதியான பங்களிப்பைத் தடுப்பதற்கும் இடையே அதிகாரிகள் வேறுபாட்டைக் காண வேண்டும். கூட்டத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதற்கும் குடிமக்கள் ஒன்றுகூடுவதை முற்றிலும் ஊக்கப்படுத்துவதற்கும் இடையே அவர்கள் வேறுபடுத்திப் பார்க்க வேண்டும்.

பொது அமைதியைப் பராமரிக்கும் சுமை ஜனநாயக உரிமைகளைப் பயன்படுத்த விரும்பப்படுபவர்கள் மீது விகிதாச்சாரமின்றி விழக்கூடாது. எதிர்பார்க்கக்கூடிய போராட்டங்களைத் திட்டமிடுதல், கட்டுப்பாடுகளைத் தெளிவாகத் தெரிவித்தல், சாத்தியமான இடங்களில் சட்டப்பூர்வ அணுகலை எளிதாக்குதல் மற்றும் சாதாரண பயணிகளுக்கும் பிற பொதுமக்களுக்கும் தேவையற்ற இடையூறுகளைக் குறைத்தல் ஆகியவை அரசாங்கங்களுக்கும் பொது அதிகாரிகளுக்கும் உள்ள பொறுப்பாகும்.

ரயில் சேவைகள் முடக்கப்பட்டிருந்தால், அதற்கான காரணத்தைப் பற்றிய துல்லியமான கணக்கை பொதுமக்கள் பெறத் தகுதியானவர்கள். பயணக் கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கப்பட்டிருந்தால், அவற்றின் எல்லை மற்றும் நியாயத்தைப் பற்றிய விளக்கத்திற்குப் பொதுமக்கள் தகுதியானவர்கள். போராட்டக்காரர்களுக்குத் நியமிக்கப்பட்ட கூட்டப் பகுதிக்கு அனுமதி மறுக்கப்பட்டிருந்தால், பொருந்தக்கூடிய விதிகள் மற்றும் அவர்களுக்கு உள்ள மாற்று வழிகளை அதிகாரிகள் விளக்க வேண்டும்.

இவை சிறப்புச் சலுகைகளுக்கான கோரிக்கைகள் அல்ல. இவை வெளிப்படையான நிர்வாகத்திற்கான கோரிக்கைகள்.

அரசாங்கம் சி.ஜே.பி (CJP) அமைப்புடன் கருத்து வேறுபாடு கொள்ளக்கூடும். அது இயக்கத்தின் குற்றச்சாட்டுகளை மறுக்கலாம் மற்றும் அதன் அரசியல் கோரிக்கைகளை நிராகரிக்கலாம். ஆனால் கருத்து வேறுபாடு என்பது சட்டப்பூர்வமாகவும், விகிதாச்சாரப்படியும், தன்னிச்சையான பாகுபாடு இல்லாமலும் செயல்படும் அரசின் கடமையிலிருந்து விலக்கு அளிக்காது.

தனது நிலையில் நம்பிக்கையுள்ள ஓர் அரசாங்கம், தங்களின் கவலைகளை அமைதியான முறையில் தெரிவிக்க ரயில், பேருந்து அல்லது சாலை வழியாக வரும் குடிமக்களுக்கு அஞ்ச எந்தக் காரணமும் இருக்கக்கூடாது. அதன் வாதங்களின் தரம், ஆதாரங்களின் நம்பகத்தன்மை மற்றும் நியாயமான கேள்விகளுக்குப் பதிலளிப்பதற்கான விருப்பம் ஆகியவையே அதன் வலுவான பதிலாக இருக்க வேண்டும்.

அரசுக்குத் தடுப்புகளை அமைக்கும் அல்லது பாதையைக் கட்டுப்படுத்தும் அதிகாரம் இருக்கிறதா என்பது உண்மையான கேள்வி அல்ல. அந்த அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்துவது பொதுமக்களைப் பாதுகாக்க அவசியமானதா—அல்லது அதன் நடைமுறை விளைவு அசௌகரியமான குடிமக்களை அதிகாரமையத்திலிருந்து தள்ளியே வைப்பதா என்பதே கேள்வியாகும்.

ஓர் அரசியலமைப்பு ஜனநாயகத்தில், அந்த வேறுபாட்டை ஒரு சிறிய நிர்வாக விவரமாகப் புறக்கணித்துவிட முடியாது. அது அரசாங்கத்திற்கும் ஆளப்படுபவர்களுக்கும் இடையிலான உறவின் மையப் புள்ளிக்குச் செல்கிறது.

டெல்லி அரசாங்கத்தை ஆதரிப்பவர்களுக்கு மட்டுமல்லாமல், அதைச் சவால் செய்பவர்களுக்கும் நியாயமான மற்றும் சட்டப்பூர்வமான ஏற்பாடுகளின் கீழ் அணுகக்கூடியதாக இருக்க வேண்டும். தேசியத் தலைநகர் அனைத்து இந்தியர்களுக்கும் சொந்தமானது, அரசியல் அதிகார வர்க்கம் கேட்க விரும்பாத குரல்களைக் கொண்டவர்களுக்கும் சேர்த்து.

இளைஞர்கள் தங்களின் பணத்தைச் செலவழிக்கவும், நேரத்தைத் தியாகம் செய்யவும், பொறுப்புக்கூறலைக் கோர கடினமான பயணங்களை மேற்கொள்ளவும் தயாராக இருக்கும்போது, அவர்களின் மன உறுதிக்குத் தீவிரமான பதில் தேவைப்படுகிறது.

அவர்களின் கவலைகளுக்கான பதில் பயணத்தை இன்னும் கடினமாக்குவதாக இருக்க முடியாது.

நாம் மீண்டும் உருவாக்கக் கூடாத காலனித்துவ நிழல்

தற்போதைய அரசாங்கங்களுக்கும் காலனித்துவ ஆட்சிக்கும் இடையிலான ஒப்பீடுகள் உணர்வுபூர்வமாக வலிமையானவை, அவற்றைச் சாதாரணமாகச் செய்துவிடக் கூடாது. சுதந்திர இந்தியா பிரிட்டிஷ் காலனித்துவ இந்தியாவிற்குச் சமமானது அல்ல. அதன் அரசியலமைப்பு அமைப்பு, பிரதிநிதித்துவ நிறுவனங்கள், நீதித்துறை மற்றும் தேர்தல் முறை ஆகியவை அடிப்படையில் வேறுபட்டவை.

இருப்பினும், ஒரு பொறுப்பற்ற அதிகாரத்திற்குப் பதிலாக மற்றொரு பொறுப்பற்ற அதிகாரத்தை மாற்றுவது சுதந்திரத்தின் நோக்கமல்ல.

சுதந்திரப் போராட்டம் என்பது இந்தியர்களின் உரிமைகள், கண்ணியம் மற்றும் அரசியல் குரல் ஆகியவற்றைக் கருத்தில் கொள்ளாமல் அவர்களை ஆளக் கூடாது என்ற நம்பிக்கையின் மீது கட்டப்பட்டதாகும். தங்களின் ஆதங்கங்களைப் புறக்கணித்து அதிகாரமானது கீழ்ப்படிதலைக் கோரலாம் என்ற எண்ணத்தை அது சவால் செய்தது.

ஒவ்வொரு நவீனக் கட்டுப்பாடும் காலனித்துவ அடக்குமுறை என்பது அந்த வரலாற்றின் பாடம் அல்ல. அரசு அதிகாரம் அமைதியான அரசியல் நடவடிக்கைகளைக் கட்டுப்படுத்தும்போது, அது எப்போதும் பரிசீலிக்கப்பட வேண்டும் என்பதே அந்த வரலாற்றின் பாடமாகும்.

போராடுவதற்காகத் தலைநகருக்குப் பயணம் செய்வது ஜனநாயகச் சுதந்திரத்தைப் பயன்படுத்துவது அல்ல, மாறாக அரசாங்கத்திற்கு எதிரான கிளர்ச்சி செயல் என்று குடிமக்கள் நம்பத் தொடங்கினால் நமது சுதந்திரப் போராட்ட வீரர்கள் என்ன சொல்வார்கள்?

அமைதியாக ஒன்றுகூடும் அரசியலமைப்பு மனப்பான்மையை விட அதிகாரப்பூர்வ அனுமதிதான் முக்கியம் என்று இளைஞர்கள் முடிவு செய்தால் அவர்கள் என்ன சொல்வார்கள்?

பதில் தெளிவாக இருக்க வேண்டும்: அதிகாரத்தில் யார் அமர்கிறார்கள் என்ற மாற்றத்தை விட சுதந்திரம் மேலானது. தலைமுறைகள் போராடிய சுதந்திரத்திற்கான தொடர்ச்சியான அர்ப்பணிப்பாக அது இருக்க வேண்டும்.

தேசியவாதத்தைக் குறிப்பிடும் ஓர் அரசாங்கம் இதை யாரையும் விட நன்றாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். தேசம் என்பது ஆளுங்கட்சி அல்ல. அரசாங்கம் என்பது அரசியலமைப்பு அல்ல. மேலும் இந்தியா மீதான விசுவாசம் என்பது அதன் அரசியல் தலைமைக்குக் கேள்வி கேட்காத விசுவாசத்தைக் கோருவது அல்ல.

உண்மையில், சில நேரங்களில் மிகவும் தேசபக்தியுள்ள செயல் என்னவென்றால், அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள் தாங்கள் குறிப்பிடும் கொள்கைகளின்படி வாழ வேண்டும் என்று கோருவதாகும்.

பொதுப் போக்குவரத்து, சாலை அணுகல் அல்லது அமைதியான முறையில் ஒன்றுகூடுதல் ஆகியவற்றுக்கான கட்டுப்பாடுகள் குடிமக்கள் அதிகாரத்தைக் கேள்வி கேட்பதைத் தடுக்குமானால், அந்தக் கட்டுப்பாடுகள் ஏன் நியாயமானவை என்பதை அரசாங்கம் விளக்க வேண்டும். சுதந்திரப் போராட்டத்தின் பாரம்பரியத்தை வெறும் விழாக்கள் மற்றும் தேசபக்தி கோஷங்கள் மூலம் மட்டும் போற்றிவிட முடியாது. அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களைச் சவால் செய்யும் குடிமக்களை அன்றாட நடத்தையில் எவ்வாறு நடத்துகிறோம் என்பதில் அது பிரதிபலிக்க வேண்டும்.

தலைமைத்துவத்திற்கு உரையாடல் அவசியம் என்பதை நரேந்திர மோடி உணர வேண்டும்

பிரதமர் நரேந்திர மோடி தீர்க்கமான தலைமைத்துவம், தேசிய லட்சியம் மற்றும் மாற்றத்திற்கான வாக்குறுதி ஆகியவற்றைச் சுற்றி ஒரு அரசியல் அடையாளத்தை உருவாக்கியுள்ளார். அவரது ஆதரவாளர்கள் அந்தப் பிம்பத்தில் வலிமையையும் உறுதியையும் காண்கிறார்கள். அவரது விமர்சகர்கள், அந்தத் தீர்க்கமான முடிவு எடுக்கும் திறன் விமர்சனங்களை ஏற்றுக்கொள்ளும் திறனோடும் எதிர்ப்புகளோடு உரையாடும் விருப்பத்தோடும் இணைகிறதா என்று கேள்வி எழுப்புகிறார்கள்.

அது பொது விவாதத்திற்குரிய நியாயமான தலைப்பாகும். வலுவான தலைமைத்துவம் என்பது முடிவெடுக்கும் திறன் மட்டுமல்ல. அந்த முடிவுகள் சவால் செய்யப்படும்போது செவிமடுக்கும் திறனும் கூட. அரசியல் ரீதியாக அசௌகரியமான விமர்சனத்திற்கும், உண்மையான பிரச்சனை வெளிப்படுத்தும் விமர்சனத்திற்கும் இடையே உள்ள வேறுபாட்டை உணர்வது அதற்கு அவசியமாகும்.

தன்னைச் சுற்றி உடன்படுபவர்களை மட்டுமே வைத்துக்கொள்ளும் ஒரு தலைவர், அதிகாரப் பாதைகளுக்கு அப்பால் உள்ள நாட்டுடனான தொடர்பை இழக்கும் அபாயத்தைக் கொண்டுள்ளார். ஒவ்வொரு போராட்டத்தையும் அரசியல் எதிர்ப்பின் கோணத்திலேயே பார்க்கும் ஓர் அரசு, மக்களை வீதிக்குக் கொண்டுவரும் ஆழமான கவலைகளைப் புரிந்துகொள்ளத் தவறக்கூடும்.

உரையாடல் என்பது பலவீனம் அல்ல. தவறான கொள்கையை மறுபரிசீலனை செய்வது சரணடைதல் அல்ல. கடினமான கேள்விகளுக்குப் பதிலளிப்பது தோல்வியை ஒப்புக்கொள்வது அல்ல.

மாறாக, தனது முடிவுகளின் சட்டப்பூர்வத் தன்மையில் நம்பிக்கையுள்ள ஓர் அரசாங்கம் பரிசீலனையைக் கண்டு அஞ்சத் தேவையில்லை.

பொது நிறுவனங்கள், தேர்தல் முறைகள் அல்லது அரசாங்க முடிவுகளின் நியாயத்தன்மை குறித்து குற்றச்சாட்டுகள் சுமத்தப்பட்டிருந்தால், அதற்கான சரியான பதில் ஆதாரங்களை எதிர்கொள்வதே ஆகும். குற்றச்சாட்டுகள் பொய்யானவை என்றால், ஏன் என்று விளக்குங்கள். கேள்விகளுக்குப் பதிலளிக்கப்படாமல் இருந்தால், நம்பகமான தகவல்களை வழங்குங்கள். தவறுகள் நடந்திருந்தால், அவற்றைச் சரிசெய்யுங்கள்.

மௌனம் குற்றத்தை நிரூபித்துவிடாது, போராட்டம் ஒவ்வொரு குற்றச்சாட்டையும் உண்மையாக்கிவிடாது. ஆனால் அதிகாரப்பூர்வ மறுப்பு மட்டுமே ஒரு தீவிரமான பொதுக் கவலையைத் தானாகத் தீர்த்துவிடாது.

நம்பிக்கை என்பது ஆதாரம், வெளிப்படைத்தன்மை மற்றும் பொறுப்புக்கூறல் மூலம் கட்டியெழுப்பப்படுகிறது. அதைச் சும்மா கோரிவிட முடியாது.

சி.ஜே.பி (CJP) அல்லது வேறு எந்தப் போராட்ட இயக்கமும் எழுப்பும் ஒவ்வொரு கோரிக்கைக்கும் பிரதமர் உடன்பட வேண்டிய அவசியமில்லை. எந்தவொரு அரசாங்கமும் ஒவ்வொரு குற்றச்சாட்டையும் உண்மை என ஏற்கும் என்று எதிர்பார்க்க முடியாது. ஆனால் அமைதியான எதிர்ப்பை மதிக்கும் அரசியலமைப்பு கடமை, போராட்டக்காரர்கள் அரசாங்கத்தை ஆதரிக்கிறார்களா அல்லது எதிர்க்கிறார்களா என்பதைப் பொருட்படுத்தாமல் நிலவுகிறது.

நாட்டின் பிற பகுதிகளில் இருந்து போராட்டக்காரர்கள் பயணிக்கும்போதும் இதே கடமை பொருந்தும். டெல்லியிலிருந்து அவர்களின் புவியியல் தூரம் தங்களின் உரிமைகளைப் பயன்படுத்துவதில் கூடுதல் தீமையாக மாறக்கூடாது. போதிய நியாயமின்றி அவர்களின் பங்கேற்பைக் கடினமாக்கப் போக்குவரத்து ஏற்பாடுகளும் அணுகல் கட்டுப்பாடுகளும் பயன்படுத்தப்படக் கூடாது.

குறிப்பிட்ட பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகள் அவசியமானவை என்று அரசாங்கம் நம்பினால், அதை வெளிப்படையாக விளக்க வேண்டும். அமைதியான போராட்டங்களை அனுமதிக்கும் அதே வேளையில் பொதுப் பாதுகாப்பைப் பராமரிக்க முடியும் என்றால், அந்த முடிவை அது எளிதாக்க வேண்டும்.

தலைமைத்துவத்திற்கும் அரசியல் தற்காப்புப் போக்கிற்கும் இடையே உள்ள வேறுபாடு அதுவே ஆகும்.

சி.ஜே.பி (CJP) அமைப்பும் ஜனநாயகப் பொறுப்புணர்வின் சுமையும்

ஒரு போராட்ட இயக்கத்தின் சட்டப்பூர்வத் தன்மை பல அடித்தளங்களைச் சார்ந்திருக்கிறது: குடிமக்கள் அமைதியாகச் സംഘடிப்பதற்கான உரிமை, அவர்களின் ஆதங்கங்களின் உண்மைத்தன்மை மற்றும் சாரம், மற்றும் அச்சுறுத்தல் அல்லது வன்முறையின்றித் தங்களின் இலக்குகளைப் பின்தொடர்வதற்கான அவர்களின் விருப்பம்.

அரசாங்கத்தைச் சவால் செய்கிறது என்பதற்காக மட்டுமே எந்தவொரு அமைப்பும் சட்டப்பூர்வமற்றதாக நடத்தப்படக் கூடாது. அதேபோல், இளைஞர்களையோ அல்லது ஜனநாயகக் கொள்கைகளையோ பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதாகக் உரிமை கோருவதற்காக மட்டுமே எந்தவொரு அமைப்பும் பரிசீலனைக்கு அப்பாற்பட்டதாக இருக்க முடியாது.

சி.ஜே.பி (CJP) அமைப்பு அதன் கோரிக்கைகளின் சாரம், அது சமர்ப்பிக்கும் ஆதாரங்கள், அதன் பிரதிநிதிகளின் நடத்தை மற்றும் அமைதியான ஜனநாயக நடவடிக்கைகளுக்கான அதன் அர்ப்பணிப்பு ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் மதிப்பிடப்பட வேண்டும். பொருத்தமான இடங்களில் அதன் குற்றச்சாட்டுகள் விசாரிக்கப்பட வேண்டும், மேலும் அதன் வாதங்களுக்கு அவற்றின் தகுதிக்கேற்ப பதிலளிக்கப்பட வேண்டும்.

ஆனால் அரசாங்கத்தின் ஆட்சி அதிகாரம் அரசியல் சட்டப்பூர்வத் தன்மையின் மீதான ஏகபோகத்தை வழங்காது.

ஓர் ஆளுங்கட்சி நாடாளுமன்றப் பெரும்பான்மையைக் கொண்டிருந்தாலும் நியாயமான விமர்சனங்களை எதிர்கொள்ளக்கூடும். ஓர் எதிர்க்கட்சி அமைப்பு தேர்தல் அதிகாரத்தைக் கொண்டிருக்காமல் இருக்கலாம், ஆனாலும் முக்கியமான கேள்விகளை எழுப்பக்கூடும். அரசாங்க முடிவெடுத்தலில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படாத இளைஞர்கள் அரசியலமைப்பு உரிமைகளைக் கொண்ட குடிமக்களாகவே இருக்கிறார்கள்.

ஜனநாயகச் சட்டப்பூர்வத் தன்மை என்பது பதவியில் இருக்கும் கட்சியால் மட்டுமே பிரத்தியேகமாகப் பிடிக்கப்பட்டுள்ள ஒரே உடைமை அல்ல. அது தொடர்ச்சியான பொதுமக்களின் சம்மதம், அரசியலமைப்பு நடத்தை மற்றும் பொறுப்புக்கூறக்கூடிய நிறுவனங்கள் மூலம் தக்கவைக்கப்படுகிறது.

சி.ஜே.பி (CJP) அமைப்பின் கோரிக்கைகள் தவறானவை என்றால், அரசாங்கம் உண்மைகள் மற்றும் காரண காரிய வாதங்கள் மூலம் அதை நிரூபிக்க வேண்டும். இயக்கம் உண்மையான தோல்விகளைக் கண்டறிந்திருந்தால், அரசாங்கம் அவற்றைச் சரிசெய்ய வேண்டும். அதன் ஆதரவாளர்கள் அமைதியாக ஒன்றுகூட உத்தேசித்தால், அவர்களின் உரிமைகள் சட்டத்திற்கு உட்பட்டு மதிக்கப்பட வேண்டும்.

அவர்களின் பயணத்திற்கு ஏற்பட்டதாகக் கூறப்படும் தடைகளுக்கும் இதே தரநிலை பொருந்த வேண்டும். போக்குவரத்து சேவைகள் முடக்கப்பட்டாலோ அல்லது அணுகல் கட்டுப்படுத்தப்பட்டாலோ, சம்பந்தப்பட்ட அதிகாரிகள் சரிபார்க்கக்கூடிய விளக்கங்களை வழங்க வேண்டும். போராட்டத்துடன் தொடர்பில்லாத காரணங்களால் இடையூறுகள் எழுந்திருந்தால், அந்த உண்மைகள் தெளிவுபடுத்தப்பட வேண்டும். குறிப்பிட்ட நடவடிக்கைகள் அமைதியான பங்கேற்பைத் தேவையற்ற முறையில் தடுத்திருந்தால், அரசாங்கம் பிரச்சனையை ஒப்புக்கொண்டு சரிசெய்தல் நடவடிக்கைகளைக் பரிசீலிக்க வேண்டும்.

அரசாங்கம் செய்யக்கூடாதது என்னவென்றால், தனது சொந்த அரசியல் அதிகாரத்தை எந்தக் குடிமக்கள் கேட்கப்படத் தகுதியானவர்கள் என்பதைத் தீர்மானிக்கும் அதிகாரத்துடன் குழப்பிக் கொள்வதாகும்.

தேர்தல் மீதான நம்பிக்கையை ஒருபோதும் அலட்சியமாகக் கருதக் கூடாது

தேர்தல் நேர்மை பற்றிய கேள்விகள் குறிப்பாகத் தீவிரமானவை, ஏனெனில் தேர்தல்களே பிரதிநிதித்துவ அரசாங்கத்தின் அடித்தளமாகும். தேர்தல் விதிகள் நியாயமாக நிர்வகிக்கப்படுகின்றன என்றும், சட்டப்பூர்வ வாக்காளர்கள் தங்களின் உரிமைகளைப் பயன்படுத்த முடியும் என்றும், நம்பகமான புகார்கள் நடுநிலையான பரிசீலனையைப் பெறுகின்றன என்றும் குடிமக்கள் நம்பிக்கை கொள்ள வேண்டும்.

தேர்தல் அத்துமீறல் பற்றிய குற்றச்சாட்டு அத்துமீறல் நடந்தது என்பதற்கான சான்று அல்ல. ஆதாரம் இல்லாமல் வேறுவிதமாகப் பரிந்துரைப்பது பொறுப்பற்ற செயலாகும். ஆனால் தேர்தல் நேர்மை பற்றிய கவலைகள் அரசியல் ரீதியாக அசௌகரியமாக இருக்கின்றன என்பதற்காக மட்டுமே அவற்றை விசாரணைக்கு தகுதியற்றவையாக நடத்துவதும் சமமான பொறுப்பற்ற செயலாகும்.

பொதுமக்களின் நம்பிக்கை என்பது நிறுவனங்கள் தங்களின் சுதந்திரத்தையும் திறமையையும் நிரூபிப்பதைச் சார்ந்திருக்கிறது, குறிப்பாக அவற்றின் முடிவுகள் சர்ச்சைக்குரியதாக மாறும்போது.

சர்ச்சைகள் எழும்போது, வெளிப்படைத்தன்மை முக்கியமானது. தெளிவான விளக்கங்கள், அணுகக்கூடிய பதிவுகள், நிலையான நடைமுறைகள் மற்றும் நம்பகமான மறுபரிசீலனை அமைப்புகள் ஆகியவை புகார்கள் நியாயமானவையா என்பதை நிறுவ உதவும்.

நோக்கம் என்னவென்றால், எந்த விலையிலும் ஒரு நிறுவனத்தை விமர்சனத்திலிருந்து பாதுகாப்பது அல்ல. மாறாக, நிறுவனத்தின் நடத்தை பரிசீலனையைத் தாங்கும் என்பதை உறுதி செய்வதன் மூலம் அதன் நம்பகத்தன்மையைப் பாதுகாப்பதாகும்.

சி.ஜே.பி (CJP) அமைப்பும் போராட்டம் நடத்தும் இளைஞர்களும் தேர்தல் முறைகள் குறித்து குறிப்பிட்ட கேள்விகளை எழுப்பியிருந்தால், அந்தக் கேள்விகள் துல்லியமாகக் கண்டறியப்பட்டு, சரிபார்க்கக்கூடிய ஆதாரங்களுக்கு எதிராக மதிப்பிடப்பட வேண்டும். அரசாங்கமும் சம்பந்தப்பட்ட அதிகாரிகளும் கேள்விகளை எழுப்பும் மக்களை சும்மா நிராகரிக்காமல், கவலைகளின் சாரத்திற்குப் பதிலளிக்க வேண்டும்.

தேர்தல் நம்பிக்கையைப் பொது உறவுகள் (PR) மூலம் மட்டுமே பெற முடியாது. விதிகளின் நிலையான பயன்பாடு மற்றும் நிரூபிக்கப்படக்கூடிய தோல்விகளைச் சரிசெய்வதற்கான விருப்பத்தின் மூலமே அதை ஈட்ட வேண்டும்.

நியாயமான பொதுக் கேள்விகளுக்குப் பதிலளிக்காமல் விடுவதன் மூலம் நிறுவன நம்பிக்கையை வலுப்படுத்த முடியாது. தெளிவுபடுத்தல் தேடி குடிமக்கள் கடினமான பயணங்களை மேற்கொள்ளும்போது, அதிகாரிகள் அவர்களின் பங்களிப்பின் ஜனநாயக முக்கியத்துவத்தை அங்கீகரிக்க வேண்டும்.

எந்தவொரு ஜனநாயகமும் தனது நிறுவனங்கள் இயங்க வேண்டிய முறையில் இயங்குகின்றனவா என்று கேட்பதற்குக் அஞ்சக் கூடாது.

அச்சத்தினாலும் ஏமாற்றத்தினாலும் ஒரு தலைமுறையை ஆட்சி செய்ய முடியாது

இளைஞர்களின் போராட்டங்களைத் தவறாகக் கையாள்வதன் மிகவும் தீவிரமான விளைவு, ஒரு போராட்டத்தின் உடனடி இடையூறாக இருக்காது. அது நம்பிக்கையின் நீண்டகால அரிப்பாக இருக்கலாம்.

இளைஞர்கள் தங்களின் ஆதங்கங்கள் புறக்கணிக்கப்படுவதாக நம்பும்போது, பொது நிறுவனங்கள் மீதான அவர்களின் நம்பிக்கை சீர்குலையக்கூடும். அமைதியான போராட்டம் அச்சுறுத்தலாக நடத்தப்படுவதாக அவர்கள் உணரும்போது, சாதாரண ஜனநாயக வழிகள் பயனற்றவை என்ற முடிவுக்கு அவர்கள் வரக்கூடும். அதிகாரிகள் ஆக்கப்பூர்வமாகப் பதிலளிப்பதற்குப் பதிலாகத் தற்காப்புப் போக்கைக் கடைப்பிடிக்கும்போது, ஏமாற்றம் விலகலாக மாறக்கூடும்.

நடமாட்டம் மீதான தேவையற்ற கட்டுப்பாடுகள் காரணமாகப் போராட்டத்தில் பங்கேற்பது அதிக செலவுடையதாகவும், கடினமானதாகவும் அல்லது நிச்சயமற்றதாகவும் மாறினால், அந்த ஏமாற்றம் மேலும் ஆழமடையக்கூடும்.

மாற்று டிக்கெட்டை வாங்க முடியாத ஒரு மாணவர், மற்றொரு நாள் விடுப்பு எடுக்க முடியாத ஓர் இளம் தொழிலாளி, அல்லது பயணத்திற்காக அரிதான சேமிப்பைச் செலவிட்ட ஒரு குடும்பம் ஒவ்வொரு கூடுதல் தடையையும் சும்மா ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. கட்டுப்பாடுகளின் நடைமுறைச் செலவுகள் சமமாகச் சுமக்கப்படுவதில்லை. அவை பெரும்பாலும் மிகக் குறைந்த வளங்களைக் கொண்டவர்கள் மீதே கடுமையாக விழுகின்றன.

இதில் எதுவும் தவிர்க்க முடியாதது அல்ல. இதனால்தான் அரசாங்கங்கள் அமைதியான எதிர்ப்பைத் தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

ஒரு கவலையை எழுப்புவது பதிலுக்கு வழிவகுக்கும் என்றும், ஆதாரம் அதிகாரப்பூர்வ முடிவுகளை மாற்றும் என்றும், நிறுவனங்கள் தம்மைத் தாமே சரிசெய்யும் திறன் கொண்டவை என்றும் இளம் குடிமக்கள் நம்புவதை ஒரு பொறுப்புள்ள நிர்வாகம் விரும்ப வேண்டும்.

போராட்டங்கள் அமைதியாக இருப்பதையும், பொதுப் பாதுகாப்பு பாதுகாக்கப்படுவதையும், போராட்டக்காரர்கள் மற்ற குடிமக்களின் உரிமைகளை மதிப்பதையும் அரசாங்கம் வலியுறுத்த வேண்டும். அந்தப் பொறுப்புகள் உண்மையானவை. ஆனால் அவை அரசியல் வசதிக்கு ஏற்பத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட முறையில் அல்லாமல், நியாயமாகவும் நிலையாகவும் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்.

அரசிற்கும் போராட்டக்காரர்களுக்கும் வெவ்வேறு பொறுப்புகள் உள்ளன, ஆனால் ஜனநாயகப் பங்களிப்பு அச்சுறுத்தல் மற்றும் மீறலின் போட்டியாக மாறும்போது இரு தரப்பிற்கும் எந்தப் பயனும் இல்லை.

அரசு மிக அதிகமான நிறுவன அதிகாரத்தைக் கொண்டுள்ளது. அந்த சமநிலையின்மை, அமைதியான போராட்டக்காரர்களுடனான அதன் நடவடிக்கைகளில் கட்டுப்பாடு, விகிதாசாரம் மற்றும் வெளிப்படைத்தன்மை ஆகியவற்றை குறிப்பாக முக்கியமானதாக்குகிறது.

ஒழுங்கைப் பராமரிப்பதும் குடிமைச் சுதந்திரங்களைப் பாதுகாப்பதும் ஒன்றக்கொன்று முரண்படும் நோக்கங்கள் அல்ல என்பதைப் பொது அதிகாரிகளும் அங்கீகரிக்க வேண்டும். கவனமான திட்டமிடல், தெளிவான தொடர்பு, நியாயமான போக்குவரத்து ஏற்பாடுகள் மற்றும் அமைதியான முறையில் ஒன்றுகூடுவதற்கான குறிப்பிட்ட இடங்கள் ஆகியவை போராட்டத்திற்கான உரிமையைப் பாதுகாக்கும் அதே வேளையில் இடையூறுகளையும் குறைக்கலாம்.

ஓர் அரசாங்கத்தின் உண்மையான அளவுகோல் அது ஒரு கூட்டத்தைத் தடுக்க முடியுமா என்பதில் இல்லை. அந்த கூட்டத்தை அவசியமாக்கிய ஆதங்கங்களை அதான் தீர்க்க முடியுமா என்பதில் தான் உள்ளது.

இறுதிக் கேள்வி: மக்களின் குரலைக் கண்டு அஞ்சுவது யார்?

இந்தியா மிகப் பெரியது, மிகவும் பன்முகத்தன்மை கொண்டது மற்றும் அரசியல் ரீதியாக மிகவும் விழிப்புணர்வு கொண்டது; அதை எப்போதும் வெறும் கோஷங்கள் மூலம் மட்டுமே ஆட்சி செய்துவிட முடியாது. அதன் ஜனநாயகம் வெறும் தேர்தல் கணிதமாகக் குறைக்கப்பட முடியாத அளவிற்கு முக்கியமானது. அதன் இளைஞர்கள் பதில்களைக் கேட்கும் போதெல்லாம் அவர்களைத் தொந்தரவாக நடத்துவதற்கு அவர்கள் நாட்டின் எதிர்காலத்திற்கு மிகவும் மையமானவர்கள்.

சி.ஜே.பி (CJP) இயக்கம் நியாயமாக மதிப்பிடப்பட வேண்டும், அதன் கோரிக்கைகள் கவனமாக ஆராயப்பட வேண்டும் மற்றும் அதன் நடத்தை நேர்மையாக மதிப்பிடப்பட வேண்டும். அரசாங்கத்தின் பாதுகாப்புக் கவலைகளும் ஆதாரம் இல்லாமல் புறக்கணிக்கப்படாமல் ஆராயப்பட வேண்டும். திட்டமிட்ட போக்குவரத்து இடையூறு அல்லது தடை பற்றிய எந்தவொரு குற்றச்சாட்டுகளும் சரிபார்க்கக்கூடிய உண்மைகள் மூலம் நிறுவப்பட வேண்டும். ஆனால் மத்திய ஜனநாயகக் கொள்கை விவாதத்திற்கு அப்பாற்பட்டதாக இருக்க வேண்டும்: அமைதியான எதிர்ப்பு என்பது ஒரு உரிமை, சலுகை அல்ல.

கட்டுப்பாடுகள் அவசியமானால், அதிகாரிகள் அவற்றை நியாயப்படுத்த வேண்டும். நியாயமான ஏற்பாடுகள் மூலம் ஒரு போராட்டத்திற்கு வசதி செய்ய முடியும் என்றால், அது அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களைச் சவால் செய்கிறது என்பதற்காக மட்டுமே தடுக்கப்படக் கூடாது. இளம் குடிமக்கள் முக்கியமான கவலைகளை எழுப்பியிருந்தால், அரசாங்கம் சாக்குப்போக்குகள் சொல்லாமல் ஆதாரங்களுடன் பதிலளிக்க வேண்டும்.

ரயில்கள் முடக்கப்பட்டால், அதற்கான காரணங்கள் தெளிவுபடுத்தப்பட வேண்டும். சாலைகள் மறிக்கப்பட்டால் அல்லது அணுகல் கட்டுப்படுத்தப்பட்டால், அந்த நடவடிக்கைகள் நியாயமானதாகவும் விகிதாச்சாரப்படியும் இருக்க வேண்டும். பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் அவசியமானால், அவை அமைதியான பங்கேற்பைத் தேவையற்ற முறையில் தடுக்காமல் பொதுமக்களைப் பாதுகாக்க வேண்டும்.

பிரதமருக்கும் அவரது அரசாங்கத்திற்கும் தங்களின் சாதனைகளைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள முழு உரிமை உண்டு. போராட்டக்காரர்களுடன் கருத்து வேறுபாடு கொள்ள அவர்களுக்கு முழு உரிமை உண்டு. அமைதியான நடத்தை மற்றும் சட்டப்பூர்வ நடைமுறைகளை வலியுறுத்த அவர்களுக்கு முழு உரிமை உண்டு.

ஆனால் விமர்சனங்களை மௌனமாக்கவோ, பொறுப்புக்கூறலைத் தவிர்க்கவோ அல்லது தேசியத் தலைநகரைத் தங்களின் சொந்த ஆளுமைக்கு உட்பட்ட சொத்தாக நடத்தவோ அவர்களுக்கு எல்லையற்ற உரிமை இல்லை.

டெல்லிக்குச் செல்லும் சாலைகளும் ரயில் பாதைகளும் வெறும் போக்குவரத்து உள்கட்டமைப்பு மட்டுமல்ல. ஜனநாயக பதற்றத்தின் தருணங்களில், சாதாரண குடிமக்கள் தம்மை ஆளும் நிறுவனங்களை அடைந்து தங்களின் குரல்களை எதிரொலிக்க முடியுமா என்ற பெரிய கேள்வியின் அங்கமாக அவை மாறுகின்றன.

தனது ஜனநாயகச் சட்டப்பூர்வத் தன்மையில் பாதுகாப்பாக இருக்கும் ஓர் அரசு அமைதியான போராட்டக்காரர்களை எதிர்கொள்ளவும், அவர்களின் வாதங்களைக் கேட்கவும், அவர்களின் கேள்விகளுக்குப் பதிலளிக்கவும் தயாராக இருக்க வேண்டும். கருத்து வேறுபாடு என்பது வன்முறை அல்ல என்றும், விமர்சனம் என்பது சதி அல்ல என்றும், பொறுப்புக்கூறலுக்கான கோரிக்கை நாட்டின் மீதான தாக்குதல் அல்ல என்றும் அது புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

இந்தியாவின் இளைஞர்களுக்குத் தங்கள் நாட்டின் எதிர்காலத்தைப் பற்றிக் கவலைப்பட அனுமதி தேவையில்லை. அதன் முடிவுகளைக் கேள்வி கேட்க அவர்களுக்கு அரசாங்கத்தின் ஒப்புதல் தேவையில்லை. மேலும் தாங்கள் பொறுப்புள்ள குடிமக்கள் என்பதை நிரூபிக்க அவர்கள் தங்களின் அரசியலமைப்பு உரிமைகளை விட்டுக் கொடுக்க வேண்டியதில்லை.

நரேந்திர மோடியின் தலைமைத்துவத்திற்கான உண்மையான சோதனை அவரது அரசாங்கம் ஒரு போராட்டத்தை எவ்வளவு திறம்படக் கட்டுப்படுத்துகிறது என்பதில் இல்லை. போராட்டம் நடத்தும் மக்களின் குரலைக் கேட்கும் நம்பிக்கை, முதிர்ச்சி மற்றும் ஜனநாயக உறுதியை அது வெளிப்படுத்துகிறதா என்பதில் தான் உள்ளது.

ஓர் அரசு காவல்துறையைக் கட்டளையிடலாம், பொது இடங்களை ஒழுங்குபடுத்தலாம் மற்றும் நிர்வாக அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தலாம். ஆனால் அதனால் உண்மையான பொது நம்பிக்கையைக் கட்டளையிட முடியாது.

அந்த நம்பிக்கை ஈட்டப்பட வேண்டும். இளம் குடிமக்கள் பதில்களைக் கேட்க நிமிரும்போது, ஒரு ஜனநாயக அரசாங்கத்தின் சரியான பதில் அவர்கள் ஏன் போராடத் துணிகிறார்கள் என்று கேட்பது அல்ல.

அவர்கள் ஏன் அப்படி உணர நேர்ந்தது என்று கேட்பதே ஆகும்.

ஏனெனில் ஓர் அரசாங்கம் தனது இளம் குடிமக்கள் தலைநகரை அடைவதைக் கடினமாக்கும் போது, அது போராட்டத்தை விட விளைவுமிக்க ஒரு கேள்விக்குப் பதிலளிக்கத் தயாராக இருக்க வேண்டும்: அடுத்த தலைமுறையின் குரல் இந்தியாவின் ஜனநாயக எதிர்காலத்தின் இன்றியமையாத அங்கமாகப் பார்க்கப்படாமல், ஏன் ஒரு பிரச்சனையாக நடத்தப்படுகிறது?

https://countercurrents.org/2026/10/a-government-that-fears-its-youth-fears-its-own-future/

====================================================

 

5
பெண்கள் மற்றும் மாணவர்கள் மீதான தாக்குதல் தொடர்பாக 4 வலதுசாரி ரவுடிகள் கைது: அவர்கள் யார்?

அக்டோபர் 10 அன்று நடைபெற்ற போராட்டத்தின் மிக முக்கியக் காட்சி என்னவென்றால், மத்திய டெல்லியில் டெல்லி காவல்துறையினரின் முன்னிலையிலேயே வலதுசாரி ரவுடிகள் ஒரு இளம் போராட்டக்காரரைத் தாக்கியதாகும். ‘இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ்’ செய்திக் குறிப்பின்படி, இந்த வன்முறை தொடர்பாக தற்போது நான்கு நபர்கள் கைது செய்யப்பட்டுள்ளனர்.

கைது செய்யப்பட்டவர்கள் ராமன் சைனி (50), விவேகானந்த் என்ற விவேக் (32), கபில் குமார் (27) மற்றும் ரவீந்தர் சிங் என்ற கோவிந்த் இந்து (35) என அடையாளம் காணப்பட்டுள்ளனர். குற்றம் சாட்டப்பட்ட இந்த நால்வரும் வலதுசாரி அமைப்பான ‘இந்து ரக்ஷா தள்’ உறுப்பினர்கள் என்று கூறிக்கொள்கின்றனர். அவ்வமைப்பின் தலைவர் பிங்கி சௌத்ரியும் இவர்கள் தங்கள் அமைப்பைச் சேர்ந்தவர்கள் என்று தெரிவித்துள்ளார்.

தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் ஞானேஷ் குமாருக்கு எதிராக அக்டோபர் 10 போராட்டத்திற்கு அழைப்பு விடுத்திருந்த காக்ரோச் ஜனதா கட்சி, டெல்லி காவல்துறை தாக்குதல்தாரிகளுடன் கூட்டுச் சதியில் ஈடுபட்டதாகக் குற்றம் சாட்டியுள்ளது. எதிர்க்கட்சித் தலைவர் ராகுல் காந்தி, டெல்லி காவல்துறை "ரவுடித்தனத்தில் இறங்கி, காவாலிகளுக்கு உதவி செய்கிறது" என்று குற்றம் சாட்டினார்.

வலதுசாரி ‘இன்ஃபுளூயன்சர்கள்’ (செல்வாக்கு செலுத்துபவர்கள்):

போராட்டக்காரரைத் தாக்கிய வெள்ளைச் சட்டை அணிந்த நபர், ரவீந்திர சிங் என அடையாளம் காணப்பட்டுள்ளார்; இவர் ரவீந்திர கோவிந்தா, கோவிந்த் இந்து, ரவீந்திர இந்து அல்லது கோவிந்தா குஜ்ஜார் என்றும் அழைக்கப்படுகிறார்.

ரவீந்திர உத்தரப் பிரதேசத்தில் உள்ள காசியாபாத்தைச் சேர்ந்தவர் என்பதோடு, லோனி தொகுதியின் பாஜக எம்.எல்.ஏ நந்த் கிஷோர் குஜ்ஜாருடன் இணைந்து எடுத்த புகைப்படங்களை வெளியிட்டுள்ளார். குஜ்ஜார் உள்ளூர் இந்துத்துவ அமைப்புகள், குறிப்பாகப் பசுப் பாதுகாப்பு என்ற பெயரில் வன்முறையில் ஈடுபடும் குழுக்களிடையே பிரபலமானவர். ரவீந்திர தன்னையும் ஒரு 'பசு காவலர்' (கோ ரக்ஷக்) என்று கூறிக்கொள்கிறார். இந்து ரக்ஷா தள் தலைவர் பிங்கி சௌத்ரியுடன் ரவீந்திர இருக்கும் புகைப்படங்களும் இணையத்தில் பகிரப்பட்டு வருகின்றன.

மற்றொரு காணொளியில், "உயர் அதிகாரிகள் பலருக்கு என்னை நன்றாகத் தெரியும்... நாங்கள் காவல்துறையினருக்காகவே இங்கு நிற்கிறோம்.." என அவர் பேசுவது பதிவாகியுள்ளது.

போராட்டக்காரரைத் தாக்கிய அடர் மெரூன் நிறச் சட்டை அணிந்த நபர், ராமன் இந்து அல்லது ராமன் சனாதனி என்றும் அழைக்கப்படும் ராமன் சைனி என்று கூறப்படுகிறது. சில சமூக ஊடகப் பயனர்களின் கூற்றுப்படி, இவர் வட டெல்லியில் உள்ள புராரியைச் சேர்ந்தவர் மற்றும் வைஃபை இணைப்பு உரிமையகம் (Wi-Fi connection franchise) ஒன்றையும் நடத்தி வருகிறார். ஞாயிற்றுக்கிழமை காலையில், பிங்கி சௌத்ரி எக்ஸ் (X) தளத்தில் வெளியிட்ட பதிவில், இவ்விரு நபர்களும் தனது அமைப்பைச் சேர்ந்தவர்கள் என உரிமைகோரினார்.

https://www.thequint.com/news/politics/hindutva-men-assault-young-protester-cockroach-janta-party-cjp#read-more

======================================================

 

6
வாக்காளர் ஒரு தரவுத்தளப் பதிவாக மாற்றப்படும்போது: சிறப்பு தீவிர திருத்தம் (SIR), ஜென்-இசட் (Gen Z) எதிர்ப்பு மற்றும் வாக்குரிமைப் பறிப்பின் உயிரியல்-அரசியல்

"யார் மனிதன்? யார் குடிமகன்? இவ்விருவரையும் பிணைக்கும் பிணைப்பின் தன்மை யாது?" என்ற அடிப்படை வினாக்கள் வெறும் அருவமான கல்விப் பயிற்சிகள் அல்ல. அவை இறையாண்மை அதிகாரம், அரசு அடக்குமுறை மற்றும் சர்வாதிகாரக் கட்டுப்பாடு ஆகியவை சுழலும் மிக முக்கிய அச்சாணியாக அமைகின்றன. வரலாறு முழுவதிலும், பாசிசம் தன்னை சட்ட நிறுவனங்களின் உடனடி, முழுமையான ஒழிப்பின் மூலம் அரிதாகவே அறிவித்துக் கொண்டுள்ளது. மாறாக, உயிரியல் ரீதியான மனிதத்தன்மைக்கும், அரசியல் தகுதி பெற்ற குடியுரிமைக்கும் இடையிலான உறவை அமைதியான, நயவஞ்சகமான முறையில் மறுவரையறை செய்வதன் மூலமே அது இயங்குகிறது. "யார் ஜெர்மனியர்?", "யார் இந்தியர்?" அல்லது "யார் முறையான வாக்காளர்?" போன்ற முற்றிலும் மானுடவியல் சார்ந்த ஒரு கேள்வி, தேசிய, இன ரீதியான மற்றும் உயிரியல்-அரசியல் (biopolitical) ஆணையாக ஆயுதமாக்கப்படுவது துல்லியமாக இந்த மறுவரையறையின் மூலமே ஆகும்.

சமகால இந்தியாவில், இந்த தத்துவார்த்த நெருக்கடி, இந்தியத் தேர்தல் ஆணையத்தின் (ECI) சர்ச்சைக்குரிய வாக்காளர் பட்டியலின் 'சிறப்பு தீவிர திருத்தம்' (Special Intensive Revision - SIR) மற்றும் அதற்கு எதிராக இளைஞர்கள் தலைமையிலான முன்னெப்போதும் இல்லாத ஜென்-இசட் (Gen-Z) திரட்சி ஆகியவற்றின் மூலம் அவசரமான நடைமுறை உண்மையாக உருவெடுத்துள்ளது. தரவுத்தளங்களைப் புதுப்பித்தல், இரட்டைப் பதிவுகளை நீக்குதல் மற்றும் இடப்பெயர்வுப் பதிவுகளை அகற்றுதல் போன்ற வழக்கமான எழுத்தர் பணிகளாக அதிகாரப்பூர்வமாக முன்வைக்கப்படும் செயல்முறை, நடைமுறையில் ஒரு அதிநவீன தொழில்நுட்ப-உயிரியல்-அரசியல் சாதனமாக (techno-biopolitical apparatus) செயல்படுகிறது. SIR வாக்காளர் நீக்கங்களையும் இளைஞர்களின் எதிர்ப்பையும் இணைத்துப் பரிசீலிப்பதன் மூலம், நவீன அதிகாரத்துவ அரசு எவ்வாறு ஒரு நிர்வாக விதிவிலக்கு நிலையை (administrative state of exception) கட்டமைக்கிறது என்பதையும், அரசியலமைப்பு ஜனநாயகத்தை வாக்குரிமைப் பறிப்பு மற்றும் 'வெறும் உயிர்' (bare life) நிலைகளுக்கான களமாக எவ்வாறு மாற்றுகிறது என்பதையும் நாம் கண்டறிய முடியும்.

i. விலக்கலின் வம்சாவளிகள்: பழங்கால பொலிஸ் (நகர-அரசு) முதல் உயிரியல்-அரசியல் அரசு வரை

ஒரு வாக்காளர் பதிவு இயக்கம் எவ்வாறு விலக்கலின் கருவியாக மாறக்கூடும் என்பதைப் புரிந்து கொள்ள, ஒருவர் முதலில் குடிமை அமைப்பின் வரலாற்று பரிணாமத்தைக் கண்டறிய வேண்டும். பழங்கால கிரேக்க பொலிஸில் (நகர-அரசு), அரிஸ்டாட்டில் மனிதனை ஒரு 'அரசியல் விலங்கு' (zoon politikon) என்று பிரபலமாக வரையறுத்தார். இருப்பினும் இந்த அரசியல் தகுதி ஒரு அடிப்படை, கட்டமைப்பு விலக்கலின் மீதே அமைந்திருந்தது. பெண்களுக்கோ, அடிமைகளுக்கோ அல்லது வெளிநாட்டவர்களுக்கோ பொலிஸில் பங்கேற்க அனுமதி வழங்கப்படவில்லை. பொலிஸ் அமைப்பு, இனப்பெருக்கம் மற்றும் உடலுழைப்பை கீழ்நிலையான, முற்றிலும் உயிரியல் சார்ந்த விலங்குப் பண்புகளாகக் கருதி அவற்றை மனைச் சூழலுக்குள் (oikos) ஒதுக்கியது. தனது புவியியல் எல்லைக்குள் பிறந்த பெருந்திரளான மனித வகுப்பினரை, அவர்கள் முழுமையான மனிதர்களாக அங்கீகரிக்கப்படாததால், அவர்கள் அரசியல் விலங்குகளே அல்ல என்று அறிவிப்பதன் மூலம் பழங்கால நகர-அரசு தனது "அரசியல் தூய்மையை" அடைந்தது.

நவீன தாராளமய ஜனநாயகம் இந்தப் பழங்கால சர்வாதிகாரத்திலிருந்து விலகிவிட்டதாக உரிமை கோரியது. 1789 ஆம் ஆண்டின் 'மனிதன் மற்றும் குடிமகனின் உரிமைகள் பற்றிய பிரெஞ்சு பிரகடனம்', அனைத்து மனிதர்களும் சுதந்திரமாகவும் உரிமைகளில் சமமாகவும் பிறக்கிறார்கள் என்று பிரகடனம் செய்தது. இருப்பினும், இத்தாலிய தத்துவஞானி ஜார்ஜியோ அகம்பன் துல்லியமாகக் குறிப்பிட்டது போல, இந்த நிறுவனக் கணத்தில் ஒரு கொடிய, மறைக்கப்பட்ட ஆபத்து அடங்கியிருந்தது. அந்தப் பிரகடனம் "துறக்க முடியாத மனித உரிமைகளை" நேரடியாகக் "குடிமகனுடன்" இணைத்தது. "மனிதன்" என்ற அருவமான, உலகளாவிய பிரிவிற்கு ஒரு குறுகிய கருத்தியல் ஆயுட்காலம் மட்டுமே இருந்தது; உண்மையான சட்டப் பயன்பாட்டில், உரிமைகள் "குடிமகனுக்கு" மட்டுமே பிரத்தியேகமாகக் கிடைத்தன.

மனித உடல் என்பது இயற்கையின் உலைக்களத்திலிருந்து வெளிப்படும் வெறும் இயற்கையான, உயிரியல் சார்ந்த நிறுவனம் மட்டுமல்ல. அது அரசியலமைப்பால் மறுசீரமைக்கப்பட்ட ஒரு உடற்கூறு, குடிமைச் சட்டத்தால் தொடர்ச்சியாக எழுதப்படும் ஒரு சரீர வடிவம். இயற்கைப் பிறப்பின் மீது சட்டக் குறியீடுகளின் முதன்மையான மேலடுக்கின் மூலம், பௌதிக உடல் ஒரு உயிரியல்-அரசியல் சாதனமாக மாறுகிறது. இறையாண்மை அதிகாரம் இந்த மையப்புள்ளியிலேயே தனது ஆதிக்கத்தைச் செலுத்துகிறது: பிறப்பு என்பது இறையாண்மையின் முதன்மைப் புள்ளியாக மாறும்போது, யாருடைய வாழ்க்கை அரசியல் மதிப்பைக் கொண்டுள்ளது மற்றும் யாருடைய வாழ்வை நிர்வாக ரீதியாக அழிக்க முடியும் என்பதைத் தீர்மானிக்கும் அதிகாரத்தை அரசு பெறுகிறது.

ii. நிர்வாக ரீதியான நீக்கத்தின் உடற்கூறியல்: தொழில்நுட்ப-உயிரியல்-அரசியல் கட்டுப்பாடாக SIR

இந்தியத் தேர்தல் ஆணையத்தால் நடைமுறைப்படுத்தப்படும் சிறப்பு தீவிர திருத்தம் (SIR), உயிரியல்-அரசியல் டிஜிட்டல் சகாப்தத்திற்குள் அடைந்துள்ள பரிணாமத்தைக் குறிக்கிறது. நிர்வாகத் திறனின் பேனரின் கீழ், இந்தியத் தேர்தல் ஆணையம் வாக்காளர் பட்டியல்களை முறையான அல்காரிதம் தணிக்கைகள், பரம்பரை வரைபடமாக்கல் (legacy mapping) மற்றும் வீடு வீடாகச் சென்று சரிபார்க்கும் இயக்கங்களுக்கு உட்படுத்துகிறது. இருப்பினும், தொழில்நுட்ப நடுநிலைமை என்ற முகமூடிக்கு பின்னால், குடிமைச் சார்ந்திருத்தல் எவ்வாறு அங்கீகரிக்கப்படுகிறது என்பதில் ஒரு ஆழமான மாற்றம் ஒளிந்துள்ளது.

1. பிறப்பை பொலிஸிலிருந்து துண்டித்தல்

'நில உரிமைத் தத்துவம்' (jus soli - மண்ணின் உரிமை) மூலம் நிர்வகிக்கப்படும் செவ்வியல் அரசியலமைப்பு கட்டமைப்புகளின் கீழ், ஒரு குடியரசின் எல்லைக்குள் பிறப்பது குடிமை உறுப்பினர்முறைக்கான அடிப்படை உரிமையை நிறுவுகிறது. SIR கட்டமைப்பு, கடுமையான "பரம்பரை ஆதாரம்" (legacy proof) மற்றும் மூதாதையர் சரிபார்ப்புத் தேவைகளை விதிப்பதன் மூலம் இந்தக் கோட்பாட்டை சீர்குலைக்கிறது. வாக்காளர் பட்டியலில் ஒரு இடத்தைத் தக்க வைத்துக் கொள்ள அல்லது கோருவதற்கு, ஒரு குடியிருப்பாளரின் பௌதிக இருப்பு இனி போதுமானதாக இருக்காது; அவர்களின் மூதாதையர்கள் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க இறையாண்மை காப்பகங்களில் முன்னர் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளனர் என்பதை அவர்கள் காட்ட வேண்டும். மண்ணில் நிகழும் இயற்கை பிறப்பு என்பது ஒரு சட்டபூர்வமான குறைபாடாக மாறுகிறதே தவிர, இயற்கை உரிமைகளுக்கான களமாக இருப்பதில்லை; மேலும் அது அதிகாரத்துவ ஆவணங்களால் நிவர்த்தி செய்யப்பட வேண்டும்.

2. அல்காரிதம் சார்ந்த வாக்குரிமைப் பறிப்பும் மென் வன்முறையும்

இலக்கு வைக்கப்பட்ட மக்கள் தொகையின் வாக்குரிமையைப் பறிக்க வெளிப்படையான இராணுவப் படை அல்லது வெளிப்படையான சட்டப்பூர்வ தடைகளைச் சார்ந்திருந்த பாரம்பரிய சர்வாதிகார ஆட்சிகளைப் போலன்றி, தொழில்நுட்ப-உயிரியல்-அரசியல் அரசு அமைதியான, நிர்வாக வெளியேற்றத்தின் மூலம் இயங்குகிறது. தெளிவற்ற தலைப்புகளின் கீழ் கோடிக்கணக்கான பெயர்கள் வாக்காளர் பட்டியலிலிருந்து மறைந்துபோகின்றன: "வரிசைப்படுத்தப்படாதவை" (unmapped), "நிரந்தரமாக இடம்பெயர்ந்தவர்கள்" (permanently shifted), "பொருந்தாத பரம்பரைத் தரவு" (mismatched legacy), "சந்தேகத்திற்குரியவர்கள்" (dubiant), அல்லது "சரிபார்க்கப்படாத சந்ததியினர்" (unverified progeny). குடிமகனுக்கு முறைப்படி நாடுகடத்தல் உத்தரவோ அல்லது நீதித்துறை தண்டனையோ கிடைப்பதில்லை; தேர்தல் நாளன்று, அவர்கள் வாக்குச்சாவடிக்கு வரும்போது சர்வரிலிருந்து தங்கள் அரசியல் ஆளுமை நீக்கப்பட்டிருப்பதைக் மட்டுமே காண்கிறார்கள்.

3. உட்புறத்திற்குள் வெளிப்புறத்தை உருவாக்குதல்

நிர்வாக நீக்கத்தின் மூலம் அடியோடு நீக்கப்பட்ட தனிநபர், சர்வதேச எல்லைக்கு அப்பால் பௌதிகமாக நாடுகடத்தப்படுவதில்லை. மாறாக, அவர்கள் அரசியல் ரீதியாக செயல்படும் திறனை இழந்து தேச-அரசுக்குள்ளேயே பௌதிகமாக இருக்கிறார்கள். அவர்கள் ஜார்ஜியோ அகம்பன் 'ஹோமோ சேக்கர்' (Homo Sacer) என்று அழைக்கும் நிலையாக மாறுகிறார்கள்—பழங்கால ரோமானிய சட்டத்தில் மனித மற்றும் தெய்வீக சட்டங்களுக்கு வெளியே வாழும் ஒரு நபர், சட்டபூர்வ விளைவுகள் எதுவுமின்றி கொல்லப்படக்கூடிய ஒரு உடலாக ஹோமோ சேக்கர் இருக்கிறார். ஒரு ஹோமோ சேக்கரைக் கொல்வது குற்றமல்ல. SIR செயல்முறை "உட்புறத்திற்குள் ஒரு வெளிப்புறத்தை" உருவாக்குகிறது; இது அரசின் அதிகார வரம்பின் கீழ் வாழும், ஆனால் அதன் ஆணைகளை எதிர்த்துப் பேச குரலற்ற கோடிக்கணக்கான குடியிருப்பாளர்களை நாட்டிற்குள் நிரப்புகிறது.

iii. ஜென்-இசட் கிளர்ச்சி: "உரிமைகளைப் பெறுவதற்கான உரிமையை" மீட்டெடுத்தல்

இந்தியத் தேர்தல் ஆணையத்திற்கு எதிராக, குறிப்பாக தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் ஞானேஷ் குமாரை இலக்கு வைத்து இளைஞர்கள் மற்றும் மாணவர்கள் நடத்திய வெடிப்புள்ள போராட்டங்கள், ஆதிக்க எதிர்ப்புப் போராட்டத்தின் ஒரு முக்கிய திருப்புமுனையைக் குறிக்கின்றன. இளம் வாக்காளர்கள், பல்கலைக்கழக மாணவர் சங்கங்கள் மற்றும் டிஜிட்டல் ஆர்வலர் வலைப்பின்னல்களால் இயக்கப்படும் இந்த திரட்சி, வழக்கமான தேர்தல் குறைகளுக்கு அப்பாற்பட்டது; இது ஜனநாயக அரசியல் முகமையின் இருப்பு சார்ந்த பாதுகாப்பைக் குறிக்கிறது.

1. "சந்ததி வரைபடமாக்கல்" மற்றும் பரம்பரை அடிமைத்தனத்தை நிராகரித்தல்

அரசியல் களத்திற்குள் நுழையும் முதல் முறை வாக்காளர்களான ஜென்-இசட் தலைமுறையினருக்கு, மூதாதையர் ஆவண வரைபடமாக்கல் மூலம் வம்சாவளி வழியை நிறுவ வேண்டிய தேவை ஒரு கட்டமைப்புத் தடையாக செயல்படுகிறது. இளமையான, இடம்பெயரக்கூடிய, குறைந்த வருவாய் கொண்ட மற்றும் விளிம்புநிலை குடிமக்களுக்கு தசாப்த கால பழமையான சொத்துப் பத்திரங்கள், பரம்பரை வாக்காளர் பதிவுகள் அல்லது பிறப்புச் சான்றிதழ்கள் கிடைப்பது அரிது. அரசியல் பங்கேற்பு என்பது பெற்றோரின் பதிவுகளைப் பொறுத்த ஒரு பரம்பரை சலுகை என்ற முன்னூகத்தை ஜென்-இசட் இயக்கம் அடிப்படை ரீதியாக நிராகரிக்கிறது. ஒவ்வொரு மனிதனும் பருவமடையும் போது, அரசியல் முகமை என்பது அவர்களிடம் ஒட்டியுள்ள ஒரு உள்ளார்ந்த, பேரம் பேச முடியாத உரிமையாக அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டும் என்று அவர்கள் கோருகிறார்கள்.

2. அரெண்ட் தத்துவ உரிமைகளின் பாதுகாப்பு

சர்வாதிகாரம் பற்றிய தனது முக்கிய பகுப்பாய்வில், ஹன்னா அரெண்ட் (Hannah Arendt), ஒரு நபர் ஒரு குறிப்பிட்ட அரசியல் சமூகத்தின் உறுப்பினர் உரிமையை இழக்கும் கணத்தில் அருவமான "மனித உரிமைகள்" அர்த்தமற்றதாகிவிடுகின்றன என்று அவதானித்தார். மனிதர்களுக்கு எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக "உரிமைகளைப் பெறுவதற்கான உரிமை" (right to have rights) தேவை என்று அரெண்ட் வலியுறுத்தினார்; அதாவது ஒருவரின் செயல்களும் கருத்துக்களும் முக்கியத்துவம் பெறும் ஒரு அரசியல் கட்டமைப்பிற்குள் ஒருவர் உரிமையுடையவர் என்பதற்கான அடிப்படை உத்தரவாதம் அதுவாகும். அறிவிப்பு, வெளிப்படைத்தன்மை அல்லது நீதித்துறை அணுகல் இல்லாமல் வாக்காளர்களை அழிக்கும் தடையற்ற அதிகாரத்தை ஒரு தேர்தல் ஆணையம் செயல்படுத்தும்போது, அது "உரிமைகளைப் பெறுவதற்கான உரிமையை" அழிக்கிறது. அரசு வாக்குரிமையை தன்னிச்சையாக ரத்து செய்யும் அதிகாரத்தைப் பெற்றுவிட்டால், ஒவ்வொரு குடிமகனின் நிலையும் ஒரு தற்காலிக, ரத்து செய்யக்கூடிய சலுகையாகக் குறைக்கப்பட்டுவிடும் என்பதை ஜென்-இசட் கிளர்ச்சி உணர்ந்துள்ளது.

3. நிறுவன நடுநிலைமை என்ற மாயையை உடைத்தல்

அரசு அதிகாரத்தின் நிர்வாக மையங்களுக்கு நேரடியாகத் தங்கள் எதிர்ப்புகளை எடுத்துச் சென்று, சிவாஜி பூங்கா முதல் ஜந்தர் மந்தர் வரையிலான பொதுச் சதுக்கங்களைக் கைப்பற்றியதன் மூலம், இளைஞர் இயக்கம் அதிகாரத்துவ நடுநிலைமை என்ற கட்டுக்கதையை உடைத்தெறிந்துள்ளது. தேர்தல் புள்ளிவிவரங்களை வரைபடமாக்க அல்காரிதம் வடிகட்டிகள், தரவுத்தள புலங்கள் மற்றும் திருத்த அட்டவணைகள் எவ்வாறு ஆயுதமாக்கப்படுகின்றன என்பதை அவர்கள் வெளிப்படுத்தியுள்ளனர். இதன் மூலம், ஜென்-இசட் ஆர்வலர்கள் அரசியல் உரையாடலை வெறும் தேர்தல் உத்தியிலிருந்து அரசியலமைப்பு சார்ந்திருப்பின் தீவிரப் பாதுகாப்பிற்கு மாற்றியுள்ளனர்.

iv. உயிரியல்-அரசியலிலிருந்து மரண-அரசியலுக்கு: "மரண-அரசியல் குடிமகன்"

தொழில்நுட்ப-உயிரியல்-அரசியல் கட்டுப்பாடு ஒரு பெரும்பான்மைவாத அல்லது இன-தேசியவாத அரசுத் திட்டத்துடன் ஒருங்கிணைக்கப்படும்போது, உயிரியல்-அரசியல் (வாழும் மக்கள் தொகையை அரசு நிர்வகித்தல்) தத்துவஞானி அச்சிலே எம்பெம்பே (Achille Mbembe) 'மரண-அரசியல்' (necropolitics) என்று அழைக்கும் கொடிய மாற்றத்திற்கு உள்ளாகிறது—யார் முக்கியம், யார் அரசியல் ரீதியாக உயிருடன் இருக்கிறார்கள், யாருடைய இருப்பு தேவையற்றதாகக் கருதப்படுகிறது என்பதைத் தீர்மானிக்கும் இறையாண்மை அதிகாரமாக அது மாறுகிறது.

ஒரு இன-ஜநாயகத்தில் (ethno-democracy), அரசு வெவ்வேறு குடிமை அமைப்புகளுக்கு முற்றிலும் வேறுபட்ட மதிப்புகளை ஒதுக்குகிறது. ஆதிக்கம் செலுத்தும் கலாச்சார அல்லது பெரும்பான்மைவாத அரசியல் குழு முழுமையான குடியுரிமையைப் பெறுகிறது, அத்துடன் வலுவான நீதித்துறை பாதுகாப்புகள், பொருளாதார பாதுகாப்பு மற்றும் நிறுவன உற்பத்திகளையும் பெறுகிறது. மாறாக, வரலாற்று ரீதியான சிறுபான்மையினர், குறைந்த வருவாய் கொண்ட தொழிலாளர்கள், புலம்பெயர்ந்த தொழிலாளர்கள் மற்றும் அரசியல் எதிர்ப்பாளர்கள் குடிமகனுக்கும் அகதிக்கும் இடையிலான ஒரு நிலையற்ற இடைவெளியில் தள்ளப்படுகிறார்கள்.

அகம்பன் வலியுறுத்தியது போல, "முகாம்" (camp) என்பது வெறும் காங்கிரீட் சுவர்கள் அல்லது முள்வேலிகளால் மட்டும் வரையறுக்கப்படுவதில்லை; இது விதிவிலக்கு நிலை இயல்பாக்கப்பட்டு, அதிகாரப்பூர்வ சட்டப் மத்தியஸ்தம் இல்லாமல் மனித உடல்கள் மீது அதிகாரம் நேரடியாகச் செயல்படும் இடஞ்சார்ந்த அமைப்பாகும். SIR மூலம் நிர்வாக ரீதியாக அழிக்கப்பட்டு, ஒரு பதிவேட்டில் சேரத் தங்களுக்குள்ள தகுதியை நிரூபிக்க முடிவில்லாத அதிகாரத்துவப் பாதைகளில் செல்ல நிர்பந்திக்கப்படும் வாக்காளர், தேச-அரசுக்குள் பொதிந்துள்ள ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத முகாமில் வாழ்கிறார்.

வாக்குரிமைப் பறிப்பு என்பது குடிமை மரணத்தின் முன்னோடியாகும். வாக்களிக்கும் உரிமையைப் பறிக்கப்பட்ட மக்கள், அரசு அதிகாரத்தைப் பொறுப்பேற்கச் செய்வதற்கான, குடிமை உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான அல்லது பொருளாதாரச் சுரண்டலை எதிர்ப்பதற்கான தங்கள் முதன்மைச் சாதனத்தை இழக்கிறார்கள். அவர்கள் 'மரண-அரசியல் குடிமக்களாக' (Necropolitical Citizens) மாறுகிறார்கள்; அவர்கள் சுவாசிக்க அனுமதிக்கப்பட்ட மனிதர்கள், ஆனால் அரசியல் ரீதியாக அழிக்கப்பட்டவர்கள். நிர்வாக ஆணையின் மூலம் அவர்களின் வாழ்க்கை முற்றிலும் வாழ முடியாததாக மாற்றப்படுகிறது, மேலும் அவர்கள் இறப்பில் மட்டுமே அல்லது அவர்களின் மௌனமான உடல்கள் ஆட்சியின் புள்ளிவிவரத் தேவைகளுக்குப் பயன்படும் போது மட்டுமே குடிமக்களாக அங்கீகரிக்கப்படுகிறார்கள்.

v. ஒவ்வொரு குடிமகனுக்குள்ளும் பொதிந்துள்ள அகதி நிலை

SIR வாக்காளர் நீக்கங்கள் மற்றும் அவற்றை எதிர்க்கும் இளைஞர்களின் திரட்சி ஆகியவற்றைச் சுற்றியுள்ள நெருக்கடி, நவீன தாராளமய ஜனநாயகத்தின் இறுதி பலவீனத்தை வெளிப்படுத்துகிறது: குடியுரிமை என்பது துறக்க முடியாத உரிமையிலிருந்து, அரசு தன் விருப்பப்படி ரத்து செய்யக்கூடிய ஒரு நிபந்தனை நிலையாக மாற்றப்பட்டுள்ளது.

சார்ந்திருப்பின் வரம்பு உலகளாவிய மனித கண்ணியத்திலிருந்து அல்காரிதம் சரிபார்ப்பு மற்றும் காப்பகப் பரம்பரைக்கு மாறும்போது, அரசு ஒவ்வொரு குடிமகனின் உடலிலும் அகதி நிலையைப் பதிக்கிறது. "வரிசைப்படுத்தப்படாதவர்", "சந்தேகத்திற்குரியவர்" அல்லது "அரசியல் ரீதியாகத் தகுதியற்றவர்" என்று கொடியிடப்படும் தொடர்ச்சியான அச்சுறுத்தல் அரசின் பயங்கரவாதத்தின் உளவியல் பொறிமுறையாக செயல்படுகிறது. குடிமைச் சேர்ப்பு என்பது ஒரு நிரந்தர உத்தரவாதம் அல்ல, ஆனால் இறையாண்மை அதிகாரத்தால் வழங்கப்படும் ஒரு தற்காலிக சலுகை என்ற தொடர்ச்சியான எச்சரிக்கையாக இது செயல்படுகிறது.

எனவே, தேர்தல் ஆணையத்திற்கு எதிரான ஜென்-இசட் திரட்சி என்பது வெறும் தற்காலிகத் தேர்தல் போராட்டம் மட்டுமல்ல. அது ஒரு அரசியல் மனிதனாக இருப்பதன் அர்த்தம் என்ன என்பது குறித்த அடிப்படைப் போராகும். நீக்கப்பட்ட வாக்காளர்களை மீண்டும் சேர்த்தல், பாகுபாடான பரம்பரை சரிபார்ப்பை ஒழித்தல் மற்றும் முழுமையான நிறுவன வெளிப்படைத்தன்மை ஆகியவற்றைக் கோருவதன் மூலம், இளைஞர்கள் ஒரு முக்கிய உண்மையை வலியுறுத்துகிறார்கள்: மனித உடல்களை அரசு தரவுத்தளத்தில் வரிசை உருப்படிகளாகக் குறைக்க முடியாது, மேலும் பொலிஸில் வாழும் உரிமையை இறையாண்மை அரசு பிணையாகப் பிடிக்க முடியாது.

தற்போது நடைபெற்று வரும் SIR நீக்கங்கள் மற்றும் தேர்தல் ஆணையத்திற்கு எதிரான கடுமையான இளைஞர்களின் எதிர்ப்பு ஆகியவை நவீன உயிரியல்-அரசியலின் இறுதி ஆய்வறிக்கையை வெளிப்படுத்துகின்றன: 21 ஆம் நூற்றாண்டில் பாசிசத்திற்கு அரசியலமைப்பு கட்டமைப்பின் நாடகத்தனமான, இரத்தக்களரி கவிழ்ப்பு தேவைப்படவில்லை. மாறாக, அது ஜனநாயக அமைப்பையே அமைதியான, நிர்வாக ரீதியாகக் கைப்பற்றுவதன் மூலம் இயங்குகிறது. நரேந்திர மோடியின் அரசாங்கத்தின் கீழ், இந்த உத்தி ஒரு இரகசிய பாசிச நிகழ்ச்சி நிரலாக வெளிப்படுகிறது; இது வெளிப்படையான அரசு வன்முறைக்கு பதிலாக அல்காரிதம், தரவுத்தள அடிப்படையிலான வாக்குரிமைப் பறிப்பை மாற்றீடு செய்யும் ஒரு திட்டமாகும்.

தனிமைப்படுத்தப்பட்ட நிர்வாகப் பிழை அல்லது வழக்கமான தரவுத்தளப் புதுப்பிப்பு என்பத்திலிருந்து வெகு தொலைவில், SIR பயிற்சி என்பது இந்துத்துவ உயிரியல்-அரசியலின் தர்க்கரீதியான உச்சக்கட்டமாகும். கிளாசிக்கல் பாசிசம் பௌதிக செறிவு முகாம்களையும் இனச் சட்டங்களையும் நம்பியிருந்த வேளையில், நவீன இந்துத்துவ அரசு டிஜிட்டல் பதிவேடுகள், பரம்பரை வரைபடமாக்கல்கள் மற்றும் அதிகாரத்துவ தெளிவின்மை ஆகியவற்றின் மூலம் அதே இலக்கை அடைகிறது. வாக்காளர் திருத்தத்தை பரம்பரை-ஆராயும் தீர்ப்பாயமாக மாற்றுவதன் மூலம், வெளிப்படையான சட்டத்தின் மூலம் எளிதில் சாதிக்க முடியாததை ஆட்சி அமைதியாகச் சாதிக்கிறது: மத சிறுபான்மையினர், புலம்பெயர்ந்த தொழிலாளர்கள், விளிம்புநிலை சாதியினர் மற்றும் அரசியல் ரீதியாக விரோதமான இளைஞர் புள்ளிவிவரங்களின் முறையான வாக்குரிமைப் பறிப்பு.

இதுவே பெரும்பான்மைவாத அரசின் மறைக்கப்பட்ட இயந்திரமாகும். வழக்கமான தேர்தல்கள் மற்றும் அதிக வாக்காளர் பதிவுகள் நிறைந்துள்ள, செழிப்பான, துடிப்பான ஜனநாயகத்தின் உலகளாவிய முகமூடியைப் பேண மோடி அரசை இது அனுமதிக்கிறது, அதே நேரத்தில் பெரும்பான்மைவாத முடிவை உருவாக்குவதற்காக வாக்காளர் பட்டியலை இரகசியமாக நிர்வகிக்கிறது. அரசு வாக்காளர் பட்டியலை மக்கள் தொகையின் உள்ளடக்கிய பதிவிலிருந்து எத்னோஸின் (ethnos) பிரத்தியேகப் பதிவேடாக மாற்றுகிறது. அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், அது ஒவ்வொரு குடிமகனின் உடலிலும் அகதியின் மறைந்திருக்கும் நிலையைப் பதிக்கிறது. அரசியல் இருப்பின் வரம்பு மனிதப் பிறப்பின் உயிரியல் உண்மையிலிருந்து தன்னிச்சையான மூதாதையர் காப்பகங்களை வைத்திருப்பதாக மாறும்போது, குடியுரிமை என்பது துறக்க முடியாத உரிமையாக இருப்பதிலிருந்து நின்றுவிடுகிறது; அது இறையாண்மை அதிகாரத்தின் ஒரே விருப்பப்படி வழங்கப்படும் ஒரு தற்காலிக குத்தகையாக மாறுகிறது.

https://theaidem.com/en-when-the-voter-becomes-a-database-entry-sir-gen-z-resistance-and-the-bio-politics-of-disenfranchisement/

============================================

 

7
சி.ஜே.பி (CJP) நிதி உதவி விவகாரம்: மேரி மில்பென் - அபிஜீத் தீப்கே இடையே காரசாரமான விவாதம்

இந்தியாவில் போராட்டங்களை முன்னெடுத்துச் செல்லும் அமைப்பிற்கு வெளிநாடுகளிலிருந்து நிதி வழங்கப்படுவதாகக் கூறப்படும் குற்றச்சாட்டு தொடர்பாக, அமெரிக்கப் பாடகி மேரி மில்பெனும் கரப்பான் ஜனதா கட்சியின் (Cockroach Janata Party) நிறுவனர் அபிஜீத் தீப்கேவும் புதன்கிழமை (அக்டோபர் 14, 2026) பரஸ்பரம் கடுமையான கருத்துகளைப் பரிமாறிக் கொண்டனர்.

சி.ஜே.பி (CJP) அமைப்பிற்கு அமெரிக்காவில் உள்ள "கொடையாளர்களால் நிதி அளிக்கப்பட்டு வருவதாக" 'எக்ஸ்' (X) சமூக ஊடகப் பதிவில் குற்றம் சாட்டியுள்ள மேரி மில்பென், தீப்கே நிறுவியுள்ள அந்த அமைப்பின் "சீர்குலைவுப் போக்கிற்கு" எதிராக இந்தியாவில் உள்ள அனைத்து "இளம் தேசபக்தர்களும்" திரண்டு அமைதியான முறையில் போராட்டம் நடத்த வேண்டும் என்று அழைப்பு விடுத்தார்.

மேரி மில்பெனின் குற்றச்சாட்டுக்கு எதிர்வினையாற்றிய தீப்கே, சொந்த நாட்டு மக்களைத் தவறாகச் சித்தரித்துக் காட்டுவதற்காகப் பிரதமர் நரேந்திர மோடி ஏன் அமெரிக்கர்களின் ஆதரவை நாடுகிறார் என்று கேள்வி எழுப்பினார்.

"இந்தியாவின் உள்நாட்டு விவகாரங்களில் தலையிட வெளிநாட்டினருக்கு யார் உரிமை கொடுத்தது? நமது பிரச்சினைகளைக் கையாள்வதற்கு நமக்கு போதிய திறமை உள்ளது. நமது நாட்டின் விவகாரங்களில் வெளிநபர்கள் தலையிடுவது நமக்குத் தேவையில்லை," என்று மேரி மில்பெனுக்குப் பதிலளிக்கும் விதமாகத் தீப்கே கூறினார்.

வாக்காளர் பட்டியல் சிறப்பு தீவிர திருத்தத்தில் (SIR) அத்துமீறல்கள் மற்றும் முறைகேடுகள் நடந்ததாகக் கூறி, தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் ஞானேஷ் குமார் பதவி விலகக் கோரி எதிர்க்கட்சிகளும் சி.ஜே.பி அமைப்பும் புதுடெல்லியில் போராட்டம் நடத்தி வரும் சூழலில்தான் இந்தக் கருத்து மோதல் ஏற்பட்டுள்ளது.

தீப்கேவிற்கு மீண்டும் பதிலடி கொடுத்த மேரி மில்பென், கடந்த 25 ஆண்டுகளாகப் பிரதமருக்கு "150 கோடி (1.5 பில்லியன்) அழகான இந்தியக் குடிமக்களின்" ஆதரவு இருப்பதால், அவருக்கு அமெரிக்கர்களின் ஆதரவு தேவையில்லை என்று கூறினார்.

"பிரதமருக்கு அமெரிக்காவின் ஆதரவு தேவையில்லை. அவருக்கு ஆதரவளிக்கும் 150 கோடி அழகான இந்தியக் குடிமக்கள் உள்ளனர். அவர்கள் கடந்த 25 ஆண்டுகளாகவும்—பிரதமராக 12 ஆண்டுகள், தொடர்ச்சியாக மூன்று முறை—அவருக்கு ஆதரவளித்து வருகின்றனர். 2029-லும் மீண்டும் ஆதரவளிப்பார்கள். அதுதான் உண்மை," என்று மில்பென் தெரிவித்தார்.

மேலும் தீப்கேவை எச்சரித்த அந்த அமெரிக்கப் பாடகி, அவருக்கு நிதி வழங்கும் அமெரிக்கக் கொடையாளர்கள் "நீங்கள் வெற்றி பெறாத பட்சத்தில், உங்களைக் கைவிட்டுவிடுவார்கள்" என்று கூறினார்.

"சட்டவிரோதச் செயல்கள் ஒருபோதும் வெற்றி பெறாது என்பதால், நீங்கள் வெற்றி பெறப் போவதில்லை. அதற்குப் பதிலாக, உங்களது அமெரிக்கக் கல்வி மற்றும் திறமையைப் பயன்படுத்தி நல்ல காரியங்களைச் செய்யுங்கள். பிரதமர் மோடியுடன் அமர்ந்து பேசி, இந்தியாவின் வளர்ச்சிக்கு நேர்மறையான குரலாகத் திகழுங்கள்," என்று மேரி மில்பென் அவரை வலியுறுத்தினார்.

"சரியானதைச் செய்வதற்கான உங்களது தைரியத்தின் உண்மைத்தன்மை, நீங்கள் அடுத்து எடுக்கப்போகும் முடிவுகளில்தான் உள்ளது," என்றும் அவர் கூறினார்.

முன்னதாக, 41 வயதான அந்தப் பாடகி, "பிரதமர் நரேந்திர மோடிக்கும் அவரது தலைமையிலான உங்களது எதிர்காலத்திற்கும் எதிராகச் செயல்படும் அமெரிக்காவில் உள்ள கொடையாளர்களால்தான்" தீப்கேவும் அவரது கட்சியும் நிதியுதவி பெறுகின்றனர் என்று கூறியிருந்தார்.

இது "மௌனமாக இருக்க வேண்டிய நேரமல்ல" என்று கூறிய அவர், "இந்தியாவில் உள்ள அனைத்து அழகான இளம் தேசபக்தர்களும்" ஒன்றிணைந்து, இந்தச் "சீர்குலைவுச்" சக்திகளுக்கு எதிராக அமைதியான முறையில் போராட வேண்டும் என்று கேட்டுக்கொண்டார்.

"எனது அருமை இளம் தேசபக்தர்களே, பயப்பட வேண்டாம். கடந்த 25 ஆண்டுகளாக இந்தியாவிற்குச் சேவையாற்றி, 12 ஆண்டுகள் பிரதமராகத் தொடர்ச்சியாக மூன்று முறை தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உங்களது பிரதமர், எனது நாட்டிலிருந்து இயங்கும் சீர்குலைவுச் சக்திகளுக்கு ஒருபோதும் தலைவணங்க மாட்டார்," என்று அந்தப் பதிவில் கூறப்பட்டிருந்தது.

"மேலும், குறிப்பிட்ட இந்த நிதி வழங்குபவர்களுக்கு உலக அளவில் ஒரு நிலையான உத்தி உள்ளது—உலகளாவிய பாரம்பரிய தலைவர்களை இலக்கு வைப்பது, அந்த நாட்டிலிருந்து அமெரிக்காவில் கல்வி கற்ற ஒருவரைக் கண்டறிந்து, அவர்களைத் தீவிரமயமாக்கி, மீண்டும் சொந்த நாட்டிற்கு அனுப்பி, குழப்பத்தையும் அழிவையும் உருவாக்க நிதி வழங்குவது. இதில் எதுவுமே இதுவரை வெற்றி பெற்றதில்லை என்றாலும், நாட்டின் வளர்ச்சியையும் ஆட்சியையும் பாதித்துள்ளது," என்று அவர் கூறினார்.

ஜனநாயகத்தையும் சுதந்திரத்தையும் நிலைநிறுத்துவதற்கு எப்போதுமே ஒரு எதிர் இயக்கம் இருக்க வேண்டும் என்றும் அந்த அமெரிக்கப் பாடகி கூறினார்.

"இந்திய மண்ணில் பிறந்து, வளர்ந்து, கல்வி கற்ற புதிய குரல் #இந்தியாவில் எழ வேண்டிய நேரம் இது. கரப்பான் கட்சியின் சீர்குலைவுப் போக்கிற்கு எதிராக அமைதியான முறையில் திரண்டு போராடுங்கள்... இளம் தேசபக்தர்களே, விழித்தெழுங்கள்! எழும்புங்கள்!" என்று அவர் கூறினார்.

ஆப்பிரிக்க-அமெரிக்க ஹாலிவுட் நடிகையும் பாடகியுமான இவர், இந்தியாவின் தேசிய கீதம் மற்றும் 'ஓம் ஜெய் ஜெகதீஷ் ஹரே' என்ற பக்திப் பாடலைப் பாடியதன் மூலம் இந்தியாவில் நன்கு அறியப்பட்டவர் ஆவார்.

2023 ஆம் ஆண்டில் இந்தியப் பிரதமர் அமெரிக்கா சென்றிருந்தபோது நடைபெற்ற ஒரு நிகழ்ச்சியில், மேரி மில்பென் இந்தியாவின் தேசிய கீதமான 'ஜன கண மன'வைப் பாடினார்.

https://www.thehindu.com/news/national/mary-millben-abhijeet-dipke-exchange-barbs-over-cjp-funding/article71586449.ece

==============================================

 

8
பாசிசத் தாக்குதலின் கீழ் மனித உரிமைகள்: மெத்தனப்போக்கிற்கு இடமில்லை

டெல்லியில் செய்யப்பட்டுள்ள முன்னோடியில்லாத பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள், தலைநகரை ஏறத்தாழ ஒரு இராணுவ முகாம் போலவே மாற்றியுள்ளன. இது, மக்கள் இயக்கங்களை ஒடுக்கவும் கருத்து வேறுபாடுகளை நசுக்கவும் காலனித்துவ ஆட்சியாளர்கள் மிருகத்தனமான பலத்தைப் பயன்படுத்திய பிரிட்டிஷ் ராஜ் காலத்தை நினைவூட்டுகிறது. சிஜேபி (CJP), ஏஐஎஸ்எஃப் (AISF), எஸ்எஃப்ஐ (SFI) மற்றும் ஏஐஎஸ்ஏ (AISA) ஆகியவற்றின் தலைவர்கள் மற்றும் ஆர்வலர்கள், மாணவர்கள் மற்றும் இளைஞர்களுடன் சேர்த்து, டெல்லியில் மட்டுமன்றி நாடு முழுவதும் பெருமளவில் கைது செய்யப்பட்டுள்ளதானது, மோடி அரசின் அதிகரித்து வரும் பதற்றத்தையும் பாதுகாப்பற்ற தன்மையையும் வெளிப்படுத்துகிறது.

பாதுகாப்புப் படைகளின் குவிப்பின் அளவும் தன்மையும், ஜந்தர் மந்தரில் தனது சொந்தக் குடிமக்களின் அமைதியான போராட்டத்தைக் காண்பதற்குப் பதிலாக, ஒரு எதிரி நாட்டின் இராணுவப் படையெடுப்பிற்கு டெல்லி தயாராவது போலத் தோன்றச் செய்கின்றன. மக்கள் டெல்லியை அடைவதைத் தடுப்பதற்காக ரயில்களை ரத்து செய்வதும், பிற போக்குவரத்து முறைகளில் சோதனைகளைக் கடுமையாக்குவதும் ஜனநாயகக் கருத்து வேறுபாடுகளை முடக்குவதற்கான அரசாங்கத்தின் முயற்சிகளுக்கு மேலும் சான்றுகளாகும். தலைமைத் தேர்தல் ஆணையரின் (CEC) ராஜினாமாவைக் கோரும் போராட்டத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, இந்த அடக்குமுறை நடவடிக்கைகள் இயக்கத்தைப் பரவலாக்கி, தலைநகரைத் தாண்டி நாட்டின் பல்வேறு பகுதிகளுக்கும் கொண்டு சேர்த்துள்ளன.

மக்கள் இயக்கங்களுக்கு அரசாங்கங்கள் வெவ்வேறு வழிகளில் பதிலளிக்கின்றன. ஜனநாயக அரசாங்கங்கள் பொதுவாகப் பேச்சுவார்த்தையை விரும்புவதோடு, விவாதத்தின் மூலம் குறைகளைத் தீர்க்க முயல்கின்றன; அதேவேளையில், சர்வாதிகார ஆட்சிகள் வன்முறையையும் அடக்குமுறையையும் கையாள முற்படுகின்றன. இதுபோன்ற பதிலளிப்புகள் பலத்தைக் காட்டவில்லை; மாறாக பலவீனம், பாதுகாப்பற்ற தன்மை மற்றும் பகுத்தறிவின்மையையே பிரதிபலிக்கின்றன.

ஜெர்மனியில் நாஜிகளுக்கும் கார்ப்பரேட் நலன்களுக்கும் இடையே இருந்த கூட்டணிக்கு வரலாறே சாட்சியாக உள்ளது. நாஜிக்கள் யூதர்களைத் தேசத்தின் எதிரிகளாகச் சித்தரித்து, நாட்டின் செல்வத்தைக் குவித்து வைப்பதாகக் குற்றம் சாட்டி அவர்களை அரக்கர்களாகக் காட்டினர். யூத சமூகத்திற்கு எதிராக அவர்கள் திட்டமிட்டு வெறுப்பையும் மக்கள் வெறியையும் வளர்த்தெடுத்தனர்; இறுதியில் முன்னோடியில்லாத அளவில் இனப்படுகொலையை அரங்கேற்றினர். கம்யூனிஸ்டுகளும், சோசலிஸ்டுகளும், தொழிற்சங்கவாதிகளும், சமூகத்தின் முற்போக்குப் பிரிவினரும் பாசிசத்தை எதிர்த்துப் போராடிய வேளையில், யூத எதிர்ப்புப் பாகுபாட்டினால் உந்தப்பட்டோ அல்லது நாஜிக்களின் கொடூர பயத்தினால் முடக்கப்பட்டோ பலர் அமைதியான பார்வையாளர்களாக இருந்தனர் அல்லது நாஜிக்களை ஆதரித்தனர். இத்தகைய சர்வாதிகார ஆட்சியும் அடக்குமுறையும் முசோலினியின் கீழ் இத்தாலியிலும் உருவெடுத்தன.

இன்று இந்தியாவில் நாம் கவலையளிக்கும் இணையான போக்குகளைக் காண்கிறோம்; இங்கு அரசு அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தும் சக்திகள் அதிகரித்து வரும் சர்வாதிகார மற்றும் பெரும்பான்மைவாதப் போக்குகளை வெளிப்படுத்துகின்றன. ஜனநாயக விழுமியங்களை மீட்கக் கோரும் இளைஞர்களைத் தடுப்பதற்காகத் துணைப் ராணுவப் படைகள் குவிக்கப்பட்டு, டெல்லி ஒரு கடுமையான காவல் நகரமாக மாற்றப்பட்டிருப்பது இந்த அணுகுமுறையின் தெளிவான வெளிப்பாடாகும். இந்த வளர்ச்சிகளுக்குப் பின்னால் உள்ள சித்தாந்தத்திற்கு ஒரு வரலாற்றுப் பின்னணியும் உண்டு. ஆர்எஸ்எஸ் (RSS) அமைப்பு பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியத்திற்கு எதிரான போராட்டத்தில் பங்கேற்கவில்லை; மேலும் அதன் விமர்சகர்களின் கூற்றுப்படி, காலனித்துவ அதிகார வர்க்கத்துடன் இணங்கிச் சென்றது. அதன் முதன்மைச் சித்தாந்தவாதியான எம். எஸ். கோல்வால்கர், பகத் சிங் போன்ற புரட்சியாளர்களை தைரியமானவர்கள் ஆனால் தவறாக வழிநடத்தப்பட்டவர்கள் என்று விவரித்தார். தேசியச் செல்வம் ஒரு சிலரின் கைகளில் குவிக்கப்படுவதை கோல்வால்கர் ஆதரித்தார்; பெரும்பான்மையான மக்களைச் சொற்ப நிலைக்குத் தள்ளி, சலுகை பெற்ற ஒரு சிலர் பெரும்பான்மையினரை ஆதிக்கம் செலுத்துவதற்கு வழிவகுத்தார். இந்தச் சித்தாந்த நிலைப்பாடானது, மூன்றரை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் மணிப்பூரில் தொடர்ந்து நடைபெறும் வன்முறைகள் குறித்துக் காட்டப்படும் அலட்சியத்தை விளங்கிக்கொள்ள உதவுகிறது. கண்காணிப்பு மற்றும் அடக்குமுறை மூலம் நிர்வகிக்கப்படும் ஓர் அரசை அமைப்பதற்கான முயற்சி, இஸ்ரேலுடனான இந்தியாவின் வலுப்பட்டு வரும் பாதுகாப்பு மற்றும் உளவு உறவுகளிலும், குடிமக்கள் மற்றும் அரசியல் எதிரிகள் உட்பட பலரைக் கண்காணிக்க இஸ்ரேல் உருவாக்கிய 'பெகாசஸ்' உளவு மென்பொருள் பயன்படுத்தப்பட்டதாகக் கூறப்படும் செய்திகளிலும் மேலும் பிரதிபலிக்கிறது.

வாக்காளர் பட்டியலின் சிறப்பு தீவிர திருத்த முறையை (SIR) அமல்படுத்துவதில் தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் ஞானேஷ் குமாரின் நடத்தை குறித்த தீவிர கேள்விகள் வெளிச்சத்திற்கு வந்ததைத் தொடர்ந்து, அரசாங்கம் தற்போது தற்காப்பு நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளது. படிவம் 6-ல் செய்யப்பட்ட மாற்றங்கள் உச்ச நீதிமன்றத்தின் ஒப்புதலுடன் செய்யப்பட்டதாக ஞானேஷ் குமார் கூறிய கூற்றுக்கு மாறாக, தான் அதற்கு ஒப்புதல் அளிக்கவில்லை என்று இந்திய உச்ச நீதிமன்றம் தெளிவுபடுத்தியுள்ளது. உலகின் மிகப்பெரிய ஜனநாயக நாட்டில் சுதந்திரமான மற்றும் நியாயமான தேர்தல்களை நடத்தும் பொறுப்பைக் கொண்ட ஓர் அமைப்பின் தலைவராக உள்ள அவரது நம்பகத்தன்மை மற்றும் நேர்மை குறித்து இந்த முரண்பாடு தீவிரக் கேள்விகளை எழுப்பியுள்ளது. இந்த நடவடிக்கைகள் தேர்தல் ஆணையத்தின் நன்னெறி அதிகாரத்திற்கும் பொதுமக்களின் நம்பிக்கைகும் ஏற்படுத்தியுள்ள பாதிப்பு மேலும் கவலையளிக்கிறது. எஸ்ஐஆர் (SIR) நடவடிக்கை, 13 கோடிக்கும் அதிகமான இந்தியக் குடிமக்கள் வாக்காளர் பட்டியலிலிருந்து நீக்கப்படுவதையும், அவர்களின் வாக்குரிமை மறுக்கப்படுவதற்கான சாத்தியக்கூறுகளையும் குறித்த தீவிரக் கவலைகளை எழுப்பியுள்ளது. ஜனநாயகப் பொறுப்புக்கூறலும் குடிமக்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதும் ஏற்கனவே நெருக்கடியில் இருக்கும் சூழலில், இத்தகைய பெரிய அளவிலான வாக்குரிமை பறிப்பு ஜனநாயகத்திற்கு ஒரு தீவிர அச்சுறுத்தலாகும்.

நமது மக்கள் தொகையில் பெரும்பான்மையினருக்குக் கல்வி, சுகாதாரம், வேலைவாய்ப்பு, ஆரோக்கியமான சூழல் மற்றும் நியாயமான ஊதியம் போன்ற உரிமைகள் எட்டாத கனவாகவே உள்ளன. பலருக்கு, அரசாங்கக் கொள்கைகள் குறித்த தங்கள் கருத்துக்களை வெளிப்படுத்தவும், அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களைப் பொறுப்பேற்கச் செய்யவும் வாக்குரிமையே சில அர்த்தமுள்ள வழிகளில் ஒன்றாக இருந்து வருகிறது. இந்த அடிப்படை உரிமை பலவீனப்படுத்தப்பட்டால் அல்லது மறுக்கப்பட்டால், மக்கள் தங்கள் நலன்களைப் பாதுகாப்பதற்கும் ஜனநாயக வாழ்க்கையில் பங்கேற்பதற்குமான ஒரு அத்தியாவசியமான சாதனத்தை இழக்க நேரிடும்.

இந்திய உச்ச நீதிமன்றத்தின் தலைமை நீதிபதி சூர்யா காந்த் கூறியதாகக் கூறப்படும் கருத்துக்கள் தொடர்பான சர்ச்சையைத் தொடர்ந்து, இந்தியா முழுவதிலும் உள்ள ஆயிரக்கணக்கான இளைஞர்கள் தங்கள் கண்ணியத்தையும் ஜனநாயக உரிமைகளையும் பாதுகாக்க முன்வந்துள்ளனர். ஜனநாயக விழுமியங்களின் சீரழிவு மற்றும் மோடி அரசின் அடக்குமுறை நடவடிக்கைகள் எனத் தாங்கள் கருதுவதற்கெதிரான போராட்டங்களில் அவர்களின் கோபம் அதிகளவில் வெளிப்பட்டு வருகிறது. இண்டியா (INDIA) கூட்டணியும் ஞானேஷ் குமாரின் ராஜினாமாவைக் கோரியும், தேர்தல் ஆணையம் பிரதமர் மற்றும் உள்துறை அமைச்சரின் செல்வாக்கின் கீழ் செயல்படுகிறது எனக் குற்றம் சாட்டியும் போராட்டம் நடத்தி வருகிறது. இதனால் இந்த இயக்கம் மோடி அரசின் கொள்கைகள் மற்றும் அரசியல் தலைமைத்துவத்தை நோக்கியே மேலும் மேலும் திருப்பப்படுகிறது.

நிதி மூலதனத்தின் மிகவும் பிற்போக்கான, வெறித்தனமான மற்றும் ஏகாதிபத்திய கூறுகளின் திறந்த, பயங்கரவாத சர்வாதிகாரமே பாசிசம் என்று ஜியோர்ஜி டிமிட்ரோவ் வரையறுத்தார். இது நிதி மூலதனத்தின் மிக பிற்போக்கான பிரிவினரால் நேரடியாக அதிகாரம் செலுத்தப்படுவதைப் பிரதிபலிக்கிறது. இது முதலாளித்துவ ஜனநாயகத்திற்குப் பதிலாக தொழிலாள வர்க்கம், விவசாயிகள் மற்றும் புத்திஜீவிகளுக்கு எதிராக ஏவப்படும் திறந்த வன்முறை மற்றும் அடக்குமுறையை மாற்றீடு செய்கிறது. சர்வதேச அரங்கில், இது தீவிர வெறித்தனம், விரிவாக்கவாதம் மற்றும் ஏகாதிபத்தியப் போரின் மூலம் வெளிப்படுகிறது.

பாசிசத்திற்கு எதிரான போராட்டத்தைப் பற்றிய அந்தோனியோ கிராம்சியின் புரிதல், எதிர்ப்பு என்பது இராணுவ அல்லது பொருளாதார மோதல்களுக்கு அப்பால் சென்று அரசியல் அமைப்பு, கலாச்சார ஈடுபாடு மற்றும் கருத்துப் போர் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியதாக இருக்க வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்தியது. தொழிலாளர்களும் விவசாயிகளும் அடிப்படை மூலக் கொள்கைகளைக் கைவிடும் சீர்திருத்தவாத சமரசங்களையும், அரசியல் மந்தநிலையையும் நிராகரிக்க வேண்டும்; மேலும் முதலாளித்துவ சுரண்டல் மற்றும் பாசிச வன்முறையிலிருந்து மக்களைப் பாதுகாக்கக்கூடிய பரந்த கூட்டணிகளை உருவாக்க வேண்டும். பாசிசம் பலவந்தத்தின் மூலம் மட்டுமே தன்னைத் தக்கவைத்துக்கொள்வதில்லை; மாறாக தனது விழுமியங்களை அன்றாடச் சிந்தனை, வெகுஜனக் கலாச்சாரம் மற்றும் சமூக நிறுவனங்களில் பதிய வைப்பதன் மூலமும் தன்னைத் தக்கவைத்துக்கொள்கிறது. எனவே அதன் வீழ்ச்சிக்கு கிராம்சி விவரித்த "நிலைப் போர்" (war of position) தேவைப்படுகிறது: அதாவது சர்வாதிகாரக் கருத்துக்களுக்கு சவால் விடுப்பதற்கும், அவை சார்ந்திருக்கும் சமூக ஒப்புதலைத் தகர்ப்பதற்கும் சிவில் சமூகம், கலாச்சார நிறுவனங்கள் மற்றும் சித்தாந்தக் களத்தில் தொடர்ச்சியான போராட்டம் தேவையாகிறது.

எனவே, இந்தியாவில் உள்ள ஜனநாயகச் சக்திகள் தங்கள் கருத்து வேறுபாடுகளைக் களைந்து, அரசியலமைப்பு விழுமியங்கள், சிவில் உரிமைகள் மற்றும் மனித உரிமைகளைப் பாதுகாக்க ஒன்றாக முன்னேறிச் செல்வது அவசியமாகும். அதே நேரத்தில், அவர்கள் தங்கள் சொந்தக் குறைபாடுகள், நிறுவனப் பலவீனங்கள் மற்றும் அரசியல் உத்திகளை நேர்மையாகப் பரிசீலிக்க வேண்டும். இரண்டாம் நிலை விவகாரங்களில் உள்ள வேறுபாடுகள், நாடு எதிர்கொள்ளும் அடிப்படை வினாக்களில் ஒற்றுமையைத் தடுக்க அனுமதிக்கக் கூடாது. ஆக்கப்பூர்வமாக நடத்தப்படும் போது, சித்தாந்த விவாதம் இயக்கங்களை வலுப்படுத்தி அரசியல் புரிதலை ஆழப்படுத்தும்; இருப்பினும், தனிப்பட்ட லட்சியங்களும் பிரிவு நலன்களும் அமைப்பின் நம்பகத்தன்மையைக் குறைத்து, கூட்டு நடவடிக்கையைப் பலவீனப்படுத்தி, பொதுமக்களின் நம்பிக்கையைச் சீர்குலைக்கின்றன. பெரிய போராட்டத்தை விட அவை முன்னுரிமை பெற ஒருபோதும் அனுமதிக்கப்படக் கூடாது.

அரசியல் தெளிவு, அமைப்பு ரீதியான ஒற்றுமை, சரியான உத்தி மற்றும் தொடர்ச்சியான வெகுஜனப் பங்கேற்பு ஆகியவற்றால் போராட்டம் வழிநடத்தப்பட வேண்டும். அச்சுறுத்தலின் தீவிரத்தைப் புரிந்துகொள்வதில் ஏற்படும் எந்தவொரு தோல்வியும், அல்லது ஒருமித்த மற்றும் பயனுள்ள எதிர்ப்பைக் கட்டியெழுப்புவதில் ஏற்படும் எந்தவொரு தயக்கமும் - ஜனநாயக நிறுவனங்கள் மற்றும் உழைக்கும் மக்களின் உரிமைகளுக்கு மட்டுமல்லாமல், ஒட்டுமொத்த சமூகத்திற்கும் பேரழிவு தரும் விளைவுகளை ஏற்படுத்தக்கூடும்.

https://countercurrents.org/2026/10/human-rights-under-fascist-assault-no-room-for-complacency/

==========================================

 

9
அரசாங்கம் பயந்துபோய், விரக்தியில், நிலைதடுமாறி இருக்கிறது...

அரசாங்கம் பயந்துபோய், விரக்தியில், நிலைதடுமாறி இருக்கிறது. ஆனால் நாம் அப்படி இல்லை!

வாக்குத் தட்டச்சு (vote tampering), தேர்தல் முறைகேடு மற்றும் வாக்குத் திருட்டு குற்றச்சாட்டுகள் தொடர்பாக, தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் ஞானேஷ் குமாருக்கு எதிராக காக்ரோச் ஜனதா கட்சி (CJP), அகில இந்திய மாணவர் சங்கம் (AISA) மற்றும் பல மாணவர் மற்றும் சிவில் சமூக அமைப்புகள் அழைப்பு விடுத்த போராட்டத்தைத் தொடர்ந்து, 2026 அக்டோபர் 10 அன்று டெல்லியில் நடக்கும் சம்பவங்கள் இந்திய ஜனநாயகத்தின் நிலை குறித்து அடிப்படை கேள்விகளை எழுப்புகின்றன. செய்தியாளர்கள் சிறைபிடிக்கப்படுவது, போராட்டக்காரர்கள் காவலில் எடுக்கப்படுவது, தகவல் தொடர்பு சேவைகள் முடக்கப்படுவது மற்றும் குடிமக்கள் காவல்துறை கண்காணிப்பை எதிர்கொள்வது போன்ற தகவல்கள் கடுமையான பொது ஆய்வுக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டியவை ஆகும். பாதுகாப்புப் படைகளின் குவிப்பு அளவு மற்றும் தகவல்களின் பரவலைக் கட்டுப்படுத்தத் தோன்றும் முயற்சிகள், அரசுக்கும் அது அரசியலமைப்பு ரீதியாக சேவை செய்யக் கடமைப்பட்டுள்ள குடிமக்களுக்கும் இடையிலான உறவு குறித்து கவலைகளை எழுப்புகின்றன.

இந்தச் சூழல், 1919 ஆம் ஆண்டு ரௌலட் சட்டம் (Rowlatt Act) இயற்றப்பட்டதைத் தொடர்ந்து நடந்த அடக்குமுறையோடு இந்த முழுச் செயலையும் ஒப்பிட வைக்கிறது. வரலாற்றுச் சூழல்கள் மாறுபட்டதாக இருந்தாலும், இந்த ஒப்பீடு முக்கியமானது; ஏனெனில், மாற்றுக் கருத்துக்களைக் கட்டுப்படுத்தவும், சிவில் சுதந்திரங்களைக் குறைக்கவும், ஆட்சி செய்பவர்களைக் கேள்வி கேட்பதிலிருந்து குடிமக்களைத் தடுக்கவும் அசாதாரண அரசு அதிகாரம் பயன்படுத்தப்படும் அரசியல் வாழ்வின் தொடர்ச்சியான ஆபத்தை இது சுட்டிக்காட்டுகிறது. பொறுப்புக்கூறல் இல்லாத அரசியல் அதிகாரம் மக்களுக்குச் சுதந்திரத்தை மறுத்ததால்தான் இந்தியா காலனித்துவ ஆட்சியை எதிர்த்துப் போராடியது. அதே தத்துவங்களை அச்சுறுத்தும் நடைமுறைகளைப் புறக்கணித்துவிட்டு, சுதந்திரக் குடியரசு அந்தப் போராட்டத்தின் நெறிமுறைச் சாதனைகளைக் கோர முடியாது.

இன்று, டெல்லியில் ஏன் இவ்வளவு பாதுகாப்புப் படையினர் குவிக்கப்பட்டுள்ளனர் அல்லது ஒரு போராட்டம் ஏன் சட்டம்-ஒழுங்குப் பிரச்சனையாக மாறியது என்பது மட்டுமே முதன்மைக் கேள்வி அல்ல. ஜனநாயக உரிமைகளைப் பயன்படுத்தும் குடிமக்கள் ஏன் அச்சுறுத்தல் சூழ்நிலையை எதிர்கொள்ள வேண்டும், பொது நிகழ்வுகளை ஆவணப்படுத்தும் செய்தியாளர்கள் ஏன் தடுப்புக் காவலில் வைக்கப்பட வேண்டும், மற்றும் தேர்தலின் நம்பகத்தன்மை குறித்த குற்றச்சாட்டுகள் ஏன் இவ்வளவு கடுமையான பொது கவலையை உருவாக்க வேண்டும் என்பதே கேள்வி ஆகும். இந்தக் கேள்விகளுக்குச் சான்றுகள், சட்டம் மற்றும் அரசியலமைப்புத் தத்துவங்களின் அடிப்படையில் பதில்கள் கிடைக்க வேண்டுமே தவிர, வெறும் அரசியல் பேச்சுகள் அல்லது அதிகாரப்பூர்வ உறுதிமொழிகள் மூலம் மட்டும் அல்ல.

போராடும் உரிமை என்பது ஒரு சலுகை அல்ல

செயல்படும் ஒரு ஜனநாயகத்தின் அத்தியாவசியப் பகுதி போராடும் உரிமை ஆகும். தேர்தலுக்குப் பிறகு அரசாங்கத்தைக் கேள்வி கேட்கும் உரிமையைக் குடிமக்கள் விட்டுக்கொடுப்பதில்லை, அல்லது தவறு நடப்பதாகச் சந்தேகிக்கப்படும் போது பொது நிறுவனங்களை சவாலுக்கு உட்படுத்தும் உரிமையை அவர்கள் இழப்பதில்லை. ஜனநாயகம் என்பது குறிப்பிட்ட இடைவெளிகளில் வாக்களிப்பதை விட மேலானது. தேர்தல்களுக்கு இடைப்பட்ட காலத்தில் அமைப்ப திரட்டவும், ஒன்றுகூடவும், விமர்சிக்கவும், விளக்கங்களைக் கோரவும், அரசு அதிகாரிகளைப் பொறுப்பேற்கச் செய்யவும் கூடிய சுதந்திரம் இதற்குத் தேவைப்படுகிறது. இந்திய அரசியலமைப்பின் 19வது பிரிவு குடிமக்களுக்குப் பேச்சு மற்றும் கருத்துச் சுதந்திரம், ஆயுதங்களின்றி அமைதியாக ஒன்றுகூடும் உரிமை மற்றும் சங்கங்களை அமைக்கும் உரிமையை உறுதிசெய்கிறது. இந்தச் சுதந்திரங்கள் அரசியலமைப்பால் அனுமதிக்கப்பட்ட நியாயமான கட்டுப்பாடுகளுக்கு உட்பட்டவை, ஆனால் அத்தகைய கட்டுப்பாடுகளை அசௌகரியமான விமர்சனங்களை அடக்குவதற்கான வரம்பற்ற உரிமமாகப் பயன்படுத்த முடியாது. ஒரு போராட்டத்திற்கு எதிரான எந்தவொரு நடவடிக்கையும் சட்டப்பூர்வமான அடிப்படையைக் கொண்டிருக்க வேண்டும் மற்றும் சூழலுக்கு அவசியமானதாகவும் விகிதாசாரமானதாகவும் இருக்க வேண்டும்.

தேர்தல் முறைகேடு தொடர்பாக CJP, AISA மற்றும் பிற அமைப்புகள் போராட்டத்திற்கு அழைப்பு விடுக்கையில், அந்த குற்றச்சாட்டுகளின் சாராம்சத்திற்குப் பதிலளிக்கும் பொறுப்பு அரசாங்கத்திற்கும் சம்பந்தப்பட்ட நிறுவனங்களுக்கும் உள்ளது. குற்றச்சாட்டுகள் பொய்யானவை என்றால், உண்மைகளை நிறுவுவது, சரிபார்க்கக்கூடிய சான்றுகளை வழங்குவது மற்றும் சுயாதீனமான ஆய்வுக்கு அனுமதிப்பதே பொருத்தமான பதிலாகும். குற்றச்சாட்டுகள் நியாயமான கேள்விகளை எழுப்பினால், அந்த கேள்விகள் நம்பகமான நடைமுறைகள் மூலம் விசாரிக்கப்பட வேண்டும். எந்தவொரு சூழலும் ஒவ்வொரு போராட்டக்காரரையும் தேசிய பாதுகாப்புக்கு அச்சுறுத்தலாக நடத்துவதை நியாயப்படுத்தாது.

அமைதியான போராட்டம் என்பது அரசின் மீதான தாக்குதல் அல்ல; அது குடியுரிமையைப் பயன்படுத்துவதாகும். நாடு அரசாங்கத்திற்குச் சொந்தமானது அல்ல, ஆளும் கட்சி அரசாங்கத்திற்குச் சொந்தமானது அல்ல. அரசியல் அதிகாரத்தை விமர்சனத்திலிருந்து பாதுகாப்பதற்குப் பதிலாக மக்களுக்குச் சேவை செய்யவே பொது நிறுவனங்கள் இயங்குகின்றன. இந்த வேறுபாடு முக்கியமானது, ஏனெனில் அரசாங்கங்கள் பொது அமைதி என்ற மொழியைப் பொதுக் கருத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதற்கான நியாயமாகப் படிப்படியாக மாற்றக்கூடும். ஒரு கூடுகை பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தலாக மாறுகிறது. ஒரு செய்தியாளர் தூண்டிவிடுபவராகச் சந்தேகிக்கப்படுகிறார். ஒரு மாணவர் சாத்தியமான கலவரக்காரராக மாறுகிறார். கேள்விகளைக் கேட்கும் ஒரு குடிமகன் சந்தேகத்திற்குரிய நபராக மாறுகிறார். இந்த மாற்றம் நிகழ்ந்தவுடன், ஜனநாயக உரிமைகளைப் பயன்படுத்துவதைப் பாதுகாக்க வேண்டிய பொறுப்பாகப் பார்ப்பதற்குப் பதிலாக, அரசு அதைக் கையாள வேண்டிய ஒரு பிரச்சனையாக நடத்தத் தொடங்குகிறது.

டெல்லியில் செய்தியறிவிக்கப்பட்ட தடுப்புக் காவல்கள் தங்கள் அரசியலமைப்பு உரிமைகளைப் பயன்படுத்தும் அமைதியான போராட்டக்காரர்களைப் பற்றியது என்றால், அந்த நடவடிக்கைகளுக்கான சட்டப்பூர்வ காரணங்களை அதிகாரிகள் விளக்க வேண்டும். காவலில் வைக்கப்பட்டவர்களுக்கு அவர்கள் காவலில் வைக்கப்பட்டதற்கான காரணங்கள் தெரிவிக்கப்பட்டனவா, சட்ட உதவி கிடைக்கப்பெற்றதா, மற்றும் சட்டத்தால் தேவைப்படும் காலக்கெடுவுக்குள் பொருத்தமான நீதித்துறை அதிகாரியின் முன் ஆஜர்படுத்தப்பட்டார்களா என்பதையும் அவர்கள் தெளிவுபடுத்த வேண்டும். ஒரு போராட்டத்தை அரசு அசௌகரியமாகக் கருதுகிறது என்பதற்காக மட்டுமே தடுப்புக் காவலை நியாயப்படுத்த முடியாது.

செய்தியாளர்கள் அரசுக்கு அச்சுறுத்தலா, உண்மையிலேயேவா?

போராட்டத்தைச் செய்தி ஆவணப்படுத்தும் செய்தியாளர்கள் தடுப்புக் காவலில் வைக்கப்படுவது குறிப்பாகக் கவலையளிக்கிறது. நிகழ்வுகளை ஆவணப்படுத்துவது, அதிகாரப்பூர்வ தகவல்களைக் கேள்வி கேட்பது, பாதிக்கப்பட்டவர்களின் அனுபவங்களைப் பதிவு செய்வது மற்றும் பொதுமக்களுக்குப் பெறமுடியாத தகவல்களை வழங்குவது ஆகியவை ஒரு செய்தியாளரின் பொறுப்பாகும். அரசின் நடவடிக்கைகளே ஆய்வுக்கு உட்படுத்தப்படும் போது ஊடகவியல் மிகவும் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. ஒரு போராட்டத்தைக் காவல்துறை, அமைப்பாளர்கள், அரசியல் கட்சிகள் மற்றும் வெளியிலிருந்து பார்ப்பவர்கள் வெவ்வேறு விதமாக விவரிக்கலாம். செய்தியாளர்கள் இந்த முரண்பட்ட தகவல்களை ஆராயப் பொதுமக்களுக்கு உதவுகிறார்கள். பிரதான ஊடகங்கள் சமரசம் செய்யப்பட்டு, அதிகாரத்தில் உள்ளவர்களுக்குத் தங்கள் ஆன்மாவை விற்றுவிட்ட நிலையில், சுயாதீனச் செய்தியாளர்களின் புகைப்படங்கள், பதிவுகள், நேர்காணல்கள் மற்றும் அறிக்கைகள் என்ன நடந்தது, எங்கு நடந்தது, யார் சம்பந்தப்பட்டார்கள், அதிகாரிகள் எவ்வாறு பதிலளித்தார்கள் என்பதை நிறுவ முடியும். சுயாதீனச் செய்தியாளரின் இத்தகைய ஆவணப்படுத்தல் பொது அமைதிக்குத் தடையல்ல; அது பொறுப்புக்கூறலை நிறுவுவதற்கான ஒரு முக்கியமான சாதனமாகும்.

ஒரு போராட்டத்தைப் பற்றிய செய்தி வெளியிட்டதற்காக மட்டுமே செய்தியாளர்கள் தடுப்புக் காவலில் வைக்கப்பட்டால், அதன் விளைவுகள் சம்பந்தப்பட்ட நபர்களைத் தாண்டி நீளும். பிற செய்தியாளர்கள் முக்கியமான பணிகளைத் தவிர்க்கத் தொடங்கலாம். செய்தி நிறுவனங்கள் விமர்சனப் பார்வைகளைப் பிரசுரிக்கத் தயங்கலாம். குடிமக்கள் சுயாதீனமான தகவல்களுக்கான அணுகலை இழக்க நேரிடலாம். இதன் விளைவாக ஏற்படும் மௌனம், போதுமான பரிசீலனை இன்றி அதிகாரப்பூர்வ கருத்துக்கள் பரவ அனுமதிக்கக்கூடும்; மேலும் இது நீண்ட காலமாக நடந்து வருகிறது.

1919 ஆம் ஆண்டின் ரௌலட் சட்டம், சிவில் சுதந்திரங்களைக் கட்டுப்படுத்துவதன் மூலம் தனது அதிகாரத்தைத் தக்கவைத்துக்கொள்ளும் காலனித்துவ அரசின் உறுதிக்கான மிக முக்கியமான உதாரணங்களில் ஒன்றாகத் திகழ்கிறது. 'அனார்க்கிகல் அண்ட் ரெவொலூஷனரி க்ரைம்ஸ் ஆக்ட்' (Anarchical and Revolutionary Crimes Act) என்று முறைப்படி அழைக்கப்படும் இச்சட்டம், விசாரணையின்றி சில நபர்களைக் காவலில் வைக்கவும், பாதுகாப்பின் பெயரால் கடுமையான கட்டுப்பாடுகளை விதிக்கவும் காலனித்துவ அரசாங்கத்திற்கு அசாதாரண அதிகாரங்களை வழங்கியது. போர்க்காலச் சூழல்கள் தணிந்த நிலையில் சிவில் சுதந்திரங்களை மீட்டெடுப்பதற்குப் பதிலாக, அரசியல் எதிர்ப்பை அடக்குவதற்காக வடிவமைக்கப்பட்ட நடவடிக்கைகளைத் தக்கவைக்கக் காலனித்துவ நிர்வாகம் முயன்றது. சட்டத்தின் ஆட்சியின் கீழ் எதிர்பார்க்கப்படும் சாதாரணப் பாதுகாப்புகள் இன்றி தனிநபர் சுதந்திரத்தைக் குறைக்க அரசாங்கத்தை அனுமதித்ததால் இந்தச் சட்டம் பரவலான கோபத்தை உருவாக்கியது.

இந்திய அரசியல் தலைவர்கள், வழக்கறிஞர்கள், மாணவர்கள் மற்றும் சாதாரண குடிமக்கள் இந்தச் சட்டத்தை எதிர்த்தனர். மகாத்மா காந்தி சத்தியாகிரகம் மூலம் எதிர்ப்புக்கு அழைப்பு விடுத்தார், நாட்டின் பல பகுதிகளில் போராட்டங்கள் பரவின; காலனித்துவ அரசாங்கத்தின் பதில், ஏகாதிபத்திய அதிகாரத்திற்கும் இந்தியர்களின் அரசியல் ஆசைகளுக்கும் இடையிலான ஆழமான மோதலை வெளிப்படுத்தியது. ஏப்ரல் 1919 நிகழ்வுகள், குறிப்பாக ஏப்ரல் 13 அன்று அமிர்தசரஸில் நடந்த ஜாலியன்வாலா பாக் படுகொலை, காலனித்துவ வன்முறையின் நீடித்த அடையாளமாக மாறியது. பிரிகேடியர்-ஜெனரல் ரெஜினால்ட் டயர், திரண்டிருந்த மக்கள் கூட்டத்தின் மீது துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தப் படைகளுக்கு உத்தரவிட்டார், இதில் நூற்றுக்கணக்கானோர் கொல்லப்பட்டனர். துல்லியமான உயிரிழப்பு எண்ணிக்கை விவாதத்திற்குரியதாக இருந்தாலும், ஒரு பொதுமக்கள் கூடுகையைக் கட்டுப்பாட்டுடன் கையாள வேண்டிய சூழலாகப் பார்க்காமல், நசுக்கப்பட வேண்டிய அச்சுறுத்தலாக ஒரு அரசாங்கம் நடத்தியதன் பேரழிவு விளைவுகளை இந்தப் படுகொலை நிரூபித்தது.

இந்த வரலாற்றின் முக்கியத்துவம் ஒரு தனிச் சட்டத்தையோ அல்லது ஒரு தனி படுகொலையையோ தாண்டியது. அசாதாரண அதிகாரத்தை நியாயப்படுத்த அரசாங்கங்கள் பாதுகாப்பின் மொழியை எவ்வாறு பயன்படுத்தலாம், நிர்வாக நடைமுறைகள் மூலம் சிவில் சுதந்திரங்களின் கட்டுப்பாடு எவ்வாறு இயல்பாக்கப்படலாம், மற்றும் மாற்றுக் கருத்துக்களை அடக்குவது அது கட்டுப்படுத்த நினைக்கும் போராட்டங்களை விட எவ்வளவு அதிக சேதகரமான விளைவுகளை உருவாக்கும் என்பதை இது நிரூபிக்கிறது.

டெல்லியில் தற்போதைய சூழல் 1919 ஆம் ஆண்டின் காலனித்துவ சூழலுக்கு முற்றிலும் ஒரே மாதிரியானது அல்ல. சுதந்திர இந்தியா ஒரு எழுதப்பட்ட அரசியலமைப்பு, தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட (தற்போது சந்தேகத்திற்குரியதாக உள்ள) அரசாங்கம், சட்டத்தின்படி சுயாதீனமான நீதித்துறை மற்றும் அடிப்படை உரிமைகளின் கட்டமைப்பைக் கொண்டுள்ளது. இந்த வேறுபாடுகள் முக்கியமானவை, ஒரு நாடகத்தனமான ஒப்பீட்டிற்காக இவற்றை அழித்துவிடக் கூடாது. இருப்பினும், ஆபத்துகள் வேரூன்றுவதற்கு முன்பே அவற்றை அடையாளம் காண உதவுவதால் வரலாறு பயனுள்ளதாக இருக்கிறது. பெருந்திரளான தடுப்புக் காவல்கள், கண்காணிப்பு, தகவல்கள் மீதான கட்டுப்பாடுகள் மற்றும் அரசியல் போராட்டத்தில் ஈடுபடும் மக்களுக்கு எதிராகப் பாதுகாப்புப் படைகளைப் பயன்படுத்துவது பற்றிய செய்திகள் வெளிவரும் போது, காலனித்துவ அடக்குமுறையின் பாடங்கள் தொடர்புடையதாக மாறுகின்றன. இந்த ஒப்பீடு, ஒவ்வொரு தற்போதைய நடவடிக்கையும் ரௌலட் சட்டத்திற்கு இணையானது என்ற உரிமைகோரல் அல்ல. இந்தியத் தன்மையைத் தாக்கிய சட்டத்தை ஒத்திருக்கத் தொடங்கும் போது, அரசு அதிகாரத்தின் குவிப்பும் பயன்பாடும் எப்போதும் விமர்சன ரீதியாக ஆராயப்பட வேண்டும் மற்றும் சுட்டிக்காட்டப்பட வேண்டும் என்ற எச்சரிக்கையாகும்.

பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகளுக்குப் பதிலாக இந்திய அதிகாரிகளை நியமிப்பதற்காக மட்டும் இந்தியா சுதந்திரம் பெறவில்லை. பொறுப்பற்ற அதிகாரத்தின் தயவில் மக்கள் இனி வாழாத ஒரு அரசியல் அமைப்பை நிறுவுவதற்கான போராட்டமாகவும் சுதந்திரம் இருந்தது. அரசியலமைப்பு அந்தப் பெரிய வாக்குறுதியைப் பிரதிபலிக்கிறது. ஒரு ஜனநாயக அரசாங்கம் பயன்படுத்தும் முறைகள், காலனித்துவ அடக்குமுறையுடன் வரலாற்று ரீதியாகத் தொடர்புடைய நடைமுறைகளை ஒத்திருக்கத் தொடங்கினால், சுதந்திரத்தின் தத்துவங்கள் நடைமுறையில் மதிக்கப்படுகிறதா என்று கேட்கக் குடிமக்களுக்கு அனைத்துக் காரணங்களும் உள்ளன.

காவல்துறை குடிமக்களுக்கே சேவை செய்கிறது, அரசாங்கத்திற்கு அல்ல

வாட்ஸ்அப் செய்திகள் மற்றும் தொலைபேசி அழைப்புகள் மூலம் காவல்துறை ஊழியர்கள் குடியிருப்பாளர்களைத் தொடர்பு கொண்டு வருவதாகவும், வீடுகளுக்குச் சென்று போராட்டத்துடன் தொடர்புடைய நபர்களைப் பற்றிய தகவல்களைச் சேகரித்து வருவதாகவும் செயற்பாட்டாளர்கள் மற்றும் இளம் செய்தியாளர்கள் கூறும் செய்திகளும் வீடியோக்களும் கவனமாக ஆராயப்பட வேண்டியவை. தெளிவான சட்டப்பூர்வ ஆதாரங்கள் இன்றி இந்த நடவடிக்கைகள் நடந்தால், அவை தனிநபர் சுதந்திரம் (privacy), சங்கம் அமைக்கும் சுதந்திரம் மற்றும் காவல்துறை அதிகாரத்தின் எல்லைகள் பற்றிய கேள்விகளை எழுப்புகின்றன. வன்முறையைத் தடுக்கவும், குற்றங்களை விசாரிக்கவும் அல்லது பொதுப் பாதுகாப்பைப் பாதுகாக்கவும் தகவல்களைச் சேகரிப்பது காவல்துறையின் பணிக்குத் தேவைதான். அத்தகைய பணி சட்டப்பூர்வ நோக்கத்தின் அடிப்படையில் இருக்க வேண்டும் மற்றும் பொருந்தக்கூடிய சட்டக் கட்டமைப்புக்குள் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும். ஒருவர் போராட்டத்தில் கலந்துகொள்ளக்கூடும் என்ற சாத்தியக்கூறு மட்டுமே அவர் குற்றம் செய்துள்ளார் என்பதை நிறுவ முடியாது. ஒரு குடிமகனின் அரசியல் தொடர்பை மட்டும் குற்றச் செயலுக்கான போதுமான சான்றாகக் கருதக் கூடாது.

ஒரு குறிப்பிட்ட, நம்பகமான அச்சுறுத்தலை விசாரிப்பதற்கும், ஒரு போராட்டம் அறிவிக்கப்பட்டதற்காக முழு மக்கள் தொகையையும் கண்காணிப்பதற்கும் இடையே வித்தியாசம் உள்ளது. முதலாவது நியாயமான பொதுப் பாதுகாப்புப் பொறுப்பாக இருக்கலாம். இரண்டாவது, குடிமக்கள் தங்களது ஜனநாயக உரிமைகளைப் பயன்படுத்தியதற்காகவே கண்காணிக்கப்படுவதாகவும், விசாரிக்கப்படுவதாகவும், அச்சுறுத்தப்படுவதாகவும் உணரும் சூழலை உருவாக்கும் அபாயத்தைக் கொண்டுள்ளது. ஒரு நிகழ்வுடனான ஒரே தொடர்பு தங்களது அரசியல் பங்கேற்பு மட்டுமே கொண்ட மக்களின் வீடுகளுக்குக் காவல்துறை ஊழியர்கள் செல்லும் போது அல்லது அவர்களைத் தொடர்பு கொள்ளும் போது இந்த வேறுபாடு மிகவும் முக்கியமானது. மாற்றுக் கருத்தைத் தெரிவிப்பது, மாணவர் அமைப்பில் சேர்வது அல்லது அமைதியான ஆர்ப்பாட்டத்தில் கலந்துகொள்வது காவல்துறையின் வருகைக்கு வழிவகுக்குமா என்று குடிமக்கள் யோசிக்க வேண்டிய நிலை வரக்கூடாது.

அரசியலமைப்பின் 21வது பிரிவு உயிர் மற்றும் தனிநபர் சுதந்திரத்தைப் பாதுகாக்கிறது, அதே நேரத்தில் உச்ச நீதிமன்றம் தனிநபர் ரகசியத்தை (privacy) ஒரு அடிப்படை உரிமையாக அங்கீகரித்துள்ளது. இந்தப் பாதுகாப்புகள் சட்டப்பூர்வ விசாரணையைத் தடுப்பதில்லை. இருப்பினும், தனிநபர் சுதந்திரம் மற்றும் தனியுரிமையைப் பாதிக்கும் அரசின் நடவடிக்கை அரசியலமைப்பு மற்றும் பொருந்தக்கூடிய சட்டத்தால் விதிக்கப்பட்ட தரநிலைகளை பூர்த்தி செய்ய வேண்டும் என்று அவை கோருகின்றன. எனவே, அறிக்கையிடப்பட்ட கண்காணிப்பின் நோக்கம், அது நடத்தப்படும் சட்டப்பூர்வ அதிகாரம், நபர்களை அடையாளம் காணப் பயன்படுத்தப்படும் அளவுகோல்கள் மற்றும் தவறான பயன்பாட்டிற்கு எதிரான பாதுகாப்புகள் ஆகியவற்றை அதிகாரிகள் தெளிவுபடுத்த வேண்டும். மக்கள் காவலில் வைக்கப்பட்டாலோ அல்லது விசாரிக்கப்பட்டாலோ, அரசாங்கம் அதற்கான காரணங்களை விளக்க வேண்டும் மற்றும் நிவாரணத்திற்கான பொருத்தமான வழிகளை வழங்க வேண்டும். ஆனால் கேள்வி என்னவென்றால், இந்த அரசாங்கம் இந்த ஆண்டுகளில் பொறுப்புடனும் வெளிப்படைத்தன்மையுடனும் இருந்திருக்கிறதா? இல்லை, அது இல்லை. ஞானேஷ் குமாருக்கு எதிரான இந்த முழுப் போராட்டமும் அரசாங்கத்தின் தரப்பிலிருந்து பூஜ்ஜிய பொறுப்புக்கூறல் மற்றும் பூஜ்ஜிய வெளிப்படைத்தன்மை காரணமாகவே நடக்கிறது. டெல்லியின் 37 இடங்களை முற்றுகையிட்டு, டெல்லியை பிற மாநிலங்களுடன் இணைக்கும் ஒவ்வொரு ரயிலையும் ரத்து செய்து, அனைத்து மெட்ரோக்களையும் ரத்து செய்வதன் மூலம், அரசாங்கம் ஆட்சியில் இருக்கிறது என்பதையும் நமது கேள்விகளுக்குப் பதிலளிக்கும் கடமையோ பொறுப்போ தனக்கில்லை என்பதையும் நமக்குத் தொடர்ந்து கூறிவருகிறது. குடிமக்களாகிய நம்மிடம், நமது வாக்குகள் இனி முக்கியமில்லை என்றும் நரேந்திர மோடியோ அல்லது அமித் ஷாவோ தங்களது சொந்தக் குடிமக்களைப் பற்றிக் கவலைப்படவில்லை என்றும் சொல்லப்படுகிறது.

காவல்துறை ஊழியர்கள் பொது ஊழியர்கள் ஆவர். அவர்களின் சீருடைகள் பொதுமக்களைப் பாதுகாக்கவும், சட்டத்தை உயர்த்தப்பிடிக்கவும், அதிகாரத்தைக் கட்டுப்பாட்டுடன் பயன்படுத்தவும் உள்ள கடமையைப் பிரதிபலிக்கின்றன. ஒரு அரசியல் கட்சியை விமர்சனத்திலிருந்து பாதுகாப்பதற்கான கருவிகள் அவர்கள் அல்ல. அவர்களின் பொறுப்பு சட்டத்திற்கு உட்பட்டது, மேலும் சட்டம் அரசியல் பாகுபாடின்றி அமல்படுத்தப்பட வேண்டும். காவல்துறை மீதான மரியாதை என்பது கேள்வியற்ற கீழ்ப்படிதலைக் குறிக்க முடியாது. ஒரு ஜனநாயக சமூகம் அந்த நிறுவனத்தை மதிக்கும் அதே வேளையில், அதன் ஊழியர்களின் நடத்தைக்குப் பொறுப்புக்கூறலைக் கோர முடிவதாக இருக்க வேண்டும். ஆனால் இன்று, டெல்லி காவல்துறை செயல்படுத்த நம்பாத, திரைப்படங்களில் கேட்பதற்கும் பாடப்புத்தகங்களுக்கும் மட்டுமே நல்லதாக இருக்கும் விஷயங்கள் இவை என்பதை நாம் மீண்டும் புரிந்து கொள்கிறோம். CJP தலைவர்கள் அபிஜித் திப்கே, சௌரவ் தாஸ், மற்றும் அசுதோஷ் ரங்கா ஆகியோருடன், கட்சியின் சட்ட உதவிப் பிரிவைக் கவனிக்கும் ரத்னா சிங்கையும் காவலில் வைப்பதன் மூலம், அரசு ஒரு பெரிய பின்னடைவுக்குப் பயந்து தோல்வியைச் சுவைத்துவிட்டது என்பதை நிரூபித்துள்ளது. துருவ் ரதியை அவரது வீட்டிலிருந்து கைது செய்வதன் மூலமும், பினராயி விஜயன், ராகுல் காந்தி மற்றும் பல தலைவர்களைக் காவலில் வைப்பதன் மூலமும், இந்த நாட்டின் குடிமக்களின் பேச்சைக் கேட்கத் தான் விரும்பவில்லை என்பதையும் தான் பீதி முறையில் (panic mode) இருப்பதையும் அரசு மிகத் தெளிவாக உணர்த்தியுள்ளது.

இந்த புதிய பாரதத்திற்கு இணையதள முடக்கம் ஒன்றும் புதியதல்ல

தற்கால இந்தியாவில், இணையதள அணுகல் என்பது தொடர்பு கொள்வதற்கும், தகவல்களைப் பெறுவதற்கும், கூட்டாக அமைப்பாவதற்கும் மற்றும் பொது நிகழ்வுகளை ஆவணப்படுத்துவதற்கும் நெருங்கிய தொடர்புடையது. எனவே ஒரு போராட்டத்தின் போது இணையம் அல்லது தகவல் தொடர்பு சேவைகள் மீதான கட்டுப்பாடுகள் உடனடி கூடுகையை விடப் பல மடங்கு அதிகமான பாதிப்பை ஏற்படுத்தக்கூடும். குறிப்பாக 2025 இல் 65 முடக்கங்களைப் பதிவு செய்த பிறகு, இணையதள முடக்கப் பட்டியலில் இந்தியா இரண்டாவது இடத்தில் உள்ளது என்பதை நாம் அனைவரும் அறிவோம். எனவே இது இந்தியாவிற்குப் புதியதல்ல. "உலகின் மிகப்பெரிய ஜனநாயகத்தின்" தலைநகரில் இது நடப்பதுதான் புதியது. இந்த முடக்கத்தால், செய்தியாளர்கள் அறிக்கைகளை அனுப்பப் பெரிதும் போராடுகிறார்கள். போராட்ட அமைப்பாளர்கள் பங்கேற்பாளர்கள் மற்றும் அவர்களது குடும்பத்தினருடன் தொடர்பு கொள்ள முடிவதில்லை. வழக்கறிஞர்கள் மற்றும் குடும்பத்தினர் காவலில் வைக்கப்பட்டுள்ள நபர்களைக் கண்டுபிடிப்பதில் சிரமப்படலாம். குடியிருப்பாளர்கள் சாதாரண சேவைகள், வேலை தொடர்பான தொடர்பு மற்றும் தங்களைச் சுற்றி நடக்கும் நிகழ்வுகள் பற்றிய நம்பகமான தகவல்களை இழக்க நேரிடலாம். அரசு தனக்கு எதிராக எந்தவொரு கருத்தும் பரவுவதை விரும்பாத ஒரு தகவல் வெற்றிடத்தை உருவாக்கவே இது செய்யப்படுகிறது.

தொடர்புடைய கேள்விகள் நேரடியானவை. குறிப்பாக ஒரு அமைதியான போராட்டத்தில் இணையம் ஏன் அவ்வளவு பெரிய அச்சுறுத்தலாக இருக்கிறது? எந்த அதிகாரம் எந்த அடிப்படையில் இதற்கு உத்தரவிட்டது? எந்த சட்ட விதிகள் பயன்படுத்தப்பட்டன? என்ன குறிப்பிட்ட அச்சுறுத்தல் அடையாளம் காணப்பட்டது? இந்த உத்தரவு பொது ஆய்வுக்குக் கிடைக்கப்பெற்று தேவையான பரிசீலனைக்கு உட்படுத்தப்பட்டதா? தகவல் தொடர்பைக் கட்டுப்படுத்துவது ஒரே நேரத்தில் பல அடிப்படை உரிமைகளைப் பயன்படுத்துவதைப் பாதிக்கலாம் என்பதால் இந்தக் கேள்விகள் அவசியமானவை. அவை ஒன்றுகூடும், பேசும், செய்தி வெளியிடும், அமைப்பாகும் மற்றும் சட்ட உதவியை நாடும் திறனைக் கட்டுப்படுத்தலாம்.

விமர்சனங்களைத் தொடர்பு கொள்வதைக் கடினமாக்குவதன் மூலம் விமர்சனங்களுக்குப் பதிலளிக்க ஒரு அரசாங்கம் அனுமதிக்கப்படக் கூடாது. அதிகாரிகள் ஒரு போராட்டத்தை எவ்வாறு கையாளுகிறார்கள் என்பதைப் பொதுமக்கள் ஆராய்வதைத் தடுப்பதற்கான வசதியான வழியாகத் தகவல்களைக் கட்டுப்படுத்துவது மாறக்கூடாது. தகவல் தொடர்பு கட்டுப்பாடு அவசியம் என்று அரசாங்கம் நம்பினால், அந்த முடிவை ஆதரிக்கும் சான்றுகளையும் சட்டப்பூர்வ காரணங்களையும் அது விளக்க வேண்டும். பொதுப் பாதுகாப்பு பாதுகாக்கப்பட வேண்டும், ஆனால் கட்டுப்பாடுகள் சட்டம் அனுமதிப்பதை விட விரிவானதாகவோ அல்லது நீண்டதாகவோ இருக்கக் கூடாது. தனது சொந்தத் தலைநகரில் என்ன நடக்கிறது என்பதை அறிவதில் பொதுமக்களுக்கு நியாயமான ஆர்வம் உண்டு. தகவல் என்பது அரசின் சொத்து அல்ல; அது ஜனநாயகப் பங்கேற்பின் ஒரு நிபந்தனையாகும்.

பதில்கள் நமக்குத் தெரியும், அதை நாம் இப்போது ஏற்றுக்கொண்டாக வேண்டும். சுயாதீன ஊடகங்களின் வருகையால், இந்துத்துவா, 'இந்து ஆபத்தில் இருக்கிறார்', தேசிய எதிர்ப்பு போன்ற தனது கதையாடல்கள் நம்பகத்தன்மையை இழந்து வருவதால் இணையம் செயல்படுவதை அரசு விரும்பவில்லை. வாக்காளர் பட்டியலிலிருந்து லட்சக்கணக்கான வாக்காளர்களை நீக்கியதன் மூலமும், தேர்தல் நடைமுறைகள் பற்றிய தகவல்களைப் புனைந்ததன் மூலமும், தேர்தல் ஆணையத்தை ஆதிக்கம் செலுத்தியதன் மூலமும், மற்ற இரு ஆணையர்கள் இருந்தபோதிலும் ஞானேஷ் குமார் கைகளில் அனைத்தையும் ஒப்படைத்ததன் மூலமும், தேர்தல் ஆணையமும் அரசாங்கமும் ஒரு தேசிய எதிர்ப்பான மற்றும் சட்டவிரோதமான செயலைச் செய்துள்ளன என்பதை இறுதியாகப் புரிந்துகொண்டதால், ஒரு காலத்தில் அவர்களின் பிரச்சாரத்தை நம்பிய மக்கள் இப்போது அவர்களுக்கு எதிராக நிற்கிறார்கள். ஞானேஷ் குமார் உண்மையை வெளியிட்டால் பாஜக தலைவர்கள் அனைவரும் அம்பலப்படுவார்கள் என்று அரசு பயப்படுகிறது. இணையத்தை முடக்குவது, பெயர் வில்லைகள் இல்லாத காவலர்களைக் கொண்டு போராட்டக்காரர்களைக் காவலில் வைப்பது, மைதானங்களைத் தடுப்பு முகாம்களாகப் பயன்படுத்துவது, எதிர்க்கட்சித் தலைவர்களைக் கைது செய்வது ஆகியவை ஒரு சர்வாதிகார அரசாங்கத்தின் சின்னமாகும்; மேலும் குமாரின் ராஜினாமா அதை நமக்கு வெளிப்படையாகக் காட்டிவிடும் என்று அது பயப்படுகிறது.

தேர்தல் ஆணையம் ஏன் ஆய்வுக்கு உட்படுத்தப்பட்டுள்ளது?

போராட்டத்தின் மையத்தில் தேர்தலின் நம்பகத்தன்மை மற்றும் தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் ஞானேஷ் குமாரின் நடத்தை தொடர்பான குற்றச்சாட்டுகள் உள்ளன. இந்தக் குற்றச்சாட்டுகள் தீவிரமாக எடுத்துக் கொள்ளப்பட வேண்டும், ஆனால் அவை கவனமாக விசாரிக்கப்பட வேண்டும். தேர்தல் முறைகேடு குற்றச்சாட்டுகள் ஆவணச் சான்றுகள், சரிபார்க்கக்கூடிய தரவுகள், வெளிப்படைத்தன்மை கொண்ட நடைமுறைகள் மற்றும் சுயாதீனமான விசாரணை தேவைப்படும் தீவிரமான விஷயங்களாகும். நாட்டின் ஜனநாயக அமைப்பில் இந்தியத் தேர்தல் ஆணையம் ஒரு மத்திய இடத்தைப் வகிக்கிறது. அரசியலமைப்பின் 324வது பிரிவு நாடாளுமன்றம், மாநில சட்டமன்றங்கள் மற்றும் குடியரசுத் தலைவர், குடியரசுத் துணைத் தலைவர் அலுவலகங்களுக்கான தேர்தல்களை மேற்பார்வையிடுதல், இயக்குதல் மற்றும் கட்டுப்படுத்தும் பொறுப்பை ஆணையத்திற்கு வழங்குகிறது. எனவே தேர்தல் நடைமுறையில் பொதுமக்களின் நம்பிக்கைக்கு அதன் நிறுவன நம்பகத்தன்மை அத்தியாவசியமானது.

வாக்களிப்பு நடந்துவிட்டது என்பதற்காக மட்டுமே ஒரு தேர்தல் நம்பகமானதாகிவிடாது. வாக்காளர் பட்டியல்கள் துல்லியமாக உள்ளன, தகுதியுள்ள வாக்காளர்கள் நியாயமற்ற முறையில் விலக்கப்படவில்லை, வாக்குகள் சரியாகப் பதிவு செய்யப்பட்டு எண்ணப்படுகின்றன, மற்றும் புகார்கள் பாரபட்சமின்றி ஆராயப்படுகின்றன என்பதில் குடிமக்களுக்கு நம்பிக்கை இருக்க வேண்டும். தேர்தல்களை நிர்வகிக்கப் பயன்படுத்தப்படும் நடைமுறைகள் அர்த்தமுள்ள ஆய்வுக்கு அனுமதிக்கும் அளவுக்கு வெளிப்படைத்தன்மையுடன் இருக்க வேண்டும். SIR ஐப் பயன்படுத்தி மேற்கு வங்கம், பீகார், ஆந்திரப் பிரதேசம் மற்றும் பல மாநிலங்களில் இருந்து பல மில்லியன் வாக்காளர்களை இறந்துவிட்டதாக அறிவித்து (அவர்கள் இறக்காத போது) அல்லது இந்தியர்கள் என்பதை நிரூபிக்கும் அனைத்து ஆவணங்களும் இருந்தபோதிலும் அவர்களைக் குடியேறிகளாகச் சித்தரித்து நீக்கிய பிறகு, இந்தப் புனைவும் முறைகேடும் நம் கண்முன்னே தெளிவாகத் தெரியவந்துள்ளன.

இப்போது தி இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் (The Indian Express) அறிக்கைக்குப் பிறகு, வாக்குகள் திருடப்பட்டுள்ளன, முறைகேடு செய்யப்பட்டுள்ளன அல்லது வாக்காளர் பட்டியலிலிருந்து முறையற்ற முறையில் நீக்கப்பட்டுள்ளன என்று போராட்டக்காரர்கள் முழு நம்பிக்கையுடனும் சான்றுகளுடனும் குற்றம் சாட்டும்போது, அந்த குறிப்பிட்ட குற்றச்சாட்டுகளை ஆராய்வதே பொருத்தமான பதிலாக இருந்திருக்க வேண்டும். தொடர்புடைய பதிவுகள் பாதுகாக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். புகார்கள் நிறுவப்பட்ட நடைமுறைகளின்படி பரிசீலிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். போராட்டம் நடந்துவிட்டது என்பதற்காக மட்டுமே குற்றச்சாட்டுகள் நிரூபிக்கப்பட்டதாகக் கருதப்படக் கூடாது. அதேபோல, அவை அரசியலமைப்பு ரீதியாக அசௌகரியமானவை என்பதற்காக மட்டுமே நிராகரிக்கப்பட்டிருக்கக் கூடாது. ஒரு தேர்தல் நிறுவனத்தின் நம்பகத்தன்மை பகுதி அளவுக்குத் தனது முடிவுகளை விளக்குவதற்கும் நியாயமான கேள்விகளுக்குப் பதிலளிப்பதற்கும் அது காட்டும் விருப்பத்தைப் பொறுத்தது.

சாத்தியமான அனைத்து வழிகளிலும் அரசாங்கம் தனது பணியைச் செய்யத் தவறிவிட்டது. குற்றச்சாட்டுகள் ஆதாரமற்றவை என்றால், உண்மைகள் மற்றும் பதிவுகளின் அடிப்படையில் ஒரு வெளிப்படையான பரிசீலனை நிறுவப்பட்டிருக்கலாம். வருத்தத்திற்குரிய விதமாக, அது நடக்கவில்லை. பிழைகள் அல்லது முறைகேடுகள் அடையாளம் காணப்பட்டால், அதிகாரிகள் சட்டப்பூர்வ நடைமுறைகள் மூலம் தீர்வு கண்டிருக்க வேண்டும். நிச்சயமாக, அப்படி எதுவும் நடக்கவில்லை. விமர்சகர்களைக் காவலில் வைப்பதன் மூலமோ அல்லது பாதுகாப்புப் படையினரைக் குவிப்பதன் மூலமோ மட்டும் பொதுமக்களின் நம்பிக்கையை மீட்க முடியாது. ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாக, அக்டோபர் 2 ஆம் தேதி போராட்டத்திலிருந்து அக்டோபர் 10 ஆம் தேதி போராட்டம் வரை நாம் காண்பது என்னவென்றால், டெல்லி காவல்துறை, அரசு, அரசாங்கம் இரக்கத்தைக் காட்டாமல் அச்சுறுத்தலையே தன் ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தியுள்ளன. இது ஏகபோகத்தை நம்பும் ஒரு ஆட்சியின் பொதுவான அறிகுறியாகும், மேலும் எதிர்த்து நிற்பவர் எவரும் அச்சுறுத்தலாகவே பார்க்கப்படுகிறார்கள்.

தேர்தல் ஆணையம், அரசாங்கம், ஆளும் கட்சி மற்றும் தேர்தல்களை நிர்வகிப்பதில் ஈடுபட்டுள்ள தனிப்பட்ட அதிகாரிகளுக்கு இடையே வேறுபாடு காண்பதும் முக்கியம். அவர்களின் அதிகாரங்களும் பொறுப்புகளும் வேறுபட்டவை. இந்திய அரசியலமைப்பின்படி நாம் அறிந்தது இதுவே. ஆனால், தற்போதைய காலத்தில், மற்ற இரு தேர்தல் ஆணையர்களின் வாக்குமூலத்திற்குப் பிறகு, இவர்கள் அனைவரும் இணைக்கப்பட்டுள்ளனர் என்று நம்ப நாங்கள் நிர்பந்திக்கப்படுகிறோம். ஞானேஷ் குமார் ராஜினாமா செய்ய வேண்டுமா என்பது கேள்வி அல்ல. இந்திய அரசியலமைப்பிற்கும், நாட்டை ஜனநாயகமாக மாற்றும் வாக்குரிமைக்கும் எதிராகச் செய்த குற்றத்திற்குப் பிறகு அவர் ராஜினாமா செய்தே ஆக வேண்டும். கோடிக்கணக்கான குடிமக்களின் ஜனநாயக உரிமைகளைப் பாதிக்கும் குற்றச்சாட்டுகளுக்கு நம்பகமான பதில்களை வழங்கத் தேர்தல் பொறுப்புள்ள நிறுவனங்கள் தயாராக இருக்கிறதா என்பதே கேள்வி. பொதுமக்களின் நம்பிக்கையைப் பேணுவதற்கான சுமையை முழுமையாகப் பொதுமக்கள் மீதே சுமத்த முடியாது. நிறுவனங்கள் வெளிப்படையான நடத்தை மற்றும் பொறுப்பான முடிவுகள் மூலம் அந்த நம்பிக்கையை ஈட்ட வேண்டும்.

ஏன் இவ்வளவு பெரிய பாதுகாப்புப் படை குவிப்பு?

சுமார் ஒரு லட்சம் டெல்லி காவல்துறையினர் மற்றும் மத்திய இருப்புப் படை (CRPF), மத்திய தொழிலக பாதுகாப்புப் படை (CISF) மற்றும் எல்லைப் பாதுகாப்புப் படைகளைச் (BSF) சேர்ந்த 40,000 படையினர் குவிக்கப்பட்டுள்ளதாகக் கூறப்படுவது, இந்தச் சூழலை ஒரு பயங்கரவாதச் செயலாகப் பார்க்க வைக்கிறது. அமைதியான போராட்டம் எப்போது தேசிய எதிர்ப்புச் செயலாக மாறியது? பிரிட்டிஷாரின் ஆட்சியின் கீழ் அது ஒரு முறை இருந்தது. இருப்பினும், அறிவிக்கப்பட்ட குவிப்பின் அளவு துல்லியமானது எனக் கண்டறியப்பட்டுள்ளதால், இதன் பின்னணியில் உள்ள செயல்பாட்டுக் காரணங்களை அரசாங்கம் விளக்க வேண்டும். மாணவர்கள் மற்றும் அனைத்து வயது சாதாரண மக்களும் பயங்கரவாதிகள் அல்ல, எந்தவொரு பொதுக் கட்டமைப்பையும் தகர்க்க நாங்கள் இங்கு வரவில்லை. போராடும் உரிமை நமக்கு இருப்பதால்தான் நாம் இங்கு வந்துள்ளோம். அப்படியிருக்க, பயங்கரவாத எதிர்ப்புப் படையினரால் (Anti-Terrorist Squad) சாதாரண மக்கள் ஏன் காவலில் வைக்கப்படுகிறார்கள்?

டெல்லி நாட்டின் தலைநகராக இருப்பதாலும், முக்கியமான அரசாங்க நிறுவனங்கள், இராஜதந்திர மையங்கள் மற்றும் பிற முக்கியமான இடங்களைக் கொண்டிருப்பதாலும் அது குறிப்பிட்ட பாதுகாப்புச் சவால்களைக் கொண்டுள்ளது. பொதுப் பாதுகாப்பைப் பேணவும், வன்முறையைத் தடுக்கவும், ஆர்ப்பாட்டங்கள் மற்றவர்களுக்கு ஆபத்தை ஏற்படுத்தாமல் உருவாவதை உறுதிசெய்யவும் அதிகாரிகளுக்கு நியாயமான பொறுப்புகள் உள்ளன. அந்தப் பொறுப்புகளின் வெளிச்சத்தில் பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் மதிப்பிடப்பட வேண்டும். இருப்பினும், ஒரு பாதுகாப்புப் படை குவிப்பு அது கையாள நினைக்கும் அபாயங்களுக்கு விகிதாசாரமாக இருக்க வேண்டும். குவிக்கப்பட்டுள்ள ஊழியர்களின் எண்ணிக்கை மட்டுமே ஒரு போராட்டம் தீவிர அச்சுறுத்தலை ஏற்படுத்துகிறது என்பதை நிறுவ முடியாது. அல்லது ஒரு பெரிய படையின் இருப்பு சட்ட விரோதமான கட்டுப்பாடுகளை நியாயப்படுத்த முடியாது.

பொதுமக்கள் பல கேள்விகளுக்குப் பதில்களைப் பெறத் தகுதியானவர்கள். எந்த குறிப்பிட்ட உளவுத்துறை அல்லது பாதுகாப்பு மதிப்பீடு இந்த படைக்குவிப்புக்குக் காரணமானது? எந்த முகமைகளுக்கு எந்தப் பகுதிக்கான பொறுப்புகள் ஒதுக்கப்பட்டன? வன்முறையைத் தடுக்கவா, பொதுக் கட்டமைப்பைப் பாதுகாக்கவா, முக்கியமான இடங்களுக்கான அணுகலைக் கட்டுப்படுத்தவா அல்லது ஆர்ப்பாட்டக்காரர்களைக் கலைக்கவா படைகள் குவிக்கப்பட்டன? செய்தியாளர்கள், அமைதியான போராட்டக்காரர்கள் மற்றும் வழிப்போக்கர்கள் தொடர்பாக என்ன அறிவுறுத்தல்கள் வழங்கப்பட்டன? சட்டவிரோதக் காவல்களைப் பதிவு செய்யவும் தவறான நடத்தைக் புகார்களை விசாரிக்கவும் என்ன வழிமுறைகள் நிறுவப்பட்டன? இவை காவல்துறையினருக்கு எதிரான நியாயமற்ற கேள்விகள் அல்ல. இவை பொது வளங்களின் பயன்பாடு மற்றும் அரசின் கட்டாய அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்துவது பற்றிய அடிப்படை கேள்விகள்.

படைக்குவிப்பின் அளவு அவசியமானதா என்பதையும், அதே பாதுகாப்பு இலக்குகளைக் குறைந்த கட்டுப்பாட்டு நடவடிக்கைகளின் மூலம் அடைந்திருக்க முடியுமா என்பதையும் அரசாங்கம் தெளிவுபடுத்த வேண்டும். அடையாளங்காணக்கூடிய தேவைகளின்படி பொது வளங்கள் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும், மேலும் படையைப் பயன்படுத்துவது சட்ட மற்றும் நிர்வாகப் பொறுப்புக்கூறலுக்கு உட்பட்டதாக இருக்க வேண்டும். அசாதாரண பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளின் நோக்கத்தை விளக்காமல் குடிமக்கள் அதை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று ஒரு அரசாங்கம் எதிர்பார்க்க முடியாது. அரசு அதிகாரத்தின் பயன்பாடு எவ்வளவு தூரம் தலையிடுகிறதோ, அந்தளவுக்கு வெளிப்படைத்தன்மையின் தேவை அதிகரிக்கிறது. வன்முறையைத் தடுப்பதே இந்தத் திரட்டலின் நோக்கம் என்றால், அச்சுறுத்தலுக்கான சான்றுகளை அதிகாரிகள் விளக்க வேண்டும். குடிமக்கள் அரசியல் எதிர்ப்பைத் தெரிவிப்பதைத் தடுப்பதே நோக்கம் என்றால், அது முற்றிலும் மாறுபட்ட மற்றும் மிகவும் தீவிரமான அரசியலமைப்பு கவலையை எழுப்பும். இந்த வேறுபாடு அரசாங்கத்தின் நோக்கங்களைப் பற்றிய அனுமானங்கள் மூலம் அல்லாமல் சான்றுகள் மூலம் நிறுவப்பட வேண்டும்.

அமித் ஷா, நரேந்திர மோடி மற்றும் உள்துறை அமைச்சகத்தின் பங்கு

டெல்லி காவல்துறை மற்றும் மத்திய பாதுகாப்புப் படைகளின் நடவடிக்கைகள் நிர்வாகப் பொறுப்பு குறித்த கேள்விகளை எழுப்புகின்றன. அமித் ஷா தலைமையிலான மத்திய உள்துறை அமைச்சகம் மத்திய காவல்துறை மற்றும் பாதுகாப்புப் படைகள் தொடர்பான பொறுப்புகளைக் கொண்டுள்ளது, அதே நேரத்தில் டெல்லியின் காவல் ஏற்பாடுகள் டெல்லி காவல்துறையை மத்திய உள்துறை அமைச்சகத்தின் நிர்வாகக் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் வைக்கின்றன. பிரதமர் நரேந்திர மோடி மத்திய அரசாங்கத்திற்குத் தலைமை தாங்குகிறார், அவரின் பரந்த அரசியல் மற்றும் நிர்வாக அதிகாரத்தின் கீழ் இந்த நிறுவனங்கள் செயல்படுகின்றன. அதிகாரத்தில் உள்ளவர்களும் அவர்களது ஆதரவாளர்களும் இது டெல்லி மற்றும் அதன் மக்களின் பாதுகாப்பிற்காக என்று கூறலாம், ஆனால் வாக்குத் திருட்டு அவர்களின் சொந்த வாழ்க்கையையும் பாதிக்காது என்று அவர்களிடம் கேட்க வேண்டியது அவசியமில்லையா? இல்லையென்றால், அவர்கள் ஒன்றில் அதை மறுக்கும் மனநிலையில் வாழ்கிறார்கள் அல்லது எதிர்த்து நிற்க அவர்களுக்குத் தைரியம் இல்லை.

இருப்பினும், மூத்த அரசியல் மற்றும் நிர்வாக அதிகாரிகள் தங்களது கட்டுப்பாட்டில் உள்ள நிறுவனங்களின் நடத்தை குறித்த கேள்விகளிலிருந்து தப்பிக்க முடியாது. ஆண் காவலர்களைப் பெண் போராட்டக்காரர்களைக் காவலில் வைக்கப் பயன்படுத்தியதன் மூலமும், சந்தேகத்தின் அடிப்படையில் மட்டுமே மக்களைக் காவலில் வைத்ததன் மூலமும், காவலை வன்முறையாக்கியதன் மூலமும் காவல்துறை முற்றிலும் சட்டவிரோதமாகச் செயல்பட்டுள்ளது; மேலும் அரசாங்கம் இதில் ஈடுபட்டுள்ள முடிவுகளையும் சட்ட விதிகளையும் விளக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு சட்டவிரோதக் காவலும், விகிதாசாரமற்ற பலப்பிரயோகமும் அல்லது நியாயமற்ற கண்காணிப்பும் விசாரணைக்கும் பொறுப்புக்கூறலுக்கும் உட்பட்டது. ஆனால் சர்வதேச ஊடகங்களாலும் ஆவணப்படுத்தப்பட்டு வரும் டெல்லியில் நடக்கும் சம்பவங்கள் எந்தவொரு விசாரணையுமின்றி நடப்பது போலவும், அனைத்துப் பாதுகாப்புப் படையினருக்கும் அவர்கள் விரும்பியதைச் செய்ய சுதந்திரம் அளிக்கப்பட்டுள்ளது போலவும் தோன்றுகிறது. அவர்களின் உடல் நடத்தையிலிருந்து மொழி வரை அனைத்தும் ஆணாதிக்கம் மற்றும் பாசிசத்தின் துர்நாற்றத்தை வீசுகின்றன.

காவல்துறைக்கு என்ன அறிவுறுத்தல்கள் வழங்கப்பட்டன, என்ன பாதுகாப்புகள் நிறுவப்பட்டன, சட்டவிரோதமாகக் காவலில் வைக்கப்படும் குடிமக்களுக்கு என்ன வழிமுறைகள் உள்ளன என்பதையும் அரசாங்கம் தெளிவுபடுத்த வேண்டும். சட்டத்தால் அனுமதிக்கப்பட்ட அளவுக்குத் தொடர்புடைய உத்தரவுகளை அது வெளிப்படுத்த வேண்டும் மற்றும் நியாயமான பாதுகாப்பு கவலைகள் சட்டவிரோத நடத்தையை மறைக்கப் பயன்படுத்தப்படவில்லை என்பதை உறுதிப்படுத்த வேண்டும். அரசியல் பொறுப்புக்கூறல் என்பது தனிப்பட்ட குற்றத்தை ஏற்றுக்கொள்வது போன்றது அல்ல. தங்களது அதிகாரத்தின் கீழ் எடுக்கப்பட்ட முடிவுகளை விளக்குவதும், தங்களது மேற்பார்வையில் உள்ள நிறுவனங்களுக்குள் உள்ள தோல்விகளைச் சரிசெய்வதும் அரசு அதிகாரிகளுக்குத் தேவையாகும்.

தனது ஜனநாயக ஆணையை சுட்டிக்காட்டும் ஒரு அரசாங்கம், அந்த ஆணையுடன் வரும் கடமைகளையும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். தேர்தலில் வெற்றி பெறுவது அரசாங்கத்தை அரசியலமைப்பு ஆய்வுக்கு அப்பால் கொண்டு சென்றுவிடாது. நாடாளுமன்ற பலம் சுயாதீன நிறுவனங்களின் தேவையை நீக்கிவிடாது. பொது அமைதியை மீட்கும் பொறுப்பு சிவில் சுதந்திரங்களை மதிக்கும் கடமையை நீக்கிவிடாது. மக்கள் த சார்பாகப் பொது அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்த அரசாங்கங்களைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள். அவர்கள் தங்கள் உரிமைகளின் உரிமையை அந்த அரசாங்கங்களுக்கு மாற்றிக் கொடுப்பதில்லை.

ஒரு தனிப்பட்ட நடவடிக்கையை விட ஒருங்கிணைந்த விளைவு அதிக சேதத்தை ஏற்படுத்தும். மக்கள் ஆர்ப்பாட்டங்களைத் தவிர்க்கத் தொடங்கலாம், அமைப்புகளில் சேர மறுக்கலாம், தகவல்களைப் பகிர்வதிலிருந்து விலகலாம் அல்லது கேள்விகள் கேட்பதை நிறுத்தலாம். இத்தகைய சுய-தணிக்கைக்குப் போராட்டத்திற்கு முறையான தடை தேவைப்படுவதில்லை. பங்கேற்பு காவல்துறையின் கவனத்தையோ அல்லது பிற விளைவுகளையோ ஈர்க்கும் என்ற எதிர்பார்ப்பிலிருந்து இது உருவாகலாம். அந்த உரிமைகளைப் பாதுகாக்கும் அரசியலமைப்பு மொழி மாற்றமடையாமல் இருக்கும்போதும் உரிமைகளின் நடைமுறைப் பயன்பாடு இவ்வாறுதான் குறையக்கூடும்.

இந்த ஆபத்து அரசியல் செயற்பாட்டாளர்களோடு மட்டும் நின்றுவிடுவதில்லை. மாணவர்கள், செய்தியாளர்கள், வழக்கறிஞர்கள், ஆசிரியர்கள், தொழிலாளர்கள், சிறு வணிக உரிமையாளர்கள் மற்றும் சாதாரண குடியிருப்பாளர்கள் அனைவரும் தன்னிச்சையான தலையீட்டின்றி பொது வாழ்வில் பங்கேற்கும் திறனையே நம்பியிருக்கிறார்கள். அதிகாரத்தைக் கேள்வி கேட்பதன் தனிப்பட்ட அபாயங்களை மக்கள் கணக்கிட வேண்டிய ஒரு சமூகம், திறந்த அரசியல் விவாதத்திற்குத் தேவையான நிபந்தனைகளை இழக்கிறது. அரசாங்கம் தான் சேவை செய்யும் மக்களை அச்சுறுத்த அதே பொறிமுறையைப் பயன்படுத்துகிறது, மேலும் வரவிருக்கும் தலைமுறையினருக்குப் பயத்தை மிக ஆழமாக உருவாக்குகிறது; நாம் சரிந்தால், நாம் வாழப் பெருமைப்படும் தேசத்தையே இழந்துவிடுவோம்.

அரசியலமைப்பை ஒரு வெறும் அடையாளமாகக் குறைக்க முடியாது

அரசியல் உரைகள், பொதுப் பிரச்சாரங்கள் மற்றும் அதிகாரப்பூர்வ விழாக்களில் அரசியலமைப்பு அடிக்கடி நினைவுகூரப்படுகிறது. இருப்பினும், அதன் ஜனநாயக முக்கியத்துவம், அதன் பாதுகாப்புகள் அசௌகரியமாக மாறும்போது நிறுவனங்கள் எவ்வாறு நடந்து கொள்கின்றன என்பதைப் பொறுத்தது. பிரிவு 14 சட்டத்தின் முன் சமத்துவத்தையும் சட்டங்களின் சமமான பாதுகாப்பையும் உறுதி செய்கிறது. பிரிவு 19 அரசியலமைப்புக் கட்டுப்பாடுகளுக்கு உட்பட்டு குறிப்பிட்ட சுதந்திரங்களைப் பாதுகாக்கிறது. பிரிவு 21 உயிர் மற்றும் தனிநபர் சுதந்திரத்தைப் பாதுகாக்கிறது. பிரிவு 22 கைது மற்றும் தடுப்புக் காவல் தொடர்பான பாதுகாப்புகளை வழங்குகிறது. பிற அரசியலமைப்பு விதிகள் மற்றும் நீதித்துறை பாதுகாப்புகளுடன் சேர்ந்து, இந்த உரிமைகள் அரசு அதிகாரத்தின் மீதான எல்லைகளை நிறுவுகின்றன.

இந்த உத்தரவாதங்கள் எல்லாச் சூழல்களிலும் வரம்பற்றவை அல்ல. அரசியலமைப்பு சட்டப்பூர்வ கட்டுப்பாடுகளை அனுமதிக்கிறது, மேலும் பொது அதிகாரிகளுக்குச் சில நேரங்களில் கடினமான முடிவுகள் தேவைப்படும் பொறுப்புகள் உள்ளன. ஆனால் அரசியலமைப்பு அரசாங்கம் என்பது அத்தகைய முடிவுகள் நியாயப்படுத்தப்பட வேண்டும், சட்டப்பூர்வமாக அமைந்திருக்க வேண்டும் மற்றும் பொருத்தமான ஆய்வுக்குத் திறந்திருக்க வேண்டும் என்பதாகும். ஒருவர் அரசாங்கத்தை விமர்சிக்கிறார் என்பதற்காக மட்டுமே அவர் குற்றவாளி என்று காவல்துறை தீர்மானிக்க முடியாது. ஒரு அதிகாரப்பூர்வ அதிகாரியால் பிறப்பிக்கப்பட்டது என்பதற்காக மட்டுமே ஒரு நிர்வாக உத்தரவு அடிப்படை உரிமைகளைத் தானாகவே மீற முடியாது. ஒரு பாதுகாப்பு கவலை என்பது இயக்கம், தகவல் தொடர்பு அல்லது அமைப்பாதலைக் கட்டுப்படுத்துவதற்கான வரம்பற்ற அதிகாரமாக மாற முடியாது.

எனவே ஒரு அரசாங்கத்தின் ஜனநாயகப் பண்பு அது தனது ஆதரவாளர்களை நடத்தும் விதத்தால் மட்டுமல்லாமல், தன்னை எதிர்ப்பவர்களை நடத்தும் விதத்தாலும் சோதிக்கப்படுகிறது. செய்தியாளர்கள் சங்கடமான செய்திகளை வெளியிடும் போதும், மாணவர்கள் ஆர்ப்பாட்டங்களை அமைக்கும் போதும், குடிமக்கள் அதிகாரப்பூர்வ முடிவுகளைச் சவாலுக்கு உட்படுத்தும் போதும், நிறுவனத் தோல்வி குறித்த குற்றச்சாட்டுகள் விசாரணை கோரும் போதும் அது சோதிக்கப்படுகிறது. அரசியலமைப்பை மதிக்கும் ஒரு அரசாங்கம் விமர்சனத்தையே ஒரு குற்றமாக நடத்தாமல் விமர்சனத்திற்குப் பதிலளிக்கத் தயாராக இருக்க வேண்டும்.

நரேந்திர மோடி தலைமையிலான பாஜக, இந்திய அரசியலமைப்பைப் பின்பற்றாமல் வேண்டுமென்றே நம்மைத் தோற்கடித்து வருகிறது, மேலும் நமக்கு அனைத்து உரிமைகளையும் வழங்கும் உரையின் மீதான நம்பிக்கையை இழக்கச் செய்ய சாத்தியமான அனைத்தையும் செய்து வருகிறது. இதை நாம் உண்மையாக்கினால், டெல்லியில் நடக்கும் அடக்குமுறைக்கு நாம் சாட்சியாக இருப்பது மட்டுமல்லாமல்; மாறாக, நமது கைகள் கட்டப்பட்டு, வாய்கள் மூடப்பட்ட நிலையில் இந்த நாட்டின் நெறிமுறைகள் மற்றும் அடிப்படைத் தூண்களின் அடக்குமுறையைக் காணப் போகிறோம். நம்பிக்கையை இழப்பது எளிது, ஆனால் நமது முன்னோர்கள் இந்த தேசத்தை விடுவிக்கவும், நமக்கான உரிமைகளைப் பாதுகாக்கவும் உயிரிழந்த பிறகே நாம் அதைப் பெற்றோம். அவர்களின் போராட்டங்கள் வீணாகப் போக நாம் அனுமதிக்கத் தயாராக இருக்கிறோமா? சட்டவிரோதமாகவும் அரசியலமைப்புக்கு எதிராகவும் காவலில் வைக்கப்பட்டுள்ளவர்களுக்கு ஆதரவு தெரிவிக்கவும் போராடவும் நாம் அங்கு இருக்கும்போது நம்மை உறுத்த வேண்டிய கேள்வி இதுவே.

குடிமக்கள் ஏன் தங்களது சொந்தத் தலைநகரைக் கண்டு பயப்பட வைக்கப்பட வேண்டும்?

ஒரு பெரிய நகரத்தில், குறிப்பாக முக்கியமான நிறுவனங்களைச் சுற்றி பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் அவசியமானவை. ஆனால் பாதுகாப்பின் நோக்கம் மக்களைப் பாதுகாப்பதும் பொது வாழ்க்கையை இயக்குவதுமாக இருக்க வேண்டுமே தவிர, அரசியல் பங்கேற்பை இயல்பாகவே ஆபத்தானதாகக் காட்டக்கூடாது. ஒரு ஆர்ப்பாட்டத்தில் கலந்துகொள்ளக்கூடும் என்பதால் மட்டுமே குடியிருப்பாளர்களைக் காவல்துறை அணுகினால், செய்தி சேகரிக்கும் போது செய்தியாளர்கள் காவலில் வைக்கப்பட்டால், அல்லது அமைதியான போராட்டக்காரர்கள் விகிதாசாரமற்ற கட்டுப்பாடுகளை எதிர்கொண்டால், பொதுமக்கள் தெளிவான விளக்கத்தைப் பெறத் தகுதியானவர்கள். இதுபோன்ற நடவடிக்கைகள் தலைநகரை ஒரு பகிர்ந்தளிக்கப்பட்ட ஜனநாயக இடமாகக் குறைத்து, அரசியல் பங்கேற்புக்கான அணுகல் அதிகாரப்பூர்வ சகிப்புத்தன்மையைச் சார்ந்திருக்கும் இடமாக உணர வைக்கலாம்.

நிறுவனங்களைப் பாதுகாப்பதற்கும் அவற்றை பொது ஆய்விலிருந்து தனிமைப்படுத்துவதற்கும் இடையே உள்ள வேறுபாட்டை அரசாங்கம் உணர வேண்டும். நாடாளுமன்றம், தேர்தல் அதிகார அமைப்புகள் மற்றும் பிற பொது நிறுவனங்கள் மக்களின் கேள்வி கேட்கும் உரிமையை அங்கீகரிக்கும் ஒரு அரசியலமைப்பு அமைப்பிற்குள் இயங்குகின்றன. அரசாங்கத்துடன் உடன்படாத போது குடிமக்கள் தங்களது சொந்தத் தலைநகரில் அந்நியர்களாக மாறிவிடுவதில்லை. ஒரு போராட்டம் அரசியல் ரீதியாக அசௌகரியமாக இருப்பதால் அவர்கள் தங்களது உரிமைகளை இழந்துவிடுவதில்லை. மேலும் அரசியலமைப்பு சுதந்திரங்களைப் பயன்படுத்த அனுமதிக்கப்படுவதற்கு முன்பு அவர்கள் தங்களது விசுவாசத்தை நிரூபிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. தேசியத் தலைநகர் நாட்டின் ஜனநாயக வாழ்விற்குச் சொந்தமானது, அதை நிர்வகிக்கும் அதிகாரிகளுக்கு மட்டுமே பிரத்யேகமானது அல்ல.

ஜனநாயகத்தின் சிதைவு குறித்து மௌனமாக இருப்பதன் மூலம் அதை நாம் பாதுகாக்க முடியாது

ரௌலட் சட்டத்தின் மிக முக்கியமான பாடம் பிரிட்டிஷ் காலனித்துவ அரசாங்கம் சிவில் சுதந்திரங்களைக் கட்டுப்படுத்தியது என்பது மட்டுமல்ல. சுதந்திரத்தை விடப் பாதுகாப்பு முக்கியமானது, மாற்றுக்கருத்து இயல்பாகவே ஆபத்தானது, மற்றும் அரசியல் பதற்றத்தின் போது அதிகாரத்தில் உள்ளவர்களைக் கேள்வி கேட்கக் கூடாது என்று குடிமக்கள் நம்ப வைக்கப்படும் போது அசாதாரண அரசு அதிகாரம் இயல்பாக்கப்படலாம் என்பதே ஆகும். இந்த பாடம் ஒவ்வொரு ஜனநாயக சமூகத்திற்கும் சமமாகத் தொடர்புடையது. ஒரு தனிப்பட்ட முடிவின் மூலம் மட்டுமே சுதந்திரம் அரிதாகவே பறிபோகிறது. தற்காலிகமானவை, அவசியமானவை அல்லது தனிமைப்படுத்தப்பட்டவை எனக் தோன்றும் தொடர்ச்சியான கட்டுப்பாடுகள் மூலம் அது பலவீனமடையக்கூடும். போதுமான பாதுகாப்புகள் இன்றி கண்காணிப்பு விரிவடையும் போது, தடுப்புக் காவல் ஒரு நிர்வாக வசதியாக மாறும் போது, செய்தியாளர்கள் செய்தி சேகரிப்பதில் தடைகளை எதிர்கொள்ளும் போது மற்றும் குடிமக்கள் தங்களைத் தாமே தணிக்கை செய்யத் தொடங்கும் போது அது பலவீனமடையக்கூடும்.

இதனால்தான் டெல்லியிலிருந்து வரும் செய்திகளைப் போராட்டக்காரர்களுக்கும் காவல்துறையினருக்கும் இடையிலான ஒரு சாதாரண மோதலாக நிராகரிக்கக் கூடாது. இந்த விஷயம் அரசு அதிகாரத்தின் எல்லைகள் மற்றும் அரசியலமைப்பு சுதந்திரத்தின் நடைமுறைப் பொருளைப் பற்றியது. இந்தியாவின் ஜனநாயக நிறுவனங்கள் மாற்றுக் கருத்தை அச்சுறுத்தலாக நடத்தாமல் பொதுப் பாதுகாப்பைப் பாதுகாக்க முடிவதாக இருக்க வேண்டும். ஆய்விலிருந்து தப்பாமல் குற்றச்சாட்டுகளுக்குத் தேர்தல் ஆணையம் தீர்வு காண முடிவதாக இருக்க வேண்டும். அமைதியான குடிமக்களை அச்சுறுத்தாமல் சட்டவிரோத நடத்தையைக் காவல்துறை தடுக்க முடிவதாக இருக்க வேண்டும். அரசாங்கம் பொதுப் பொறுப்புக்கூறலை அரசியல் பகையாகக் குழப்பாமல் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்த முடிவதாக இருக்க வேண்டும்.

ஒவ்வொரு போராட்டக்காரருடனும் அரசாங்கம் உடன்பட வேண்டும் என்று அரசியலமைப்பு கோரவில்லை. தன்னை எதிர்ப்பவர்கள் உட்பட குடிமக்களின் உரிமைகளை அரசாங்கம் மதிக்க வேண்டும் என்று அது கோருகிறது. வன்முறையைச் சகிக்க வேண்டும் என்று அது காவல்துறையைக் கோரவில்லை. வன்முறையை அமைதியான கூடுகையிலிருந்து வேறுபடுத்திச் சட்டத்திற்குள் செயல்பட வேண்டும் என்று அது கோருகிறது. ஒவ்வொரு குற்றச்சாட்டையும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று அது தேர்தல் அதிகார அமைப்புகளைக் கோரவில்லை. பொருத்தமான நடைமுறைகள் மூலம் நம்பகமான புகார்களுக்குத் தீர்வு காண வேண்டும் என்று அது கோருகிறது. இந்த வேறுபாடுகளே அரசியலமைப்பு அரசாங்கத்தின் அடித்தளங்களாகும். அவை இல்லாமல், ஜனநாயகத்தின் மொழி அப்படியே இருக்கக்கூடும், அதே நேரத்தில் அதற்குப் பொருள் தரும் சுதந்திரங்களைப் பயன்படுத்துவது மேன்மேலும் கடினமாகிவிடும்.

சிவில் சுதந்திரங்களின் கட்டுப்பாட்டிற்கு அலட்சியமாக இருந்துகொண்டு நாம் சுதந்திரப் போராட்டத்தைக் கொண்டாட முடியாது. அதிகாரத்தின் பயன்பாட்டைக் கேள்வி கேட்க மறுத்துக்கொண்டு நாம் அரசியலமைப்பைப் புகழ முடியாது. தற்போதைய காலத்தில் பொறுப்புக்கூறலை ஒரு அசௌகரியமாக நடத்திக்கொண்டு நமது வரலாற்றில் காலனித்துவ ஆட்சியாளர்களிடமிருந்து பொறுப்புக்கூறலைக் கோர முடியாது. டெல்லியில் தற்போது நடக்கும் நிகழ்வுகளால் எழுப்பப்பட்டுள்ள கேள்விகளுக்கு அரசாங்கம் பதிலளிக்க வேண்டும். அது தனது நடவடிக்கைகளின் சட்டப்பூர்வ அடிப்படையை விளக்க வேண்டும், சரிபார்க்கக்கூடிய தகவல்களை வழங்க வேண்டும், தவறான நடத்தை குறித்த நம்பகமான குற்றச்சாட்டுகளை விசாரிக்க வேண்டும் மற்றும் சட்டவிரோத அச்சுறுத்தலின்றி குடிமக்கள் தங்களது அரசியலமைப்பு உரிமைகளைப் பயன்படுத்த முடிவதை உறுதி செய்ய வேண்டும்.

தேர்தல் நடைமுறைக்கு எதிரான குற்றச்சாட்டுகளுக்குத் தேர்தல் ஆணையம் வெளிப்படையான மற்றும் நம்பகமான நடைமுறைகள் மூலம் தீர்வு காண வேண்டும். காவல்துறை தனது நடத்தைக்குப் பொறுப்பேற்க வேண்டும். பொது நிகழ்வுகள் குறித்துச் சட்டப்பூர்வமாக செய்தி சேகரிக்கச் செய்தியாளர்கள் அனுமதிக்கப்பட வேண்டும். அதிகாரத்தில் உள்ளவர்களைச் சவாலுக்கு உட்படுத்துகிறார்கள் என்பதற்காக மட்டுமே அமைதியான போராட்டக்காரர்கள் குற்றவாளிகளாக நடத்தப்படக் கூடாது. இவை அரசியல் சலுகைகளுக்கான கோரிக்கைகள் அல்ல. இவை அரசியலமைப்பு பொறுப்புக்கூறலுக்கான கோரிக்கைகள். ரௌலட் சட்டம் இந்தியர்களுக்குத் தங்களது அரசியல் வாழ்வின் மீது அர்த்தமுள்ள கட்டுப்பாட்டை மறுத்த ஒரு காலனித்துவ முறைமைக்குச் சொந்தமானது. மக்கள் ஒரு குடியரசின் குடிமக்களாக இருப்பார்கள், தங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட அதிகாரத்தின் குடிமக்களாக (subjects) இருக்க மாட்டார்கள் என்ற வேறுபட்ட வாக்குறுதியை அரசியலமைப்பு நிறுவியது. எந்தக் கட்சி ஆட்சி செய்தாலும் அல்லது எந்த நிறுவனம் விமர்சனத்தைச் சந்தித்தாலும், அந்த வாக்குறுதி சோதிக்கப்படும் போதெல்லாம் அது பாதுகாப்பப்பட வேண்டும். ஆனால் அரசாங்கத்தின் உத்தரவுகளும் டெல்லி காவல்துறையின் நடவடிக்கைகளும் காலனித்துவ ஆட்சியின் காலத்தையும் செயல்பாடுகளையும் மீண்டும் நகலெடுக்கின்றன.

ஒரு அரசாங்கம் தான் களமிறக்கக்கூடிய காவலர்களின் எண்ணிக்கையால் தனது பலத்தை நிரூபிப்பதில்லை. ஒரு தேர்தல் ஆணையம் கடினமான கேள்விகளைத் தவிர்ப்பதன் மூலம் தனது நம்பகத்தன்மையை நிரூபிப்பதில்லை. ஒரு ஜனநாயகம் தனது விமர்சகர்களின் வாயை மூடுவதன் மூலம் தனது ஸ்திரத்தன்மையை நிரூபிப்பதில்லை. அது உரிமைகளை மதிப்பதன் மூலம் தனது பலத்தையும், குற்றச்சாட்டுகளுக்குப் பதிலளிப்பதன் மூலம் தனது நம்பகத்தன்மையையும், குடிமக்கள் அதிகாரத்தைக் கேள்வி கேட்க அனுமதிப்பதன் மூலம் தனது ஜனநாயகப் பண்பையும் நிரூபிக்கிறது. போராடும் உரிமை என்பது அரசு வழங்கும் சலுகை அல்ல. செய்தி சேகரிக்கும் உரிமை என்பது காவல்துறையினரால் செய்தியாளர்களுக்கு வழங்கப்படும் சலுகை அல்ல. தேர்தல் பொறுப்புக்கூறலைக் கோரும் உரிமை துரோகச் செயல் அல்ல. இந்த உரிமைகள் குடிமகனுக்கும் குடியரசுக்கும் இடையிலான உறவின் மையப் பகுதியாகும். நம் முன் உள்ள கேள்வி அரசுக்குச் செயல்பட அதிகாரம் உள்ளதா என்பது அல்ல. அந்த அதிகாரம் சட்டப்பூர்வமாகவும், விகிதாசாரமாகவும், பொறுப்புக்கூறலுடனும் பயன்படுத்தப்படுகிறதா என்பதே கேள்வி. மக்கள் அரசாங்கத்தின் குடிமக்கள் (subjects) அல்ல; அரசாங்கம்தான் மக்களுக்குப் பொறுப்புடையது. மேலும் எந்தவொரு அலுவலகமும், அதிகாரியும், அரசியல் கட்சியோ அல்லது நிறுவனமோ தன்னை அரசியலமைப்பிற்கு மேல் உயர்த்திக்கொள்ள முடியாது.

https://countercurrents.org/2026/10/the-government-is-scared-desperate-and-unhinged-we-arent/

==========================================

 

10
அக்டோபர் 10: ஜனநாயகப் பேரணியைத் தடுக்க டெல்லி சிறையாக மாற்றப்பட்ட போது

ஒரு போராட்டத்தைத் தடுப்பதற்காக அரசாங்கம் வழக்கத்திற்கு மாறான பெரும் முயற்சிகளை மேற்கொண்ட போதிலும், அப்போராட்டத்தின் மீது வெற்றி பெற்றுவிட்டதாக உரிமை கோரியது. ஆனால் அக்டோபர் 10-ஆம் தேதியின் முக்கியத்துவம் எத்தனை பேர் ஜந்தர் மந்தரை அடைந்தார்கள் என்பதில் இல்லை, மாறாக அவர்கள் அங்கு செல்வதைத் தடுப்பதற்கு என்னவெல்லாம் நடந்தது என்பதிலேயே உள்ளது.

தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் ஞானேஷ் குமார் ராஜினாமா செய்ய வேண்டும், SIR-ஐ நிறுத்த வேண்டும் மற்றும் இந்திய ஜனநாயகத்தைக் காக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தி, 2026 அக்டோபர் 10 அன்று ஜந்தர் மந்தரில் ஒன்று கூடுமாறு அழைப்பு விடுக்கப்பட்டது. மாணவர்கள், இளைஞர்கள், சமூக ஆர்வலர்கள் மற்றும் அக்கறையுள்ள குடிமக்கள் தங்கள் குரல்களை எழுப்புவதற்காக டெல்லியில் ஒன்றுகூடத் தயாராகி வந்தனர். ஆனால் அதைத் தொடர்ந்து நடந்ததோ, அவர்கள் ஒன்றுகூடுவதைத் தடுப்பதற்கான வழக்கத்திற்கு மாறான ஒரு பெரும் நடவடிக்கையாகும். நாட்டின் தலைநகரம் தடுப்புக்கட்டோடுகள், போக்குவரத்து கட்டுப்பாடுகள், தடுப்புக் காவல் மையங்கள் மற்றும் பாதுகாப்புப் படையினரின் கோட்டையாக மாற்றப்பட்டது.

டெல்லிக்கு செல்லும் இரயில் பாதைகள் முடக்கப்பட்டதாகவும், மெட்ரோ இரயில் நிலையங்கள் மூடப்பட்டதாகவும், எல்லைப் பாதுகாப்புப் படை (BSF), மத்திய இரயில்வே பாதுகாப்புப் படை (CRPF) மற்றும் டெல்லி காவல்துறையைச் சேர்ந்த சுமார் 43,000 பாதுகாப்புப் பணியாளர்கள் குவிக்கப்பட்டதாகவும் செய்திகள் தெரிவித்தன. பல இடங்களில் தடுப்புக்கட்டோடுகள் அமைக்கப்பட்டன. குடியிருப்போ நலச் சங்கங்களை அணுகி, மக்கள் இதில் பங்கேற்பதைத் தடுக்குமாறு கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டதாகத் தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன. பள்ளிவாசல்கள் மற்றும் குருத்வாராக்களுக்குச் சென்று, போராட்டக்காரர்களுக்கு உணவு அல்லது பிற உதவிகளை வழங்க வேண்டாம் என வலியுறுத்தப்பட்டதாகவும் குற்றச்சாட்டுகள் எழுந்தன.

நாள் செல்லச் செல்ல, மக்கள் தடுப்புக் காவலில் வைக்கப்படும் சம்பவங்கள் தொடர்ந்தன. ஆயிரக்கணக்கானோர் தடுப்புக் காவலில் வைக்கப்பட்டதாகச் செய்திகள் வெளியாயின; சில தகவல்களின்படி இந்த எண்ணிக்கை 7,000 ஆக இருந்தது. சிஜேபி (CJP) தலைவர்கள், இடதுசாரி ஆதரவு கொண்ட மாணவர் மற்றும் இளைஞர் அமைப்புகளின் ஆர்வலர்கள், மற்றும் இந்தத் திரள்வைச் செய்தி சேகரித்த செய்தியாளர்கள் ஆகியோர் தடுப்புக் காவலில் வைக்கப்பட்டவர்களில் அடங்குவர் எனக் கூறப்படுகிறது. டெல்லிக்கு பயணம் செய்த மாணவர்கள் பல்வேறு இடங்களில் மறிக்கப்பட்டு, அவர்களில் சிலர் போராட்ட இடத்தை அடைவதற்கு முன்பே அழைத்துச் செல்லப்பட்டனர். தடுப்புக் காவலில் வைக்கப்பட்டவர்களின் துல்லியமான எண்ணிக்கை சரிபார்க்கப்பட வேண்டிய ஒன்று என்ற போதிலும், அறிக்கையிடப்பட்ட நடவடிக்கையின் அளவு ஒரு அடிப்படை கேள்வியை எழுப்புகிறது: இதன் நோக்கம் அமைதியான போராட்டத்தை முறைப்படுத்துவதா அல்லது அது நடப்பதையே முற்றிலும் தடுப்பதா?

நாட்டின் உயரிய அமைப்புகளிடம் பொறுப்புக்கூறலை வலியுறுத்துவதற்காக, சக மாணவர்களுடன் சேரும் நம்பிக்கையோடு டெல்லிக்கு பயணம் செய்யும் ஒரு இளம் மாணவனைப் கற்பனை செய்து பாருங்கள். ஜந்தர் மந்தரை அடைவதற்குப் பதிலாக, அந்த மாணவன் ஒரு தடுப்புக் காவல் வாகனத்தில் அடைக்கப்பட்டிருப்பதைக் காண்கிறான். இந்நிகழ்வுகளை ஆவணப்படுத்த முயன்ற செய்தியாளர்களும் தடுப்புக் காவலில் வைக்கப்பட்டதாகத் தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன. பேரணியில் பங்கேற்க விரும்பியவர்களும், அதனைச் செய்தியாக வெளிப்படுத்த விரும்பியவர்களும் தங்கள் நடமாட்டம் முடக்கப்பட்டுள்ளதை உணர்கிறார்கள். நாட்டின் எதிர்காலம் நீங்களே என்றும், நாட்டின் ஜனநாயகத்திற்குப் பொறுப்பேற்க வேண்டும் என்றும் மீண்டும் மீண்டும் சொல்லப்படும் இளம் குடிமக்களுக்கு இத்தகைய அனுபவம் என்ன செய்தியை உணர்த்துகிறது?

பாகுபாடான காவல்துறை நடவடிக்கைகள் குறித்த குற்றச்சாட்டுகள் இந்த நிகழ்வுகளை மேலும் கவலையளிப்பதாக மாற்றுகின்றன. போராட்டத்தில் இணையக்கூடும் என சந்தேகிக்கப்பட்ட மாணவர்களைக் கண்டறிந்து தடுப்புக் காவலில் வைப்பதில் காவலர்கள் தீவிரமாகக் கண்காணித்த அதே வேளையில், இளம் மாணவர் போராட்டக்காரர்கள் மீது பஜ்ரங் தள் அமைப்பினர் தாக்குதல் நடத்தியபோது காவல்துறை உரிய தலையீடு செய்யவில்லை என்று கள அறிக்கைகள் விவரிக்கின்றன. இச்சம்பவங்கள் குறித்து சுதந்திரமான விசாரணை நடத்தப்பட வேண்டும். இருப்பினும், ஒரு கேள்வியைத் தவிர்க்க முடியாது: சம்பந்தப்பட்டவர்களின் அரசியல் சார்புகளுக்கு ஏற்ப சட்டம் வெவ்வேறு விதமாக நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டால் பொது அமைதியைப் பாதுகாக்க முடியுமா?

அக்டோபர் 10 நிகழ்வுகள், 1942-இல் நடைபெற்ற வெள்ளையனே வெளியேறு இயக்கத்திற்குப் பிரிட்டிஷ் அரசு அளித்த பதிலடியை தவிர்க்க முடியாமல் நினைவூட்டுகின்றன. காலனித்துவ ஆட்சியாளர்கள் தேசியத் தலைவர்களைக் கைது செய்து, இயக்கத்தைச் முடக்கும் நோக்கில் அடக்குமுறைகளைக் கையாண்டனர். காலனித்துவ ஆட்சியின் சூழலும் தற்கால இந்தியாவின் சூழலும் அடிப்படையில் வேறுபட்டவை என்பதில் சந்தேகமில்லை. இருப்பினும், அந்த வரலாற்றுப் பாடம் இன்றைக்கும் பொருத்தமானதாக உள்ளது: மக்கள் கூடுவது தடுக்கப்படுவதும் தலைவர்கள் தடுப்புக் காவலில் வைக்கப்படுவதும் ஒரு திரள்வை தற்காலிகமாகத் தடை செய்யலாமே தவிர, அதற்குப் பின்னால் உள்ள மக்களின் மனக்குறைகளை அது முற்றிலுமாகப் போக்கிவிடாது.

இந்தியாவின் சுதந்திரப் போராட்டம் என்பது அந்நிய ஆட்சியாளர்களுக்குப் பதிலாக இந்திய ஆட்சியாளர்களை அமர்த்துவதுடன் மட்டும் முடிந்துவிடவில்லை. அதிகாரத்தில் உள்ளவர்களைக் கேள்வி கேட்கும் உரிமை குடிமக்களுக்கு உண்டு என்ற கோட்பாட்டை நிலைநாட்டுவதும் அதன் நோக்கமாகும். அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள் மாற்றுக்கருத்துகளையும் எதிர்ப்புகளையும் எதிர்கொள்ளும்போது, அந்தக் கோட்பாட்டின் முக்கியத்துவம் மிகத் தெளிவாக வெளிப்படுகிறது. அமைதியான முறையில் போராட்டம் நடத்துவது என்பது அரசாங்கம் வழங்கும் சலுகை அல்ல; அது நியாயமான கட்டுப்பாடுகளுக்கு உட்பட்ட ஒரு அரசியலமைப்பு உரிமையாகும். பொது அமைதியைப் பராமரிக்க வேண்டிய அரசாங்கத்தின் கடமையானது, குடிமக்கள் தங்கள் மாற்றுக் கருத்துகளைத் தெரிவிப்பதைத் தடுப்பதற்கான ஒட்டுமொத்த நியாயமாக மாற முடியாது.

SIR தொடர்பான சர்ச்சை இக்கேள்வியை குறிப்பாக முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக்குகிறது. துல்லியமான வாக்காளர் பட்டியலைப் பராமரிக்க வாக்காளர் பட்டியல் திருத்தம் அவசியமானதுதான், ஆனால் அது வெளிப்படைத்தன்மையுடன் இருக்க வேண்டும் மற்றும் தகுதியான குடிமக்கள் தவறாக நீக்கப்படுவதில் இருந்து பாதுகாக்கப்பட வேண்டும். ஒரு தகுதியுள்ள வாக்காளர் தனது பெயர் விடுபட்டிருப்பதை உணர்ந்து, அதைத் திருத்துவதற்கான பயனுள்ள வாய்ப்பு மறுக்கப்பட்டால், வாக்களிக்கும் உரிமை அர்த்தமற்றதாகிவிடும். போராட்டக்காரர்களின் குற்றச்சாட்டுகள் ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் பரிசீலிக்கப்பட வேண்டும், மேலும் தேர்தல் ஆணையம் தனது நடைமுறைகளையும் பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளையும் விளக்கக்கூடியதாக இருக்க வேண்டும். தலைமைத் தேர்தல் ஆணையரின் ராஜினாமையைக் கோருவது ஒரு அரசியல் கோரிக்கையே தவிர, அது தவறு நடந்ததற்கான சான்றாகாது. ஆனால், தேர்தல் நேர்மை குறித்த கேள்விகளுக்குப் பொருத்தமான பதில் என்பது விளக்கமும் ஆய்வும்தானே தவிர, கேள்விகளை எழுப்புபவர்கள் ஒன்று கூடுவதை வெறுமனே தடுப்பது அல்ல.

இப்போராட்டத்தின் தொடர்ச்சியான விளைவுகளில் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க முரண்பாடு உள்ளது. பாஜக தலைவர்களும் வலதுசாரி சமூக ஊடகக் கணக்குகளும் இந்தக் கூட்டம் தோல்வியடைந்துவிட்டதாகவும், இது ஒரு பிளாப் ஷோ என்றும் உரிமை கோரினர். ஆனால் இந்தத் திரள்வு குறிப்பிடத்தக்க ஒன்று இல்லை என்றால், இவ்வளவு விரிவான பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் ஏன் செய்யப்பட வேண்டும்? போக்குவரத்து சேவைகள் ஏன் கட்டுப்படுத்தப்பட்டன, தடுப்புக்கட்டோடுகள் ஏன் அமைக்கப்பட்டன, பங்கேற்க வந்தவர்கள் பல்வேறு இடங்களில் ஏன் தடுப்புக் காவலில் வைக்கப்பட்டனர்? போராட்ட இடத்தை அடைவதற்கான வழிகள் திட்டமிட்டு முடக்கப்படும்போது, இறுதியில் அந்த இடத்தை அடையும் மக்களின் எண்ணிக்கையை மட்டுமே பொதுமக்களின் மனநிலையைக் கணிக்கும் நம்பிக்கையான அளவுகோலாகக் கருத முடியாது.

எனவே, அக்டோபர் 10-ன் முக்கியத்துவத்தை ஜந்தர் மந்தரில் கூடிய மக்களின் எண்ணிக்கையோடு மட்டும் சுருக்கிவிட முடியாது. மக்கள் ஒன்று கூடுவதைத் தடுக்க எடுக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படும் வழக்கத்திற்கு மாறான நடவடிக்கைகள், காவல்துறையின் செயல்பாடு குறித்து எழுப்பப்பட்ட கேள்விகள் மற்றும் இந்தியாவில் அமைதியான முறையில் மாற்றுக் கருத்து தெரிவிப்பதற்கு உள்ள வாய்ப்புகள் குறித்த பரந்த விவாதம் ஆகியவற்றிலேயே அதன் முக்கியத்துவம் அடங்கியுள்ளது. மக்கள் போராட்டத்தில் பங்கேற்பதைத் தடுப்பதன் மூலம் மட்டுமே, அந்தப் போராட்டத்திற்குப் பொதுமக்களின் ஆதரவு இல்லை என்பதை ஒரு அரசாங்கம் நிரூபித்துவிட முடியாது.

இந்தத் திரள்வு தொடர்ந்து நடைபெறும் என்றும், நாடு முழுவதும் இன்னும் பல 'ஜந்தர் மந்தர்கள்' உருவாகும் என்றும் அமைப்பாளர்களும் மாணவர் தலைவர்களும் சுட்டிக்காட்டியுள்ளனர். எதிர்க்கட்சித் தலைவரும் இளைஞர்களுக்குத் தனது ஆதரவை வெளிப்படுத்தியுள்ளார். இந்த இயக்கம் வளர்ச்சி பெறுமா என்பது பொதுமக்களின் ஆதரவையும், அதன் கோரிக்கைகளைத் தொடர்ந்து முன்னெடுக்கும் திறனையும் பொறுத்தே அமையும். ஆனால் அக்டோபர் 10 ஏற்கனவே ஒரு பெரிய கேள்வியை கவனத்திற்குக் கொண்டுவந்துள்ளது: தங்கள் உரிமைகளைப் பாதுகாக்க ஒப்படைக்கப்பட்ட அமைப்புகளிடம் நாட்டின் இளம் குடிமக்கள் பொறுப்புக்கூறலைக் கோரும்போது, ஒரு ஜனநாயகம் எவ்வாறு பதிலளிக்க வேண்டும்?

ஒரு ஜனநாயகம் என்பது தேர்தல்கள் நடத்தப்படுவதை வைத்து மட்டும் அளவிடப்படுவதில்லை. தேர்தல் அமைப்புகளைக் கேள்வி கேட்கவும், அரசின் முடிவுகளைச் சவாலுக்கு உட்படுத்தவும், அச்சுறுத்தலாகக் கருதப்படாமல் அமைதியான போராட்டங்களை ஒருங்கிணைக்கவும் குடிமக்களால் முடிகிறதா என்பதை வைத்தும் அது அளவிடப்படுகிறது. காலமுறைப்படி வாக்களிக்கும் செயலைத் தாண்டி ஜனநாயகத்திற்கு இன்னும் அதிகமான விஷயங்கள் தேவை என்பதாலேயே, கருத்துச் சுதந்திரத்தையும் அமைதியாக ஒன்றுகூடும் உரிமையையும் அரசியலமைப்புச் சட்டம் பாதுகாக்கிறது.

அக்டோபர் 10 நிகழ்வுகள் ஜந்தர் மந்தரில் என்ன நடந்தது என்பதற்காக மட்டுமல்லாமல், சாலைகளில், இரயில் நிலையங்களில், மெட்ரோ இரயில் நிலையங்களைச் சுற்றிலும், மாணவர்கள் மற்றும் ஆர்வலர்கள் மறிக்கப்பட்ட இடங்களிலும் என்ன நடந்தது என்பதற்காகவும் நினைவுகூரப்படும். மக்கள் கூடுவதைத் தடுப்பதற்கான இந்த முயற்சியே தற்போது ஜனநாயக ரீதியிலான கவலையின் பொருளாக மாறியுள்ளது.

டெல்லியை அடைய முயன்ற இளைஞர்கள், நாட்டின் அரசியல் வாழ்க்கையில் பங்கேற்பதற்கான தங்களுடைய உரிமையைப் பயன்படுத்தவே முயன்றனர். அவர்களுடைய கோரிக்கைகள் விவாதிக்கப்படலாம், சவாலுக்கு உட்படுத்தப்படலாம் அல்லது எதிர்க்கப்படலாம், ஆனால் அவை செவிமடுக்கப்பட வேண்டியவை. கட்டுப்பாடுகள் மற்றும் தடுப்புக் காவல் நடவடிக்கைகள் குறித்து அதிகார அமைப்புகள் பொதுமக்களுக்கு வெளிப்படையான விளக்கமளிக்கக் கடமைப்பட்டுள்ளன; அதே வேளையில், பாகுபாடான காவல் நடவடிக்கைகள் மற்றும் மிரட்டல்கள் குறித்த குற்றச்சாட்டுகள் குறித்து சுதந்திரமாக விசாரிக்கப்பட வேண்டும்.

அக்டோபர் 10-ன் உண்மையான முக்கியத்துவம் இந்த முரண்பாட்டிலேயே அடங்கியுள்ளது: போராட்டம் தோற்றுவிட்டதாக அரசாங்கம் உரிமை கோரியது, ஆனால் அது நடப்பதைத் தடுப்பதற்காக எடுக்கப்பட்ட வழக்கத்திற்கு மாறான முயற்சிகளானது ஜனநாயகம், தேர்தல் பொறுப்புக்கூறல் மற்றும் மாற்றுக்கருத்து தெரிவிக்கும் உரிமை ஆகியவை குறித்த கேள்விகளை மேலும் அவசர அவசியமான ஒன்றாக மாற்றியுள்ளன.

தடுப்புக்கட்டோடுகள் சாலைகளை மறிக்கலாம், தடுப்புக் காவல் வாகனங்கள் போராட்டக்காரர்களை ஏற்றிச் செல்லலாம். ஆனால் இவை இரண்டும் மக்களை டெல்லிக்கு வரவழைத்த கேள்விகளுக்குத் தீர்வு காண முடியாது. அந்த கேள்விகளுக்கு நம்பகமான பதில்கள் கிடைக்கும் வரை அவை அப்படியேதான் இருக்கும்.

https://countercurrents.org/2026/10/10-october-when-delhi-was-turned-into-a-prison-to-stop-a-march-for-democracy/

=============================================

 

11
எழுச்சியின் மறுவருகை!

"எழுச்சியின் மறுவருகை" என்பதைப் பற்றி நான் நினைக்கும் போது, தவஃபீக் அல்-ஹக்கீமின் (Tawfiq al-Hakim) நாவலில் வரும் ஒரு உரையாடலே என் நினைவுக்கு முதன்முதலில் வருகின்றது; அதில், எகிப்தியர்கள் சிலர் தங்களது வீட்டுப் பிராணிகளுடன் ஒரே இடத்தில் வாழ்ந்த காரணத்தால் அவர்களைக் கீழாகப் பார்த்த ஒரு ஐரோப்பிய வல்லுநருக்கும், அந்நாவலின் ஒரு கதாபாத்திரத்திற்கும் இடையே அவ்வுரையாடல் நிகழ்கிறது.

அந்த ஐரோப்பிய வல்லுநர், தன்னுடைய கலாச்சார உருவாக்கத்தின் காரணமாக, மேலைநாடல்லாத சமூகங்களில் காணப்பட்ட சுற்றுச்சூழல் ஒருங்கிணைப்பு எனும் கருத்தாக்கத்தைப் புரிந்துகொள்ள இயலாதவராக இருந்தார். மேலைமைய வாதத்தால் (Western-centrism) வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு பார்வையின் வழியே, இதை ஒரு பிற்போக்குத்தனத்தின் அடையாளமாகக் கண்ட அவர், நமது நாடுகளையும் சமூகங்களையும் இளக்காரமான பார்வையோடு நோக்கினார்.

இருப்பினும், தவஃபீக் அல்-ஹக்கீம் அந்நேரத்தில் எகிப்தில் நடந்துகொண்டிருந்த நிகழ்வுகளில் முற்றிலும் வேறுபட்ட ஒன்றைக் கண்டார்: அது நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகு நிகழ்ந்த ஆன்மாவின் மறுவருகை. தேசியச் சமூகம் தன் மீதான நம்பிக்கையையும், தன் ஒற்றுமை மற்றும் பொதுவான விதியின் உணர்வையும் மீட்டெடுத்த 1919-ஆம் ஆண்டின் புரட்சியால் உருவாக்கப்பட்ட விடுதலை வளிமண்டலத்தில் இது நிகழ்ந்தது.

பாலஸ்தீனியர்களின் வருகை மற்றும் வரலாற்றை மறுத்து இஸ்ரேல் அரசு நிறுவப்பட்டபோதிலும், அதை புறக்கணிக்க முயல்பவர்கள் மீதும் கூட உண்மை சில நேரங்களில் தன்னையே கட்டாயப்படுத்தி நிறுத்துகிறது. இஸ்ரேலியர்கள் பயன்படுத்தும் அனைத்து நவீனத் தொழில்நுட்பங்களாலும் நிலத்தைப் புரிந்துகொள்வதிலும் அதை உழுவதிலும் பாலஸ்தீனிய விவசாயியின் திரண்ட அறிவுக்கு ஈடுகொடுக்க முடியவில்லை என்று ஒரு இஸ்ரேலிய விவசாய வல்லுநர் ஒருமுறை கூறியதாகப் பதிவாகியுள்ளது.

நான் "ஆன்மாவின் மறுவருகை" என்று கூறும்போது, குறுகிய அர்த்தத்திலான வெறும் அரசியல் அல்லது தேசிய மறுமலர்ச்சியை மட்டும் குறிக்கவில்லை. நமது முன்னோர்கள் வாழ்ந்து, தலைமுறைகள் கடந்து கைமாளித்த ஆன்மீக, அறநெறி மற்றும் நாகரிக பாரம்பரியத்தை மீட்டெடுப்பதையே நான் குறிக்கிறேன்.

இக்கருத்து, என் பார்வையில், தாயகத்தைப் பற்றிய ஒரு முழுமையான (Holistic) புரிதலின் மூலம் வெளிப்படுகிறது.

ஒரு முழுமையான பார்வை என்பது, தாயகத்தை அனைவருக்கும் உரித்தான ஒரு பகிரப்பட்ட நாகரிகச் சொத்தாக அதன் முழுமையில் காண்பதாகும். அத்தகைய பார்வையில், கிறிஸ்தவ மற்றும் இஸ்லாமிய பாரம்பரியமானது ஒரு மதச் சமூகத்தின் பிரத்தியேகச் சொத்தாக இல்லாமல், அனைவருக்குமான ஒரு குறியீட்டு மற்றும் ஆன்மீகச் சொத்தாக மாறுகிறது.

இதன் மூலம், புனித மரியம் பாவர்டி (Saint Mariam Baouardy) மற்றும் சுஃபி கவிஞர் ராபியா அல்-அடவிய்யா (Rabi’a al-Adawiyya) ஆகியோர் குறுகிய மதப் பிரிவு எல்லைகளைக் கடந்து, பொருள் தரும் ஒரு பகிரப்பட்ட ஆன்மீக நினைவின் அங்கமாக மாறுகிறார்கள்.

இந்த முழுமையான தொலைநோக்குப் பார்வையில், மதப் புனிதத் தலங்கள் தனிமைப்படுத்தப்பட்ட தீவுகளாக இருப்பது நின்று, ஒரே நாகரிக முழுமையின் அங்கங்களாக மாறடுகின்றன. அல்-அக்ஸா மசூதியும் திருக்கல்லறைத் திருச்சபையும் (Church of the Holy Sepulchre) ஒரு தாயகத்தின் குறியீடுகளாகவும், உண்மையிலேயே அதன் அனைத்து மதங்கள், பிரிவுகள், யோசனைகள், நம்பிக்கைகள், கனவுகள், வரலாறு மற்றும் நாகரிகம் கொண்ட ஒட்டுமொத்தக் கிழக்கின் (East) குறியீடுகளாகவும் மாறுகின்றன.

இந்த முழுமையான பார்வையில், தேசிய மற்றும் கலாச்சாரச் சார்பு என்பதும் அனைவராலும் பகிரப்படும் ஒரு குறியீட்டுச் சொத்தாக மாறுகிறது. "சகவாழ்வு", "சகோதரத்துவம்" மற்றும் அதுபோன்ற முழக்கங்களைப் பற்றிய முடிவற்ற வெறும் அலங்காரப் பேச்சுகளின் மூலம் அல்லாமல், வரலாறு மற்றும் அதன் அனைத்து இனிப்புகளும் கசப்புகளும் நிறைந்த பொதுவான வாழ்க்கையின் மூலமே தேசிய ஒருங்கிணைப்பு நிகழ்கிறது.

உண்மையான ஒற்றுமை எப்போதும் தன்னைத்தானே பிரகடனப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டிய அவசியமில்லை. அது வாழ்க்கை, நினைவுகள், பகிரப்பட்ட அனுபவம் மற்றும் பொதுவான விதி ஆகியவற்றின் வழியே உருவாகிறது.

இன்று பாலஸ்தீனத்தில் நடப்பது இரத்தத்திற்கும் வாளுக்கும் இடையிலான எளிய மோதலை விட மிகவும் பெரியது. இது அரபு பிராந்தியத்தையும், குறிப்பாக லெவண்ட் (Levant) பகுதியையும் பீடித்துள்ள சிதைவு மற்றும் பிளவு நிலைக்கு எதிரான ஒரு மோதலுமாகும்.

ஒரு உண்மையான எழுச்சி, ஆக்கிரமிப்பாளருக்கு எதிராகத் திரும்புவதற்கு முன்பாக, ஒரு வகையில் தன்னிடமிருந்தே தொடங்குகிறது. ஆக்கிரமிப்பிற்கு எதிரான எதிர்ப்போடு கூடவே, இது தன்னுடைய பலவீனம், பிளவு, பயம் மற்றும் விரக்தி ஆகியவற்றுக்கு எதிரான ஒரு எழுச்சியாகும். தன்னைத்தானே சீர்திருத்துவதற்கும் வெளிப்புற ஆதிக்கத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவதற்கும் இடையிலான இந்த ஒருங்கிணைப்பில்தான் ஒரு புதிய வரலாற்று ஆற்றல் பிறக்கக்கூடும்.

காசாவில் நிகழ்ந்த மூன்று ஆண்டுகால வீரம் மற்றும் இனப்படுகொலை, இதற்கு முன் அரிதாகவே காணப்பட்ட ஒரு வழியில் உலகப் பொதுக் கருத்தைக் கிளறிவிட்டுள்ளது. நவீன வரலாற்றிலேயே மிகவும் கொடூரமான காலனித்துவ வடிவங்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படக்கூடிய ஒரு மேற்கத்திய காலனித்துவ திட்டத்திற்கு எதிராகத் தங்களின் இருப்பையே பாதுகாக்கும் புனித நிலத்தின் சுதேசிகளின் அடையாளமாக பாலஸ்தீனம் மாறும் வகையில், உலகச் சாட்சியையும் மனசாட்சியையும் விழித்தெழச் செய்ய அவை உதவியுள்ளன.

விடுதலையின் காற்றுகள் பாலஸ்தீனத்தின் மீதும், ஒருவேளை லெவண்ட் பகுதி முழுவதிலும் வீசத் தொடங்கியுள்ளன. அரசியல் தலைவர்களிடமிருந்து நான் எதிர்பார்ப்பது என்னவென்றால், இந்தச் சூழலை எவ்வாறு பயன்படுத்திக்கொள்வது என்பதை அவர்கள் அறிந்து, இந்த மக்கள் மற்றும் ஆன்மீக ஆற்றலை நம்மை விடுதலையின் விடியலுக்கு அருகில் கொண்டு சேர்க்கும் அரசியல் நடவடிக்கையாக மாற்றுவார்கள் என்பதே ஆகும்.

இது வெறும் கடந்துபோகும் அரசியல் தருணம் மட்டுமல்ல. இது எழுச்சியின் மறுவருகை.

https://countercurrents.org/2026/10/the-return-of-the-spirit/

===========================================

 

12
ஜென் ஜி (காந்தி தலைமுறை) புரட்சி: விதி அவர்களின் வெற்றியைத் தீர்மானிக்கிறது

மகாத்மா காந்தி தனது எழுத்துக்களிலும் உரைகளிலும், நன்னெறிக்கான நோக்கங்கள் மற்றும் தீமையின் வெளிப்பாடுகள் ஆகிய இரண்டையும் விவரிக்க 'ஜீனியஸ்' (Genius / பேரறிவாளி) என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்திய விதம் குறித்து கோபாலகிருஷ்ண காந்தி எழுதிய கட்டுரையை நான் சமீபத்தில் படித்தேன். மேலும், காந்தியடிகளை யாராவது 'ஜீனியஸ்' என்று அழைத்தால், அவர் தம்மைத் தானே தாழ்த்திச் சிரித்து அதை ஒதுக்கித் தள்ளிவிடுவார் என்றும் ஆசிரியர் குறிப்பிடுகிறார்.

அதற்குப் பதிலாக, மனிதர்களையும் சூழ்நிலைகளையும் மதிப்பிடுவதற்கான ஒரு நன்னெறி அளவுகோலாகவே காந்தியடிகள் இச்சொல்லைப் பயன்படுத்தினார். நன்னெறி வழிகாட்டுதல் இன்றி அதிகாரத்தையும் அறிவையும் செலுத்தியவர்களைக் கண்டிப்பதற்காக "தீய ஜீனியஸ்" (Evil Genius) என்ற சொற்றொடரைக் கடுமையான, சமரசமற்ற மொழியில் அவர் பிரயோகித்தார். அதே வேளையில், மனித நற்பண்புகளையும் படைப்பாற்றலையும் பாராட்டுவதற்கும் அவர் இச்சொல்லைப் பயன்படுத்தினார்.

இதன் மூலம், காந்தியடிகள் ஒரு ஆழமான தத்துவத்தை முன்வைத்தார்: அறிவுக்கோ அல்லது திறமைக்கோ இயல்பாகவே எந்தவொரு நன்னெறி மதிப்பும் கிடையாது. அசாதாரணத் திறன்களை நன்மைக்கோ அல்லது தீமைக்கோ பயன்படுத்த முடியும்.

தீவிரமடைந்து வரும் போர்களாலும் வன்முறையாலும் பிளவுபட்டுள்ள இன்றைய நவீன உலகில், உலகத் தலைவர்கள் அவர்களின் அறிவைக் கொண்டு அல்ல, மாறாக அவர்களின் நன்னெறியைக் கொண்டே மதிப்பிடப்பட வேண்டும். 'அறிவுசார் ஜீனியஸ்' என்ற வழக்கமான கருத்தாக்கத்திலிருந்து விலகி, காந்தியடிகள் 'நன்னெறி ஜீனியஸ்' (Moral Genius) என்ற மிக உயர்ந்த நிலையை தொலைநோக்கோடு கண்டார்.

மேலும், சொற்பிறப்பியல் ரீதியாக (etymologically), 'ஜீனியஸ்' என்ற சொல் மலையாளத்தில் பிரதீபா (திறமை), உத்காஷ்டபுத்தி (உயர்ந்த அறிவு) அல்லது வாசனா (இயல்புத் திறன்) என மொழிபெயர்க்கப்பட்டாலும், அதன் லத்தீன் மூலச்சொல் "ஒரு நபரையோ அல்லது இடத்தையோ பாதுகாக்கும் காவல் தேவதை அல்லது கண்ணுக்குத் தெரியாத ஆவி" என்பதைக் குறிக்கிறது. இது 'உருவாக்குவது' அல்லது 'ஜென்மமளிப்பது' என்ற இந்தோ-ஐரோப்பிய மூலத்தைக் கொண்ட 'கிக்னெரே' (gignere) என்ற லத்தீன் வினையடியிலிருந்து பெறப்பட்டது.

காந்தியடிகளின் 'நன்னெறி ஜீனியஸ்' என்ற கண்ணோட்டத்தின் மூலமாகவும்—ஒரு இடத்தைப் பாதுகாத்து வடிவமைக்கும் கண்ணுக்குத் தெரியாத காவல் ஆவி என்ற அதன் அடிப்படைப் பொருளின் மூலமாகவும்—பார்க்கும்போது, காந்தியடிகளே நன்னெறி ஜீனியஸாகவும், இந்தியாவின் நித்திய காவலராகவும், கண்ணுக்குத் தெரியாத ஆன்மாவாகவும் பரிணமிக்கிறார். இந்த ஆழமான அர்த்தத்தில்தான், கவிஞர் ஜான் மில்டன் தனது ஆருயிர் நண்பரின் மறைவுக்கு இரங்கல் தெரிவிக்கும்போது, அவர் "கடற்கரையின் ஜீனியஸ்" (Genius of the shore) ஆகிவிட்டார் என்று எழுதினார். கடலில் மூழ்கி இறந்த தனது நண்பர், அந்த கடற்கரையைப் பாதுகாக்கும் காவல் ஆவியாக மாறிவிட்டார் என்ற பொருளிலேயே மில்டன் அவ்வாறு குறிப்பிட்டிருந்தார்.

அகிம்சை என்ற ஆன்மீகச் சக்தியை பிரிட்டிஷ் பேரரசின் பிரம்மாண்டமான வலிமைக்கு எதிராக நிறுத்தி வெற்றி பெற்ற காந்தியடிகளின் திறனே, அவரது நன்னெறி ஜீனியஸுக்குச் சிறந்த சான்றாகத் திகழ்கிறது.

பாடநூல் கோட்பாடுகளைத் தாண்டி, அவர் தனது மனசாட்சியின் குரலின்படி மட்டுமே செயல்பட்டார். உண்மை, அகிம்சை போன்ற லட்சியங்களை லட்சக்கணக்கான மக்களை வழிநடத்தக்கூடிய நடைமுறை அரசியல் ஆயுதங்களாக அவர் மாற்றினார். அவ்வாறு செய்ததன் மூலம், காந்தியடிகள் அரசியலை நன்னெறி மற்றும் மனித சேவையின் மேன்மையான லட்சியமாக உயர்த்தினார். அதனால் தான், அவர் வெளியிட்ட புகழ்பெற்ற 'ஏழு சமூகப் பாவங்கள்' பட்டியலில், "கொள்கையற்ற அரசியல்" என்பதை முதலிடத்தில் வைத்தார் என்பதில் வியப்பில்லை.

புகழ்பெற்ற டேனிஷ் தத்துவஞானி சோரன் கியேர்கேகார்ட் (Søren Kierkegaard) ஒருமுறை எழுதினார்: இக்காலகட்டத்திற்கு ஒரு ஜீனியஸ் தேவையில்லை, தியாகியே (Martyr) தேவை. ஒரு ஜீனியஸ் என்ற தகுதி பெரும்பாலும் தனிப்பட்ட புகழையும் அங்கீகாரத்தையும் தருகிறது; ஆனால் தியாகிகளோ எதிர்கால சந்ததியினரின் நலனுக்காகத் தங்கள் உயிரையே தியாகம் செய்பவர்கள். இதனால்தான், தனிப்பட்ட புகழைத் தேடும் பிரபலங்களை விட, சமூகத்திற்காகத் தங்கள் உயிரைக் கொடுக்கத் துணியும் சுயநலமற்ற மனிதர்களே உலகிற்குத் தேவை என்று கியேர்கேகார்ட் வாதிட்டார். காந்தியடிகளும் இக்காலகட்டத்தின் அப்படிப்பட்ட ஒரு தியாகியாகவே திகழ்ந்தார்.

எனவே, காந்தியடிகளிடம் நன்னெறி ஜீனியஸும் தியாகமும் ஒன்றிணைந்தன. ஒரு தியாகியின் தியாகம் மனிதர்களின் இதயங்களைத் தொடுகிறது. ஒரு நபர் ஒரு லட்சியத்திற்காகத் தன் உயிரைத் தரும்போது, அது அநீதியை எதிர்த்துப் போராட லட்சக்கணக்கான மக்களிடையே அளப்பரிய நன்னெறித் துணிவையும் புரட்சிகர உணர்வையும் தூண்டுகிறது.

ஒரு நன்னெறி ஜீனியஸோ அல்லது தியாகியோ தனது மறைவுக்குப் பிறகும் ஒரு தேசத்தில் எவ்வாறு தொடர்ந்து செல்வாக்கு செலுத்துகிறார் என்பது வரலாற்றின் மிகவும் சுவாரஸ்யமான நிகழ்வுகளில் ஒன்றாகும். தத்துவ ரீதியாக, இது பிரீட்ரிச் நீட்சேவின் (Friedrich Nietzsche) 'நித்திய மறுவருகை' (Eternal Recurrence) அல்லது 'வாழ்விற்குத் திரும்புதல்' என்ற கருத்தாக்கத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது.

ஒரு 'நன்னெறி ஜீனியஸாக', காந்தியடிகள் இந்தியாவின் ஆன்மாவாகவே திகழ்கிறார். இந்தியா அரசியல் சீரழிவைச் சந்திக்கும் போதெல்லாம், ஒவ்வொரு தலைமுறையும் அறியாமலேயே காந்தியடிகளின் எண்ணங்களை மீண்டும் அணுகி, தர்மத்தின் திருப்புமுனைகளில் அவற்றுக்கு புதிய உயிரைக் கொடுக்கிறது. இது பகவத் கீதையின் புகழ்பெற்ற "யுகம் தோறும் நான் அவதரிக்கிறேன்" என்ற பிரகடனத்தை ஒத்திருக்கிறது.

அத்தகைய காந்திய விழிப்புணர்வு—ஒரு நன்னெறி மறுபிறப்பு—வழியாகவே இன்றைய போராடும் இந்திய இளைஞர்கள் கடந்து செல்கிறார்கள், அதை அவர்கள் உணர்ந்திருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும் சரியே. அவர்கள் காந்தியைப் பற்றி உணர்ச்சிமிக்க உரைகள் ஆற்றுவதிலோ, அவரது தத்துவங்களை ஆராய்ச்சி செய்வதிலோ, 'தேசப்பிதா' என்று பெருமை பேசுவதிலோ அல்லது தங்களைக் காந்தியவாதிகள் என்று அடையாளப்படுத்திக் கொள்வதிலோ நேரத்தை வீணடிக்காமல் இருக்கலாம்.

இருப்பினும், காந்தி என்ற குறியீடு அவர்களின் கூட்டு ஆழ்மனதில் ஆழமாகப் பதிந்துள்ளது. அவர்களின் தாய்நாடு ஒரு நெருக்கடியைச் சந்திக்கும் போதெல்லாம், எதிர்ப்பதற்கான ஒரு சக்திவாய்ந்த ஆற்றலாக காந்தி அவர்களுக்குள் உயிர்த்தெழுகிறார். தீவிர தூண்டுதல்களுக்கு இடையிலும் அகிம்சையில் ஆழமாக வேரூன்றிய அவர்களின் உறுதிப்பாடு, காந்தியடிகளின் நன்னெறி ஜீனியஸ் அவர்கள் மீது செலுத்தும் நீடித்த செல்வாக்கிற்குச் சான்றாகும். இல்லையெனில், அவர்களால் எவ்வாறு இவ்வளவு அமைதியாகவும், சுயநலமின்றியும், நிதானமான கட்டுப்பாட்டுடனும் போராட முடியும்?

பிரிட்டிஷ் ஆட்சியிடமிருந்து அயர்லாந்திற்குச் சுதந்திரம் பெறுவதற்காக ஈஸ்டர் திங்களன்று நடந்த எழுச்சியைக் குறித்து எழுதிய தனது புகழ்பெற்ற "ஈஸ்டர், 1916" என்ற கவிதையில், கிளர்ச்சியாளர்கள் சாதாரண, அன்றாட மனிதர்கள் என்பதைக் கவிஞர் டபிள்யூ. பி. யேட்ஸ் (W.B. Yeats) கவனித்தார். அவர்கள் கோமாளிகள் என்று ஏளனமாக நிராகரிக்கப்பட்டனர், மேலும் அத்தகைய வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க புரட்சிக்கு அவர்கள் தலைமை தாங்குவார்கள் என்று யாருமே எதிர்பார்க்கவில்லை:

"பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் சாம்பல் நிற வீடுகளுக்கு இடையே, மேஜையிலிருந்தோ அல்லது கவுண்டரிலிருந்தோ துடிப்பான முகங்களோடு நாள் முடிவில் வருபவர்களை நான் சந்தித்திருக்கிறேன். தலையசைப்புடன் அவர்களைக் கடந்து சென்றிருக்கிறேன்..."

இதேபோன்ற ஒரு இளக்காரமான பார்வைதான் ஆரம்பத்தில் இந்தியாவின் இளைஞர்கள் மீதும் திருப்பப்பட்டது—அவர்கள் பெரும்பாலும் 'ஜென் ஜி' (Gen Z) என்று அழைக்கப்பட்டனர்.

யேட்ஸைப் போலவே, மூத்த தலைமுறையினரும் அவர்களை ஏளனம் செய்து, நையாண்டி நகைச்சுவைகளையும் கேலிச்சித்திரங்களையும் வரைந்தனர்.

ஆனால் யேட்ஸ் புகழ்பெற்ற முறையில் எழுதியது போல:

"எல்லாம் மாறியது, முற்றிலும் மாறியது: ஒரு பயங்கரமான அழகு பிறந்துள்ளது."

இந்தியாவில் போராடும் இளம் போராட்டக்காரர்களின் நிலையும் இதற்கு வேறுபட்டதல்ல. காவல் படைகள், கைதுகள் மற்றும் கொடூரமான அடக்குமுறைகளால் சூழப்பட்ட அந்தப் போர்க்களம் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி 'பயங்கரமானது'. இருப்பினும், ஒரு சிறந்த ஜனநாயக எதிர்காலத்திற்காகப் பாடுபட மக்களிடையே இது ஒரு உணர்ச்சியையும் விழிப்புணர்வையும் மூட்டியுள்ளதால், இது 'அழகான' ஒன்றாகவும் இருக்கிறது.

நன்கு நிறுவப்பட்ட அரசியல் கட்சிகள், முக்கியத் தலைவர்கள் அல்லது உத்தரவாதமளிக்கப்பட்ட அரசியல் ஆதாயங்கள் ஆகியவற்றின் ஆதரவின்றி—முற்றிலும் தன்னிச்சையாகப் போராட்டக்களத்தில் இறங்கியுள்ள இந்த இளைஞர்கள், காந்தியின் உண்மையான பக்தர்களும் சீடர்களும் ஆவர். அவர்கள் காந்தியின் கோட்பாட்டை விடக் காந்தியின் நடைமுறைக்கே முன்னுரிமை அளிக்கிறார்கள்.

எனவே, 'ஜென் ஜி' (Gen Z) என்ற இளக்காரமான பட்டத்தை விட, அவர்கள் 'ஜென் ஜி' (Gen G - Generation Gandhi / காந்தி தலைமுறை) என்று அழைக்கப்படவே தகுதியானவர்கள். அவர்கள் உடனடியாக வென்றாலும் தோற்றாலும், அவர்களின் கோரிக்கைகள் நாளை நிறைவேற்றப்பட்டாலும் இல்லாவிட்டாலும், இன்றைய வஞ்சகமான, அதிகாரப் பசியுள்ள, மதவாத அரசியல் கலாச்சாரத்திற்கு அவர்கள் ஏற்படுத்தும் அச்சுறுத்தல் விரைவில் தணியாது. அவர்கள் காந்தி தலைமுறை, இந்தியாவின் வாழும் ஆன்மாவின் ஒரு பகுதி. வெற்றி பெறும் வரை அவர்கள் பின்வாங்க மாட்டார்கள். வெறும் அரசியல் சுயநலவாதிகள் எச்சரிக்கையாக இருக்கட்டும்.

https://countercurrents.org/2026/10/the-revolt-of-gen-g-generation-gandhi-destiny-dictates-their-victory/

=========================================

 

13
டெல்லியில் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டவர்கள் மீது மேற்கொள்ளப்பட்ட முன்னெப்பொழுதும் இல்லாத கைது, தடுப்புக் காவல் மற்றும் ஒடுக்குமுறைகளுக்குக் கண்டனம்

நேற்று டெல்லி ஜந்தர் மந்தரில் CJP மற்றும் காங்கிரஸ், இடதுசாரிக் கட்சிகள் உள்ளிட்ட பிற அரசியல் கட்சிகளால் அழைப்பு விடுக்கப்பட்ட ஆர்ப்பாட்டப் போராட்டம், மத்திய அரசால் கொடூரமான முறையில் ஒடுக்கப்பட்டது; டெல்லி காவல்துறை, டெல்லியை நோக்கி வந்த போராட்டக்காரர்களை வழியிலேயே தடுத்து நிறுத்தி கைது செய்தது.

வாக்காளர் பதிவுச் செயல்பாட்டின் போது, பிற தேர்தல் ஆணையர்களின் கருத்து வேறுபாடுகளையும் மீறி, தலைமைத் தேர்தல் ஆணையரின் (CEC) தன்னிச்சையான நடவடிக்கையால் 13 கோடிக்கும் அதிகமான வாக்காளர்கள் வாக்காளர் பட்டியலிலிருந்து நீக்கப்பட்டுள்ளனர் என்பது இப்போது தெளிவாகியுள்ளது. தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் மற்றும் பிற தேர்தல் ஆணையர்கள் (நியமனம், சேவை நிபந்தனைகள் மற்றும் பதவிக் காலம்) சட்டம், 2023-இன் கீழ் தேர்தல் ஆணையம் அமைக்கப்பட்டதன் அடிப்படையையே இது கேள்விக்குறியாக்குகிறது; இச்சட்டம் ஆளும் அரசுக்குத் தேர்தல் ஆணையர்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் பெரும்பான்மை கட்டுப்பாட்டை வழங்கியுள்ளது. அரசாங்கத்தின் இந்த ஆதரவோடு, 2023 சட்டத்தின் பிரிவு 16, தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் மற்றும் தேர்தல் ஆணையர்கள் தங்களது அதிகாரப்பூர்வப் பணிகளைச் செய்யும்போது மேற்கொள்ளும் எந்தவொரு நடவடிக்கைக்கும் சிவில் அல்லது குற்றவியல் நடவடிக்கைகளிலிருந்து சட்டப் பாதுகாப்பை அளிக்கிறது. எனவே, இச்சட்டம் கிட்டத்தட்ட முழுமையான சட்டவிலக்கீட்டு உரிமையை உருவாக்கி, மக்கள் பொறுப்புக்கூறலைக் கடுமையாகப் பலவீனப்படுத்துவதால், நாடு முழுவதிலும் உள்ள செயல்பாட்டாளர்களும் ஜனநாயக விரும்பிகளும் இச்சட்டத்தை ரத்து செய்யக் கோருகின்றனர். எஸ்.ஐ.ஆர் (SIR) ஊழல் விவகாரத்தில் தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் ஞானேஷ் குமார் ராஜினாமா செய்ய வேண்டும் என்ற CJP-இன் கோரிக்கையில் போராட்டக்காரர்களும் இணைந்துள்ளனர்.

போராட்ட நாளான அக்டோபர் 10 அன்று டெல்லியில் சட்டம் ஒழுங்கைப் பராமரிக்க 30,000 துணை ராணுவப் படையினரைக் கோரியதன் மூலம், போராட்ட அழைப்பு குறித்து அரசாங்கத்தின் பதற்றமான எதிர்வினை தெளிவாகிறது. டெல்லி காவல்துறை நகரத்தைத் தன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவந்து, சி.பி.ஐ-எம் (CPI-M) கட்சியின் அலுவலகங்களைச் சோதனையிட்டது; ஜாமியா மில்லியா, டெல்லி பல்கலைக்கழக விடுதிகள், முதுகலை தங்குமிடங்கள் போன்றவற்றை முற்றுகையிட்டதுடன், புது டெல்லிக்குச் செல்லும் ரயில்களில் பயணம் செய்த செயல்பாட்டாளர்களையும் கைது செய்து தடுத்து வைத்தது. இடார்சி சந்திப்பு வரை ரயில்களிலிருந்து செயல்பாட்டாளர்கள் தடுத்து வைக்கப்பட்டனர். புனேவைச் சேர்ந்த AISF அமைப்பின் செயல்பாட்டாளர்கள் ரயில்களிலேயே தடுத்து வைக்கப்பட்டனர். CJP-இன் முதன்மை ஏற்பாட்டாளர்களான அபிஜீத் திப்கே, அசுதோஷ் ரங்கா மற்றும் சௌரவ் தாஸ் ஆகியோர் டெல்லியில் விமானம் தரையிறங்கியதும் நேரடியாக இறக்கப்பட்டு, தெரியாத தடுப்புக் காவல் இடத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டனர்.

காவல்துறையின் அத்துமீறல் குறித்த செய்திகள் வெளியாவதைத் தடுப்பதற்காக இணைய இணைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது. பத்திரிகையாளர்கள் தங்கள் அடையாள அட்டைகளை வெளியில் தெரியும்படி அணிய வேண்டும், காவல் அதிகாரிகளால் பரிந்துரைக்கப்பட்ட இடங்களிலிருந்தே போராட்டத்தைச் செய்தியாகச் சேகரிக்க வேண்டும், மற்றும் போராட்டச் செய்திகளைச் சேகரிக்கும் போது போராட்டக்காரர்களுடன் கலப்பதைத் தவிர்க்க வேண்டும் என்று காவல்துறையினருடன் ஒத்துழைக்க அறிவுறுத்தல்கள் வழங்கப்பட்டன. பத்திரிகையாளர்களிடம் அடையாள அட்டை கோரப்பட்ட அதே வேளையில், பொதுமக்கள் தங்களை அடையாளம் காண்பதைத் தடுப்பதற்காகக் காவல்துறையினர் பெயர் வில்லைகளை (name tags) அணியவில்லை! இத்தகைய தடைகளையும் மீறி, 'தி வயர்' (The Wire) இதழின் ஜாஹ்னவி சென், ஸ்ரவஸ்தி தாஸ்குப்தா மற்றும் அந்தரா பாருவா ஆகியோர் காவல்துறையினர் மக்களை வளைத்துப் பிடிப்பதைப் பார்த்ததாகச் செய்தி வெளியிட்டுள்ளனர். பத்திரிகையாளர் அடையாள அட்டைகளைக் காட்டியபோதிலும், பேருந்துகளில் பத்திரிகையாளர்கள் தடுத்து வைக்கப்பட்டதாக 'தி குவிண்ட்' (The Quint) செய்தி வெளியிட்டுள்ளது. அவ்வமைப்பின் சார்த்தக் ஜெய்ஸ்வாலும் தடுத்து வைக்கப்பட்டார். தனது பத்திரிகையாளர் அடையாள அட்டையைக் காட்டியபோதிலும், தனது நிருபர் ஆயுஷ் திவாரி தடுத்து வைக்கப்பட்டதாக 'தி ஸ்க்ரோல்' (The Scroll) செய்தி வெளியிட்டுள்ளது. எச்.கே.எஸ் (HKS) பவனில் வைத்து தான் தடுத்து வைக்கப்பட்டதாகவும், நிகழ்வு முழுவதும் தனது பத்திரிகையாளர் அட்டையை வெளிப்படையாக அணிந்திருந்ததாகவும் தி வயர் இதழிடம் திவாரி தெரிவித்தார். 'நியூஸ்லாண்ட்ரி' (Newslaundry) நிருபர்களான அன்மோல் பிரீதம், அஸ்வினி குமார் சிங் மற்றும் ஆஸ்தா சவ்யசாச்சி ஆகிய மூவரும் டெல்லி காவல்துறையினரால் தடுத்து வைக்கப்பட்டு, அவர்களின் தொலைபேசிகள் காவல்துறையினரால் பறிமுதல் செய்யப்பட்டன. பத்திரிகையாளர்களுக்கு எதிரான இத்தகைய அடக்குமுறை நடவடிக்கைகள், தகவல்கள் மக்களைச் சென்றடைவதைத் தடுக்கும் ஒரு வழியாகும்; மேலும் இது பத்திரிகை சுதந்திரத்தை மீறுவதாகும்.

போராட்ட உரிமை என்ற பெயரில் மக்களுக்குச் அசௌகரியங்களை ஏற்படுத்தி, அதன் மூலம் கருத்துச் சுதந்திரத்தையும் ஒன்றுகூடும் சுதந்திரத்தையும் அரசாங்கம் கட்டுப்படுத்த முடியாது என்பதில் CDRO உறுதியாக உள்ளது. இந்தக் கட்டுப்பாடு காரணத்திற்கும் நடவடிக்கைக்கும் ஏற்ற விகிதாச்சாரத்தில் இருக்க வேண்டும், மேலும் ஒவ்வொரு நிகழ்வின் அடிப்படையிலும் அளவிடப்பட வேண்டும். பொதுப் போக்குவரத்து, மெட்ரோ ரயில்கள், தொலைதூர ரயில்களைக் கட்டுப்படுத்துவது, சாலைகளை மூடுவது, போராட்டப் பாதைகளில் தடுப்புகளை அமைப்பது, முன்னெச்சரிக்கை தடுப்புக் காவலில் வைப்பது மற்றும் வீட்டுக்காவலில் வைப்பது ஆகியவை அவசரகால நாட்களை நினைவூட்டுகின்றன அல்லது அறிவிக்கப்படாத அவசரநிலையின் அறிகுறியாக உள்ளன.

சரத்து 19(3)-இன் மறைப்பில், தேசிய பாதுகாப்பிற்கு அச்சுறுத்தல் என்ற பெயரில், 19(a) மற்றும் 19(b)-இன் கீழ் உத்தரவாதம் அளிக்கப்பட்ட சுதந்திரமாக ஒன்றுகூடும் உரிமை மற்றும் பேச்சுரிமையை முறைப்படுத்துவதற்காக 163 BNSS சட்டப்பிரிவைப் பயன்படுத்துவது ஒரு கேலிக்கூத்தாகும். அரசாங்கத்தின் அங்கங்கள் பொறுப்புக்கூற வேண்டும் என்றும் குடிமக்களுக்கான தங்கள் கடமையை நிறைவேற்ற வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்தி நடத்தப்படும் ஒரு போராட்டத்தினால் மட்டுமே தேசிய நலனுக்கு உடனடி அச்சுறுத்தல் எதுவும் ஏற்பட்டுவிடாது. பல அக்கறையுள்ள அமைப்புகளால் அணுகப்பட்ட நீதித்துறை உடனடியாகத் தலையிடத் தவறி, வெளிப்படையான அத்துமீறல்களைக் குறிப்பிட்ட போதிலும், அரசிடமிருந்து பதிலை மட்டுமே கோரி, பொது ஒழுங்கை அரசு ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும் என்று பரிந்துரைத்தது ஜனநாயகத்தின் சோகமான நாளாகும். வழக்கறிஞர்கள் மொத்தமாகக் கைது செய்யப்படுவதைக் கவலையுடன் கவனிப்பதுடன், தடுத்து வைக்கப்பட்டவர்களுக்கான சட்டப்பூர்வ ஆதரவு ஆபத்தில் இருப்பதாகவும் உணர்கிறோம்.

அரசிடமிருந்து பொறுப்புக்கூறல் மற்றும் தலைமைத் தேர்தல் ஆணையரின் ராஜினாமாவை வலியுறுத்தி அமைதியான முறையில் கூடிய போராட்டக்காரர்களை வன்முறையாகக் கையாண்டது, கைது செய்தது மற்றும் பத்திரிகையாளர்களைக் கட்டுப்படுத்திய டெல்லி காவல்துறையின் நடவடிக்கையை CDRO எவ்வித சந்தேகத்திற்கும் இடமின்றி வன்மையாகக் கண்டிக்கிறது.

தடுத்து வைக்கப்பட்டுள்ள போராட்டக்காரர்கள், அனைத்துச் செயல்பாட்டாளர்கள் மற்றும் பத்திரிகையாளர்களை உடனடியாக விடுதலை செய்யுமாறு அரசை CDRO கேட்டுக்கொள்கிறது.

போராட்டக்காரர்களை எதிர்ப்பதற்காகத் தடையின்றி செயல்பட அனுமதிக்கப்பட்ட பஜ்ரங் தளத்தைக் கட்டுப்படுத்தாமல், அரசாங்கத்திடம் பொறுப்புக்கூறலைக் கோரும் அமைதியான போராட்டக்காரர்களுக்கு அச்சுறுத்தலைத் தூண்டிய டெல்லி காவல்துறையின் செயலற்ற தன்மையை CDRO சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி கண்டிக்கிறது.

நாங்கள் கோருகிறோம்:

• தடுத்து வைக்கப்பட்டுள்ள செயல்பாட்டாளர்களை உடனடியாக விடுதலை செய்.

• போராட்டக்காரர்களுக்கு எதிரான பழிவாங்கும் நடவடிக்கைகளை நிறுத்து.

• ஒன்றுகூடும் சுதந்திரம் மற்றும் கருத்துச் சுதந்திரத்தை முடக்க 163 BNSS சட்டப்பிரிவைப் பயன்படுத்துவதை நிறுத்து.

• 2023 சட்டத்தை ரத்து செய்து தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் மீதான பதவி நீக்க (impeachment) நடவடிக்கையைத் தொடங்கு.

டெல்லியில் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டவர்கள் மீது மேற்கொள்ளப்பட்ட முன்னெப்பொழுதும் இல்லாத கைது, தடுப்புக் காவல் மற்றும் ஒடுக்குமுறைகளுக்குக் கண்டனம்

நேற்று டெல்லி ஜந்தர் மந்தரில் CJP மற்றும் காங்கிரஸ், இடதுசாரிக் கட்சிகள் உள்ளிட்ட பிற அரசியல் கட்சிகளால் அழைப்பு விடுக்கப்பட்ட ஆர்ப்பாட்டப் போராட்டம், மத்திய அரசால் கொடூரமான முறையில் ஒடுக்கப்பட்டது; டெல்லி காவல்துறை, டெல்லியை நோக்கி வந்த போராட்டக்காரர்களை வழியிலேயே தடுத்து நிறுத்தி கைது செய்தது.

வாக்காளர் பதிவுச் செயல்பாட்டின் போது, பிற தேர்தல் ஆணையர்களின் கருத்து வேறுபாடுகளையும் மீறி, தலைமைத் தேர்தல் ஆணையரின் (CEC) தன்னிச்சையான நடவடிக்கையால் 13 கோடிக்கும் அதிகமான வாக்காளர்கள் வாக்காளர் பட்டியலிலிருந்து நீக்கப்பட்டுள்ளனர் என்பது இப்போது தெளிவாகியுள்ளது. தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் மற்றும் பிற தேர்தல் ஆணையர்கள் (நியமனம், சேவை நிபந்தனைகள் மற்றும் பதவிக் காலம்) சட்டம், 2023-இன் கீழ் தேர்தல் ஆணையம் அமைக்கப்பட்டதன் அடிப்படையையே இது கேள்விக்குறியாக்குகிறது; இச்சட்டம் ஆளும் அரசுக்குத் தேர்தல் ஆணையர்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் பெரும்பான்மை கட்டுப்பாட்டை வழங்கியுள்ளது. அரசாங்கத்தின் இந்த ஆதரவோடு, 2023 சட்டத்தின் பிரிவு 16, தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் மற்றும் தேர்தல் ஆணையர்கள் தங்களது அதிகாரப்பூர்வப் பணிகளைச் செய்யும்போது மேற்கொள்ளும் எந்தவொரு நடவடிக்கைக்கும் சிவில் அல்லது குற்றவியல் நடவடிக்கைகளிலிருந்து சட்டப் பாதுகாப்பை அளிக்கிறது. எனவே, இச்சட்டம் கிட்டத்தட்ட முழுமையான சட்டவிலக்கீட்டு உரிமையை உருவாக்கி, மக்கள் பொறுப்புக்கூறலைக் கடுமையாகப் பலவீனப்படுத்துவதால், நாடு முழுவதிலும் உள்ள செயல்பாட்டாளர்களும் ஜனநாயக விரும்பிகளும் இச்சட்டத்தை ரத்து செய்யக் கோருகின்றனர். எஸ்.ஐ.ஆர் (SIR) ஊழல் விவகாரத்தில் தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் ஞானேஷ் குமார் ராஜினாமா செய்ய வேண்டும் என்ற CJP-இன் கோரிக்கையில் போராட்டக்காரர்களும் இணைந்துள்ளனர்.

போராட்ட நாளான அக்டோபர் 10 அன்று டெல்லியில் சட்டம் ஒழுங்கைப் பராமரிக்க 30,000 துணை ராணுவப் படையினரைக் கோரியதன் மூலம், போராட்ட அழைப்பு குறித்து அரசாங்கத்தின் பதற்றமான எதிர்வினை தெளிவாகிறது. டெல்லி காவல்துறை நகரத்தைத் தன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவந்து, சி.பி.ஐ-எம் (CPI-M) கட்சியின் அலுவலகங்களைச் சோதனையிட்டது; ஜாமியா மில்லியா, டெல்லி பல்கலைக்கழக விடுதிகள், முதுகலை தங்குமிடங்கள் போன்றவற்றை முற்றுகையிட்டதுடன், புது டெல்லிக்குச் செல்லும் ரயில்களில் பயணம் செய்த செயல்பாட்டாளர்களையும் கைது செய்து தடுத்து வைத்தது. இடார்சி சந்திப்பு வரை ரயில்களிலிருந்து செயல்பாட்டாளர்கள் தடுத்து வைக்கப்பட்டனர். புனேவைச் சேர்ந்த AISF அமைப்பின் செயல்பாட்டாளர்கள் ரயில்களிலேயே தடுத்து வைக்கப்பட்டனர். CJP-இன் முதன்மை ஏற்பாட்டாளர்களான அபிஜீத் திப்கே, அசுதோஷ் ரங்கா மற்றும் சௌரவ் தாஸ் ஆகியோர் டெல்லியில் விமானம் தரையிறங்கியதும் நேரடியாக இறக்கப்பட்டு, தெரியாத தடுப்புக் காவல் இடத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டனர்.

காவல்துறையின் அத்துமீறல் குறித்த செய்திகள் வெளியாவதைத் தடுப்பதற்காக இணைய இணைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது. பத்திரிகையாளர்கள் தங்கள் அடையாள அட்டைகளை வெளியில் தெரியும்படி அணிய வேண்டும், காவல் அதிகாரிகளால் பரிந்துரைக்கப்பட்ட இடங்களிலிருந்தே போராட்டத்தைச் செய்தியாகச் சேகரிக்க வேண்டும், மற்றும் போராட்டச் செய்திகளைச் சேகரிக்கும் போது போராட்டக்காரர்களுடன் கலப்பதைத் தவிர்க்க வேண்டும் என்று காவல்துறையினருடன் ஒத்துழைக்க அறிவுறுத்தல்கள் வழங்கப்பட்டன. பத்திரிகையாளர்களிடம் அடையாள அட்டை கோரப்பட்ட அதே வேளையில், பொதுமக்கள் தங்களை அடையாளம் காண்பதைத் தடுப்பதற்காகக் காவல்துறையினர் பெயர் வில்லைகளை (name tags) அணியவில்லை! இத்தகைய தடைகளையும் மீறி, 'தி வயர்' (The Wire) இதழின் ஜாஹ்னவி சென், ஸ்ரவஸ்தி தாஸ்குப்தா மற்றும் அந்தரா பாருவா ஆகியோர் காவல்துறையினர் மக்களை வளைத்துப் பிடிப்பதைப் பார்த்ததாகச் செய்தி வெளியிட்டுள்ளனர். பத்திரிகையாளர் அடையாள அட்டைகளைக் காட்டியபோதிலும், பேருந்துகளில் பத்திரிகையாளர்கள் தடுத்து வைக்கப்பட்டதாக 'தி குவிண்ட்' (The Quint) செய்தி வெளியிட்டுள்ளது. அவ்வமைப்பின் சார்த்தக் ஜெய்ஸ்வாலும் தடுத்து வைக்கப்பட்டார். தனது பத்திரிகையாளர் அடையாள அட்டையைக் காட்டியபோதிலும், தனது நிருபர் ஆயுஷ் திவாரி தடுத்து வைக்கப்பட்டதாக 'தி ஸ்க்ரோல்' (The Scroll) செய்தி வெளியிட்டுள்ளது. எச்.கே.எஸ் (HKS) பவனில் வைத்து தான் தடுத்து வைக்கப்பட்டதாகவும், நிகழ்வு முழுவதும் தனது பத்திரிகையாளர் அட்டையை வெளிப்படையாக அணிந்திருந்ததாகவும் தி வயர் இதழிடம் திவாரி தெரிவித்தார். 'நியூஸ்லாண்ட்ரி' (Newslaundry) நிருபர்களான அன்மோல் பிரீதம், அஸ்வினி குமார் சிங் மற்றும் ஆஸ்தா சவ்யசாச்சி ஆகிய மூவரும் டெல்லி காவல்துறையினரால் தடுத்து வைக்கப்பட்டு, அவர்களின் தொலைபேசிகள் காவல்துறையினரால் பறிமுதல் செய்யப்பட்டன. பத்திரிகையாளர்களுக்கு எதிரான இத்தகைய அடக்குமுறை நடவடிக்கைகள், தகவல்கள் மக்களைச் சென்றடைவதைத் தடுக்கும் ஒரு வழியாகும்; மேலும் இது பத்திரிகை சுதந்திரத்தை மீறுவதாகும்.

போராட்ட உரிமை என்ற பெயரில் மக்களுக்குச் அசௌகரியங்களை ஏற்படுத்தி, அதன் மூலம் கருத்துச் சுதந்திரத்தையும் ஒன்றுகூடும் சுதந்திரத்தையும் அரசாங்கம் கட்டுப்படுத்த முடியாது என்பதில் CDRO உறுதியாக உள்ளது. இந்தக் கட்டுப்பாடு காரணத்திற்கும் நடவடிக்கைக்கும் ஏற்ற விகிதாச்சாரத்தில் இருக்க வேண்டும், மேலும் ஒவ்வொரு நிகழ்வின் அடிப்படையிலும் அளவிடப்பட வேண்டும். பொதுப் போக்குவரத்து, மெட்ரோ ரயில்கள், தொலைதூர ரயில்களைக் கட்டுப்படுத்துவது, சாலைகளை மூடுவது, போராட்டப் பாதைகளில் தடுப்புகளை அமைப்பது, முன்னெச்சரிக்கை தடுப்புக் காவலில் வைப்பது மற்றும் வீட்டுக்காவலில் வைப்பது ஆகியவை அவசரகால நாட்களை நினைவூட்டுகின்றன அல்லது அறிவிக்கப்படாத அவசரநிலையின் அறிகுறியாக உள்ளன.

சரத்து 19(3)-இன் மறைப்பில், தேசிய பாதுகாப்பிற்கு அச்சுறுத்தல் என்ற பெயரில், 19(a) மற்றும் 19(b)-இன் கீழ் உத்தரவாதம் அளிக்கப்பட்ட சுதந்திரமாக ஒன்றுகூடும் உரிமை மற்றும் பேச்சுரிமையை முறைப்படுத்துவதற்காக 163 BNSS சட்டப்பிரிவைப் பயன்படுத்துவது ஒரு கேலிக்கூத்தாகும். அரசாங்கத்தின் அங்கங்கள் பொறுப்புக்கூற வேண்டும் என்றும் குடிமக்களுக்கான தங்கள் கடமையை நிறைவேற்ற வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்தி நடத்தப்படும் ஒரு போராட்டத்தினால் மட்டுமே தேசிய நலனுக்கு உடனடி அச்சுறுத்தல் எதுவும் ஏற்பட்டுவிடாது. பல அக்கறையுள்ள அமைப்புகளால் அணுகப்பட்ட நீதித்துறை உடனடியாகத் தலையிடத் தவறி, வெளிப்படையான அத்துமீறல்களைக் குறிப்பிட்ட போதிலும், அரசிடமிருந்து பதிலை மட்டுமே கோரி, பொது ஒழுங்கை அரசு ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும் என்று பரிந்துரைத்தது ஜனநாயகத்தின் சோகமான நாளாகும். வழக்கறிஞர்கள் மொத்தமாகக் கைது செய்யப்படுவதைக் கவலையுடன் கவனிப்பதுடன், தடுத்து வைக்கப்பட்டவர்களுக்கான சட்டப்பூர்வ ஆதரவு ஆபத்தில் இருப்பதாகவும் உணர்கிறோம்.

அரசிடமிருந்து பொறுப்புக்கூறல் மற்றும் தலைமைத் தேர்தல் ஆணையரின் ராஜினாமாவை வலியுறுத்தி அமைதியான முறையில் கூடிய போராட்டக்காரர்களை வன்முறையாகக் கையாண்டது, கைது செய்தது மற்றும் பத்திரிகையாளர்களைக் கட்டுப்படுத்திய டெல்லி காவல்துறையின் நடவடிக்கையை CDRO எவ்வித சந்தேகத்திற்கும் இடமின்றி வன்மையாகக் கண்டிக்கிறது.

தடுத்து வைக்கப்பட்டுள்ள போராட்டக்காரர்கள், அனைத்துச் செயல்பாட்டாளர்கள் மற்றும் பத்திரிகையாளர்களை உடனடியாக விடுதலை செய்யுமாறு அரசை CDRO கேட்டுக்கொள்கிறது.

போராட்டக்காரர்களை எதிர்ப்பதற்காகத் தடையின்றி செயல்பட அனுமதிக்கப்பட்ட பஜ்ரங் தளத்தைக் கட்டுப்படுத்தாமல், அரசாங்கத்திடம் பொறுப்புக்கூறலைக் கோரும் அமைதியான போராட்டக்காரர்களுக்கு அச்சுறுத்தலைத் தூண்டிய டெல்லி காவல்துறையின் செயலற்ற தன்மையை CDRO சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி கண்டிக்கிறது.

நாங்கள் கோருகிறோம்:

• தடுத்து வைக்கப்பட்டுள்ள செயல்பாட்டாளர்களை உடனடியாக விடுதலை செய்.

• போராட்டக்காரர்களுக்கு எதிரான பழிவாங்கும் நடவடிக்கைகளை நிறுத்து.

• ஒன்றுகூடும் சுதந்திரம் மற்றும் கருத்துச் சுதந்திரத்தை முடக்க 163 BNSS சட்டப்பிரிவைப் பயன்படுத்துவதை நிறுத்து.

• 2023 சட்டத்தை ரத்து செய்து தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் மீதான பதவி நீக்க (impeachment) நடவடிக்கையைத் தொடங்கு. 

Asish Gupta     Kranthi Chaitanya   Dhiman Chatterjee   Arijit Ganguly

(Coordinators of CDRO)

Constituent Organisations of CDRO:

Association for Democratic Rights (AFDR, Punjab); Association for Democratic Rights (AFDR, Haryana), Association for Protection of Democratic Rights (APDR, West Bengal); Asansol Civil Rights Association(West Bengal); Bandi Mukti Committee(West Bengal); Centre for Protection of Civil Liberties (CPCL), TamilNadu; Civil Liberties Committee (Andhra Pradesh); Civil Liberties Committee (Telangana); Committee for Protection of Democratic Rights (Maharashtra); Committee for Protection of Democratic Rights (CPDR TamilNadu); Indian Association of Peoples’ Lawyers (IAPL) Indian Chapter; Manab Adhikar Sangram Samiti (Assam); Naga Peoples Movement for Human Rights; Peoples Democratic Forum(Karnataka); Jharkhand Council for Democratic Rights (Jharkhand); Janakeeya Manushyaavakasha Prasthanam, Kerala.

https://countercurrents.org/2026/10/condemn-the-unprecedented-arrest-detention-and-repression-of-the-protestors-in-delhi/

==================================================

 

14
அச்சுறுத்தலுக்கு உள்ளாகியிருக்கும் இந்திய ஜனநாயகம்: காவல்துறையின் அத்துமீறல், மக்கள் போராட்டம் மற்றும் டெல்லியில் தலைமை தேர்தல் ஆணையரை (CEC) நீக்கக் கோரும் கோரிக்கை - இது துடிப்பான ஜனநாயகத்தின் அடையாளமா?

1. போராட்டம் ஜனநாயகத்தின் சோதனையாக மாறும் போது

ஜனநாயகம் என்பது வெறும் தேர்தல்கள், அரசியல் கட்சிகள் மற்றும் நாடாளுமன்ற பெரும்பான்மைகளுக்கான அமைப்பு மட்டும் அல்ல. குடிமக்கள் அச்சமின்றி அதிகாரத்தைக் கேள்வி கேட்கவும், நிறுவனங்களுக்குச் சவால் விடுக்கவும், பொறுப்புக்கூறலை வலியுறுத்தவுமான ஒரு அரசியலமைப்பு வாக்குறுதியாகும். ஒரு ஜனநாயகத்தின் உண்மை பலம் அரசாங்கத்தின் பாராட்டுகளில் இருந்து வருவதில்லை; மாறாக விமர்சனங்கள், மக்களின் கோபம் மற்றும் அமைதியான எதிர்ப்புகளை எதிர்கொள்ளும் திறனில் இருந்தே உருவாகிறது. டெல்லியில் காக்ரோச் ஜனதா கட்சி (CJP), எதிர்க்கட்சிகள் மற்றும் பொதுமக்களுடன் தொடர்புடைய, தலைமை தேர்தல் ஆணையர் (CEC) திரு. ஞானேஷ் குமாரை பதவி நீக்கம் செய்யக் கோரும் கோரிக்கை தொடர்பான சர்ச்சை, இந்தியாவின் ஜனநாயகத் தன்மை குறித்த அடிப்படை கேள்விகளை எழுப்புகிறது. போராட்டத்தில் ஈடுபட்டவர்களுக்கு எதிராகக் காவல்துறையின் கட்டுப்பாடுகள், கைது நடவடிக்கைகள் மற்றும் அளவுக்கு அதிகமான பலப்பிரயோகம் செய்யப்பட்டதாகக் கூறப்படும் குற்றச்சாட்டுகள், அரசின் அதிகாரத்திற்கும் குடிமக்களின் உரிமைகளுக்கும் இடையிலான உறவு குறித்த விவாதத்தை மீண்டும் தூண்டியுள்ளன.

பிரச்சனை என்னவென்றால், ஒரு குறிப்பிட்ட அரசியல் அமைப்பின் கோரிக்கை நியாயமானதா என்பது மட்டுமல்ல. தேர்தல் நிறுவனங்கள் மீது தங்களின் திருப்தியின்மையை வெளிப்படுத்த குடிமக்களுக்கு சுதந்திரம் உள்ளதா மற்றும் அத்தகைய கோரிக்கைகளுக்கு காவல்துறை விகிதாச்சாரமற்ற கட்டுப்பாடுகள் அல்லது அடக்குமுறை நடவடிக்கைகள் மூலம் பதிலளிக்க முடியுமா என்பதுதான். அமைதியான ஜனநாயகப் போராட்டம் முதன்மையாக சட்டம்-ஒழுங்கு அச்சுறுத்தலாகக் கருதப்படும்போது, அரசு அதிகாரத்தின் மீதான விமர்சனத்தை அரசியலமைப்பு அமைப்பிற்கான எதிர்ப்பாகக் குழப்பிக் கொள்ளும் அபாயத்தை எதிர்கொள்கிறது. பத்திரிகையாளர்கள் மற்றும் பொதுமக்கள் மீதான கொடூரம், அத்துமீறல் மற்றும் தவறான நடத்தை குற்றச்சாட்டுகள் உட்பட தனிப்பட்ட சம்பவங்களின் துல்லியமான உண்மைகள், நம்பகமான ஆதாரங்கள் மற்றும் சுயாதீன விசாரணை மூலம் நிறுவப்பட வேண்டும். ஆயினும், பரந்த அரசியலமைப்புக் கோட்பாடு தெளிவாக உள்ளது: போராட்டக்காரர்களின் கோரிக்கைகள் அரசியல் ரீதியாக சங்கடமானதாக இருந்தாலும் கூட, அமைதியான முறையில் கருத்து வேறுபாடு தெரிவிக்கும் உரிமையை அரசாங்கம் பாதுகாக்க வேண்டும்.

2. தலைமை தேர்தல் ஆணையரும் தேர்தல் பொறுப்புக்கூறல் கேள்வியும்

இந்தியத் தேர்தல் ஆணையம் நாட்டின் ஜனநாயகக் கட்டமைப்பில் மையமான இடத்தைப் வகிக்கிறது. அரசியலமைப்பின் 324-வது பிரிவின் கீழ், நாடாளுமன்றம், மாநில சட்டமன்றங்கள் மற்றும் குடியரசுத் தலைவர், குடியரசுத் துணைத் தலைவர் அலுவலகங்களுக்கான தேர்தல்களை மேற்பார்வையிடுதல், இயக்குதல் மற்றும் கட்டுப்படுத்தும் அதிகாரத்தை ஆணையம் செலுத்துகிறது. இதன் நியாயத்தன்மை அரசியலமைப்பு அதிகாரத்தை மட்டுமே சார்ந்திருக்கவில்லை, அதன் நடுநிலைமை மீதான பொதுமக்களின் நம்பிக்கையையும் சார்ந்துள்ளது. தேர்தல் விதிகள் நியாயமாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன, வாக்காளர் பதிவு வெளிப்படைத்தன்மையுடன் உள்ளது, அரசியல் கட்சிகள் சீராக நடத்தப்படுகின்றன மற்றும் புகார்கள் நடுநிலையோடு பரிசீலிக்கப்படுகின்றன என்பதை குடிமக்கள் நம்ப வேண்டும்.

சுமார் ஒரு பில்லியன் தனிநபர்களைக் கொண்ட இந்தியாவின் வாக்காளர் சரிபார்ப்பு செயல்முறை நாடு தழுவிய போராட்டங்களைத் தூண்டியுள்ளது; பீகார், உத்தரப் பிரதேசம், மேற்கு வங்கம், ஜார்க்கண்ட், கர்நாடகா, தமிழ்நாடு மற்றும் டெல்லி உள்ளிட்ட பல மாநிலங்களில் வாக்காளர் பட்டியலிலிருந்து 130 மில்லியன் பெயர்கள் நீக்கப்பட்டுள்ளதாகவும், இதில் பெரும்பான்மையாக சிறுபான்மையினரின் (முஸ்லிம்கள்) பெயர்கள் திட்டமிட்டு நீக்கப்பட்டு, பாஜக முழு பெரும்பான்மையைப் பெறுகிறது என்றும் எதிர்க்கட்சிகள் குற்றம் சாட்டுகின்றன. தேர்தல் நிர்வாகம் தகுதியுள்ள வாக்காளர்களைப் பாதித்துள்ளது அல்லது ஒரு அரசியல் நலனுக்கு சாதகமாக செயல்பட்டுள்ளது என்ற எந்தவொரு குற்றச்சாட்டும் தீவிர ஆய்வுக்கு உரியதாகும். அதே நேரத்தில், குற்றச்சாட்டுகள் நிறுவப்பட்ட உண்மைகளிலிருந்து வேறுபடுத்தப்பட வேண்டும். ஆதாரங்களுக்குப் பதிலாக அரசியல் பேச்சுகளை மாற்ற அரசாங்கமோ அல்லது எதிர்க்கட்சியோ அனுமதிக்கப்படக் கூடாது. தலைமை தேர்தல் ஆணையரை நீக்கக் கோரும் கோரிக்கையும் அரசியலமைப்புச் சட்டத்திற்குள் புரிந்து கொள்ளப்பட வேண்டும். உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதியை நீக்குவதற்கு பரிந்துரைக்கப்பட்ட முறை மற்றும் காரணங்களின் அடிப்படையில் மட்டுமே தலைமை தேர்தல் ஆணையரை நீக்க முடியும் என்று பிரிவு 324(5) இந்த அலுவலகத்தின் சுதந்திரத்தைப் பாதுகாக்கிறது, இது இப்போது மாறியுள்ளது. இந்தப்பாதுகாப்பு அத்தியாவசியமானது, ஏனெனில் தன்னிச்சையான பணிநீக்கத்திற்கு ஆளாகக்கூடிய ஒரு தேர்தல் அதிகாரம் சுதந்திரமாக செயல்படப் போராடும். இதன் விளைவாக, மக்கள் போராட்டம் பொறுப்புக்கூறலைக் கோரலாம், ஆனால் நீக்கம் அப்ளிகேபிள் அரசியலமைப்பு நடைமுறையைப் பின்பற்ற வேண்டும். சுதந்திரம் என்பது ஆய்விலிருந்து விடுபடும் விலக்குரிமையாக மாறக்கூடாது, பொறுப்புக்கூறல் என்பது அரசியல் பழிவாங்குவதற்கான கருவியாக மாறக்கூடாது.

3. டெல்லி போராட்டங்கள்: பொது அமைதிக்கும் அடக்குமுறைக்கும் இடையிலான மெல்லிய கோடு

சிஜேபி (CJP) தலைமையிலான ஆர்ப்பாட்டம் மற்றும் டெல்லியில் தலைமை தேர்தல் ஆணையரை நீக்கக் கோரும் குடிமக்களைச் சுற்றியுள்ள காவல்துறையின் நடவடிக்கைகள், அரசின் பதிலளிப்பின் விகிதாச்சாரத் தன்மை குறித்த கடினமான கேள்விகளை எழுப்புகின்றன. 2026 அக்டோபர் 10-11 தேதிகளில் வெளியான ஊடக அறிக்கைகளின்படி, உத்தேசிக்கப்பட்ட ஆர்ப்பாட்டத்தின் மீதான கட்டுப்பாடுகள், பரவலான தடுப்புகள் மற்றும் கைது நடவடிக்கைகள் விவரிக்கப்பட்டுள்ளன. நடைமுறை மற்றும் பொது அமைதி தொடர்பான கவலைகளை காவல்துறை சுட்டிக்காட்டியதாகக் கூறப்படுகிறது, அதே நேரத்தில் விமர்சகர்கள் இந்த நடவடிக்கையின் அளவு மற்றும் முறையைக் கேள்வி எழுப்பியுள்ளனர். இந்த இருதரப்பு வாதங்களுக்கும் கவனமான மதிப்பீடு தேவைப்படுகிறது. வன்முறையைத் தடுக்கவும், பொதுக் கட்டமைப்பைப் பாதுகாக்கவும், ஆர்ப்பாட்டங்கள் பிற குடிமக்களுக்கு ஆபத்தை ஏற்படுத்தாமல் இருப்பதை உறுதி செய்யவும் அதிகாரிகளுக்கு நியாயமான பொறுப்பு உள்ளது. இருப்பினும், பொது அமைதியைப்பராமரித்தல் என்பது அமைதியான அரசியல் வெளிப்பாட்டைக் கட்டுப்படுத்துவதற்கு வரம்பற்ற அதிகாரத்தை வழங்காது.

பயன்படுத்தப்பட்ட நடவடிக்கைகள் அவசியமானவையா, விகிதாச்சாரமானவையா மற்றும் சட்டத்தால் ஆதரிக்கப்படுபவையா என்பதே மத்திய கேள்வியாகும். கூட்ட மேலாண்மை ஏற்பாடுகள் மூலம் ஒரு போராட்டத்திற்கு வழியமைத்திருக்க முடியும் என்றால், ஒட்டுமொத்தக் கட்டுப்பாடுகள் அல்லது பரவலான கைதுகளுக்கு வலுவான நியாயப்பாடு தேவைப்படும். காவல்துறையின் அத்துமீறல் என்பது, நிரூபிக்கப்படும் போது, ஒரு சிறிய நிர்வாகத் தவறு அல்ல. தேவையற்ற பலப்பிரயோகம், மிரட்டல், தன்னிச்சையான கைது அல்லது போராட்டத்தில் ஈடுபட்டவர்களைப் பாகுபாடின்றி நடத்துவது போன்றவை சட்ட அமலாக்கம் பாதுகாக்க வேண்டிய அரசியலமைப்பு அமைப்பையே பலவீனப்படுத்தும். அமைதியான முறையில் ஆர்ப்பாட்டம் செய்பவர்கள், சட்டப்பூர்வ கட்டுப்பாடுகளை மீறுபவர்கள் மற்றும் வன்முறையில் ஈடுபடுபவர்கள் ஆகியோரை காவல்துறை வேறுபடுத்திப் பார்க்க வேண்டும். இந்த வகைகளை ஒரே மாதிரியாக நடத்துவது கூட்டுத் தண்டனையின் சூழலை உருவாக்கி, சட்டப்பூர்வ குடிமைப் பங்களிப்பை முடக்குகிறது.

4. அரசியலமைப்பு உரிமைகளை நிர்வாக அனுமதியாகக் குறைக்க முடியாது

பிரிவு 19(1)(a) பேச்சு மற்றும் கருத்து சுதந்திரத்திற்கு உத்தரவாதம் அளிக்கிறது, அதே நேரத்தில் பிரிவு 19(1)(b) ஆயுதங்களின்றி அமைதியாக ஒன்று கூடும் உரிமையைப் பாதுகாக்கிறது. இந்த உரிமைகள் பொது அமைதியின் நலன் உட்பட அரசியலமைப்பால் அனுமதிக்கப்பட்ட நியாயமான கட்டுப்பாடுகளுக்கு உட்பட்டவை. இருப்பினும், கட்டுப்பாடுகள் சட்டப்பூர்வ அடிப்படையைக் கொண்டிருக்க வேண்டும் மற்றும் அமைதியான போராட்டக்காரர்களுக்கு எதிராகத் தன்னிச்சையாகப் பயன்படுத்தப்படக் கூடாது. பொதுக்கூட்டங்களுக்கான அனுமதி செயல்முறை ஆர்ப்பாட்டங்களின் நடைமுறை அமைப்பை முறைப்படுத்த வேண்டுமே தவிர, பொதுவெளியில் அசௌகரியமான அரசியல் கருத்துக்களை ஒதுக்கி வைக்கும் பொறிமுறையாக செயல்படக் கூடாது. ஜனநாயகத்தின் நான்காவது தூண் என்று அழைக்கப்படும் பத்திரிகையாளர்களுக்கு எதிராகக்கூட பிஎன்எஸ் (BNS) பிரிவு 163 அமல்படுத்தப்பட்டது ஆச்சரியமளிக்கிறது.

பொது அமைதியையும் அடிப்படை உரிமைகளையும் சமநிலைப்படுத்துவதன் முக்கியத்துவத்தை உச்ச நீதிமன்றம் பலமுறை வலியுறுத்தியுள்ளது. மஸ்தூர் கிசான் சக்தி சங்கதன் எதிர் இந்திய யூனியன் (2018) வழக்கில், பொது ஆர்ப்பாட்டங்களில் ஈடுபட்டுள்ள போட்டி நலன்கள் மற்றும் குடியிருப்பாளர்கள் மற்றும் பிற பொதுமக்களின் உரிமைகளை நீதிமன்றம் பரிசீலித்தது. கட்டுப்பாடற்ற இடையூறு அல்லது போராட்டத்திற்கு முழுமையான தடை ஆகியவற்றை அனுமதிப்பதற்குப் பதிலாக, போட்டியிடும் உரிமைகள் சமநிலைப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்று தீர்ப்பு அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது. இந்தியாவின் தேசியத் தலைநகரான டெல்லி, இந்திய ஜனநாயகத்தின் அடையாள மையமாகும். நாடாளுமன்றம், அரசுத் துறைகள், நீதிமன்றங்கள் மற்றும் அரசியலமைப்பு நிறுவனங்களை அணுக குடிமக்கள் அங்கு பயணம் செய்கிறார்கள். அளவுக்கு அதிகமான கட்டுப்பாடுகள் மூலம் தலைநகரம் அமைதியான விமர்சனங்களுக்கு அணுக முடியாததாக மாறினால், மக்கள் போராட்டத்தின் ஜனநாயகப் பொருள் பலவீனமடைகிறது. ஒரு சட்டப்பூர்வ மாற்று இடம், நியாயமான நேரக் கட்டுப்பாடுகள் மற்றும் வெளிப்படையான கூட்ட மேலாண்மை ஏற்பாடுகள் பெரும்பாலும் தேவையற்ற மோதல் போக்கை விட பொது அமைதிக்கு சிறப்பாக சேவை செய்யக்கூடும்.

5. காவல்துறையின் கொடூரமும் சிவில் சமூகத்தின் மீதான அச்ச உணர்வும்

அளவுக்கு அதிகமான காவல் நடவடிக்கைகளின் விளைவுகள் நேரடியாகப் பாதிக்கப்பட்ட தனிநபர்களுக்கு அப்பாலும் பரவுகின்றன. ஒரு ஆர்ப்பாட்டத்தில் கலந்துகொள்வதற்காக கைது செய்யப்படுவோம், உடல்ரீதியான மிரட்டலுக்கு ஆளாவோம் அல்லது அவமானப்படுத்தப்படுவோம் என்று குடிமக்கள் அஞ்சும்போது, அரசியல் பங்களிப்பு மிகவும் ஆபத்தானது என்று மற்றவர்கள் முடிவு செய்யலாம். மாணவர்கள் பொதுக் கொள்கையைக் கேள்வி கேட்கத் தயங்கலாம். தொழிலாளர்கள் குறைகளை எழுப்புவதைத் தவிர்க்கலாம். அதிகாரப்பூர்வ தவறான நடத்தைகளை ஆவணப்படுத்த பத்திரிகையாளர்கள் அஞ்சலாம். சாதாரண குடிமக்கள் தங்கள் அரசியலமைப்பு உரிமைகள் காகிதத்தில் உள்ளன, ஆனால் நடைமுறையில் செயல்படுத்துவது கடினம் என்று முடிவுக்கு வரலாம். இத்தகைய அச்ச உணர்வு அபாயகரமானது, ஏனெனில் ஜனநாயகம் தேர்தல்களுக்கு இடையிலும் தேர்தல்களின் போதும் குடிமக்களின் தீவிர பங்களிப்பைச் சார்ந்திருக்கிறது. அமைதியான போராட்டம் என்பது குறைகளைத் தெரிவிக்கவும், பொது விவாதத்தைத் தூண்டவும், நிறுவனத் தோல்விகளை வெளிப்படுத்தவும் பயன்படும் ஒரு வழியாகும்.

எனவே காவல்துறையின் தவறான நடத்தை குறித்த குற்றச்சாட்டுகள் வெளிப்படைத்தன்மையுடன் விசாரிக்கப்பட வேண்டும். வீடியோ பதிவுகள், மருத்துவ ஆவணங்கள், தடுப்புக் காவல் பதிவுகள், அதிகாரப்பூர்வ உத்தரவுகள் மற்றும் நேரில் கண்ட சாட்சியங்கள் ஆகியவை தொடர்புடைய ஆதாரங்களில் அடங்கும். பொது அமைதியைப் பராமரிப்பதற்குப் பொறுப்பான அதிகாரிகளின் நடத்தை பற்றிய குற்றச்சாட்டுகள் இருக்கும்போது சுயாதீனமான ஆய்வு மிகவும் முக்கியமானது. சட்டவிரோத தடுப்புக் காவல் அல்லது அளவுக்கு அதிகமான பலப்பிரயோகம் நிறுவப்படும் இடங்களில், பொறுப்பு நிர்ணயிக்கப்பட்டு தகுந்த நிவாரணங்கள் வழங்கப்பட வேண்டும். பொய் குற்றச்சாட்டுகளிலிருந்து காவல் அதிகாரிகளும் பாதுகாப்பு பெறத் தகுதியானவர்கள்; வெளிப்படையான ஆதாரங்கள் அடிப்படையிலான நடைமுறைகள் குடிமக்கள் மற்றும் சட்ட அமலாக்கப் பணியாளர்கள் இருவரையும் பாதுகாக்கின்றன.

6. பெரிய நெருக்கடி: நிறுவன நம்பிக்கை மற்றும் ஜனநாயகப் பொறுப்புக்கூறல்

இந்தச் சர்ச்சை ஜனநாயக நிறுவனங்கள் எதிர்கொள்ளும் பரந்த சவாலின் ஒரு பகுதியாகும்: சக்திவாய்ந்த அதிகார அமைப்புகள் போதுமான அளவு பொறுப்புக்கூறல் இல்லாமல் இருப்பதாக குடிமக்கள் உணரும்போது பொது நம்பிக்கை சீர்குலைவது. தேர்தல் நம்பகத்தன்மையை அதிகாரப்பூர்வ அறிக்கைகள் மூலம் மட்டுமே தக்கவைக்க முடியாது. அதற்கு அணுகக்கூடிய புகார் வழிமுறைகள், வெளிப்படையான வாக்காளர் பட்டியல் திருத்த நடைமுறைகள், தேர்தல் விதிகளை சீராக அமல்படுத்துதல் மற்றும் சர்ச்சைக்குரிய முடிவுகளுக்கு உடனுக்குடன் விளக்கமளித்தல் ஆகியவை தேவைப்படுகின்றன. தேர்தல் நடைமுறைகள் சவாலுக்கு உட்படுத்தப்படும்போதெல்லாம் தேர்தல் ஆணையம் சரிபார்க்கக்கூடிய தகவல்களை வெளியிட வேண்டும், தகுதியுள்ள வாக்காளர்களை தவறாக ஒதுக்குவதிலிருந்து பாதுகாக்க வேண்டும் மற்றும் புகார்கள் நடுநிலையோடு பரிசீலிக்கப்படுவதை உறுதி செய்ய வேண்டும். அரசியல் கட்சிகளும் சிவில் சமூக அமைப்புகளும் தங்களின் குற்றச்சாட்டுகளை நிரூபிக்க வேண்டும் மற்றும் அமைதியான மக்கள் திரட்டலுடன் சேர்த்து நடைமுறையிலுள்ள சட்ட வழிமுறைகளைப் பயன்படுத்த வேண்டும்.

ஒரு தேர்தல் அதிகாரம் மீதான விமர்சனம் தானாகவே ஜனநாயகத்தின் மீதான தாக்குதல் அல்ல என்பதை அரசாங்கம் அங்கீகரிக்க வேண்டும். உண்மையில், அதிக தேர்தல் வெளிப்படைத்தன்மையைக் கோரும் குடிமக்கள் ஜனநாயக நிறுவனங்களை பலவீனப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக அவற்றை வலுப்படுத்த முயலக்கூடும். அதேபோல, போராட்டம் நடத்துபவர்களுக்கும் பொறுப்புகள் உள்ளன. அவர்கள் அமைதியான ஒழுக்கத்தைப் பேண வேண்டும், சட்டப்பூர்வ கட்டுப்பாடுகளை மதிக்க வேண்டும் மற்றும் காவல் அதிகாரிகள், பொதுச் சொத்துக்கள் அல்லது பிற குடிமக்களுக்கு எதிராக வன்முறையைத் தவிர்க்க வேண்டும். மற்றவர்களின் உரிமைகளுக்கு ஏற்ப செயல்படும் போதுதான் போராட்டத்திற்கான உரிமை வலுவடைகிறது. ஜனநாயகம் அரசு மற்றும் போராட்டம் நடத்துபவர்கள் இருவரிடமிருந்தும் சுயகட்டுப்பாட்டைக் கோருகிறது, ஆனால் அவர்களின் பொறுப்புகள் ஒரே மாதிரியானவை அல்ல. அரசு அடக்குமுறை அதிகாரங்கள், பொது வளங்கள் மற்றும் சட்டப்பூர்வ அதிகாரத்தைக் கொண்டுள்ளது. எனவே அந்த அதிகாரங்களை கவனமாகப் பயன்படுத்துவதற்கான அதன் கடமை மிகவும் முக்கியமானது.

7. முன்னோக்கிச் செல்லும் வழி: அடக்குமுறையிலிருந்து அரசியலமைப்பு உரையாடலுக்கு

டெல்லி சர்ச்சை சட்டம், வெளிப்படைத்தன்மை மற்றும் ஜனநாயகப் பொறுப்புணர்வை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு பதிலை கோருகிறது. முதலாவதாக, காவல்துறையின் கொடூரம் அல்லது சட்டவிரோத தடுப்புக் காவல் குறித்த நம்பகமான குற்றச்சாட்டுகள் சுயாதீனமான மற்றும் நடுநிலையான செயல்முறை மூலம் விசாரிக்கப்பட வேண்டும். தொடர்புடைய வீடியோ காட்சிகள் மற்றும் தடுப்புக் காவல் பதிவுகள் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும், மேலும் முடிவுகள் சட்டத்தால் அனுமதிக்கப்பட்ட அளவிற்கு பகிரங்கப்படுத்தப்பட வேண்டும். இரண்டாவதாக, அமைதியான ஆர்ப்பாட்டங்களுக்கான தெளிவான மற்றும் விகிதாச்சார நடைமுறைகளை அதிகாரிகள் உருவாக்க வேண்டும்; இதில் அனுமதிகள் மீதான வெளிப்படையான முடிவுகள், தேவையான இடங்களில் நியாயமான மாற்றுகள் மற்றும் தன்னிச்சையான தடுப்புக் காவலுக்கு எதிரான பயனுள்ள பாதுகாப்புகள் ஆகியவை அடங்கும். மூன்றாவதாக, தேர்தல் குறைகள் சரிபார்க்கக்கூடிய ஆதாரங்கள், வெளிப்படையான நிர்வாக நடைமுறைகள் மற்றும் அணுகக்கூடிய சட்ட நிவாரணங்கள் மூலம் தீர்க்கப்பட வேண்டும். நியாயமான புகார்கள் அர்த்தமுள்ள பரிசீலனையைப் பெறுவதை உறுதிசெய்யும் அதே வேளையில், தலைமை தேர்தல் ஆணையரின் அரசியலமைப்புச் சுதந்திரம் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும். இறுதியாக, அரசியல் தலைவர்கள் ஒவ்வொரு போராட்டத்தையும் தேசிய ஸ்திரத்தன்மைக்கு அச்சுறுத்தலாகச் சித்தரிப்பதைத் தவிர்க்க வேண்டும். ஜனநாயக நிறுவனங்கள் மிரட்டலுக்குப் பதிலாக உண்மைகள், சட்டப்பூர்வ நடைமுறைகள் மற்றும் பொறுப்புக்கூறல் மூலம் விமர்சனங்களுக்குப் பதிலளிக்கும் போது நியாயத்தன்மையைப் பெறுகின்றன.

8. முடிவுரை: அதிகாரத்தைக் கேள்வி கேட்பவர்களை ஜனநாயகம் பாதுகாக்க வேண்டும்

டெல்லியில் தலைமை தேர்தல் ஆணையரை நீக்கக் கோரும் கோரிக்கை இறுதியில் அரசியலமைப்பு அதிகாரத்திற்கும் மக்கள் பொறுப்புக்கூறலுக்கும் இடையிலான உறவின் சோதனையாகும். கோரிக்கையின் தகுதிகள் ஆதாரங்கள் மற்றும் பரிந்துரைக்கப்பட்ட அரசியலமைப்பு செயல்முறை மூலம் அணுகப்பட வேண்டும். காவல்துறையின் அத்துமீறல் பற்றிய குற்றச்சாட்டுகளும் அரசியல் அடிப்படையில் ஏற்றுக்கொள்ளப்படவோ அல்லது நிராகரிக்கப்படவோ கூடாது; மாறாக நியாயமாக விசாரிக்கப்பட வேண்டும். குடிமக்கள் வாக்களிக்க சுதந்திரமாக இருந்தாலும் போராட்டம் நடத்த அஞ்சினால், தத்துவார்த்த ரீதியாக விமர்சிக்க சுதந்திரமாக இருந்தாலும் நடைமுறையில் தன்னிச்சையான கைதுக்கு ஆளானால் ஒரு ஜனநாயகம் ஆரோக்கியமாக இருக்க முடியாது. பொதுமக்களின் கோபம் வன்முறையை நியாயப்படுத்தவோ அல்லது அரசியலமைப்பு பாதுகாப்புகளைத் தவிர்க்கவோ முடியாது. இந்தியாவின் ஜனநாயக பலம் கருத்து வேறுபாடுகளுக்கு இடமளிக்கும், சிறுபான்மையினர் மற்றும் மாறுபட்ட குரல்களைப் பாதுகாக்கும் மற்றும் நிறுவனங்கள் சட்டத்திற்குப் பொறுப்புக்கூறுவதை உறுதி செய்யும் திறனில் உள்ளது. காவல்துறை பொதுப் பாதுகாப்பின் பாதுகாவலர்களாக செயல்பட வேண்டுமே தவிர, சட்டப்பூர்வ விமர்சனங்களை அடக்குவதற்கான கருவிகளாக அல்ல. தேர்தல் ஆணையம் வெளிப்படையான நடத்தை மூலம் நடுநிலைமையை நிரூபிக்க வேண்டும், மேலும் அரசாங்கங்கள் பொதுப் பொறுப்புக்கூறல் என்பது அரசியலமைப்பு ஆட்சியின் அத்தியாவசிய அம்சம் என்பதை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். இந்திய ஜனநாயகத்தின் உண்மையான சோதனை, குடிமக்கள் அரசுடன் உடன்படுகிறார்களா என்பது அல்ல, மாறாக கருத்து வேறுபாடு கொள்வதற்கான அவர்களின் உரிமையை அரசு பாதுகாக்கிறதா என்பதுதான். அமைதியான போராட்டம் விகிதாச்சாரமற்ற அடக்குமுறையை சந்திக்கும் போது, அந்த காயம் ஆர்ப்பாட்டக்காரர்களுக்கு அப்பாலும் பரவுகிறது: அது பொது நம்பிக்கையை பலவீனப்படுத்துகிறது, ஜனநாயக வெளியைச் சுருக்குகிறது மற்றும் சமமான குடியுரிமைக்கான அரசியலமைப்பு வாக்குறுதியை சேதப்படுத்துகிறது. ஜனநாயக எதிர்ப்பிற்கான தகுந்த பதில் மிரட்டலையும் ஒவ்வொரு குற்றச்சாட்டையும் நிபந்தனையின்றி ஏற்றுக்கொள்வதையும் தவிர்ப்பதாகும். அது சட்டப்பூர்வ சுயகட்டுப்பாடு, சுயாதீன விசாரணை, நிறுவன வெளிப்படைத்தன்மை மற்றும் செவிமடுக்கும் விருப்பம் ஆகும். ஒரு அரசியலமைப்பு ஜனநாயகம் பொதுமக்களின் கோபத்தைப் பொறுப்புக்கூறலாகவும் கருத்து வேறுபாட்டை ஜனநாயகப் புதுப்பிப்பாகவும் மாற்றுவது இப்படித்தான்.

https://countercurrents.org/2026/10/indian-democracy-under-threat-police-high-handedness-public-protest-and-the-demand-for-the-cecs-removal-in-delhi-is-it-a-sign-of-vibrant-democracy/

===================================================

 

15
டெல்லியிலும் நாடு முழுவதிலும் அமைதியான போராட்டங்கள் மீது நடத்தப்பட்ட கொடூரமான அடக்குமுறையை PUCL வன்மையாகக் கண்டிக்கிறது

“ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட, வன்முறையற்ற அமைதிப் பேரணிகள் விடுதலைப் போராட்டத்தின் மிக முக்கிய ஆயுதமாக விளங்கின. மேலும், அமைதியான முறையில் போராட்டம் நடத்தும் உரிமை தற்போது அரசியலமைப்பின் கீழ் அடிப்படை உரிமையாக அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது.” — உச்ச நீதிமன்றம், அனிதா தாகூர் எதிர் ஜம்மு காஷ்மீர் அரசு (2016)

தலைமை தேர்தல் ஆணையர் ஞானேஷ் குமார் பதவி விலக வேண்டும் என்றும், வாக்காளர் பட்டியலின் சிறப்பு தீவிர திருத்தத்தை (SIR) திரும்பப் பெற வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்தி, 2026 அக்டோபர் 10 மற்றும் 11 ஆகிய தேதிகளில் மாணவர்கள், இளைஞர்கள் மற்றும் பொதுமக்கள் — Cockroach Janata Party (CJP), AISA, SFI, AISF, இடதுசாரி கட்சிகள் மற்றும் பல அமைப்புகள் உட்பட — நடத்திய அமைதியான போராட்டங்களை மத்திய அரசு திட்டமிட்டு வன்முறை மூலம் அடக்கியதை PUCL வன்மையாகக் கண்டிக்கிறது. வாக்காளர் பட்டியலின் நம்பகத்தன்மை குறித்து கேள்வி எழுப்பிய குடிமக்களுக்கு பதில்கள் வழங்கப்படவில்லை; மாறாக, லத்திகள், காவல்துறை வாகனங்கள் மற்றும் தடுப்புக் காவல் முகாம்களே பதிலாகக் கிடைத்தன.

டெல்லி: முற்றுகையிடப்பட்ட தலைநகரம்

ஒரு போராட்டக்காரர் கூட ஒன்று கூடுவதற்கு சில நாட்களுக்கு முன்பே, மத்திய அரசு புதுடெல்லியை அறிவிக்கப்படாத ஊரடங்கு உத்தரவின் கீழ் உள்ள நகரமாக மாற்றியது. பிஎன்எஸ்எஸ் (BNSS) பிரிவு 163-ன் கீழ் தடையாணைகள் பிறப்பிக்கப்பட்டன. மத்திய உள்துறை செயலாளரின் ஒப்புதலுடன், ஜன்பத்-கர்தவ்யா பாதை சந்திப்பிலிருந்து 4 கி.மீ சுற்றளவில் 24 மணி நேரத்திற்கு மொபைல் இணைய சேவை முடக்கப்பட்டது. 40,000-க்கும் மேற்பட்ட காவல்துறையினர் குவிக்கப்பட்டு, ஏராளமான தடுப்புக் காவல் மையங்கள் தயார்நிலையில் வைக்கப்பட்டன. தலைநகர் முழுவதும் முக அடையாளம் காணும் அமைப்புகள் (facial recognition systems), ட்ரோன்கள், உடற்பயிற்சி கேமராக்கள் (body cameras) மற்றும் கூரை கண்காணிப்பாளர்கள் மூலம் கண்காணிக்கப்பட்டது — ‘போராட்டத்திற்கு வந்தார்கள்’ என்பதே ஒரே ‘குற்றம்’ எனக் கருதப்பட்ட குடிமக்கள் மீது பெருமளவிலான பயோமெட்ரிக் கண்காணிப்பு திருப்பப்பட்டது. டெல்லி பல்கலைக்கழக மாணவர்களுக்கு சேவை செய்யும் ஜிடிபி நகர் மற்றும் விஸ்வவித்யாலயா உட்பட மெட்ரோ நிலையங்கள் மூடப்பட்டன; 303 மெட்ரோ நிலையங்களில் 45 நிலையங்கள் மூடப்பட்டதாக உச்ச நீதிமன்றத்தில் சொலிசிட்டர் ஜெனரலே ஒப்புக்கொண்டார். மேலும், எவ்வித போக்குவரத்து அறிவிப்பும் இன்றி புதுடெல்லி மற்றும் நிஜாமுதீன் ரயில் நிலையங்கள் மூடப்பட்டன. இவையனைத்தும், மூடல் அறிவிப்புகளை "அளவுக்கு மீறியது" என்று குறிப்பிட்டதோடு, மெட்ரோ மற்றும் ரயில் சேவைகளுக்கு முழுமையான தடை இருக்கக்கூடாது என்று உத்தரவிட்ட 2026 அக்டோபர் 9 நாளிட்ட உச்ச நீதிமன்ற உத்தரவை மீறிச் செய்யப்பட்டுள்ளன.

டெல்லியில் பெருமளவிலான தடுப்புக் காவல் நடவடிக்கை

அக்டோபர் 10 அன்று டெல்லியில் சுமார் 7,000 பேர் தடுப்புக் காவலில் வைக்கப்பட்டதாகத் தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன. உச்ச நீதிமன்றத்திலிருந்து ஜந்தர் மந்தர் நோக்கிப் பேரணியாகச் சென்ற வழக்கறிஞர்கள், மூத்த வழக்கறிஞர் பி.வி. தினேஷ் உட்பட, உச்ச நீதிமன்றத்தின் கேட் சி வெளிப்புறத்திலிருந்து தங்களது கருப்பு அங்கிகளோடு அப்படியே அழைத்துச் செல்லப்பட்டனர்; பெண் வழக்கறிஞர்கள் பெயர்ப் பலகை அணியாத பெண் காவல்துறையினரால் கொடூரமாக நடத்தப்பட்டு காயமடைந்தனர். பொருளாதார நிபுணர் ஜான் டிரேஸ், யோகேந்திர யாதவ், கேரள முன்னாள் முதலமைச்சர் பினராயி விஜயன் உட்பட இடதுசாரி தலைவர்கள், பரஞ்சோய் குஹா தாகுர்தா மற்றும் பலர் தடுப்புக் காவலில் வைக்கப்பட்டனர். இதில் கவலையளிக்கும் விஷயம் என்னவென்றால், காவல்துறையினர் சிறுவர்களையும் குழந்தைகளையும் கூட தடுப்புக் காவலில் வைத்துத் தாக்கினர்.

பெரும்பாலான காவல் அதிகாரிகள் வேண்டுமென்றே பெயர்ப் பலகைகளையோ அல்லது பதவிச் சின்னங்களையோ அணியவில்லை — தண்டனையிலிருந்து தப்பிக்கும் நோக்கத்தோடு காவல்துறை தயாரிப்புடன் வந்ததற்கான தெளிவான சான்று இது. அதைவிட மோசமாக, 2026 ஜூலை 20 அன்றைப் போலவே, சிவிலியன் உடையில் இருந்த நபர்கள், லத்திகளுடனும் — சிலவற்றில் ஆணிகள் அடிக்கப்பட்டிருந்தன — காவல்துறையினருடன் சுதந்திரமாக நடமாடி, இளம் பெண்கள் உட்பட போராட்டக்காரர்களைத் தாக்கும் வீடியோக்கள் வெளியாகியுள்ளன. ஜூலை மாதத்தில் அவர்கள் மீது எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கப்படவில்லை; இப்போதும் எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கப்படவில்லை.

இது காவல்துறைப் பணி அல்ல; இது அரசு ஆதரவு பெற்ற ரவுடிசம் / சட்டத்தை கையில் எடுக்கும் வன்முறை (state-sponsored vigilantism) ஆகும்.

பாராளுமன்ற உறுப்பினருக்குக் கூட விலக்களிப்பில்லை

அக்டோபர் 11 அன்று, மாணவர்கள் மற்றும் இடதுசாரி அமைப்புகள் மீண்டும் போராட்டத்தைத் தொடங்கியபோது, கேரள மாநில மாநிலங்களவை உறுப்பினர் டாக்டர் ஜான் பிரிட்டாஸ், கன்னாட் பிளேஸ் அருகில் மத்திய பாதுகாப்புப் படையினரால் பலவந்தமாகத் தூக்கிச் செல்லப்பட்டு தடுப்புக் காவலில் வைக்கப்பட்டார். வாகனத்தின் இருக்கைக்கு அடியில் தள்ளப்பட்டு, முகம் கீழே அமுக்கப்பட்டு, தான் ஒரு எம்.பி. என்று கூறிய பிறகும் தாக்கப்பட்டதாக அவர் தெரிவித்துள்ளார். பின்னர் அவர் வீதியின் ஓரத்தில் வீசி எறியப்பட்டார்; காயமடைந்த அவர், நெஞ்சுப் பகுதி ஸ்கேன் பரிசோதனைக்காக ராம் மனோகர் லோஹியா மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளார். எஸ்.எஃப்.ஐ (SFI) அகில இந்தியத் தலைவர் ஆதர்ஷ் எம். சஜி இழுத்துச் செல்லப்பட்ட பிறகு நெற்றியில் ரத்தம் சொட்டக் காணப்பட்டார்; எஸ்.எஃப்.ஐ டெல்லி செயலாளர் சூரஜ் ஏலமன் மற்றும் ஏ.ஐ.எஸ்.எஃப் (AISF) தலைவர் தினேஷ் ஆகியோரும் தாக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது; சி.பி.ஐ (CPI) பொதுச் செயலாளர் டி. ராஜா மற்றும் ஆனி ராஜா ஆகியோரும் தடுப்புக் காவலில் வைக்கப்பட்டனர். தாக்குதல் நடத்தியவர்கள் மீது நடவடிக்கை எடுப்பதற்குப் பதிலாக, போராட்டக்காரர்கள் மீது டெல்லி காவலத்துறை 20 முதல் தகவல் அறிக்கைகளை (FIRs) பதிவு செய்துள்ளது.

நாடு தழுவிய வலைப்பின்னல்: ரயில்களில் இருந்து இழுத்து இறக்கப்பட்டு, வீடுகளில் சிறைவைக்கப்பட்டனர்

இந்த அடக்குமுறை போராட்டத்திற்கு சில நாட்களுக்கு முன்பே, டெல்லிக்கு வெகு தொலைவிலேயே தொடங்கிவிட்டது. அக்டோபர் 8 ஆம் தேதி இரவு, புனேவைச் சேர்ந்த இரு இளம் பெண்கள் உட்பட குறைந்தது 14 மாணவர்கள் இடார்சியில் கோவா எக்ஸ்பிரஸ் ரயிலில் இருந்து பலவந்தமாக இறக்கப்பட்டு பிஎன்எஸ்எஸ் பிரிவு 172-ன் கீழ் আটক வைக்கப்பட்டனர்; போபாலில் ரயிலில் இருந்து இறக்கப்பட்ட சுமார் 10 மாணவர்கள் பார்கதுல்லா பல்கலைக்கழகத்தில் அடைத்து வைக்கப்பட்டனர்; மற்றவர்கள் குவாலியரில் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டனர். மத்தியப் பிரதேசத்தில் ரயில்களில் இருந்து குறைந்தது 30 இளைஞர்கள் இறக்கிவிடப்பட்டனர், மேலும் டெல்லி செல்லவிருந்த குறைந்தது ஐந்து ரயில்கள் ரத்து செய்யப்பட்டன. அந்த இரண்டு பெண்களின் குடும்பத்தினரும் அவர்களைக் கண்டுபிடிப்பதற்காக மத்தியப் பிரதேச உயர் நீதிமன்றத்தில் ஆட்கொணர்வு (habeas corpus) மனு தாக்கல் செய்ய வேண்டியிருந்தது.

டெல்லி, உத்தரப் பிரதேசம் — அலகாபாத் (பிரயாக்ராஜ்), லக்னோ, காசியாபாத், சஹாரன்பூர், சுல்தான்பூர் — ராஜஸ்தான், மேற்கு வங்கம், சண்டிகர் மற்றும் முக்கியமாக வட மாநிலங்கள் முழுவதும், செயற்பாட்டாளர்கள், மாணவர் தலைவர்கள் மற்றும் எதிர்க்கட்சி ஊழியர்கள் தடுப்புக் காவலில் வைக்கப்பட்டனர் அல்லது வீடுகளுக்கு வெளியே காவல்துறையினர் நிறுத்தப்பட்டு வீட்டுச் சிறையில் வைக்கப்பட்டனர். குஜராத்தில், அகமதாபாத்தில் சாதாரண உடையில் சென்ற குற்றப் புலனாய்வுப் பிரிவு (Crime Branch) காவலர்கள், மாணவர்களிடமும் பேராசிரியர்களிடமும் "நீங்கள் டெல்லிக்குச் செல்கிறீர்களா?" என்று வீடு வீடாகச் சென்று கேட்டு, போராட்டம் நடத்த மாட்டோம் என்று கையெழுத்துப் படிவங்களைப் பெற்றனர்; செயற்பாட்டாளர் அஸ்வின் வகேலா மற்றும் அவரது தோழர்களை இரவு முழுவதும் தடுப்புக் காவலில் வைத்தனர்; மேலும் எஸ்.எஃப்.ஐ தலைவரும் கிராம சர்பஞ்சுகளுமான சதீஷா லேவாவை வீட்டுச் சிறையில் வைத்தனர்; அக்டோபர் 10 அன்று அகமதாபாத்தில் அமைதியாக ஒன்று கூட முயன்றதற்காக மட்டுமே சுமார் 100 மாணவர்கள், கல்வியாளர்கள், பத்திரிகையாளர்கள் மற்றும் செயற்பாட்டாளர்கள் தடுப்புக் காவலில் வைக்கப்பட்டனர்.

மும்பை: ‘வெள்ளையனே வெளியேறு’ போராட்டக் களத்திலேயே நூற்றுக்கணக்கானோர் தடுப்புக் காவலில்

அக்டோபர் 10 அன்று, இதே கோரிக்கைகளை வலியுறுத்தி ஆதரவுப் போராட்டம் நடத்தியதற்காக மும்பையில் சுமார் 700 பேர் தடுப்புக் காவலில் வைக்கப்பட்டனர் — 1942 இல் மகாத்மா காந்தி ‘வெள்ளையனே வெளியேறு’ அறைகூவல் விடுத்த அதே ஆகஸ்ட் கிராந்தி மைதானத்தில் சுமார் 200 பேர் задержаப்பட்டனர். அவர்களில் மகாத்மா காந்தியின் கொள்ளுப் பேரன் துஷார் காந்தி சுமார் எட்டு மணி நேரம் தடுப்புக் காவலில் வைக்கப்பட்டார்; நடிகர் இம்ரான் கான்; செயற்பாட்டாளர் ஃபீரோஸ் மிதிபோர்வாலா அவரது வீட்டிலிருந்து கைது செய்யப்பட்டார்; ஹுதாத்மா சவுக்கில் ‘ஹம் பாரத் கே லோக்’, சி.பி.ஐ(எம்) மற்றும் வஞ்சித் பகுஜன் ஆகாடி ஆகிய அமைப்புகளின் உறுப்பினர்களும் தடுப்புக் காவலில் வைக்கப்பட்டனர். பேஸ்மேக்கர் வைத்துள்ள ஒரு மூத்த குடிமகன், பெண் காவலர் ஒருவரால் இழுத்துத் தள்ளப்பட்டதாகக் குற்றம் சாட்டியுள்ளார். அனுமதி பெறப்படவில்லை என்ற காரணத்தைக் கூறி மும்பை காவலத்துறை இந்தத் தடுப்புக் காவல் நடவடிக்கைகளை நியாயப்படுத்தியதோடு, எஃப்.ஐ.ஆர்-களையும் பதிவு செய்து வருகிறது. தடுப்புக் காவலில் வைக்கப்பட்டவர்களில் பெரும்பாலோர் பின்னர் விடுவிக்கப்பட்டாலும், முதற்கட்டமாக அவர்களைத் தடுப்புக் காவலில் வைத்த செயலே கண்டனத்திற்குரியது.

அடக்குமுறை அக்டோபர் 10 உடன் நிற்கவில்லை; இன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை, அக்டோபர் 11, 2026 அன்றும் மும்பை சிவாஜி பூங்காவில் போராட்டக்காரர்கள் கூடியபோது, மும்பை காவல்துறையினரால் மேலும் 700 பேர் கைது/தடுப்புக் காவலில் வைக்கப்பட்டனர். காவல்துறையின் பயமுறுத்தும் தந்திரங்களால் பின்வாங்காத போராட்டக்காரர்கள், தங்களை அமைதியாக்க முடியாது என்றும் தங்களது ஜனநாயகப் போராட்டங்களை நிறுத்த மாட்டோம் என்றும் அறிவித்துள்ளனர்.

அடிப்படை உரிமையைப் பயன்படுத்துவதற்கு அமைதியான குடிமக்களுக்கு அரசின் அனுமதி தேவையில்லை என்பதை PUCL வலியுறுத்த விரும்புகிறது.

மத்திய அரசின் மறுப்பை அம்பலப்படுத்திய உச்ச நீதிமன்றம்

ஞாயிற்றுக்கிழமை, அக்டோபர் 11 அன்று அவசர விசாரணையாகக் கூடிய உச்ச நீதிமன்றம், தனது அக்டோபர் 9 நாளிட்ட உத்தரவை மீறியதற்காக நீதிமன்ற அவமதிப்பு வழக்குக்கான முதற்கட்ட ஆதாரங்கள் (prima facie case) இருப்பதாகக் கண்டறிந்தது. சுமார் 7,000 நபர்களின் சட்டவிரோதத் தடுப்புக் காவல் குறித்த ஆட்கொணர்வு மனு மீது நோட்டீஸ் அனுப்பியது. மேலும், அமைதியான, ஆயுதமற்ற கூட்டங்களைச் சட்டவிரோதமாகத் தடுப்புக் காவலில் வைக்கக் கூடாது; இணைய சேவைகள் தடையின்றி இயங்க வேண்டும்; தடுப்பு அரண்கள் மறுபரிசீலனை செய்யப்பட வேண்டும்; வழக்கறிஞர்கள், பத்திரிகையாளர்கள் மற்றும் தொழில்முறையாளர்கள் எவ்விதத்திலும் தடுக்கப்படக் கூடாது; மற்றும் உச்ச நீதிமன்ற வளாகத்திற்குள்ளேயே வைக்கப்பட்டிருந்த பிஎன்எஸ்எஸ் பிரிவு 163 அறிவிப்புப் பலகை உடனடியாக அகற்றப்பட வேண்டும் என்று உத்தரவிட்டது.

இத்தகைய உத்தரவே தேவைப்பட்டது என்பது நிர்வாகத் துறை எவ்வளவு தூரம் எல்லை மீறியுள்ளது என்பதைக் காட்டுகிறது. ஆயினும்கூட, அக்டோபர் 11 தாக்குதல்கள் நேரலைத் தொலைக்காட்சியில் வெளிப்பட்டுக்கொண்டிருந்த போதே, யாரும் சட்டவிரோதமாகத் தடுப்புக் காவலில் வைக்கப்படவில்லை என்று சொலிசிட்டர் ஜெனரல் மறுத்தார்.

1922 ஆம் ஆண்டு அகமதாபாத் நீதிமன்றத்தில் அளித்த வாக்குமூலத்தில் மகாத்மா காந்தி, "அன்பை சட்டத்தின் மூலம் உருவாக்கவோ அல்லது முறைப்படுத்தவோ முடியாது" என்றும், வன்முறையைத் தூண்டாதவரை ஒருவர் தன் அசம்மதியை "முழுமையாக வெளிப்படுத்த" சுதந்திரமாக இருக்க வேண்டும் என்றும் கூறினார். வாக்காளர் பட்டியல் குறித்த அமைதியான கேள்விகளுக்கு இணைய முடக்கம், பெருமளவிலான தடுப்புக் காவல் மற்றும் காவல் வாகனங்களில் தாக்குதல்கள் மூலம் பதிலளிக்கும் ஒரு அரசு, அரசியலமைப்பில் பதிந்துள்ள ஜனநாயக மதிப்பீடுகளைத் தான் பொருட்படுத்தவில்லை என்பதையே காட்டுகிறது.

உச்ச நீதிமன்றத்தின் மூக்கின் கீழேயே, அரசு இத்தகைய தறிகெட்டப் போக்கோடும் தப்பிக்கும் மனப்பான்மையோடும் செயல்படும் போது, அது ஒரு "போக்கிரி அரசு" (rogue state) போல நடந்து கொள்ளத் தொடங்குகிறது என்பதை நாங்கள் சுட்டிக்காட்ட விரும்புகிறோம்.

PUCL-ன் கோரிக்கைகள்:

1. டெல்லி, மும்பை, குஜராத், மத்தியப் பிரதேசம், உத்தரப் பிரதேசம் மற்றும் பிற இடங்களில் இன்னும் தடுப்புக் காவலில் அல்லது வீட்டுச் சிறையில் வைக்கப்பட்டுள்ள அனைவரையும் உடனடியாக விடுதலை செய்ய வேண்டும்; அமைதியான போராட்டக்காரர்கள் மீதான அனைத்து எஃப்.ஐ.ஆர்-களையும் திரும்பப் பெற வேண்டும்; மற்றும் அனைத்து உத்தரவுகளையும் — பிஎன்எஸ்எஸ் பிரிவு 163, இணைய முடக்கம், மெட்ரோ மற்றும் ரயில் மூடல்கள் — அவற்றுக்கான சட்டப்பூர்வ காரணங்களுடன் பகிரங்கப்படுத்த வேண்டும்.

2. எம்.பி டாக்டர் ஜான் பிரிட்டாஸ், மாணவர் தலைவர்கள் மற்றும் வழக்கறிஞர்களைத் தாக்கிய காவலர்கள் மீதும், ஜூலை 20 மற்றும் அக்டோபர் 10 ஆகிய தேதிகளில் போராட்டக்காரர்களைத் தாக்கிய சிவிலியன் உடையில் இருந்த நபர்கள் மீதும் எஃப்.ஐ.ஆர் பதிவு செய்து வழக்குத் தொடர வேண்டும்; அரசியல் தலைமைகள் உட்பட முழு அதிகாரச் சங்கிலியின் பொறுப்பையும் நிர்ணயிக்கும் காலவரம்பிற்குட்பட்ட நீதி விசாரணை நடத்தப்பட வேண்டும்.

3. அமைதியான போராட்டக்காரர்களுக்கு எதிராக முக அடையாளம் காணும் தொழில்நுட்பம் (facial recognition) மற்றும் இதர பெருமளவிலான கண்காணிப்புகளைப் பயன்படுத்துவதை நிறுத்த வேண்டும், அதன் சட்டப்பூர்வ அடிப்படையை வெளிப்படுத்த வேண்டும், மற்றும் சேகரிக்கப்பட்ட அனைத்து தரவுகளையும் அழித்து அதற்கான சரிபார்ப்பை உச்ச நீதிமன்றத்தில் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

4. போராட்டப் பணியில் உள்ள அனைத்து காவலர்கள் மற்றும் மத்திய படை வீரர்களும் கட்டாயம் பெயர்ப்பலகை மற்றும் பதவிச் சின்னங்களை அணிவதைக் கடுமையாக அமல்படுத்த வேண்டும், மற்றும் கைது மற்றும் தடுப்புக் காவல் தொடர்பான அனைத்து சட்டப்பூர்வப் பாதுகாப்புகளையும் முழுமையாகப் பின்பற்ற வேண்டும்.

5. கருத்து வேறுபாடுகளையும் எதிர்ப்புகளையும் நசுக்குவதற்கான கருவிகளாக இணைய சேவை முடக்கம், ரயில்கள் ரத்து, மெட்ரோ மற்றும் போக்குவரத்து மூடல்கள் மற்றும் தடையாணைகளைப் பயன்படுத்துவதை முடிவுக்குக் கொண்டுவர வேண்டும்; மேலும் 2026 அக்டோபர் 9 மற்றும் 11 நாளிட்ட உச்ச நீதிமன்றத்தின் உத்தரவுகளை முழுமையாகப் பின்பற்ற வேண்டும்.

எங்களது அடிப்படை உரிமைகளின் விழிப்புமிக்கக் காவலர்களான (sentinels on the qui vive) உச்ச நீதிமன்றத்தையும் உயர் நீதிமன்றங்களையும், அக்டோபர் 13 அன்று இவ்வழக்கு விசாரணைக்கு வரும்போது மத்திய அரசையும் அதன் படைகளையும் பொறுப்பேற்க வைக்க வேண்டும் என்று கேட்டுக்கொள்கிறோம்.

தடுப்புக் காவலில் வைக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு நூறு பேருக்கும் பதிலாக, ஆயிரக்கணக்கில் திரண்டு வந்த இளைஞர்களின் தைரியத்தை PUCL போற்றுகிறது.

சரத்துகள் 19(1)(a), 19(1)(b) மற்றும் 21 இன் கீழ் பேசுவதற்கும், ஒன்று கூடுவதற்கும், கருத்து வேறுபாடு தெரிவிப்பதற்குமான அவர்களின் உரிமை அரசின் கொடை அல்ல — அது ஒருபோதும் விட்டுக் கொடுக்கப்படாது.

கவிதா ஸ்ரீவாஸ்தவா தலைவர், PUCL

டாக்டர் வி. சுரேஷ் பொதுச் செயலாளர், PUCL

https://countercurrents.org/2026/10/pucl-condemns-the-brutal-clampdown-on-peaceful-protest-in-delhi-and-across-the-country/

=========================================

 

16
டெல்லியில் மேற்கொள்ளப்பட்ட 'ஆப்பரேஷன் ஃபோர்ட்ரஸ்' (Operation Fortress) நடவடிக்கை எதை உணர்த்துகிறது?

சிஜேபி (CJP) அமைப்பினால் ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட போராட்டத்தை ஒடுக்குவதற்கு பா.ஜ.க அரசு மேற்கொண்ட முன்னோடியில்லாத, கொடூரமான மற்றும் கடுமையான நடவடிக்கைகள் சில அவசரக் கேள்விகளை எழுப்புகின்றன. ஏற்கனவே பொதுவெளியில் உலா வரும் தகவல்களை மீண்டும் இங்கு விவரிப்பதில் எந்தப் பயனும் இல்லை.

அரசியலமைப்பு வழங்கியுள்ள உத்தரவாதங்களைத் தவிர, அரசின் எந்தவொரு கொள்கை, நடவடிக்கை அல்லது நிலைப்பாட்டிற்கு எதிராகவும் போராட்டம் நடத்த இந்த நாட்டின் குடிமக்களுக்கு மீற முடியாத உரிமை உண்டு என்பதை உச்ச நீதிமன்றம் தெளிவாகக் குறிப்பிட்டுள்ளது.

மக்களின் கூட்டமோ அல்லது அமைப்போ வன்முறையிலோ அல்லது ஆபத்தான முறையில் சட்டம்-ஒழுங்கைச் சீர்குலைக்கும் செயல்களிலோ ஈடுபடும் போது, அதைக் கட்டுப்படுத்த அரசுக்கு முழு உரிமை உள்ளது. ஆனால், அந்தப் போராட்டத்தையே முற்றிலுமாக ஒடுக்குவதையோ அல்லது மக்களின் அடிப்படைப் போராட்ட உரிமையை மறுப்பதையோ அரசியலமைப்புச் சட்டம் ஒருபோதும் அனுமதிக்காது.

பொதுமக்களின் போராட்டங்களை ராணுவப் பாணியில் ஒடுக்குவது நியாயமானதுதானா என்பது குறித்து தீர்ப்பளிக்குமாறு இந்தச் சூழலில் உச்ச நீதிமன்றத்தை வலியுறுத்த வேண்டியிருக்கலாம். கைக்கொள்ளப்பட்ட அனைத்து நடவடிக்கைகளும் போராட்ட உரிமையையே சர்வாதிகாரப் போக்கில் மறுப்பதாகவே வெளிப்படுகின்றன.

இரண்டாவதாக, அரசிற்கும் பொதுமக்களுக்கும் இடையே பார்வையில் பெரும் வேறுபாடு நிலவுகிறது; இதுவே நிகழ்வுகள் குறித்த எதிரெதிர் புரிதல்களுக்கு வழிவகுக்கிறது.

அரசு எடுத்த கட்டுக்கடங்காத விசித்திரமான நடவடிக்கைகள் அதன் சர்வாதிகார மனப்பான்மையையே வெளிப்படுத்துகின்றன என்று பொதுமக்களும் ஜனநாயக ஊடகங்களும் நம்பும் வேளையில், போராட்டத்தை இரக்கமின்றி ஒடுக்கியது அரசின் வல்லமையைக் காட்டுகிறது என்றே அரசு மற்றும் அதன் ஆதரவாளர்கள் கருதுகின்றனர்.

சுருங்கச் சொன்னால், இவை இரண்டும் முற்றிலும் எதிரெதிரான பார்வைகளாகும். சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி இதன் மையக்கருத்து என்னவெனில், நம் நாடு இன்னமும் செயல்படும் ஜனநாயக நாடாகவே இருக்கிறது என்று பொதுமக்கள் நினைத்துக்கொண்டிருக்கும் வேளையில், அரசின் பாசிச உருமாற்றம் ஏற்கனவே நடந்து முடிந்துவிட்டது என்றும், இதுபோன்ற அடக்குமுறை யுக்திகள் இயல்பானவையே என்றும் ஆளுங்கட்சியும் அரசும் உறுதியாக நம்புகின்றன.

https://countercurrents.org/2026/10/what-does-operation-fortress-in-delhi-portend/

====================================

 

17
இந்தியாவில் தேர்தல் நேர்மையைக் கண்காணிக்கவும், க்யானேஷ் குமாரின் சர்வதேச IDEA தலைமைப் பொறுப்பை மறுபரிசீலனை செய்யவும் சர்வதேச IDEA அமைப்பிற்கு வேண்டுகோள்

பெறுநர்:

டாக்டர் கெவின் காசாஸ்-சமோரா,

பொதுச்செயலாளர்,

சர்வதேச ஜனநாயகம் மற்றும் தேர்தல் உதவி நிறுவனம் (International IDEA),

ஸ்டாக்ஹோம், ஸ்வீடன்.

மின்னஞ்சல்: k.casas-zamora@idea.int

நகல்:

தலைவர் மற்றும் உறுப்பினர்கள், ஆலோசகர்கள் வாரியம், சர்வதேச IDEA.

மின்னஞ்சல்: board@idea.int

பொருள்: சர்வதேச IDEA அமைப்பின் தலைமைப் பொறுப்பிலிருந்து திரு. க்யானேஷ் குமாரை நீக்குவதற்கும், இந்தியாவில் தேர்தல் நேர்மையை சுயேச்சையாகக் கண்காணிப்பதற்குமான கோரிக்கை.

அன்புள்ள டாக்டர் காசாஸ்-சமோரா அவர்களுக்கு,

வாக்காளர் பட்டியலிலிருந்து லட்சக்கணக்கான மக்கள் நீக்கப்பட்டதற்கும், தேர்தல் நிர்வாகத்தில் ஏற்பட்டுள்ள கடுமையான அநீதிகள் மற்றும் முறைகேடுகள் குறித்த புகார்கள் அதிகரித்து வருவதற்கும் எதிராக இந்தியா பெரும் ஜனநாயகப் போராட்டங்களைக் கண்டுவருகிறது. தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் திரு. க்யானேஷ் குமார் மற்றும் அவரை உறுதியாக ஆதரிக்கும் மோடி அரசின் ராஜினாமாவைக் கோரி மக்கள் திரளாக டெல்லியை நோக்கிச் சென்று கொண்டிருக்கிறார்கள். அக்டோபர் 10 அன்று, டெல்லியில் நடைபெறவிருந்த மிகப்பெரிய ஆர்ப்பாட்டத்திற்கு முன்னதாக அதிகாரிகள் முன்எப்போதும் இல்லாத பாதுகாப்புக் கட்டுப்பாடுகளை விதித்து, போராட்டக்காரர்களைக் கைது செய்தனர்; மேலும் தன்னிச்சையாகக் கைது செய்யப்பட்டவர்களை விடுவிக்க வேண்டும் என்று ஐ.நா மனித உரிமைகள் கவுன்சில் அழைப்பு விடுத்த போதிலும், ஜனநாயக ரீதியாகப் போராடுபவர்கள் மீது அரசு தொடர்ந்து தாக்குதல்களை நடத்தி வருகிறது. எதிர்க்கட்சி எம்பிக்கள் அனைவரும் திரண்டு நடத்திய அமைதியான போராட்டமும் அரசாங்கத்தால் வன்முறை முறையில் அடக்கப்பட்டது. நாட்டின் ஜனநாயகத்தைப் பாதுகாக்க ஒப்படைக்கப்பட்ட அமைப்பின் மீது பொதுமக்களுக்கு நம்பிக்கை இழந்துவிட்டதை இந்தப் போராட்டங்கள் வெளிப்படுத்துகின்றன.

வாக்காளர் பட்டியல் திருத்தத்தின் அளவு அசாதாரணமானது. நாடு முழுவதிலும் உள்ள வரைவு வாக்காளர் பட்டியலிலிருந்து 13 கோடிக்கும் அதிகமான (130 மில்லியன்) மக்கள் நீக்கப்பட்டுள்ளனர்—இது 180-க்கும் மேற்பட்ட நாடுகளின் தனித்தனி மக்கள் தொகையை விட அதிகம். இறந்தவர்கள் மற்றும் போலி வாக்காளர்களை நீக்குவதே இந்தப் பணியின் நோக்கம் என்று திரு. க்யானேஷ் குமார் கூறுகிறார். ஆனால், நீக்கப்பட்டவர்களின் எண்ணிக்கை, பின்பற்றப்பட்ட நடைமுறைகள் மற்றும் தங்களது பெயர்களை மீண்டும் சேர்க்க முயலும் குடிமக்கள் எதிர்கொள்ளும் தடைகள் ஆகியவை வாக்களிக்கும் உரிமையைப் பாதுகாப்பது குறித்த கடுமையான கேள்விகளை எழுப்புகின்றன. இந்தப் பணி வாக்காளர் பட்டியலிலிருந்து லட்சக்கணக்கான முஸ்லிம்களை நீக்கியுள்ளதாகக் கூறப்படும் புகார்களை பிரிட்டனின் தி டெலிகிராஃப் (The Telegraph) நாளிதழும் செய்தி வெளியிட்டுள்ளது. ஆவணப் புலனாய்வுகள், அதிகாரப்பூர்வ பதிவுகள், நீதித்துறை நடவடிக்கைகள் மற்றும் அனுபவமிக்க தேர்தல் நிர்வாகிகள் மற்றும் நீதிபதிகளின் விமர்சனங்கள் மூலம் இந்தக் கவலைகள் உறுதிப்படுத்தப்படுகின்றன.

எனவே, 2026-ஆம் ஆண்டிற்கான சர்வதேச IDEA அமைப்பின் உறுப்பினர் நாடுகளின் கவுன்சில் தலைவராக க்யானேஷ் குமார் தொடர்வதை அவசரமாக மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டும் என்றும், இந்தியாவின் தேர்தல் முறையை சுயேச்சையாக மதிப்பீடு செய்யத் தொடங்க வேண்டும் என்றும் சர்வதேச IDEA அமைப்பைக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

1. கடுமையான தேர்தல் முறைகேடுகளுக்கான சான்றுகள்

சிறப்பு தீவிர திருத்தம் (SIR) தொடர்பான முடிவுகள் மற்றும் நடைமுறைகளுக்கு, பத்து மாத காலத்தில் குறைந்தது 14 சந்தர்ப்பங்களில் மற்ற இரு தேர்தல் ஆணையர்களான சுக்பீர் சிங் சந்து மற்றும் விவேக் ஜோஷி ஆகியோர் முறைப்படி எதிர்ப்பு தெரிவித்தனர் என்று தி இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் (The Indian Express) மேற்கொண்ட புலனாய்வு அறிக்கை தெரிவிக்கிறது. சட்டப்பூர்வ வாக்காளர் பதிவு நடைமுறைகளில் மாற்றங்கள், வாக்காளர் பட்டியல் தரவுகளை மத்திய மயமாக்குதல் மற்றும் அவர்களின் அறிவோ அல்லது ஒப்புதலோ இன்றி எடுக்கப்பட்ட முடிவுகள் ஆகியவை அவர்களின் கவலைகளில் அடங்கும் என்று கூறப்படுகிறது. சிவில் சமூகமும் எதிர்க்கட்சிகளும் நீண்டகாலமாகக் கூறிவந்த குற்றச்சாட்டுகளை இது உறுதிப்படுத்தியுள்ளது.

முன்னாள் தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் எஸ்.ஒய். குரேஷி, இந்த பிரம்மாண்டமான நீக்கங்களை "தர்க்கமற்றவை, நியாயமற்றவை, தன்னிச்சையானவை மற்றும் தீங்கிழைப்பவை" என்று வர்ணித்துள்ளார். உள்நாட்டு எதிர்ப்புகள் குறித்த தகவல்கள் பற்றி கருத்து தெரிவித்த முன்னாள் தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் ஓம் பிரகாஷ் ராவத், இந்த வெளிப்பாடுகள் மிகவும் தீவிரமானவை என்றும், படிவம் 6-ல் செய்யப்பட்ட மாற்றங்கள் தவறானவை மற்றும் சட்டவிரோதமானவை என்றும் வகைப்படுத்தியுள்ளார்.

குறிப்பாக, வாக்காளர் பட்டியலில் பெயர் சேர்ப்பதற்கான சட்டப்பூர்வ விண்ணப்பமான படிவம் 6-ஐச் சுற்றியுள்ள சர்ச்சை மிகவும் கவலையளிக்கிறது. சட்டப்பூர்வ படிவம் பரிந்துரைக்கப்பட்ட விதி உருவாக்கும் முறையின் மூலம் திருத்தப்படவில்லை என்றாலும், விண்ணப்பதாரர்கள் அல்லது அவர்களின் பெற்றோர்கள் முந்தைய SIR பட்டியலில் சேர்க்கப்பட்டிருப்பது பற்றிய தகவல்களைக் கோரும் கூடுதல் இணையவழி அறிவிப்பை இந்திய தேர்தல் ஆணையம் (ECI) அறிமுகப்படுத்தியது. பின்னர் இந்த மாற்றத்திற்கு உச்ச நீதிமன்றம் ஒப்புதல் அளித்ததாக இந்திய தேர்தல் ஆணையம் சித்தரித்தது. மாற்றியமைக்கப்பட்ட படிவத்திற்கு நீதிமன்றம் ஒப்புதல் அளிக்கவில்லை என்பதைத் தலைமை நீதிபதி சூர்யா காந்த் தெளிவுபடுத்தியதுடன், இந்த மாற்றத்தின் சூழ்நிலைகள் பரிசீலிக்கப்பட வேண்டும் என்றும் சுட்டிக்காட்டினார். வாக்காளர் பதிவு நடைமுறைகளில் சர்ச்சைக்குரிய மற்றும் கடுமையான விளைவுகளை ஏற்படுத்தும் ஒரு மாற்றத்திற்குச் சட்டப்பூர்வ அங்கீகாரம் அளிப்பதற்காக உச்ச நீதிமன்றத்தின் அதிகாரத்தைப் பொய்யாகக் குறிப்பிடுவது மிகவும் தீவிரமான விஷயமாகும்.

மேற்கு வங்கத்தில், வாக்காளர் பட்டியலிலிருந்து சுமார் 90 லட்சம் (9 மில்லியன்) பெயர்கள் நீக்கப்பட்டுள்ளன. பாதிக்கப்பட்டவர்களில் மிகச்சிறிய பகுதியினரே மேல்முறையீடு செய்துள்ளனர் என்பதையும், அந்த நேரத்தில் தீர்க்கப்பட்ட மேல்முறையீடுகளில் சுமார் 93 சதவீதம் வாக்காளர்களுக்கு சாதகமாகத் தீர்க்கப்பட்டுள்ளன என்பதையும் முன்னாள் உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதி ரொஹிண்டன் ஃபாலி நரிமன் சுட்டிக்காட்டினார். நீக்கப்பட்ட பல குடிமக்களுக்கு தங்களின் நீக்கத்தை எதிர்த்துப் போராடத் தேவையான வளங்களோ அல்லது நீதியை அணுகும் வாய்ப்போ இல்லாமல் இருக்கலாம் என்று அவர் எச்சரித்தார்.

மேல்முறையீடுகளை விசாரிக்க உச்ச நீதிமன்றம் தீர்ப்பாயங்களை ஏற்பாடு செய்த பிறகும் சிரமங்கள் தொடர்கின்றன. அறிவிப்புகள், ஆவணங்கள் சமர்ப்பித்தல், விசாரணைகள் மற்றும் நீக்கப்பட்ட வாக்காளர்களை மீண்டும் சேர்த்தல் ஆகியவற்றைப் பாதிக்கும் சிக்கல்கள் உட்பட இந்திய தேர்தல் ஆணையத்தின் டிஜிட்டல் போர்ட்டலில் உள்ள தீவிர குறைபாடுகளைத் தீர்ப்பாய நீதிபதிகள் கண்டறிந்துள்ளதாக தி இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் செய்தி வெளியிட்டுள்ளது.

உத்தரப் பிரதேசத்தில், வரைவுப் பட்டியல் வெளியிடுவதற்கு முன்பு 16.18 லட்சம் படிவம் 6 விண்ணப்பங்கள் சேகரிக்கப்பட்டதாகவும், ஆனால் அந்த விண்ணப்பங்களின் தனிப்பட்ட விவரங்கள் மற்ற விண்ணப்பங்களைப் போலப் பகிரங்கமாகக் கிடைக்கப் பெறவில்லை என்றும் தி ரிப்போர்ட்டர்ஸ் கலெக்டிவ் (The Reporters’ Collective) தெரிவித்துள்ளது. இந்திய தேர்தல் ஆணையத்தின் அறிவுறுத்தல்களின்படி வீடுகளுக்குச் சென்று சரிபார்க்கும் பணியின் போது விண்ணப்பங்கள் சேகரிக்கப்பட்டதாகக் கூறி உத்தரப் பிரதேச முதன்மைத் தேர்தல் அதிகாரி இந்த நடைமுறையை நியாயப்படுத்தினார். இந்த முரண்பாடும், பரஸ்பர விளக்கங்களும் விண்ணப்பங்கள் மற்றும் அதன் விளைவாகச் செய்யப்பட்ட சேர்க்கைகள் குறித்த வெளிப்படையான, சுயேச்சையாகச் சரிபார்க்கக்கூடிய கணக்குப்பதிவைக் கோருகின்றன.

திரு. க்யானேஷ் குமார் இந்தியாவின் தேர்தல் முறையை மோசமாகப் பாதித்துள்ளார்.

2. அரசியலமைப்பு மற்றும் சர்வதேச முக்கியத்துவம்

இந்தியாவின் சட்ட மற்றும் தேர்தல் அமைப்புகளின் முக்கிய உறுப்பினர்களால் இந்தக் கவலைகள் அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளன.

உச்ச நீதிமன்றத்தின் மிகவும் மதிக்கப்படும் தற்போதைய நீதிபதியான உஜ்ஜல் புயான், குடிமக்களின் உரிமைகளைப் பெருமளவில் பறிக்கும் எந்தவொரு நடைமுறையும் தன்னிச்சையானது மற்றும் அரசியலமைப்பு உத்தரவாதங்களை மீறுவதாகும் என்று கூறியுள்ளார். தேர்தல் ஆணையம் இந்த முறையில் செயல்படும் போது வாக்களிக்கும் உரிமை பெரும் ஆபத்தில் உள்ளது என்று உச்ச நீதிமன்றத்தின் புகழ்பெற்ற ஓய்வுபெற்ற நீதிபதி நரிமன் எச்சரித்துள்ளார். முன்னாள் தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர்களான குரேஷி மற்றும் ராவத் ஆகியோர் SIR மற்றும் அதன் நடைமுறைகள் குறித்துத் தனித்தனியாகத் தீவிர கவலைகளைத் தெரிவித்துள்ளனர்.

சர்வதேச அளவிலான கண்காணிப்பும் வெளிப்பட்டுள்ளது. 2026 மே 1 அன்று, மனித உரிமைகள் கவுன்சிலின் சிறப்பு நடைமுறைகளின் கீழ் செயல்படும் ஐ.நா மனித உரிமை நிபுணர்கள், வாக்காளர் பட்டியலிலிருந்து லட்சக்கணக்கான பெயர்கள் பெருமளவில் நீக்கப்பட்டது குறித்தும், குறிப்பாக சிறுபான்மையின சமூகங்கள் மீது அது ஏற்படுத்தக்கூடிய தாக்கங்கள் குறித்தும் கவலை எழுப்பியதுடன், இந்திய அதிகாரிகளிடம் தகவல்களையும் கோரினர். வாக்காளர் பட்டியல் திருத்தத்தின் விளைவுகள் சர்வதேச மனித உரிமைகள் கவலைக்குரிய விஷயமாக மாறியுள்ளதை இது காட்டுகிறது.

இந்த முன்னேற்றங்கள் ஆளும் கட்சியான பாஜக, அதன் தாய் அமைப்பான நூற்றாண்டைக் கடந்த ராஷ்ட்ரீய ஸ்வயம்சேவக் சங் மற்றும் இரண்டாம் உலகப் போருக்கு முந்தைய இத்தாலிய மற்றும் ஜெர்மன் தேசியவாதத்தால் ஈர்க்கப்பட்ட அவர்களின் பெரும்பான்மைவாத இந்துத்துவத் திட்டம் ஆகியவற்றின் பரந்த அரசியல் பின்னணியில் பார்க்கப்பட வேண்டும். லூனா செபாஸ்டியனின் 'ஃபாசிசம் இன் இந்தியா: ரேஸ், காஸ்ட், அண்ட் இந்துத்துவா' (Fascism in India: Race, Caste, and Hindutva) உள்ளிட்ட கல்விப் புலமைசார் ஆராய்ச்சிகள், பன்மைத்துவம் மற்றும் ஜனநாயக நிறுவனங்களில் இந்த அரசியல் திட்டத்தின் தாக்கங்களை ஆராய்கின்றன.

இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் மற்றும் உலகளாவிய மனித உரிமைகள் பிரகடனத்திற்கு இணங்க, மதம், சாதி, மொழி அல்லது அரசியல் கருத்து வேறுபாடின்றி, இந்தியாவின் தேர்தல் நிர்வாகம் சமமான குடியுரிமையையும் அரசியல் பங்கேற்பையும் தொடர்ந்து பாதுகாக்குகிறதா என்பதுதான் சர்வதேச IDEA முன் உள்ள கேள்வியாகும்.

மக்களாட்சி ஆட்சியின் தலைகீழ் மாற்றமே ஆபத்தாகும்—மக்கள் தங்களின் அரசாங்கத்தைச் சுதந்திரமாகத் தேர்ந்தெடுப்பதற்குப் பதிலாக, ஒரு நாடு தன் மக்கள்தொகையைத் தேடுவதும், ஒரு அரசாங்கம் தன் மக்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதும்தான் அந்த ஆபத்து.

அரசியலமைப்பு நிர்ணய சபையில் டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர் விடுத்த எச்சரிக்கைகள் இந்த நெருக்கடிக்கு மிகவும் பொருத்தமானவை. 1949 ஜூன் 15 அன்று, "ஒரு உள்ளூர் அரசாங்கத்தின் பாரபட்சம் அல்லது ஓர் அதிகாரியின் தன்னிச்சையான விருப்பத்தின் காரணமாக" தகுதியுள்ள எந்தவொரு குடிமகனும் வாக்காளர் பட்டியலிலிருந்து விலக்கப்படக்கூடாது என்று அவர் வலியுறுத்தினார்; இது ஜனநாயக அரசாங்கத்தின் வேர்களையே தாக்கும் என்று எச்சரித்தார். ஜூன் 16 அன்று, தேர்தல் ஆணையர்களின் நியமனம் குறித்து விவாதிக்கையில், "ஒரு முட்டாள், ஒரு ஏமாற்றுக்காரன் அல்லது நிர்வாகத்தின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் இருக்கக்கூடிய ஒரு நபரை" நியமிப்பதற்கு எதிராக அரசியலமைப்புப் பாதுகாப்பு எதுவும் இல்லை என்பதை அவர் ஒப்புக்கொண்டார்.

3. சட்டத்தின் மூலம் தேர்தல் ஆணையத்தின் சுதந்திரம் பலவீனப்படுத்தப்பட்டுள்ளது

தேர்தல் ஆணையத்தின் மீது நிர்வாகத்தின் செல்வாக்கிற்கு எதிரான பாதுகாப்புகளைப் பலவீனப்படுத்திய சட்ட மாற்றங்களால் இந்த நிறுவனப் பிரச்சினை மேலும் அதிகரித்துள்ளது.

தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் மற்றும் பிற தேர்தல் ஆணையர்கள் சட்டம், 2023, தேர்வுக் குழுவில் இந்தியத் தலைமை நீதிபதிக்கு பதிலாகப் பிரதமரால் பரிந்துரைக்கப்பட்ட மத்திய அமைச்சரவை அமைச்சரை நியமித்தது. இந்தக் குழுவில் இப்போது பிரதமர், மக்களவை எதிர்க்கட்சித் தலைவர் மற்றும் பிரதமரால் பரிந்துரைக்கப்பட்ட மத்திய அமைச்சரவை அமைச்சர் ஆகியோர் இடம்பெற்றுள்ளனர். இந்த மாற்றம் நீதித்துறையைத் தேர்வு நடைமுறையிலிருந்து நீக்கி, குழுவில் உள்ள மூன்று இடங்களில் இரண்டை அரசாங்கத்திற்கு வழங்கி, நியமனங்களை முற்றிலுமாக அரசாங்கத்தின் விருப்பத்தை சார்ந்ததாக மாற்றியது.

தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் மற்றும் இரு தேர்தல் ஆணையர்களுக்கும் தங்களின் அதிகாரப்பூர்வ கடமைகளைச் செய்யும்போது செய்யப்பட்ட செயல்கள் அல்லது பேசப்பட்ட வார்த்தைகள் தொடர்பாக சிவில் மற்றும் குற்றவியல் நடவடிக்கைகளிலிருந்து விலக்கு அளிக்கும் வகையையும் இந்தச் சட்டம் அறிமுகப்படுத்தியது. பிரிவு 16, அந்த விதியில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள சூழ்நிலைகளில் எந்தவொரு நீதிமன்றமும் இதுபோன்ற வழக்குகளை விசாரிக்கவோ அல்லது தொடரவோ கூடாது என்று வழங்குகிறது. நிர்வாகத்துறை தீர்க்கமான பெரும்பான்மையைக் கொண்டுள்ள ஒரு நியமன நடைமுறையோடு இத்தகைய பாதுகாப்பு இணையப் போது அது தீவிரமான கவலைகளை எழுப்புகிறது. நிறுவனச் சுதந்திரத்தைப் பாதுகாப்பது என்ற பெயரில் பொறுப்புக்கூறலைத் தியாகம் செய்யக் கூடாது.

எதிர்க்கட்சி எம்பிக்கள் பெருமளவில் நாடாளுமன்றத்தில் இருந்து இடைநீக்கம் செய்யப்பட்டிருந்த 2023 டிசம்பரில் இந்த மாற்றங்கள் இயற்றப்பட்டன. தேர்தல் அமைப்பின் சுதந்திரத்தில் இத்தகைய பாரதூரமான தாக்கங்களை ஏற்படுத்தும் ஒரு சட்டப் பூர்வ நடவடிக்கை, நாடாளுமன்ற ஆய்வு மற்றும் எதிர்க்கட்சிகளின் பங்கேற்பு கடுமையாகக் குறைக்கப்பட்ட சூழ்நிலையில் நிறைவேற்றப்பட்டது.

சட்டத்தின் மூலம் தேர்வு நடைமுறையின் நேர்மையைப் பலவீனப்படுத்துவதும், தேர்தல் ஆணையர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட விலக்கும், கொல்லைப்புற வழியாக ஒரு மதசார்பு ஆட்சியைக்கொண்டு வருவதற்காக இந்தியாவின் காலத்தால் சோதிக்கப்பட்ட தேர்தல் அரசியலை அழிப்பதற்கான பாதையை அமைத்தன.

4. மின்னணு வாக்குப்பதிவு மற்றும் எண்ணுதல் தொடர்பான குற்றச்சாட்டுகளுக்கு சுயேச்சையான பரிசீலனை தேவை

வாக்காளர் பட்டியலைச் சுற்றியுள்ள கவலைகளுடன், மின்னணு வாக்குப்பதிவு, வாக்குப்பதிவு சதவீதப் பதிவு மற்றும் வாக்கு எண்ணிக்கை தொடர்பான ஆதாரப்பூர்வமான குற்றச்சாட்டுகளும் எழுந்துள்ளன.

2024 மக்களவைத் தேர்தல் குறித்த 'வோட் ஃபார் டெமாக்ரசி' (Vote for Democracy) அறிக்கை, அதிகாரப்பூர்வ தேர்தல் ஆணையத் தரவுகளை ஆய்வு செய்து, பதிவானதாகக் கூறப்படும் EVM வாக்குகளுக்கும் வாக்கு எண்ணிக்கையின் போது பெறப்பட்ட வாக்குகளுக்கும் இடையே உள்ள முரண்பாடுகள், வாக்குப்பதிவுக்குப் பிறகு அறிக்கையிடப்பட்ட வாக்குப்பதிவு சதவீதத்தில் ஏற்பட்ட விளக்கப்பட்ட முடியாத உயர்வுகள் மற்றும் இறுதிப் புள்ளிவிவரங்களை வெளியிடுவதில் உள்ள முறைகேடுகளைக் கண்டறிந்துள்ளது. வாக்கு எண்ணிக்கை நடைமுறைகள் மற்றும் தேர்தல் அதிகாரிகளின் நடத்தைகள் குறித்துக் கேள்விகள் எழுப்பப்பட்ட குறிப்பிட்ட தொகுதிகளையும் இது ஆய்வு செய்தது.

முறைகேடு நடந்துள்ளது என்று வெறுமனே கூறுவதற்குப் பதிலாக, இந்த அறிக்கை புள்ளிவிவர அட்டவணைகள் மற்றும் தொகுதி அளவிலான பகுப்பாய்வுகளை வழங்குகிறது. இதன் முடிவுகள் சுயேச்சையான சரிபார்ப்பு தேவைப்படும் குற்றச்சாட்டுகளாகவே இருக்கின்றன. வெளிப்படையான, சுயேச்சையான தொழில்நுட்பத் தணிக்கைக்குத் தொடர்புடைய பதிவுகளைத் தேர்தல் ஆணையம் கிடைக்கச் செய்ய வேண்டும். ஆளும் கட்சிக்கு சாதகமாக கையாளுதல் செய்யப்பட்டுள்ளதாகக் கூறப்படும் EVM அமைப்பின் மீது மக்கள் பெரும் நம்பிக்கை இழந்துள்ளனர்.

5. இந்தியாவின் தேர்தல் முறையை சுயேச்சையாகக் கண்காணித்தல்

வாக்காளர் பதிவு மற்றும் பட்டியல் திருத்தம் முதல் வாக்குப்பதிவு, வாக்கு எண்ணிக்கை, முடிவுகள் அறிவிப்பு மற்றும் தேர்தலுக்குப் பிந்தைய புகார்களைத் தீர்ப்பது வரை இந்தியாவின் தேர்தல் முறையை மதிப்பீடு செய்ய, இந்தியாவில் உள்ள பல்வேறு அரசியல் கட்சிகள், நம்பகமான இந்திய சிவில் சமூக அமைப்புகள், தேர்தல் நிபுணர்கள், அரசியலமைப்பு வழக்கறிஞர்கள் மற்றும் தொழில்நுட்ப நிபுணர்களுடன் கலந்தாலோசித்து சர்வதேச IDEA ஒரு சுயேச்சையான பொறிமுறையைக் கூட்ட வேண்டும்.

சேர்க்கைகள் மற்றும் நீக்கங்களின் சட்டப்பூர்வத்தன்மை மற்றும் வெளிப்படைத்தன்மை, பயனுள்ள தீர்வுகளுக்கான அணுகல், மின்னணு வாக்குப்பதிவு பாதுகாப்புகள், பதிவான மற்றும் எண்ணப்பட்ட வாக்குகளுக்கு இடையே உள்ள முரண்பாடுகள் மற்றும் புகார் தீர்ப்பின் சுதந்திரம் மற்றும் சரியான நேரம் ஆகியவற்றை இது ஆராய வேண்டும்.

நாட்டின் தேசிய இறையாண்மையை மதித்து, இதன் கண்டுபிடிப்புகள் பகிரங்கமானதாகவும், ஆதாரப்பூர்வமானதாகவும், திருத்த நடவடிக்கைகளுக்கான பரிந்துரைகளுடனும் இருக்க வேண்டும். இந்த ஏற்பாடு குறைந்தபட்சம் அடுத்த இரண்டு முதல் மூன்று தேர்தல் சுழற்சிகளுக்காவது தொடர வேண்டும்.

6. சர்வதேச IDEA உடனடி நடவடிக்கைக்கான கோரிக்கை

வாக்காளர் பட்டியல் பதிவுகள் பெருமளவில் நீக்கப்பட்டது, தேர்தல் ஆணையத்திற்குள் தெரிவிக்கப்பட்ட உள்நாட்டு எதிர்ப்புகள், நீக்கப்பட்ட வாக்காளர்கள் நிவாரணம் பெறுவதில் எதிர்கொள்ளும் சிரமங்கள், படிவம் 6-ல் செய்யப்பட்ட சர்ச்சைக்குரிய மாற்றங்கள், மின்னணு வாக்குப்பதிவு மற்றும் எண்ணிக்கை குறித்த தீவிர கவலைகள், மற்றும் நியமனங்கள் மற்றும் பொறுப்புக்கூறலை நிர்வகிக்கும் பாதுகாப்புகள் பலவீனமடைந்தது ஆகியவை ஒன்றாகச் சேர்ந்து ஒரு தீவிரமான நிறுவன நெருக்கடியை உருவாக்குகின்றன.

ஜனநாயக பன்முகத்தன்மைக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட ஒரு சுற்றுச்சூழல் ஆர்வலராகவும், ஐ.நா-வின் முன்னாள் சுற்றுச்சூழல் பேச்சாளராகவும், நான் உங்களை வலியுறுத்திக் கேட்டுக்கொள்வது:

• திரு. க்யானேஷ் குமார் தலைவராகத் தொடர்வதை அவசர மறுபரிசீலனைக்காக உறுப்பினர் நாடுகளின் கவுன்சிலுக்கு அனுப்பி, பொருந்தக்கூடிய விதிகளின்படி அவர் அப்பொறுப்பில் இருந்து விலகுவதைக் கோர வேண்டும்.

• பொருத்தமான நிறுவனப் பதிலளிப்பு குறித்து இரு துணைத் தலைவர்கள் மற்றும் தலைமைத் த்ரோயிகாவுடன் (troika) கலந்தாலோசிக்க வேண்டும்.

• நாட்டின் தேசிய இறையாண்மையை மதித்து, வாக்காளர் பதிவு மற்றும் பட்டியல் திருத்தம், வாக்குப்பதிவு, மின்னணு வாக்குப்பதிவு, வாக்கு எண்ணிக்கை, முடிவுகள் அறிவிப்பு மற்றும் தேர்தல் புகார்களைத் தீர்ப்பது ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய இந்தியாவின் தேர்தல் முறையைக் கண்காணிக்க ஒரு சுயேச்சையான பொறிமுறையைக் கூட்ட வேண்டும்.

• அரசியலமைப்பு உத்தரவாதங்கள் மற்றும் சர்வதேச மனித உரிமைகள் தரநிலைகளுக்கு ஏற்ப, இந்தியாவின் தேர்தல் நிர்வாகத்தின் சுதந்திரம், வெளிப்படைத்தன்மை மற்றும் பொறுப்புக்கூறலைப் பலப்படுத்துவதற்கான நடவடிக்கைகளைப் பரிந்துரைக்க வேண்டும்.

ஜனநாயகத்தை மேம்படுத்தவும் பாதுகாக்கவும் சர்வதேச IDEA இயங்குகிறது. அமைப்பின் தலைமைப் பொறுப்பில் உள்ள உறுப்பினர் நாட்டின் பிரதிநிதியைப் பற்றிய கடினமான கேள்விகள் எழும்போது கூட அந்த முக்கியக் கொள்கைகள் நிலைநிறுத்தப்படுகின்றனவா என்பதை இந்தத் தற்போதைய நெருக்கடிக்கான அதன் பதிலளிப்பு நிரூபிக்கும்.

உங்களின் பரிசீலிக்கப்பட்ட பதிலுக்காக ஆவலுடன் காத்திருக்கிறேன்.

உண்மையுள்ள,

எஸ். ஃபைசி PhD

சூழலியலாளர், ஐ.நா. முன்னாள் சுற்றுச்சூழல் பேச்சாளர்

திருவனந்தபுரம், இந்தியா

சான்றுகள் / குறிப்புகள்

1. தி கார்டியன், 10 அக்டோபர் 2026. டெல்லி போராட்ட அடக்குமுறை மற்றும் பெருமளவிலான கைதுகள் பற்றிய அறிக்கை.

2. அசோசியேட்டட் பிரஸ், அக்டோபர் 2026. தேர்தல் தலைவர் ராஜினாமா செய்யக் கோரி பெங்களூருவில் ஆயிரக்கணக்கானோர் போராட்டம்.

3. தி இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ், செப்டம்பர்–அக்டோபர் 2026. வரைவு வாக்காளர் பட்டியலிலிருந்து 13 கோடிக்கும் அதிகமான பெயர்கள் நீக்கப்பட்டதாக அறிக்கை.

4. தி டெலிகிராஃப் (UK), 7 அக்டோபர் 2026. வாக்காளர் பட்டியலிலிருந்து லட்சக்கணக்கான முஸ்லிம்களை மோடி அரசு நீக்கியதாகக் குற்றச்சாட்டு.

5. தி இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ், செப்டம்பர் 2026. 10 மாதங்களில் 14 முறை, தேர்தல் ஆணையப் படிகள் குறித்து பதிவில் இரு தேர்தல் ஆணையர்கள் எதிர்ப்பு தெரிவித்தனர்.

6. தி பிரின்ட்/பிடிஐ, 6 செப்டம்பர் 2026. முன்னாள் சிஇசி எஸ்.ஒய். குரேஷி SIR நீக்கங்களை தர்க்கமற்றவை, தன்னிச்சையானவை மற்றும் தீங்கிழைப்பவை என்று அழைத்தார்.

7. தி இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ், செப்டம்பர் 2026. ஈசிஐக்குள்ளான எதிர்ப்புகள் குறித்து முன்னாள் சிஇசி ஓம் பிரகாஷ் ராவத்தின் பதில்.

8. தி இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ், 12 ஜூலை 2026. விதிகளில் திருத்தம் இல்லாமல் படிவம் 6-ஐ ECI மாற்றுகிறது; பெற்றோரின் SIR விவரங்களைக் கோருகிறது.

9. லைவ்லா, 4 அக்டோபர் 2026. பெருமளவிலான வாக்குரிமைப் பறிப்பு மற்றும் ECI-ன் செயல்பாடு குறித்து நீதிபதி ரொஹிண்டன் ஃபாலி நரிமன்.

10. தி இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ், அக்டோபர் 2026. நீக்கப்பட்ட வாக்காளர் மேல்முறையீடுகளுக்கான ECI போர்ட்டலில் உள்ள சிக்கல்களை பெங்கால் தீர்ப்பாய நீதிபதிகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.

11. தி ரிப்போர்ட்டர்ஸ் கலெக்டிவ், 6–8 அக்டோபர் 2026. உத்தரப் பிரதேசத்தில் 16.18 லட்சம் விண்ணப்பங்கள் மற்றும் UP CEO-வின் விளக்கம்.

12. லைவ்லா, 4 அக்டோபர் 2026. நீதிபதி உஜ்ஜல் புயான்: லட்சக்கணக்கானோரை வாக்குரிமையற்றவர்களாக்கும் எந்தவொரு நடைமுறையும் நியாயப்படுத்த முடியாதது.

13. ஐ.நா மனித உரிமைகள் உயர்ஸ்தானிகர் அலுவலகம், தகவல் தொடர்பு IND 8/2026, 1 மே 2026. இந்தியாவில் பெருமளவிலான வாக்காளர் பட்டியல் நீக்கம் குறித்த ஐ.நா சிறப்பு நடைமுறைகள் தகவல் தொடர்பு.

14. லூனா செபாஸ்டியன், ஃபாசிசம் இன் இந்தியா: ரேஸ், காஸ்ட், அண்ட் இந்துத்துவா. ஹார்வர்ட் யுனிவர்சிட்டி பிரஸ், 2025.

15. அரசியலமைப்பு நிர்ணய சபை விவாதங்கள், 15 ஜூன் 1949. வாக்காளர் பட்டியலிலிருந்து விலக்குவது குறித்து டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கரின் கருத்துக்கள்.

16. அரசியலமைப்பு நிர்ணய சபை விவாதங்கள், 16 ஜூன் 1949. தேர்தல் ஆணையர்கள் நியமனம் குறித்து டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கரின் கருத்துக்கள்.

17. பிஆர்எஸ் லெஜிஸ்லேட்டிவ் ரிசர்ச். குளிர்காலக் கூட்டத்தொடர் 2023: நாடாளுமன்ற கூட்டத்தொடர் பகுப்பாய்வு.

18. வோட் ஃபார் டெமாக்ரசி. அறிக்கை: மக்களவைத் தேர்தல் 2024 நடத்தை பகுப்பாய்வு.

https://countercurrents.org/2026/10/appeal-to-international-idea-to-review-gyanesh-kumars-chairship-and-monitor-electoral-integrity-in-india/

==========================================

 

18
இந்திய தேர்தல் ஆணையம் (ECI) தீவிர வாக்காளர் பட்டியல் திருத்தப் பணியை (SIR) உடனடியாகக் கைவிட வேண்டும், மேற்கு வங்க சட்டமன்றத் தேர்தலைச் செல்லாதது என அறிவிக்க வேண்டும், மேலும் TCS நிறுவனத்தின் பங்களிப்பில் உள்ள சாத்தியமான நலன்களின் முரண்பாடு (Conflict of Interest) குறித்து விசாரணை நடத்த வேண்டும்

பெறுநர்:

ஸ்ரீ ஞானேஷ் குமார், தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் (CEC)

டாக்டர் சுக்பீர் சிங் சந்து, தேர்தல் ஆணையர்

டாக்டர் விவேக் ஜோஷி, தேர்தல் ஆணையர்

மதிப்பிற்குரிய திருவாளர்கள் ஞானேஷ் குமார், சந்து மற்றும் ஜோஷி அவர்களுக்கு,

வாக்காளர் பட்டியலிலிருந்து வாக்காளர்களை நீக்குவதற்காக படிவம் 7 (Form 7) விண்ணப்பங்களைச் சமர்ப்பிக்க அனுமதித்தது, தர்க்கமற்ற மென்பொருள் வழியிலான நீக்கங்களை அனுமதித்தது மற்றும் புதிய வாக்காளர்களைப் பதிவு செய்வதற்கான படிவம் 6-இல் (Form 6) அதிகாரப்பூர்வமற்ற மாற்றங்களைச் செய்தது ஆகியவற்றுக்காக ஆணையத்தைக் கேள்விக்குட்படுத்தி, நான் அக்டோபர் 6, 2026 அன்று எழுதிய கடிதத்தை ("நெருக்கடியில் இந்திய தேர்தல் ஆணையம்: பெருந்திரளான வாக்காளர்களை மீண்டும் சேர்ப்பது மற்றும் விளக்கமளிக்கப்படாத 16-18 லட்சம் சேர்க்கைகள் குறித்த கேள்விகள்") இத்துடன் மேற்கோள் காட்டுகிறேன்.

நாடு தழுவிய போராட்டங்களை எதிர்கொண்டுள்ள தேர்தல் ஆணையம், தீவிர வாக்காளர் பட்டியல் திருத்தப் பணியின் (SIR) ஒரு பகுதியாக இதுவரை செய்யப்பட்டுள்ள நீக்கங்களை மீண்டும் மறுபரிசீலனை செய்யுமாறு மாநிலத் தேர்தல் அதிகாரிகளைக் கேட்டுக்கொண்டுள்ளதாகச் செய்திகள் தெரிவிக்கின்றன. மேற்கு வங்கத்தில் செய்யப்பட்ட நீக்கங்களின் போது பின்பற்றியது போல, "மேல்முறையீடு" (Appeal) வழியைத் தவிர, ஒருமுறை நீக்கப்பட்ட பெயர்களை மீண்டும் எவ்வாறு சேர்க்க முடியும் என்பது தெளிவுபடுத்தப்படவில்லை. நீக்கப்பட்ட தொழிலாளர்களிடமிருந்து படிவம் 6 விண்ணப்பங்களைப் பெறுமாறு உள்ளூர் தேர்தல் அதிகாரிகளை ஆணையம் வற்புறுத்தினால், அத்தகைய மறுசேர்க்கையானது அதிகாரப்பூர்வமற்ற முறையில் திருத்தப்பட்ட படிவம் 6 மூலமாகச் செய்யப்படுகிறதா அல்லது அதன் திருத்தப்படாத வடிவத்தின் மூலமாகச் செய்யப்படுகிறதா என்ற கேள்வி எழுகிறது. இது மேற்கு வங்கத்தில் நீக்கப்பட்ட 90 லட்சத்திற்கும் அதிகமான (9+ மில்லியன்) வாக்காளர்களுக்கு ஒருவித விதியையும், மற்றவர்களுக்கு வேறொரு விதியையும் ஆணையம் செயல்படுத்துவதைக் குறிக்கவில்லையா? நீக்கப்பட்ட வாக்காளர்களை படிவம் 6 விண்ணப்பங்கள் மூலம் மீண்டும் சேர்ப்பது சட்டப்பூர்வமாகச் சரியாக இருக்க முடியாது.

வாக்காளர் பட்டியலை இறுதி செய்ய ஆணையம் பயன்படுத்தும் மென்பொருள் குறித்து தீவிர கவலைகள் நிலவுகின்றன. ஒரு அறிக்கையின்படி (இன்டர்நெட் ஃப்ரீடம் ஃபவுண்டேஷன்: வெளிப்படைத்தன்மையின்றி இயங்கும் SIR மென்பொருள் பற்றிய பகுப்பாய்வு மற்றும் விளக்கவுரை):

"பதிவு அதிகாரிகளின் பின்னணி அமைப்பான ERONET, தொடக்கத்தில் மின்னணு மற்றும் தகவல் தொழில்நுட்ப அமைச்சகத்தின் கீழ் உள்ள C-DAC அமைப்பால் உருவாக்கப்பட்டது; ஆனால் ERONET 2.0 அமைப்பானது 2023 முதல் TCS நிறுவனத்தால் இயக்கப்பட்டு வருகிறது என்பதை 'தி ரிப்போர்ட்டர்ஸ் கலெக்டிவ்' (The Reporters' Collective) உறுதிப்படுத்தியுள்ளது. இந்த ஏற்பாட்டை இந்திய தேர்தல் ஆணையம் ஒருபோதும் வெளிப்படுத்தவில்லை, மேலும் இது அந்நிறுவனத்தின் பங்குதாரர்களின் வெளிப்பாடுகளில் மட்டுமே பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. தேர்தல் பணிகளுக்கு நடுவே விதிகள் திருத்தப்பட்டதால், இந்த அமைப்பு 'உடனுக்குடன் மாற்றப்பட்டுக்கொண்டே இருந்ததாக' அதிகாரிகள் விவரிக்கின்றனர்".

ஆணையம் உண்மைகளை வேண்டுமென்றே மறைத்துவிட்டதா?

மற்றொரு அறிக்கையின்படி (தி ஒயர்: TCS நிறுவனத்தின் SIR டிஜிட்டல் தொழில்நுட்ப கட்டமைப்புக்கும் நோயல் டாடா–என். சந்திரசேகரன் இடையிலான பூசலுக்கும் உள்ள தொடர்பு), மென்பொருளை இயக்குவதற்கு TCS நிறுவனத்தைப் பயன்படுத்தியது தீவிர நலன்களின் முரண்பாடு (Conflict of Interest) குறித்த கவலைகளை எழுப்பியுள்ளது, ஏனெனில் TCS நிறுவனம் பா.ஜ.க-விற்கு பெருமளவில் நிதி நன்கொடை அளித்த ஒரு நிறுவனமாகும்.

அதே 'தி ஒயர்' அறிக்கையின்படி:

"அக்டோபர் 2025-இல், டாடா டிரஸ்ட்ஸ் மற்றும் டாடா சன்ஸ் இடையிலான மோதலின் முந்தைய கட்டத்தின் போது, நோயல் டாடாவும் சந்திரசேகரனும் டெல்லியில் உள்ள மத்திய உள்துறை அமைச்சர் அமித் ஷாவின் இல்லத்தில் அவரைச் சந்தித்தனர்; அப்போது நிதி அமைச்சர் நிர்மலா சீதாராமனும் அவர்களுடன் இணைந்தார். பி.டி.ஐ (PTI) மேற்கோள் காட்டிய ஒரு மூலமானது இதிலுள்ள அடிப்படை கவலையைத் தெளிவாகக் குறிப்பிட்டது: இவ்வளவு பெரிய கூட்டு நிறுவனத்தை 'ஒரு தனிநபர் தன் கட்டுப்பாட்டில் எடுக்க' அரசாங்கம் அனுமதிக்க முடியுமா என்பதுதான் அது. புதுடெல்லிக்கு இந்த தகராறில் ஒரு தொடர்பும், அதன் முடிவில் ஓர் அங்கீகரிக்கப்பட்ட ஆர்வமும் உள்ளது என்பதை அந்தச் சந்திப்பு உறுதிப்படுத்துகிறது. சந்திரசேகரன் தொடர்ந்து தலைமைப் பொறுப்பில் நீடிப்பதை உறுதிசெய்வதற்காக 2026 செப்டம்பரில் அந்தத் தொடர்பு மீண்டும் பயன்படுத்தப்பட்டதா என்பது தீர்க்கப்பட வேண்டிய ஒரு விஷயமாகும்".

தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி (NDA) அரசாங்கத்தில் உள்ள பா.ஜ.க தலைவர்களுக்கும் TCS நிர்வாகத்திற்கும் இடையே அதிகாரப்பூர்வ உறவையும் தாண்டிய பிணைப்பு இருப்பதை மேற்கண்ட அறிக்கை சுட்டிக்காட்டுகிறது. இது பற்றி ஆணையத்திற்குத் தெரியுமா? அப்படித் தெரிந்திருந்தால், இது குறித்து ஆணையம் ஏன் உண்மை நிலையைத் தெளிவாக விளக்கவில்லை? இது தொடர்பாக ஒரு சுயேச்சையான விசாரணை நடத்தப்பட வேண்டும்.

ஆணையம் கள அளவிலான தேர்தல் அதிகாரிகளுக்குப் படிவம் 7 விண்ணப்பங்களை "ஒரு நபருக்கு ஏழு விண்ணப்பங்கள்" என வரம்பிட பிறப்பித்துள்ள சமீபத்திய உத்தரவைச் சுட்டிக்காட்டும் மற்றொரு அறிக்கையையும் (தி ஒயர்: ஒரு நபருக்கு 10 படிவம் 7 விண்ணப்பங்கள் மட்டுமே வரம்பு என ECI நிர்ணயம்) நான் படிக்க நேரிட்டது. எந்தவொரு பகுத்தறிவு அடிப்படையுமன்றி, படிவம் 7 விண்ணப்பங்களைச் சமர்ப்பிக்கும் சட்டப்பூர்வ நடைமுறையை ஆணையம் ஒரு கேலிக்கூத்தாக மாற்றியுள்ளது என்பது தெளிவாகிறது. ஒரு குடும்ப உறுப்பினர் தனது குடும்பத்தில் உள்ள மற்றொரு உறுப்பினரின் மறைவை உள்ளூர் தேர்தல் அதிகாரியின் கவனத்திற்குக் கொண்டுவர விரும்பும்போது, அவர் படிவம் 7-இல் விண்ணப்பம் செய்ய முற்படலாம். மாறாக, ஒரு நபர் மற்றொருவரைக் குறிவைக்கும் உள்நோக்கம் இல்லையென்றால், ஒருவர் ஏன் பல படிவம் 7 விண்ணப்பங்களைப் பூர்த்தி செய்யத் தனது நேரத்தையும் முயற்சியையும் செலவிட வேண்டும்? ஒரே நபர் ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட படிவம் 7 விண்ணப்பங்களைச் சமர்ப்பித்தால், அத்தகைய நீக்கங்கள் குறிப்பிட்ட பிரிவு வாக்காளர்களைக் குறிவைத்துச் செய்யப்படுகின்றன என்ற சந்தேகத்தை அது எழுப்ப வேண்டும். துர்நோக்கம் கொண்ட அத்தகைய படிவம் 7 நீக்கங்களை அனுமதிக்க தேர்தல் ஆணையம் ஒரு கூட்டாளியாக மாறலாமா?

தீவிர வாக்காளர் பட்டியல் திருத்தப் பணியில் (SIR) நடப்பவற்றை ஒருவர் பார்க்கப் பார்க்க, இது வாக்களிக்கும் தகுதியைப் பெற 18 வயதைக் கடந்த இளம் வாக்காளர்களைப் பதிவு செய்வதை விட, தன்னிச்சையான மற்றும் உள்நோக்கம் கொண்ட நீக்கங்களை நோக்கமாகக் கொண்ட ஒரு மிகவும் சந்தேகத்திற்குரிய வாக்காளர் பட்டியல் திருத்த அமைப்பு என்ற உணர்வே மேலோங்குகிறது.

ஆணையம் மேற்கொண்டுள்ள இந்த SIR நடவடிக்கை தனது நம்பகத்தன்மையை முற்றிலுமாக இழந்துவிட்டது என்பது தெளிவாகிறது. 3 உறுப்பினர்களைக் கொண்ட ஓர் அரசியலமைப்பு அமைப்பாகச் செயல்படும் ஆணையத்தின் திறனின் மீது பொதுமக்களுக்கு இருக்கும் நம்பிக்கை வேகமாகச் சரிந்து வருகிறது.

இந்தத் தாமதமான நேரத்திலாவது ஆணையம் உண்மை நிலையைத் தெளிவாக வெளிப்படுத்த வேண்டும், மாநிலங்கள் முழுவதும் நடைபெற்று வரும் SIR நடவடிக்கையை ரத்து செய்வதாக அறிவிக்க வேண்டும், மேலும் இத்தகைய தவறான ஆலோசனையின் பேரில் நடத்தப்பட்ட SIR-இன் அடிப்படையில் இந்த ஆண்டு மேற்கு வங்கத்தில் நடைபெற்ற சட்டமன்றத் தேர்தலின் குறைபாடுகளை ஒப்புக்கொண்டு, அத்தேர்தல் செல்லாது என ஏற்றுக்கொண்டு, அதைச் செல்லாதது என அறிவிக்க வேண்டும் என்று நான் பரிந்துரைக்கிறேன். இதைத் தவிர வேறு வழி எதுவும் இல்லை.

இங்ஙனம்,

தங்கள் உண்மையுள்ள,

ஈ. ஏ. எஸ். சர்மா,

இந்திய அரசின் முன்னாள் செயலாளர்,

விசாகப்பட்டினம்.

https://countercurrents.org/2026/10/eci-must-abandon-sir-declare-west-bengal-assembly-elections-null-and-void-and-investigate-possible-conflict-of-interest-in-tcss-role/

Disclaimer: இந்தப் பகுதி கட்டுரையாளரின் பார்வையை வெளிப்படுத்துகிறது. செய்திக்காகவும் விவாதத்திற்காகவும் இந்த தளத்தில் வெளியிடுகிறோம் – செந்தளம் செய்திப் பிரிவு