வங்காளதேசத்தின் ஜனநாயக நெருக்கடியும் 1971-ஆம் ஆண்டின் ஆன்மாவிற்கான முடிவடையாத போராட்டமும்
counter currents
வங்காளதேச-சுவீடிஷ் எழுத்தாளரான அனிசூர் ரஹ்மான், 2024-க்குப் பிந்தைய வங்காளதேசத்தின் அரசியல் மாற்றத்தின் சட்டப்பூர்வத் தன்மையைக் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறார்; இஸ்லாமியச் சக்திகளின் அதிகரித்து வரும் செல்வாக்கைக் குறித்து எச்சரிக்கிறார்; மேலும் அரசியல் ஒதுக்கல் மற்றும் விடுதலைப் போரின் மதச்சார்பற்ற கொள்கைகளைக் கைவிடுதல் ஆகியவை நாட்டின் ஜனநாயக எதிர்காலத்திற்கு அச்சுறுத்தலாக அமைகின்றன என்று வாதிடுகிறார்.
வங்காளதேசம் தனது ஆட்சியை மாற்றியிருக்கலாம், ஆனால் தனது அரசியல் குணாம்சத்தை மாற்றியிருக்கிறதா? ஷேக் ஹசீனாவின் நீண்டகால ஆட்சியை முடிவுக்குக் கொண்டுவந்த கொந்தளிப்பிற்கு இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும், அந்நாடு தனது ஜனநாயகத்தின் தன்மையைப் பற்றிய ஒரு அடிப்படை கேள்வியை எதிர்கொண்டவாறே உள்ளது. தாரிக் ரஹ்மானின் தலைமையிலான வங்காளதேச தேசியவாதக் கட்சி (BNP) அரசாங்கத்தின் எழுச்சி, தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட குடிமக்கள் ஆட்சிக்குத் திரும்புவதாக முன்வைக்கப்பட்டுள்ளது. இருப்பினும், பிப்ரவரி 2026 பொதுத் தேர்தலில் அவாமி லீக் கட்சி விலக்கி வைக்கப்பட்டமை, தொடரும் அரசியல் பிளவுகள், மத தீவிரவாதம் குறித்த கவலைகள் மற்றும் பொது நிறுவனங்களின் பலவீனமான நிலை ஆகியவை, இந்த மாற்றம் ஜனநாயக மறுமலர்ச்சியையா அல்லது வெறும் அரசியல் அதிகாரப் பகிர்வையா என்ற தீவிரமான கேள்விகளை எழுப்பியுள்ளன.
வங்காளதேச-சுவீடிஷ் எழுத்தாளர் அனிசூர் ரஹ்மானைப் பொறுத்தவரை, இதற்கான பதில் மிகத் தெளிவானது. 2024 முதல் அரங்கேறிய அரசியல் மாற்றங்களில் குறைந்த அளவிலான ஜனநாயக முன்னேற்றத்தையே அவர் காண்கிறார். மாறாக, தற்போதைய அமைப்பை முஹம்மது யூனுஸ் தலைமையிலான இடைக்கால நிர்வாகத்தின் கீழ் உருவான அரசியல் சீர்குலைவின் தொடர்ச்சியாகவே அவர் கருதுகிறார். அக்காலகட்டத்தை ஜனநாயகமற்ற நடைமுறைகள் மற்றும் "கூட்ட ஆட்சி" (mobocratic governance) என்று அவர் அழைக்கும் ஆட்சிமுறையால் அடையாளப்படுத்தப்பட்ட ஒன்றாக விவரிக்கும் ரஹ்மான், விலக்கி வைக்கும் அடிப்படை கட்டமைப்புகள் மாறாமல் இருக்கும் போது, ஒரு அரசியல் அமைப்பிற்குப் பதிலாக மற்றொரு அரசியல் அமைப்பைக் கொண்டுவருவது ஜனநாயக மாற்றமாகாது என்று வாதிடுகிறார்.
அவரது விமர்சனம் வங்காளதேசத்தைத் தாண்டிய ஒரு கேள்வியை எழுப்புகிறது. ஒரு முக்கிய அரசியல் சக்தியும் அதன் ஆதரவாளர்களும் பங்கேற்பது தடுக்கப்படும் போது, ஒரு தேர்தலால் ஜனநாயகச் சட்டப்பூர்வத் தன்மையை நிறுவ முடியுமா? தேர்தல் போட்டி என்பது ஜனநாயகத்திற்கு இன்றியமையாதது, ஆனால் அதன் நம்பகத்தன்மை அரசியல் உள்ளடக்கம், சம உரிமைகள் மற்றும் போட்டியிடும் மாற்று வழிகளுக்கிடையில் குடிமக்கள் தேர்ந்தெடுக்கும் திறன் ஆகியவற்றைச் சார்ந்தே உள்ளது. தேர்தல் நடைமுறையிலிருந்து ஒரு கட்சியை நீக்குவது அரசியல் சமநிலையை அடிப்படை அளவில் மாற்றக்கூடும், ஆனால் அது ஜனநாயக சகவாழ்வைக் கடினமாக்கிய வரலாற்று மோதல்களைத் தீர்த்துவிடாது.
2026 தேர்தலில் அவாமி லீக் விலக்கி வைக்கப்பட்டதை அரசியல் ஸ்திரத்தன்மைக்கு ஒரு தீவிரமான தடையாக ரஹ்மான் கருதுகிறார். மக்கள் தொகையில் கணிசமான பகுதியினர் அர்த்தமுள்ள அரசியல் பிரதிநிதித்துவத்தை இழந்துள்ளனர் என்று அவர் வாதிடுகிறார். இதன் விளைவுகளை விளக்குவதற்கு, அவர் பிரித்தானியாவுடன் ஒப்பிடுகிறார்; தொழிற்கட்சி அல்லது பழமைவாதக் கட்சி போட்டியிடத் தடை செய்யப்பட்ட ஒரு பொதுத் தேர்தலை கற்பனை செய்து பார்க்குமாறு வாசகர்களைக் கேட்கிறார். அத்தகைய தேர்தல் ஒரு அரசாங்கத்தை உருவாக்கக்கூடும், ஆனால் முழு அரசியல் தளத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதாக அது கோருவது தீவிரமாகக் கேள்விக்குள்ளாக்கப்படும்.
இந்த ஒப்பீடு தேர்தல் வெற்றிக்கும் ஜனநாயகச் சட்டப்பூர்வத் தன்மைக்கும் இடையே உள்ள வேறுபாட்டை வெளிப்படுத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. அரசியல் எதிரிகளை அரசியலமைப்பு வழிகளில் எதிர்கொள்ள வேண்டிய போட்டியாளர்களாகப் பார்க்காமல், பொது வாழ்க்கையிலிருந்து அகற்றப்பட வேண்டிய எதிரிகளாக நடத்தும் ஆபத்தை வங்காளதேசத்தின் அரசியல் வரலாறு மீண்டும் மீண்டும் நிரூபித்துள்ளது. இந்த முறைமை தொடர்வது BNP மற்றும் அவாமி லீக் இடையேயான உடனடிப் போராட்டத்தைத் தாண்டிய விளைவுகளை உருவாக்கும் என்று ரஹ்மான் அஞ்சுகிறார்.
அவரது மதிப்பீட்டின் மிகவும் கவலையளிக்கும் அம்சம், மதச் சார்புடைய அரசியல் அமைப்புகளின் செல்வாக்கைப் பற்றியதாகும். ஜமாஅத்-இ-இஸ்லாமி மற்றும் ஹெஃபாசத்-இ-இஸ்லாம் உள்ளிட்ட இஸ்லாமிய அமைப்புகள் நாட்டின் அரசியல் திசையில் கணிசமான செல்வாக்கைப் பெற்றுள்ளதாக ரஹ்மான் நம்புகிறார். மேலும், BNP மற்றும் சீனாவுடன் சீரமைக்கப்பட்ட தீவிர இடதுசாரிகள் என அவர் வகைப்படுத்தும் குழுக்களை, அவாமி லீக் மற்றும் அதன் அரசியல் கூட்டாளிகளுக்கு வரலாற்று ரீதியாக எதிராகவும் இருக்கும் படைகளின் ஒரு பகுதியாக அவர் அடையாளம் காட்டுகிறார்.
இவை இந்த அமைப்புகள் செலுத்தும் கட்டுப்பாட்டின் அளவு குறித்த சுயாதீனமாக நிறுவப்பட்ட முடிவுகளை விட ரஹ்மானின் அரசியல் மதிப்பீடுகளே ஆகும். ஆயினும்கூட, அவை தேர்தல் அரசியலுக்கும் மத அணிதிரட்டலுக்கும் இடையிலான உறவு குறித்த ஒரு முக்கியமான கேள்வியைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. அரசியல் சட்டப்பூர்வத்தன்மை மத அடையாளத்துடன் நெருக்கமாகத் தொடர்புடையதாக மாறும்போது, சமத்துவக் குடியுரிமைக்கான அரசியலமைப்பு வாக்குறுதி அழுத்தத்திற்குள்ளாகலாம். மதக் கட்சிகள் ஜனநாயக அரசியலில் பங்கேற்பது மட்டுமல்ல ஆபத்து; மத பெரும்பான்மைவாதத்திற்கும் அரசு அதிகாரத்திற்கும் இடையிலான எல்லைகளைப் பராமரிப்பது பெருகிவரும் வகையில் கடினமாகக்கூடும் என்பதே ஆபத்தாகும்.
பாகிஸ்தானால் செலுத்தப்பட்ட அரசியல் மற்றும் கலாச்சார ஆதிக்கத்திற்கு எதிரான எதிர்ப்பால் வடிவம் பெற்ற ஒரு நாடான வங்காளதேசத்தில், இந்தப் பிரச்சினை குறிப்பிட்ட வரலாற்று முக்கியத்துவத்தைக் கொண்டுள்ளது. 1971-ஆம் ஆண்டின் விடுதலைப் போர் என்பது வெறும் நிலப்பரப்பு சுதந்திரத்திற்கான போராட்டம் மட்டுமல்ல. அது மொழியியல் அங்கீகாரம், அரசியல் தன்னாட்சி, கலாச்சாரக் கண்ணியம் மற்றும் மதச் சார்புடன் மட்டுமே சுருக்க முடியாத ஒரு தேசிய அடையாளத்திற்கான கோரிக்கையையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது.
ரஹ்மானைப் பொறுத்தவரை, நாட்டின் தற்போதைய நிலையைப் புரிந்துகொள்வதற்கு இந்த வரலாற்றுப் பாரம்பரியம்மையமாக உள்ளது. மதப் பாகுபாடு மற்றும் சிறுபான்மையினரின் பாதுகாப்பற்ற தன்மை ஆகியவற்றின் வேர்களை 1947-இல் இந்திய துணைக்கண்டப் பிரிவினையிலிருந்து அவர் கண்டறிகிறார், அப்போது கிழக்கு வங்காளம் பாகிஸ்தானின் ஒரு பகுதியாக மாறியது. அதைத் தொடர்ந்து ஏற்பட்ட அரசியல் ஓரங்கட்டல், பொருளாதார சமத்துவமின்மை மற்றும் கலாச்சார மோதல்களின் அனுபவங்கள் இறுதியாக பெங்காலி தேசியவாத இயக்கத்திற்கும் சுதந்திரத்திற்கான போராட்டத்திற்கும் பங்களித்தன.
ஷேக் முஜிபுர் ரஹ்மானின் தலைமை இந்த இயக்கத்திற்கு அரசியல் வெளிப்பாட்டைக் கொடுத்தது, மேலும் 1971-இல் வங்காளதேசம் உருவானது ஒரு வித்தியாசமான தேசிய எதிர்காலத்திற்கான சாத்தியக்கூறை நிறுவியது. தேசியவாதம், ஜனநாயகம் மற்றும் சோசலிசம் ஆகியவற்றுடன் மதச்சார்பின்மையும் புதிய குடியரசின் நிறுவனக் கொள்கைகளில் ஒன்றாக மாறியது. அடுத்தடுத்த அரசாங்கங்களில் இந்தக் கொள்கைகளின் விளக்கமும் நடைமுறைப்படுத்தலும் மாறியிருந்தாலும், வங்காளதேச அரசின் அடையாளத்தைப் பற்றிய விவாதங்களில் அவை முக்கியமான குறிப்புப் புள்ளிகளாகவே இருக்கின்றன.
தற்போதைய அரசியல் திசை இந்த பாரம்பரியத்தைப் பலவீனப்படுத்தும் என்று ரஹ்மான் நம்புகிறார். எனவே, இந்துக்கள் மற்றும் பிற மதச் சிறுபான்மையினர் நடத்தப்படும் விதம் குறித்த அவரது கவலை, குடியரசின் குணாம்சத்தைப் பற்றிய பரந்த வாதத்துடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளது. வங்காளதேசம் மதப் பன்முகத்தன்மையை தனது தேசிய அடையாளத்தின் இன்றியமையாத பகுதியாகத் தொடர்ந்து அங்கீகரிக்குமா அல்லது குடியுரிமையின் எல்லைகளைத் தீர்மானிக்க பெரும்பான்மைவாத அரசியல் சக்திகளை மென்மேலும் அனுமதிக்குமா என்பதே கேள்வி.
சிறுபான்மையினரின் பாதுகாப்பை ஜனநாயக நிறுவனங்களின் பரந்த நிலையிலிருந்து பிரிக்க முடியாது. சட்டத்தின் ஆட்சி பலவீனமடைம்போது, பாதிக்கப்படக்கூடிய சமூகங்களே பெரும்பாலும் அதன் விளைவுகளை முதலில் அனுபவிக்கின்றன. மதச் சிறுபான்மையினரைப் பாதுகாப்பதற்கு சகிப்புத்தன்மை பற்றிய பிரகடனங்களை விட அதிகம் தேவைப்படுகிறது. அதற்கு நடுநிலையான காவல்துறை நடைமுறை, பயனுள்ள நீதித்துறை தீர்வுகள், வகுப்புவாத வன்முறைக்கான பொறுப்புக்கூறல் மற்றும் மதச் சார்பைப் பொருட்படுத்தாமல் சமத்துவக் குடியுரிமைக்கான தெளிவான அர்ப்பணிப்பு ஆகியவை தேவைப்படுகின்றன.
2024 எழுச்சி பற்றிய ரஹ்மானின் விளக்கமும் அதேபோல் சமரசமற்றதாக உள்ளது. பல பங்கேற்பாளர்களும் ஆதரவாளர்களும் இந்த இயக்கத்தை சர்வாதிகார நடைமுறைகளை எதிர்ப்பதற்கும் நிறுவன சீர்திருத்தத்தைக் கோருவதற்கும் ஒரு வாய்ப்பாகக் கருதிய நிலையில், இது ஜனநாயக மறுசீரமைப்பை நோக்கிய ஒரு நம்பகமான வழியைத் திறந்தது என்ற கூற்றை அவர் நிராகரிக்கிறார். மேலைநாட்டு நலன்களின் ஆதரவுடன் சிவில் சமூகத்தின் சில பிரிவினர், ஜனநாயகம் மற்றும் சீர்திருத்த மொழியைப் பயன்படுத்தியவாறே ஷேக் ஹசீனா அரசாங்கத்தை நிலைகுலைக்க உதவியதாக அவர் குற்றம் சாட்டுகிறார்.
வெளிநாட்டு நிதியுதவி மற்றும் பணம் பெற்ற அரசியல் முகவர்கள் குறித்த அவரது குற்றச்சாட்டுகள் தீவிரமானவை, அவற்றுக்கு சுயாதீனமான சான்றுகள் தேவைப்படுகின்றன. மேலும், உள்நாட்டுக் குறைகள், மாணவர் அணிதிரட்டல் மற்றும் அரசின் அடக்குமுறை மீதான கோபம் ஆகியவையே இந்த எழுச்சியின் பின்னணியில் உள்ள முக்கிய காரணிகள் என வலியுறுத்தும் கூற்றுகளுக்கு மாறாகவும் இவை நிற்கின்றன. இருப்பினும், அரசியல் கொந்தளிப்பின் போது அளிக்கப்பட்ட வாக்குறுதிகளுக்கும் அதைத் தொடர்ந்து வரும் நிறுவன யதார்த்தங்களுக்கும் இடையிலான இடைவெளியே ரஹ்மானின் மிகப்பெரிய விமர்சனமாக உள்ளது.
அரசியல் இயக்கங்கள் பெரும்பாலும் நடைமுறையிலுள்ள அரசாங்கத்திற்கு எதிரான எதிர்ப்பின் மூலம் சட்டப்பூர்வத் தன்மையைப் பெறுகின்றன. இருப்பினும், அவற்றின் ஜனநாயகத் தகுதிகள், அந்த அரசாங்கம் வீழ்ந்த பிறகு அவை எதை உருவாக்குகின்றன என்பதைக் கொண்டே இறுதியாக மதிப்பிடப்பட வேண்டும். பொறுப்புக்கூறலுக்கான கோரிக்கைகள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தண்டனைகளுக்கு வழிவகுத்தால், நிறுவன சீர்திருத்தம் அரசியல் ஒதுக்குதலுக்கான ஒரு அமைப்பாக மாறினால், அல்லது பொதுமக்களை அச்சுறுத்துவது அரசியலமைப்பு நடைமுறைகளுக்குப் பதிலாக அமைந்தால், ஜனநாயக மாற்றத்தின் வாக்குறுதி நிறைவேற்றப்படாமலேயே இருக்கிறது.
இந்த பதற்றமே வங்காளதேசத்தின் தொடர்ச்சியான அரசியல் நெருக்கடியின் மையத்தில் உள்ளது. ஒரு கட்சியின் தோல்வி அல்லது மற்றொரு கட்சியின் மறுவாழ்வு ஆகியவற்றின் மீது மட்டுமே ஒரு நிலையான ஜனநாயகத் தீர்வைக் கட்டியெழுப்ப முடியாது. தற்போது அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தும் அமைப்புகள் உட்பட ஒவ்வொரு அரசியல் அமைப்பையும் கட்டுப்படுத்தும் திறன் கொண்ட நிறுவனங்கள் அதற்குத் தேவைப்படுகின்றன. நீதித்துறை சுதந்திரம், தேர்தல் நியாயம், மாற்றுக் கருத்துக்களின் பாதுகாப்பு மற்றும் அரசியல் ரீதியாகத் தூண்டப்படும் வன்முறையைத் தடுத்தல் ஆகியவை கட்சி அடையாளத்தைப் பொருட்படுத்தாமல் சீராகப் பொருந்த வேண்டும்.
இந்தியாவுடனான நாட்டின் உறவு ரஹ்மானின் மதிப்பீட்டின் மற்றொரு முக்கியமான அம்சமாகும். அரசியல் சொல்லாடல்களும் போட்டியிடும் புவிசார் அரசியல் நலன்களும் இருதரப்பு உறவுகளை அவ்வப்போது சிக்கலாக்கினாலும், சாதாரண வங்காளதேச மக்கள் தங்களின் மிகப்பெரிய அண்டை நாடான இந்தியாவுடன் அமைதியான மற்றும் கூட்டுறவு உறவையே பரவலாக விரும்புகிறார்கள் என்று அவர் நம்புகிறார்.
இரு நாடுகளுக்கும் இடையிலான உறவு வரலாற்றின் கனத்தைக் கொண்டுள்ளது. 1971-இல் வங்காளதேசத்தின் சுதந்திரத்திற்கு இந்தியாவின் ஆதரவு, பல அரசாங்க மாற்றங்களைத் தாண்டி நிலைத்து நிற்கும் ஒத்துழைப்பிற்கான அடித்தளத்தை நிறுவியது. புவியியல், வர்த்தகம், நதி அமைப்புகள், இடம்பெயர்வு, எல்லை நிர்வாகம், எரிசக்தி இணைப்பு மற்றும் பிராந்திய பாதுகாப்பு ஆகியவை பின்னர் இருதரப்பு ஈடுபாட்டை வெறும் இராஜதந்திர விருப்பமாக இல்லாமல் ஒரு நடைமுறை அவசியமாக மாற்றியுள்ளன.
1971-ஆம் ஆண்டின் அரசியல் பாரம்பரியத்திற்கு எதிரியான சக்திகள் டாக்கா மற்றும் புதுடெல்லிக்கு இடையே ஆக்கபூர்வமான உறவுகள் வளர்வதைத் தொடர்ந்து தடுக்கின்றன என்று ரஹ்மான் வாதிடுகிறார். வங்காளதேச விடுதலையைச் சுற்றியுள்ள வரலாற்றுப் பிளவுகள் மூலம் தற்காலப் புவிசார் அரசியல் போட்டியை விளக்கும் அவர், குறிப்பாக பாகிஸ்தான், துருக்கி மற்றும் அமெரிக்காவின் செல்வாக்கைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.
இத்தகைய விளக்கத்திற்கு வரலாற்றுப் பின்னணிச் சரிபார்ப்பு தேவைப்படுகிறது. 1971-இல் இந்த நாடுகளின் கொள்கைகள் அவற்றின் நோக்கங்கள் மற்றும் சூழ்நிலைகளில் வேறுபட்டிருந்தன, மேலும் தற்போதைய உறவுகளை ஐந்து தசாப்தங்களுக்கும் மேலாக எடுக்கப்பட்ட நிலைகளின் மூலம் மட்டுமே முழுமையாக விளக்கிவிட முடியாது. ஆயினும்கூட, ரஹ்மானின் வாதம் வங்காளதேசத்தின் உள்நாட்டு அரசியல் கூட்டணிகள் மற்றும் வெளியுறவுக் கொள்க விவாதங்களில் விடுதலைக் கால நினைவுகளின் தொடர்ச்சியான செல்வாக்கை வலியுறுத்துகிறது.
வங்காளதேசத்திற்கும் இந்தியாவிற்கும் இடையிலான முதிர்ச்சியடைந்த உறவு, வரலாற்று ரீதியான ஒற்றுமை தற்போதைய கருத்து வேறுபாடுகளை நீக்கிவிடாது என்பதையும் அங்கீகரிக்க வேண்டும். எல்லைப் பாதுகாப்பு, நதிநீர் பங்கீடு, வர்த்தக சமநிலையின்மை மற்றும் அரசியல் தலையீடுகள் குறித்த பார்வைகள் அடங்கிய கேள்விகளுக்கு பரஸ்பர மரியாதையின் அடிப்படையில் பேச்சுவார்த்தை தேவைப்படுகிறது. வங்காளதேசத்தின் இறையாண்மையும் இந்தியாவின் நியாயமான பாதுகாப்பு நலன்களும் போட்டியிடும் கொள்கைகளாகக் கருதப்பட வேண்டியதில்லை. குறிப்பிட்ட தலைவர்களின் அரசியல் அதிர்ஷ்டத்தைச் சார்ந்து குறைவாகவும், நிறுவனங்கள் மற்றும் பொது நலன்களில் மிகவும் உறுதியாக ஊன்றப்பட்டதாகவும் இருக்கும் ஒரு உறவின் மூலம் இரு நாடுகளுக்கும் நிறைய நன்மைகள் உள்ளன.
அரசியலமைப்புச் சட்டப்பூர்வத்தன்மை மற்றும் சர்வதேச உறவுகளுக்கு அப்பால், சாதாரண குடிமக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையைப் பாதிக்கும் சவால்களை வங்காளதேசம் எதிர்கொள்கிறது. நாட்டின் சமூக மற்றும் பொருளாதார நிலை குறித்து ரஹ்மான் ஒரு ஆழமான விரக்தியான மதிப்பீட்டை வழங்குகிறார். வேலையின்மை, பசி, பாதுகாப்பின்மை, மின்சாரப் பற்றாக்குறை மற்றும் பொதுமக்களின் அமைதியின்மை பற்றிப் பேசும் அவர், அரசு நிறுவனங்கள், குறிப்பாக நீதித்துறை மீதான நம்பிக்கை சீர்குலைந்துள்ளதாக வாதிடுகிறார்.
பரவலான நிறுவனச் சீர்கேடு பற்றிய அவரது விவரிப்பு, 2024-க்குப் பிந்தைய அரசியல் அமைப்பில் அவருக்கு ஏற்பட்ட பரந்த ஏமாற்றத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது. இருப்பினும், இந்த நிலைகளின் தீவிரமும் அளவும் வெறும் அரசியல் வாக்குமூலத்தின் மூலம் மட்டுமல்லாமல், நம்பகமான பொருளாதார, சமூக மற்றும் நிர்வாகச் சான்றுகளின் மூலமே மதிப்பிடப்பட வேண்டும்.
அடிப்படை கவலைகள் கணிசமானவையாகவே உள்ளன. அரசியல் நிச்சயமற்ற தன்மை முதலீட்டைத் தடுக்கலாம், வேலை வாய்ப்புகளைப் பலவீனப்படுத்தலாம் மற்றும் அத்தியாவசிய பொதுச் சேவைகளிலிருந்து அரசாங்கத்தின் கவனத்தைத் திருப்பலாம். உற்பத்தி ஏற்றுமதி, வெளிநாட்டுப் பணப்பரிமாற்றம் மற்றும் சமூக மேம்பாட்டுத் திட்டங்களின் விரிவாக்கம் ஆகியவற்றை பெரிதும் நம்பியிருக்கும் ஒரு நாட்டிற்கு, நீடித்த அமைதியின்மை கணிசமான இழப்புகளை ஏற்படுத்தக்கூடும்.
தொடரும் ரோஹிங்கியா நெருக்கடி மற்றொரு சிரமத்தைச் சேர்க்கிறது. வங்காளதேசம் ஒரு பெரிய இடம்பெயர்ந்த மக்களை ஏற்றுக்கொண்டுள்ளது; அவர்களின் மனிதநேயத் தேவைகள் வளம், பொது நிர்வாகம் மற்றும் உள்ளூர் சமூகங்கள் மீது தொடர்ச்சியான அழுத்தத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. மியான்மரில் ஒரு நிலையான அரசியல் தீர்வு இல்லாதது, பாதுகாப்பான மற்றும் தன்னார்வத் தாய்நாடு திரும்புவதற்கான சாத்தியக்கூறை நிச்சயமற்றதாக ஆக்குகிறது. இந்தச் சவாலை எதிர்கொள்வதற்கு சமூக ஸ்திரத்தன்மையைப் பராமரிப்பதற்கான உள்நாட்டு முயற்சிகளுடன் நீடித்த சர்வதேச ஒத்துழைப்பும் தேவைப்படுகிறது.
எனவே, வங்காளதேசத்தின் அரசியல் தலைமைக்கான முக்கிய சோதனை, தேர்தலில் வெற்றி பெறுவது அல்லது அதிகாரத்தை வலுப்படுத்துவது ஆகியவற்றுக்கு அப்பால் நீட்டிக்கப்படும். இது பொது நிறுவனங்கள் மீதான நம்பிக்கையை மீட்டெடுப்பது, பாதிக்கப்பட்ட சமூகங்களைப் பாதுகாப்பது, வேலைவாய்ப்பை உருவாக்குவது, நம்பகமான பொதுச் சேவைகளை உறுதி செய்வது மற்றும் அரசியல் போட்டி சமூக அமைதிக்குப் பாதகமாக இருக்க வேண்டியதில்லை என்பதை நிரூபிப்பது ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியதாக இருக்கும்.
இருப்பினும், ரஹ்மான் ஷேக் ஹசீனாவின் சாத்தியமான வருகைக்கு சிறப்பு முக்கியத்துவம் அளிக்கிறார். டிசம்பர் 2026-இல் அவர் வங்காளதேசத்திற்குத் திரும்புவதற்கான சாத்தியக்கூறுகள் குறித்துக் கேட்டபோது, அவரது தொடர்ச்சியான அரசியல் செல்வாக்கு மீது அவர் நம்பிக்கை தெரிவிக்கிறார். கிட்டத்தட்ட ஐந்து தசாப்த கால வாழ்க்கையைக் கொண்ட மிகவும் அனுபவமிக்க தலைவராக அவரை விவரிக்கும் ரஹ்மான், அவரது வருகை ஜனநாயக நடைமுறைகளை மீட்டெடுக்கவும் விடுதலைப் போரின் கொள்கைகளுக்குப் புத்துயிர் அளிக்கவும் உதவும் என்று வாதிடுகிறார்.
இதுவே அவரது மதிப்பீட்டின் மிகவும் அரசியல் ரீதியாக சர்ச்சைக்குரிய அம்சமாக இருக்கலாம். ஹசீனாவின் ஆட்சிக்காலம் பொருளாதார மற்றும் வளர்ச்சிச் சாதனைகளால் மட்டுமல்லாமல், சர்வாதிகார ஆட்சி, அரசியல் எதிர்ப்பை அடக்குதல் மற்றும் மனித உரிமை மீறல்கள் போன்ற தீவிரக் குற்றச்சாட்டுகளாலும் அடையாளப்படுத்தப்பட்டது. அவரது அரசியல் எதிர்காலம் பற்றிய எந்தவொரு மதிப்பீடும் இந்த இருவேறு யதார்த்தங்களைக் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். அவரது ஆதரவாளர்கள் அவரை மதச்சார்பற்ற தேசியவாதத்தின் காவலராகக் கருதலாம், அதே நேரத்தில் அவரது விமர்சகர்கள் அவரது நிர்வாகத்தை அதிகாரக் குவிப்பு மற்றும் ஜனநாயகப் பொறுப்புக்கூறலின் பலவீனத்துடன் தொடர்புபடுத்துகிறார்கள்.
ஹசீனா வங்காளதேசத்தின் மிகவும் பிரபலமான அரசியல் தலைவராகத் தொடர்கிறார் என்ற ரஹ்மானின் நம்பிக்கை, நிரூபிப்பதற்கு நம்பகமான மற்றும் விரிவான சான்றுகள் தேவைப்படும் ஒரு அரசியல் தீர்ப்பாகும். அவர் அதிகாரத்திலிருந்து விலகிய சூழல் சார்ந்த சட்ட, அரசியல் மற்றும் பாதுகாப்புச் சூழ்நிலைகளிலிருந்து தனித்து அவரது சாத்தியமான திரும்புதலைக் பரிசீலிக்க முடியாது.
ஆயினும்கூட, அவரது வாதம் அரசியல் தலைமைக்கும் ஜனநாயக நிறுவனங்களுக்கும் இடையிலான உறவைப் பற்றிய ஒரு ஆழமான கேள்வியையும் எழுப்புகிறது. ஜனநாயகத்தின் மறுசீரமைப்பு என்பது ஒரு தனிநபரின் வருகையைச் சார்ந்திருப்பதாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டால், தெற்காசியாவில் ஜனநாயக ஆட்சியை மீண்டும் மீண்டும் பலவீனப்படுத்திய அரசியல் அதிகாரத்தின் தனிநபர் மயமாக்கலையே மீண்டும் உருவாக்கும் ஆபத்து உள்ளது.
வங்காளதேசத்தின் ஜனநாயக எதிர்காலம் இறுதியாக ஷேக் ஹசீனா, தாரிக் ரஹ்மான் அல்லது வேறு எந்த அரசியல் தலைவரின் இன்றியமையாத் தன்மையையும் நம்பியிருக்க முடியாது. நிறுவனங்களின் அழிவு இல்லாமல் அரசாங்கங்களை மாற்றக்கூடிய, அச்சுறுத்தல் இன்றி எதிர்க்கட்சிகள் செயல்படக்கூடிய மற்றும் துன்புறுத்தலுக்குப் பயப்படாமல் குடிமக்கள் தங்கள் உரிமைகளைப் பயன்படுத்தக்கூடிய ஒரு அரசியல் அமைப்பை உருவாக்குவதையே அது சார்ந்திருக்க வேண்டும்.
ஒரு வலுவான அரசாங்கத்தை அகற்றுவது நிச்சயமாக ஜனநாயக முன்னேற்றத்தை உருவாக்கும் என்ற அனுமானத்தை ரஹ்மானின் சிந்தனைகள் சவால் செய்வதாலேயே முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. அவரது பார்வை ஷேக் முஜிபுர் ரஹ்மான் மற்றும் அவாமி லீக்கின் அரசியல் பாரம்பரியத்திற்கு வெளிப்படையான ஆதரவாகவும், 2024 எழுச்சிக்குப் பிறகு உருவான சக்திகளுக்குக் கடுமையான விமர்சனமாகவும் உள்ளது. எனவே அவரது வாதங்கள் சமீபத்திய நிகழ்வுகளின் நடுநிலையான விவரிப்பாக இல்லாமல், வங்காளதேசத்தின் போட்டியிடும் அரசியல் விவாதத்தில் ஒரு தலையீடாகவே புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும்.
இருப்பினும், அவரது அரசியல் நிலைப்பாடு வலுவாக வரையறுக்கப்பட்டுள்ள ஒரே காரணத்திற்காக அவர் எழுப்பும் கேள்விகளை நிராகரிக்க முடியாது. அரசியல் எதிரிகளை ஒதுக்குதல், மதச் சிறுபான்மையினரின் பாதுகாப்பற்ற நிலை, கருத்தியல் தீவிரவாதத்தின் செல்வாக்கு மற்றும் நிறுவனங்கள் மீதான பொதுமக்களின் நம்பிக்கை சீர்குலைவு ஆகியவை தீவிரமான ஜனநாயக ஆய்வைக் கோரும் விஷயங்களாகும்.
ரஹ்மானால் மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்தப்படும் 1971-ஆம் ஆண்டின் ஆன்மா, எந்தவொரு தனிப்பட்ட அரசியல் கட்சியாலும் உரிமைகோரப்படும் வரலாற்று ரீதியான கோரிக்கையை விட மேலானது என்றும் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும். அதன் ஜனநாயக முக்கியத்துவம் கூட்டுச் சுயநிர்ணயம், மனிதக் கண்ணியம், கலாச்சார சுதந்திரம் மற்றும் தன்னிச்சையான அதிகாரத்திற்கு எதிரான எதிர்ப்பு ஆகியவற்றின் கொள்கைகளில் உள்ளது. அரசியல் எதிரிகளை நிரந்தரமாக ஒதுக்கி வைப்பதை நியாயப்படுத்த அல்லது தங்களைப் பாதுகாப்பதாகக் கூறிக்கொள்பவர்கள் இழைக்கும் அத்துமீறல்களை மன்னிப்பதற்குப் பயன்படுத்தப்படும் போது இந்தக் கொள்கைகள் தமது அர்த்தத்தை இழக்கின்றன.
போட்டியிடும் அரசியல் சக்திகளால் ஜனநாயகத்தின் மொழி பயன்படுத்தப்படும் ஒரு தருணத்தில் வங்காளதேசம் நிற்கிறது; ஒவ்வொரு சக்தியும் நாட்டின் உண்மையான விருப்பங்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதாக உரிமை கோருகிறது. இருப்பினும், ஜனநாயக முன்னேற்றத்தின் உண்மையான அளவுகோல் இந்தக் கோரிக்கைகளில் காணப்படாது. அரசியல் அதிகாரம் பொறுப்புக்கூறக்கூடியதாக மாறுகிறதா, சட்டத்தின் கீழ் குடிமக்கள் சமமான பாதுகாப்பை அனுபவிக்கிறார்களா, மாற்றுக் கருத்துக்கள் சகித்துக் கொள்ளப்படுகிறதா, மற்றும் அரசு தனது மக்களின் பொருள்சார் தேவைகளை பூர்த்தி செய்ய முடிகிறதா என்பதில் அது காணப்படும்.
ரஹ்மானைப் பொறுத்தவரை, தற்போதைய நெருக்கடியிலிருந்து வெளிவருவதற்கான வழி வங்காளதேசத்தின் சுதந்திரத்துடன் தொடர்புடைய மதச்சார்பற்ற மற்றும் முற்போக்கான தேசியப் பார்வையை மீட்டெடுப்பதில் உள்ளது. அந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க முறையீடு கணிசமான ஆற்றலைக் கொண்டுள்ளது, ஆனால் அதன் வாக்குறுதியை கட்சி விசுவாசங்களைக் கடந்து நிற்கும் ஜனநாயக நடைமுறைகள் மூலம் மட்டுமே நிறைவேற்ற முடியும்.
எனவே வங்காளதேசத்தில் முடிவடையாத போராட்டம் என்பது அவாமி லீக் மற்றும் BNP இடையே அல்லது மதச்சார்பற்ற மற்றும் மத அரசியல் சக்திகளுக்கு இடையே மட்டுமேயான போராட்டம் அல்ல. அரசு கூட்டாக அதன் குடிமக்களுக்குச் சொந்தமானதா அல்லது அடுத்தடுத்த அரசியல் அமைப்புகளால் கைப்பற்றப்படும் ஒரு கருவியாக மட்டுமே இருக்கிறதா என்பதற்கான போராட்டமாகும்.
யார் அதிகாரத்திற்குத் திரும்புகிறார்கள் என்பது தீர்மானிக்கும் கேள்வி அல்ல, மாறாக வங்காளதேசம் தனது மக்களின் ஜனநாயக உரிமைகளுக்கு மேலாக எந்தவொரு தனிநபரோ, கட்சியோ அல்லது கருத்தியல் இயக்கமோ நிற்காத ஒரு அரசியல் அமைப்பை இறுதியாக நிறுவ முடியுமா என்பதே தீர்மானிக்கும் கேள்வியாகும்.
ஆசிரியர் குறிப்பு: இந்தக் கட்டுரை அனிசூர் ரஹ்மான் வழங்கிய நேர்காணல் பதில்களின் அடிப்படையில் அமைந்தது. அவரது குற்றச்சாட்டுகளும் அரசியல் மதிப்பீடுகளும் அவருக்கு உரியவாறு பொருத்தமான விமர்சனத் தகுதிகளுடன் வழங்கப்பட்டுள்ளன. இக்கட்டுரை ஒரு விளக்கமளிக்கும் அரசியல் பகுப்பாய்வே தவிர, சுயாதீனமாக உண்மைச் சரிபார்ப்பு செய்யப்பட்ட புலனாய்வு அல்ல.
Disclaimer: இந்தப் பகுதி கட்டுரையாளரின் பார்வையை வெளிப்படுத்துகிறது. செய்திக்காகவும் விவாதத்திற்காகவும் இந்த தளத்தில் வெளியிடுகிறோம் – செந்தளம் செய்திப் பிரிவு
