செயற்கை நுண்ணறிவும் நவீன போர்நுட்பங்களும்
ஜீன்-பாட்ரிக் கிளான்சி
அறிமுகம்
சமீபத்தில் ரஷ்ய அதிபர் விளாடிமிர் புடின் பின்வருமாறு கூறினார்: "செயற்கை நுண்ணறிவு என்பது ரஷ்யாவிற்கு மட்டுமல்ல, மனிதகுலம் முழுவதற்குமான எதிர்காலமாகும். இது மகத்தான வாய்ப்புகளுடன் வருகிறது, ஆனால் கணிப்பது கடினமான அச்சுறுத்தல்களையும் கொண்டுவருகிறது. இந்தத் துறையில் யார் தலைவராக உருவெடுக்கிறாரோ, அவரே உலகின் ஆட்சியாளராக மாறுவார்" (RT News, 2017). உலகப் பொருளாதார மன்றத்தின் (Schwab, 2016) கூற்றுப்படி, "மனிதகுலம் இதுவரை அனுபவித்திராத ஒன்றிற்கு" ஒப்பான நான்காவது தொழில்புரட்சியின் எரிபொருளாக செயற்கை நுண்ணறிவும் (AI) அதன் சகோதர தொழில்நுட்பங்களும் இன்று மாறியுள்ளன (Wan, 2018). ஷ்வாப் தாமே வாதிட்டது போல, போர்க்கலையின் வரலாறு என்பது தொழில்நுட்ப கண்டுபிடிப்புகளின் வரலாறாகும். கடந்த சில தசாப்தங்களாக, இந்தத் தொழில்நுட்பங்கள் நமது கற்பனையைக் கவராமல் இல்லை, ஆனால் போரின் எதிர்காலத்தில் செயற்கை நுண்ணறிவின் தாக்கம் குறித்து நாம் இன்றும் நிச்சயமற்ற நிலையிலேயே உள்ளோம்.
நவீனத்துவத்திற்கு பிந்தைய இராணுவங்கள், அரசு சாரா அமைப்புகளுடன் தொடர்புடைய பாரம்பரியப் போர் கூறுகளை இணைக்கும் கலப்பின மோதல்களில் அதிகளவில் ஈடுபட்டுள்ளன. காரல் வான் கிளாஸ்விட்ஸ் தமது "ஆன் வார்" (On War) என்ற நூலில், போரின் தன்மையை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளத் தவறுவது இறுதியில் பேரழிவிற்கே வழிவகுக்கும் என்பதை வலியுறுத்தினார். 1806-இல் பிரஷ்யாவின் தோல்வியை உதாரணமாகச் சுட்டிக்காட்டிய கிளாஸ்விட்ஸ், நெப்போலியனின் பிரான்ஸுக்கு எதிராக ஒரு புதிய புரட்சிகரமான போரை எதிர்கொண்டபோது, பழைய இராணுவ தந்திரங்களை நாடியதற்காக பிரஷ்ய தளபதிகள் மீதே பழியைச் சுமத்தினார். இதே தர்க்கத்தைப் பின்பற்றி, தற்போதைய மற்றும் எதிர்கால வளர்ச்சி மற்றும் (உயிரிழப்பை ஏற்படுத்தும்) தானியங்கி ஆயுத அமைப்புகளின் பயன்பாடு போரின் தன்மையில் ஏற்படும் மாற்றத்தை விளக்குகிறது.
துப்பாக்கி மருந்து கண்டுபிடிப்பு முதல் அணுஆயுத வளர்ச்சி வரை ஒவ்வொரு தொழில்நுட்பப் புரட்சியும் எப்போதும் புதிய சர்வதேச பாதுகாப்பு சவால்களுக்கும் அறநெறி/ஒழுக்க சார்ந்த சங்கடங்களுக்கும் வழிவகுத்துள்ளதால், போரிட தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்துவது புதிய ஒன்றல்ல. இருப்பினும் இன்று நிலவும் முக்கிய வேறுபாடு என்னவென்றால், செயற்கை நுண்ணறிவு (மற்றும் ஆழமான கற்றல்) மூலம் போரிடுவதில் தானியங்கி இயந்திரங்களிடம் மனிதக் கட்டுப்பாட்டை இழக்கும் அபாயம் உள்ளது. உண்மையில், செயற்கை நுண்ணறிவும் நவீன/எதிர்கால தொழில்நுட்பங்களும் எதிர்காலத்தில் உயிரிழப்பை ஏற்படுத்தும் தானியங்கி ஆயுத அமைப்புகளை (LAWS) (சிலரால் "கொலைகார ரோபோக்கள்" என்றும் அழைக்கப்படும்) பயன்படுத்த வழிவகுக்கும். இவை மனித தலையீடு இன்றி இராணுவ இலக்குகளைக் கண்டறிந்து அழிக்கும் திறன் கொண்டவை (Russel, 2015). இராணுவத் துறையில் ஏஐ வளர்ச்சியின் ஆதரவாளர்களான அமெரிக்க பாதுகாப்புச் செயலாளர் ஆஷ்டன் கார்ட்டர் போன்றவர்கள், முடிவெடுப்பதற்கு ஏஐ-க்கு எப்போதும் மனித தலையீடு தேவைப்படும் என்பதால் இத்தகைய தொழில்நுட்பம் ஒருபோதும் முழுமையாக தானியங்கியாக மாறாது என்று வாதிடுகின்றனர் (Freedberg & Clark, 2016).
இருப்பினும், இந்த அறிக்கை ஜெனரல் பால் செல்வா அளித்த கூற்றிற்கு முரண்பாடாக அமைந்தது. அவர் அமெரிக்கா, அடுத்த தசாப்தத்திற்குள், கொடிய வன்முறையைப் பயன்படுத்தலாமா வேண்டாமா என்பதைத் தாங்களே தீர்மானிக்கக்கூடிய தானியங்கி ஆயுத அமைப்புகளை உருவாக்க அனுமதிக்கும் தொழில்நுட்பங்களைப் பயன்படுத்தும் முழுத் திறனையும் பெறும் என்று குறிப்பிட்டார். அப்படியிருந்தும், அமெரிக்காவிற்கு அத்தகைய திறன்மிக்க தொழில்நுட்பத்தை உருவாக்கும் எண்ணம் இல்லை என்று பால் செல்வா முரண்நகையாகக் குறிப்பிட்டிருந்தார் (Rosenberg & Markoff, 2016).
இத்தகைய தானியங்கி ஆயுத அமைப்புகள் உண்மையில் சில மோதல் மண்டலங்களில் ஏற்கனவே பயன்படுத்தப்பட்டு வருகின்றன என்பது கவனிக்கத்தக்கது. பெரும்பான்மையான நவீன ஆயுத அமைப்புகள் மனித இயங்குபவர்களால் தொலைவிலிருந்து கட்டுப்படுத்தப்படுகின்றன, ஆனால் வட கொரியா மற்றும் தென் கொரியாவிற்கு இடையிலான எல்லைப் பகுதியில் (DMZ) பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள தென் கொரியாவின் சாம்சங் SGR-A1 போன்ற சில அமைப்புகள் ஏற்கனவே முழுமையாக தானியங்கி மயமாக்கப்பட்டுள்ளன. இந்த குறிப்பிட்ட அமைப்பு கிலோமீட்டர்கள் அப்பால் நகரும் இலக்குகளை அடையாளம் காணவும், பரிச்சயமான குரல்கள் மற்றும் சமிக்ஞைகளை (கைகளை அசைப்பது அல்லது சரணடைதலைக் குறிக்கும் சைகைகள் போன்றவை) கண்டறியவும் முடியும். மேலும் ஒரு மனிதர் எல்லையைக் கடந்தால் தலைமையகத்திற்கு தானாகவே தரவுகளை அனுப்பும். இந்த அமைப்பில் 5.53 மிமீ கேலிபர் மெஷின் கன் மற்றும் 40 மிமீ கிரெனேட் லாஞ்சர் பொருத்தப்பட்டுள்ளது. மனிதர்கள் உத்தரவிடும்போது மட்டுமே இது எதிரிகள் மீது தாக்குதல் நடத்தும்; இருப்பினும், மனித தலையீடு இன்றி தொழில்நுட்ப ரீதியாக தானாகவே செயல்பட அனுமதிக்கும் "தானியங்கி" (automatic) பயன்முறையும் இந்த அமைப்பில் உள்ளது (Pflimlin, 2017).
தற்போதைய தொழில்நுட்பம் ஒரு நம்பிக்கைக்குரிய எதிர்காலத்தின் தொடக்கத்தை மட்டுமே குறிக்கிறது என்றாலும், இராணுவத் தொழில்நுட்பம் படிப்படியாக எதிர்காலத்தில் முழு தானியங்கி போர் ரோபோக்களை நோக்கி நகர்கிறது என்பது பல அறிஞர்களுக்கும் பயிற்சியாளர்களுக்கும் தெளிவாகத் தெரிகிறது (Ma, 2017). இந்த நேரத்தில் போரில் தானியங்கி அமைப்புகளின் பயன்பாடு குறைவாக இருந்தபோதிலும், அதிகரித்த தானியங்கி தன்மையை நோக்கிய மறுக்க முடியாத மாற்றம் நிலவுகிறது, இது விரைவில் நவீன போர்க்கலையில் மனிதனின் பங்கிற்கு சவால் விடும். இன்று நிச்சயமாகக் கூறக்கூடிய ஒரு விஷயம் என்னவென்றால், இராணுவ ஆராய்ச்சித் துறையில் செயற்கை நுண்ணறிவின் பயன்பாடும் தானியங்கி ஆயுதங்களின் அதிகரித்துவரும் வளர்ச்சியும் நிச்சயமற்ற தன்மைக்கும் தெரியாத ஒன்றுக்கும் வழிவகுக்கின்றன. மேலும் அத்தகைய தொழில்நுட்பம் ஒரு நாள் மனிதனின் விதியைத் தானே தீர்மானிக்கும் நிலைக்கு வந்தால், அது சர்வதேச சட்டம், மனித உரிமைகள் சட்டங்கள் மற்றும் மனித உயிர் மற்றும் பாதுகாப்பிற்குப் பொதுவாக கடுமையான அச்சுறுத்தலை ஏற்படுத்துகிறது, அதன் மூலம் போரின் தன்மையையே மறுவரையறை செய்து மாற்றியமைக்கிறது (Ancelin, 2016).
இந்த ஆய்வுக் கட்டுரையின் நோக்கம், சில வாதங்களை விளக்குவதற்காக அமெரிக்காவின் உதாரணத்தை எடுத்துக்கொண்டு, இராணுவத் துறையில் செயற்கை நுண்ணறிவின் தற்போதைய மற்றும் சாத்தியமான எதிர்கால பயன்பாடுகளை ஆராய்வதாகும். இத்தகைய அதிநவீன தொழில்நுட்பங்களை எதிர்கால போர் நடவடிக்கைகளில் பயன்படுத்துவதை நோக்கி அதிகரித்து வரும் ஆராய்ச்சி மற்றும் வளர்ச்சி குறித்த முன்னணி ஏஐ நிபுணர்களின் நியாயமான கவலைகளைப் புரிந்துகொள்ளவும் இது நம்மை அனுமதிக்கும்.
செயற்கை நுண்ணறிவு பற்றிய ஒரு சுருக்கமான மேலோட்டம்
கோட்பாட்டாளர் எலிசர் யுட்கோவ்ஸ்கி கூறியது போல், "செயற்கை நுண்ணறிவின் மிகப்பெரிய ஆபத்து என்னவென்றால், அதை தாங்கள் புரிந்துகொண்டுவிட்டதாக மக்கள் மிக விரைவாக முடிவுக்கு வருவதுதான்". உண்மையில், அதன் வரையறையின் தொடர்ச்சியான பரிணாம வளர்ச்சிதான், வேகமாக முன்னேறி வரும் இந்த கருத்தாக்கம் இன்று சரியாகப் புரிந்துகொள்ளப்படாமல் போனதற்கு மூலக்காரணமாகும். எனவே, போரில் அதன் பயன்பாட்டை மேலும் ஆராய்வதற்கு முன், செயற்கை நுண்ணறிவு என்றால் என்ன, அது எதைக் குறிக்கிறது என்பதை முறையாகப் புரிந்துகொள்ள நாம் சிறிது நேரம் ஒதுக்குவது மிகவும் அவசியமாகும். ஏனெனில் இந்தக் கருத்தாக்கம் கூகுளின் தேடல் வழிமுறைகள் (algorithms) முதல் டெஸ்லாவின் சுய-சாரதி (self-driving) தொழில்நுட்பம் மற்றும் இறுதியாக தானியங்கி ஆயுத அமைப்புகள் வரை எதையும் உள்ளடக்கியதாக இருக்கலாம்.
பல ஆண்டுகளாக, நாம் எப்படிச் சிந்திக்கிறோம், நம்மைச் சுற்றியுள்ள உலகத்தை எப்படி இயக்கலாம் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள நேரத்தையும் வளங்களையும் ஒதுக்கியுள்ளோம். ஏஐ துறை இந்த அதே செயல்களை மறுஉருவாக்கம் செய்ய முயல்வது மட்டுமின்றி, அறிவார்ந்த அமைப்புகளையும் (intelligent entities) உருவாக்குகிறது (Norvig & Russel, 2016).
'செயற்கை நுண்ணறிவு' என்ற பதம் முதன்முதலில் 1955 ஆம் ஆண்டில் ஜான் மெக்கார்த்தி என்பவரால் உருவாக்கப்பட்டது. செயற்கை நுண்ணறிவின் தந்தை என்று அழைக்கப்படும் அவர், அதை "அறிவார்ந்த இயந்திரங்களை, குறிப்பாக அறிவார்ந்த கணினி நிரல்களை உருவாக்கும் அறிவியல் மற்றும் பொறியியல்" என்று வரையறுத்தார் (McCarthy, 2007). 1956 ஆம் ஆண்டில், மெக்கார்த்தி செயற்கை நுண்ணறிவு குறித்த டார்ட்மவுத் மாநாட்டை (Dartmouth Conference) ஏற்பாடு செய்தார், இது 1950களில் இருந்து ஏஐ ஆராய்ச்சியில் ஒரு முதல் முக்கியமான காலகட்டத்தைத் தொடங்க உதவியதால், இன்று நிபுணர்களிடையே இந்தத் துறையின் தோற்றமாக அங்கீகரிக்கப்படுகிறது. மெக்கார்த்தி வாதிடுகையில், "கற்றலின் ஒவ்வொரு அம்சமும் அல்லது நுண்ணறிவின் வேறு எந்த அம்சமும் கொள்கையளவில் மிகவும் துல்லியமாக விவரிக்கப்பட முடியும், இதனால் அதை உருவகப்படுத்த ஒரு இயந்திரத்தை உருவாக்க முடியும். மொழியைப் பயன்படுத்தும், சுருக்கங்கள் மற்றும் கருத்துகளிலிருந்து மனிதர்களுக்கு மட்டுமே சாத்தியமான வகையிலான சிக்கல்களைத் தீர்க்கும் மற்றும் தம்மைத் தாமே மேம்படுத்திக் கொள்ளும் இயந்திரங்களை எவ்வாறு உருவாக்குவது என்பதைக் கண்டறிய முயற்சி மேற்கொள்ளப்படும்" என்றார் (McCarthy, 2006).
மனிதர்களிடம் நாம் காணும் ஒத்த நுண்ணறிவை உருவாக்கி அதை இயந்திரங்களில் செயல்படுத்துவதைக் குறிக்கோளாகக் கொண்டு ஏஐ-ன் வளர்ச்சி தொடங்கியது. இருப்பினும் இந்த வரையறை அந்தத் துறையைப் போலவே பரந்தது. இந்த கருத்தாக்கத்தை வரையறுக்க முயல்வது நம்பமுடியாத அளவிற்கு கடினமாக இருக்கும், ஏனெனில் இன்று ஏஐ-ன் வரையறை குறித்து உண்மையான ஒருமித்த கருத்து எதுவும் இல்லை, மேலும் அதன் முன்னேற்றத்தின் வேகம் குறித்து ஏஐ ஆராய்ச்சியாளர்கள் மற்றும் கோட்பாட்டாளர்களிடையே இன்றும் நிச்சயமற்ற தன்மை உள்ளது. இருப்பினும் சிலர் ஏஐ என்பது "ஒரு மண்வெட்டி அல்லது டிராக்டர் போன்றது: இது மனிதர்களின் சேவையில் உள்ள ஒரு கருவி, நமது வாழ்க்கையை கணிசமாக சிறப்பானதாக மாற்றுகிறது" என்று வெறுமனே பரிந்துரைக்கும் அளவிற்கு செல்லலாம் (Atkinson, 2016).
பொதுவாக மனித நுண்ணறிவின் ஒரு குறிப்பிட்ட அளவைக் கோரும் நடவடிக்கைகளைச் செய்யக்கூடிய நிரல்களை உருவாக்குவதும் மேம்படுத்துவதும் ஏஐ-இல் அடங்கும் என்பதில் ஒரு பொதுவான ஒருமித்த கருத்து உள்ளது (Horowitz, 2018). தருக்கம் மற்றும் காரண காரிய அறிவைப் பயன்படுத்தி மனிதன் செய்யக்கூடிய அதே வழியில் சிக்கலான பிரச்சினைகளைத் தீர்க்கும் திறன் கொண்ட ஒரு அமைப்பை உருவாக்குவதே ஏஐ-ன் இறுதி நோக்கம் என்றும் வாதிடலாம். இதன் இறுதி இலக்கு, எந்தவொரு அறிவாற்றல் பணிகளுக்கும் ஏற்ப மனிதர்களை மிஞ்சும் ஒரு பொதுவான (அல்லது வலுவான) ஏஐ-ஐ உருவாக்குவதாகும், இது "செயற்கை பேரறிவு" (artificial superintelligence) என்பதற்கு வழிவகுக்கும். இது "கிட்டத்தட்ட அனைத்து துறைகளிலும் மனிதர்களின் அறிவாற்றல் செயல்திறனை பெரிதும் மிஞ்சும் எந்தவொரு அறிவாற்றல் திறன்" என்றும் வரையறுக்கப்படலாம் (Bostrom, 2014).
ஏஐ-ன் வளர்ச்சியும் இந்தத் துறையிலான ஆராய்ச்சியும் மனிதர்களுக்கு பல வழிகளில் பெரிதும் பயனளிக்கும் (Bowser, Sloan, Michelucci & Pauwels, 2017). உண்மையில், "மனித அறிவாற்றலை விட தகவல்களை வேகமாக மற்றும் சிறப்பாக சேகரித்து, வகைப்படுத்தி, பட்டியலிடுவதன் மூலம்" ஆராய்ச்சித் துறையிலோ அல்லது தானியங்கி வாகனங்களின் வளர்ச்சியிலோ, ரோபாட்டிக்ஸ் வளர்ச்சி மூலம் மனித வரம்புகள் தொடர்பான பிரச்சினைகளைத் தீர்க்க ஏஐ உதவும். செயற்கை நுண்ணறிவு ஒரு அளவிற்கு (தானியங்கி மயமாக்கல் மூலம்) வேலைத் தரத்தை அதிகரிப்பதன் மூலம் மனித நிலைக்குப் பயனளிக்கும், இதனால் செயல்திறன் ஆதாயங்களுக்கு வழிவகுக்கும் என்றும் நம்பப்படுகிறது.
இருப்பினும், ஏஐ மனித தலையீடு இன்றி உருவாகக்கூடும் என்ற உண்மை பாதுகாப்புக்கு சவால்களை ஏற்படுத்தக்கூடும். எனவே ஏஐ-ன் வருகையும் வளர்ச்சியும் எதிர்கால மோதல்கள், பாதுகாப்பு மற்றும் மனித கண்ணியத்திற்கு தாக்கங்களைக் கொண்டுவருகின்றன. எதிர்கால புதிய அச்சுறுத்தல்களை எதிர்கொள்ள இராணுவங்களால் ஏஐ எவ்வாறு பயன்படுத்தப்படலாம் என்பதை அடுத்த பகுதியில் காண்போம். பல ஆண்டுகளாக, உலகெங்கிலும் உள்ள நாடுகள் ட்ரோன்களை அதிகளவில் பயன்படுத்தியுள்ளன, இது கோட்பாட்டாளர்களிடையே விவாதத்தின் தீயை மூட்டியுள்ளது. நிலம், கடல் மற்றும் மிக முக்கியமாக வான்வழி வாகனங்களில் ஏஐ-ன் தற்போதைய பயன்பாடு, உண்மையிலேயே வரவிருப்பவற்றின் மின்னல்களாக இருக்கலாம் (Al-Rodhan, 2015).
செயற்கை நுண்ணறிவும் இராணுவப் பயன்பாடுகளும்
முன்னணி ஆராய்ச்சியாளர்களின் கூற்றுப்படி, மனித பாதுகாப்பு மற்றும் அச்சுறுத்தல்களுக்கு இடையே, ஏஐ ஏராளமான அபாயங்களையும் கவலைகளையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. உண்மையில் "செயற்கை நுண்ணறிவு ஒரு பன்முக செயல்முறையை (அதன் செயல்பாடுகள் மற்றும் அம்சங்களை நீங்கள் அறிந்திருக்க வேண்டும் மற்றும் அதன் இடைமுகத்துடன் உடல்ரீதியாக தொடர்பு கொள்ள வேண்டும் என்ற செயல்முறையை) மிகவும் குறைவான சவாலான ஒன்றாக மாற்றும் வாக்குறுதியைக் கொண்டுள்ளது, அதில் உதவ எப்போதும் தயாராக இருக்கும் ஒரு கனிவான நண்பரிடம் பேசுவது போல உங்கள் சாதனத்துடன் நீங்கள் அரட்டையடிக்கலாம்" (Christopher, 2016). இத்தகைய செயல்பாடு இராணுவத்திற்குள் பெரும் நன்மையாக இருக்கும்.
பெரும்பாலான புதுமையான அதிநவீன தொழில்நுட்பங்களைப் போலவே, சாத்தியமான இராணுவப் பயன்பாடும் வருகிறது. நவீன போர்க்கலைக்கான இராணுவப் பயன்பாட்டில் ஏஐ பயன்படுத்தப்பட பல வழிகள் உள்ளன. கூடுதல் இராணுவ நன்மைகளை உருவாக்குவதற்கான வளமான நிலமாகக் கருதப்படும் பல தொழில்நுட்பங்களில் ஏஐ இன்று ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது. ஒரு உடனடி அபாயம் என்னவென்றால், போரிடுவதில் தொலைவிலிருந்து கட்டுப்படுத்தப்படும் மற்றும் தானியங்கி ஆயுதங்களின் அதிகரித்து வரும் பயன்பாடு மற்றும் வளர்ச்சி மூலம் இராணுவ பயன்பாட்டிற்கு ஏஐ-ஐ மாற்றியமைப்பதாகும்.
உலகெங்கிலும் உள்ள இராணுவங்களுக்கு ஏஐ-ன் பயன்பாடுகளை ஆராய்ச்சி செய்து மேம்படுத்துவதற்கான ஊக்குவிப்புகள் உள்ளன, அவை இறுதியில் இராணுவ செயல்திறனை மேம்படுத்தும் ஒரே நோக்கத்தைக் கொண்டிருக்கும். இந்த ஊக்குவிப்புகள் அதிகரித்து வரும் இராணுவப் போட்டியின் சூழலால் நയിக்கப்படுவது மட்டுமின்றி, தானியங்கி ஆயுத அமைப்புகளை உருவாக்குவதற்கான உள்நாட்டு அரசியல் கோரிக்கைகளின் விளைவாகவும் உள்ளன (Horowitz, 2018). பெரும்பாலான அரசாங்கங்கள், பொதுவாக மனிதர்களால் செய்யப்படும் ஒத்த பணிகளை குறைந்த நிதி மற்றும் மனித செலவில் ஏஐ சாதிக்க முடியும் என்று பரிந்துரைப்பதன் மூலம் இத்தகைய ஆராய்ச்சியை நியாயப்படுத்த முயற்சிக்கும்.
அமெரிக்க பாதுகாப்புத் துறை கூறியது போல், "தானியங்கி தன்மைக்கான முதன்மை அறிவுசார் அடிப்படை செயற்கை நுண்ணறிவிலிருந்து உருவாகிறது, இது பொதுவாக மனித நுண்ணறிவு தேவைப்படும் பணிகளைச் செய்வதற்கான கணினி அமைப்புகளின் திறனாகும் (எ.கா., உணர்தல், உரையாடல், முடிவெடுத்தல்)" (Defense Science Board, 2016). அமெரிக்க பாதுகாப்புத் துறை வழங்கிய இந்த வரையறை, ஆயுதப் படைகளுக்கு ஏஐ எவ்வாறு பெரும் நன்மையாக இருக்கும் என்பதை எளிதில் ஊகிக்க அனுமதிக்கிறது.
உதாரணமாக, இராணுவத்தில் பயன்படுத்தப்படும் ஏஐ துறையில் ஒரு முக்கிய நடிகரான அமெரிக்காவைப் பார்க்கும்போது, அதன் இராணுவம் ஏஐ தொடர்பான ஆராய்ச்சி மற்றும் வளர்ச்சியிலிருந்து போர்க்களத்தில் தனது ஆயுதப் படைகளின் செயல்பாட்டுத் திறன் மற்றும் செயல்திறனை அதிகரிக்கும் நோக்கில் இந்தத் தொழில்நுட்பங்களைப் பயன்படுத்துவதற்கு மாறியுள்ளதை நாம் அவதானிக்கலாம். புஷ் மற்றும் ஒபாமா ஆகிய இரு நிர்வாகங்களின் கீழும் ஈராக் மற்றும் ஆப்கானிஸ்தான் ஆகிய இரு நாடுகளிலும் ட்ரோன் அமைப்புகளின் அதிகரித்துவரும் வளர்ச்சி மற்றும் பயன்பாட்டுடன் இந்த நடவடிக்கை அவதானிக்கப்பட்டு பரவலாக ஊடகங்களில் வெளிவந்தது. அமெரிக்காவின் ஆளில்லா அமைப்புகளுக்கான செலவு 2000-ஆம் ஆண்டில் 283 மில்லியன் டாலரிலிருந்து 2018-இல் 7.5 பில்லியன் டாலராக உயர்ந்தது.
மேலும், அமெரிக்காவின் தற்போதைய ட்ரோன் ஆயுதக் களஞ்சியத்தில் சுமார் 3,500 புதிய வான், தரை மற்றும் கடல் ட்ரோன்களைச் சேர்ப்பதன் மூலம் 2019 ஆம் ஆண்டிற்கான ஆளில்லா அமைப்புகள் மற்றும் தொழில்நுட்பங்களுக்காக பாதுகாப்புத் துறை தோராயமாக 9.39 பில்லியன் டாலர் பட்ஜெட்டைக் கோரியுள்ளது (Gettinger, 2018). கூடுதலாக, பென்டகனின் செயற்கை நுண்ணறிவுத் திட்டமான 'ப்ராஜெக்ட் மேவன்' (Project Maven) வளர்ச்சிக்கும் கூடுதல் நிதி செல்லும். இந்த திட்டம் நிதி உதவி பெற்ற நேரத்திலிருந்து அது பயன்படுத்தப்படும் வரை 6 மாதங்கள் மட்டுமே எடுத்தது (பெரும்பாலான பாதுகாப்புத் திட்டங்கள் மற்றும் தொழில்நுட்பங்கள் மோதல் மண்டலங்களில் பயன்படுத்தப்படுவதற்கு முன்பு வழக்கமாக பல ஆண்டுகள் அல்லது பல தசாப்தங்கள் கூட ஆகும்) மற்றும் ஆப்கானிஸ்தானில் தலிபான்களுக்கு எதிராகவும் ஈராக்கில் ஐஎஸ்ஐஎஸ் போன்ற பயங்கரவாத அமைப்பிற்கு எதிராகவும் பென்டகனால் தீவிரமாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது (Allen, 2017).
அமெரிக்கா தனது 'மூன்றாவது ஈடுசெய்யும் உத்தியில்' (Third Offset Strategy) நுழைந்துள்ளது. இது "செயற்கை நுண்ணறிவு மற்றும் தானியங்கி தன்மையில் உள்ள அனைத்து முன்னேற்றங்களையும் பயன்படுத்தி, பாதுகாப்புத் துறையின் போர்ப் நெட்வொர்க்குகளில் அவற்றைச் செருகி, வழக்கமான தடுப்பை வலுப்படுத்தும் என்று துறை நம்பும் செயல்திறன் அதிகரிப்பை அடைவதை" நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது (Pellerin, 2016).
கடந்த இரண்டு ஈடுசெய்யும் உத்திகளைப் போலல்லாமல் (முதல் ஈடுசெய்யும் உத்தியில் அணுசாதனங்கள் மற்றும் விநியோகத் திறன் சேர்க்கப்பட்டது, இரண்டாவது ஈடுசெய்யும் உத்தியில் வழக்கமான திறன்கள் மற்றும் துல்லியமான தாக்குதல்கள் சேர்க்கப்பட்டன) (Lewis, 2017), அமெரிக்க இராணுவம் இந்த புதிய தொழில்நுட்பத்தின் சர்ச்சைக்குரிய அம்சத்தை எதிர்கொள்ளும்: உயிரிழப்பை ஏற்படுத்தும் ஆயுத அமைப்புகளின் சாத்தியமான தானியங்கி தன்மை. இருப்பினும் புதிய அச்சுறுத்தல்கள் மற்றும் வளர்ந்து வரும் தொழில்நுட்பங்கள்/திட்டங்கள் ஆகியவை அதிக கண்டுபிடிப்புகளின் தேவையை உணருமாறு பாதுகாப்புத் துறையை வழிநடத்தியுள்ளன. இது 'ப்ராஜெக்ட் மேவன்' முன்முயற்சிக்கு வழிவகுத்த ஆல்காரிதம் போர் முறைமை சார்ந்த செயல்பாட்டுக் குழு (Algorithmic Warfare Cross-Functional Team) உட்பட பல திட்டங்களை உருவாக்க விளக்குகிறது. Air Force Lt. Gen. John Shanahan அவர்களின் கூற்றுப்படி, இந்த குறிப்பிட்ட திட்டத்தின் நோக்கம் "பாதுகாப்புத் துறைக்குக் கிடைக்கும் அபரிமிதமான தரவை செயல்படக்கூடிய நுண்ணறிவு மற்றும் பார்வைகளாக மாற்றுவதாகும்" (Pellerin, 2017), இது "நுண்ணறிவு ஊட்டங்களின் செயலாக்கம், சுரண்டல் மற்றும் பரப்புதலை மேம்படுத்துவதன் மூலம்" சாத்தியமாகிறது (Lewis 2017).
MQ-9 ரீப்பர் மற்றும் MQ-1C கிரே ஈகிள் போன்ற ஆளில்லா வான்வழி அமைப்புகளால் (UAS) வழங்கப்படும் முழு-இயக்க வீடியோ தரவை விரைவாக பகுப்பாய்வு செய்ய அனுமதிக்கும் இந்த புரட்சிகரமான திட்டம், "ஒரு ட்ரோனின் சென்சார் தரவின் ஒரு பகுதியை சுரண்ட" கடுமையாக உழைக்கும் ஆய்வாளர்களின் குழுவிற்கு பதிலாக ஏஐ தரவைப் பகுப்பாய்வு செய்ய அனுமதிக்கிறது (Allen, 2017). இந்த திட்டத்தின் இலக்கு துல்லியம் அதன் பயன்பாட்டின் முதல் வாரத்திலேயே 60% லிருந்து 80% க்கும் அதிகமாக உயர்ந்தது (Weisgerber, 2017).
இத்தகைய தொழில்நுட்ப முதலீடுகளும் வளர்ச்சிகளும் 2012 முதல் அமலில் இருக்கும் அமெரிக்காவின் மூன்றாவது ஈடுசெய்யும் உத்தியைப் பிரதிபலிக்கின்றன. நடைமுறையில், இந்த கோட்பாடு இராணுவத்தில் ஏஐ பயன்பாட்டின் ஐந்து முக்கிய தூண்களை அடையாளப்படுத்துகிறது என்று முன்னாள் அமெரிக்க பாதுகாப்புச் செயலாளர் ராபர்ட் வொர்க் குறிப்பிட்டார். அவர் 2015-இல் வாதிடுகையில், "ஆரம்பகால தழுவல் ஒரு முக்கிய போட்டி நன்மையாக இருக்கும், அதே நேரத்தில் முதலீட்டில் பின்தங்குபவர்கள் தங்கள் போட்டித்தன்மையை இழப்பார்கள்" என்று கடுமையாக வாதிட்டார் (MacKenzie, 2015). அமெரிக்க பாதுகாப்புத் துறையும் அதன் நட்பு நாடுகளும் தங்கள் சீனா மற்றும் ரஷ்ய சகாக்கள் ஏற்கனவே ஏஐ, தானியங்கி தன்மை மற்றும் ரோபாட்டிக்ஸ் ஆகியவற்றில் நம்பமுடியாத வளங்களை முதலீடு செய்து வருகின்றனர் என்பதை அறிந்திருக்கும் நேரத்தில் இத்தகைய கோட்பாடு வருகிறது. ராபர்ட் வொர்க் இந்த தூண்களை பின்வரும் "ஐந்து தொகுதிகள்" (Five Blocks) என அடையாளம் கண்டார்:
1. உளவுத்துறை சேகரிப்பிற்கான தானியங்கி ஆழமான கற்றல் இயந்திர அமைப்புகள் (Autonomous deep learning machine systems): ஆரம்ப எச்சரிக்கையை வழங்குகின்றன மற்றும் "இயந்திர வேகத்தில்" பதிலளிக்கக்கூடியவை. இந்த குறிப்பிட்ட தூண் தொழில்நுட்ப ரீதியாக இஸ்ரேலால் அதன் அயர்ன் டோம் அமைப்பில் ஏற்கனவே பயன்படுத்தப்பட்டு வருகிறது, ஏனெனில் இயந்திர வேகத்தில் செயல்படுவது ஒரு இராணுவ முகாம் மற்றும்/அல்லது நகரத்தைப் பாதுகாக்க உதவுகிறது (Horowitz, 2018).
2. மனித இயந்திர ஒத்துழைப்பு (Human machine collaboration): "சென்டார்" (Centaur) போர்முறையின் ஊக்குவிப்புடன் (Freedberg, 2015).
3. உதவிபெறும் மனித செயல்பாடுகள் (Assisted human operations): அணியக்கூடிய எலக்ட்ரானிக்ஸ் பயன்பாட்டுடன், போரில் மனிதர்கள் சிறப்பாக செயல்பட உதவும்.
4. மேம்பட்ட மனித-இயந்திர போர் கூட்டு (Advanced human-machine combat teaming): மனிதர்கள் சிறந்த முடிவுகளை எடுக்கவும் போர் நடவடிக்கைகளில் ஒத்துழைக்கவும் அனுமதிக்கும். இத்தகைய ஒத்துழைப்பின் ஒரு உதாரணமாக, அமெரிக்க இராணுவத்தின் அபாச்சி ஹெலிகாப்டர் மற்றும் MQ-1C கிரே ஈகிள் ஆகியவை இணைந்து செயல்படும் வகையில் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன. இந்த கருத்தாக்கத்தை "நம்பகமான பக்கபலம்" (loyal wingman) யோசனை என்றும் புரிந்துகொள்ளலாம்.
5. நெட்வொர்க்-இயக்கப்பட்ட அரை-தானியங்கி ஆயுதங்கள் (Network-enabled semi-autonomous weapons): அமெரிக்க நிலப்பரப்பை உள்நாட்டு மற்றும் மிக முக்கியமாக ரஷ்யா போன்ற வெளிநாட்டு அச்சுறுத்தல்களிலிருந்து பாதுகாக்க, தானியங்கி தன்மையை மிகவும் திறம்பட பயன்படுத்துவதை ஏஐ நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. ரஷ்ய பொதுப்படைத் தலைவர் கெராசிமோவ், "எதிர்காலத்தில் ஒரு முழுமையான ரோபோமயமாக்கப்பட்ட அலகு உருவாக்கப்படலாம், அது சுயாதீனமாக இராணுவ நடவடிக்கைகளை நடத்தும் திறன் கொண்டது" என்று கூறிய பிறகு ரஷ்யா எதிர்கால ரோபோ போர்க்களத்திற்கு தயாராவதில் அதிக நேரத்தையும் வளங்களையும் ஒதுக்கியுள்ளது (MacKenzie, 2015; Ma, 2017). இந்த மூன்றாவது ஈடுசெய்யும் உத்தி அமெரிக்காவின் போட்டியாளர்களை விட "எதிர்கால இராணுவ சக்தியின் ክፍுலங்களை சிறப்பாகவும் வேகமாகவும்" வைப்பதற்கான ஒரு முயற்சியாகும் (Freedberg, 2015).
இராணுவத்தில் ஏஐ-ன் எதிர்காலம் தானியங்கி அமைப்புகளை வடிவமைக்கும் நமது திறனுடன் நேரடியாக இணைக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த நேரத்தில் இத்தகைய தானியங்கி அமைப்புகள் (அதிகாரப்பூர்வமாக) செயல்பாட்டில் இல்லை அல்லது போர் சூழ்நிலையில் பயன்படுத்தப்படவில்லை, ஏனெனில் பெரும்பாலான இராணுவ ரோபோக்கள் (அல்லது ட்ரோன்கள்) ஒரு மெய்நிகர் நீட்டிப்பு கம்பி மூலம் மனித தலையீட்டால் நேரடியாகக் கட்டுப்படுத்தப்படுகின்றன. இருப்பினும், தற்போதைய இராணுவ நில, கடல் மற்றும் வான்வழி ட்ரோன்கள் காலப்போக்கில் மிகவும் அதிநவீனமாகி வருகின்றன, ஏனெனில் அவை குறைந்த அளவிலான தானியங்கி தன்மையைக் கொண்டுள்ளன, இது மனித தலையீடு இன்றி வழிசெலுத்தவும், தரையிறங்கவும் மற்றும் டேக்-ஆஃப் செய்யவும் அனுமதிக்கிறது (இது விமானிகளுக்கு மிகவும் சிக்கலான கட்டமாகக் கருதப்படுகிறது), ஆனால் பணிகளை நிறைவேற்றுவது தொடர்பாக எப்போதும் மனித தலையீடு தேவைப்படும் (Cummings, 2017).
குறிப்பாக மிகவும் சக்திவாய்ந்த இராணுவ நாடுகளிடையே தானியங்கி அமைப்புகளின் ஆராய்ச்சி மற்றும் வளர்ச்சியில் குறிப்பிடத்தக்க உலகளாவிய முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டு வருகின்றன. இராணுவங்கள் இன்றும் இத்தகைய அமைப்புகளின் செயல்பாட்டு அமலாக்கத்தை விட வளர்ச்சி நிலையில் உள்ளன, ஆனால் நன்கு முன்னேறியுள்ளன. உதாரணத்திற்கு அமெரிக்க கடற்படையின் சமீபத்திய X-47 பெகசஸ் தானியங்கி போர்/குண்டுவீச்சு விமானத்தின் வளர்ச்சி (இது பல வெற்றிகரமான சோதனைகள் இருந்தபோதிலும் தற்போது எரிபொருள் நிரப்பும் கலனாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது) மற்றும் அமெரிக்க கடற்படையின் MQ-25 ஸ்டிங்க்ரே திட்டம் ஆகியவற்றைக் குறிப்பிடலாம். தானியங்கி முறையில் செயல்படும் திறன் கொண்ட இந்த அமைப்புகள், ஆதரவு நோக்கங்களுக்காக மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட வேண்டும், ஆனால் யதார்த்தத்தில் "மிகவும் மதிப்புமிக்க 'முன்னணி முனை' பணிகளைச் செய்ய அனுமதிக்கப்பட்டால் தற்போதைய நிலைக்கு அச்சுறுத்தலாக அமையலாம்" (Cummings, 2017).
உயிரிழப்பை ஏற்படுத்தும் தானியங்கி ஆயுத அமைப்புகளின் ஆய்வு (Case of LAWS)
தானியங்கி ஆயுதங்கள் என்றால் என்ன என்பதற்கு இன்றுவரை ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட உலகளாவிய வரையறை எதுவும் இல்லை. செயற்கை நுண்ணறிவுத் துறையில் 'தானியங்கி தன்மை' என்ற சொல்லிற்கு இன்று பொதுவான புரிதல் இல்லை என்பதே இதற்கு முக்கியக் காரணமாகும் (Surber, 2018). இருப்பினும் சில அமைப்புகள் 'தானியங்கி ட்ரோன்கள்' என்று எதை அழைக்க வேண்டும் என்பதற்கு சில கடுமையான வரையறைகளைக் கொண்டிருக்கும். உதாரணமாக பிரிட்டன் பாதுகாப்பு அமைச்சகம் அவற்றை "உயர் மட்ட நோக்கம் மற்றும் வழிகாட்டுதலைப் புரிந்துகொள்ளும் திறன் கொண்டவை" என விவரிக்கிறது (Dyndal, Berntsen & Redse-Johansen, 2017), இது இந்த கருத்தாக்கத்தின் பொருளை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள போதுமானதாக இல்லை.
மறுபுறம், செஞ்சிலுவைச் சங்கத்தின் சர்வதேசக் குழு (ICRC) அதை "தனது முக்கியமான செயல்பாடுகளில் தானியங்கி தன்மையைக் கொண்ட எந்தவொரு ஆயுத அமைப்பும் ஆகும் - அதாவது மனித தலையீடு இன்றி இலக்குகளைத் தேர்ந்தெடுக்க (அதாவது தேட அல்லது கண்டறிய, அடையாளம் காண, பின்தொடர, தேர்ந்தெடுக்க) மற்றும் தாக்க (அதாவது பலத்தைப் பயன்படுத்த, நடுநிலையாக்க, சேதப்படுத்த அல்லது அழிக்க) கூடிய ஒரு ஆயுத அமைப்பு" என வரையறுக்கிறது (ICRC, 2016). இத்தகைய பரந்த வரையறையை வழங்குவதன் முடிவு, "சில இருக்கும் ஆயுத அமைப்புகளை சட்டப்பூர்வமாகவும் அறநெறி ரீதியாகவும் ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடியதாக மாற்றுவது எது என்பதை மதிப்பிடுவதற்கு ஆயுதத் தொழில்நுட்பத்தை நிஜ உலகப் பரிசீலனைக்கு உட்படுத்த அனுமதிக்கும்" என்று ICRC பின்னர் வாதிடும்.
உயிரிழப்பை ஏற்படுத்தும் தானியங்கி ஆயுத அமைப்புகளின் (LAWS) வளர்ச்சியின் மூலம், செயற்கை நுண்ணறிவு குறித்த விவாதம் இப்போது ஒரு புதிய கட்டத்தை எட்டியுள்ளது. இது உலகம் முழுவதிலுமிருந்து 116 ஏஐ மற்றும் ரோபாட்டிக்ஸ் நிறுவனங்களின் நிறுவனர்கள் கையொப்பமிட்டு சமீபத்தில் வெளியிட்ட திறந்த கடிதத்தால் விளக்கப்படுகிறது. அக்கடிதம் உயிரிழப்பை ஏற்படுத்தும் தானியங்கி ஆயுதங்கள் குறித்த பிரச்சினையைத் தீர்க்குமாறு ஐக்கிய நாடுகள் சபையை வலியுறுத்தியது. கையொப்பமிட்டவர்களில் உலகம் புகழ்பெற்ற ஆளுமைகள் அடங்குவர், அவர்களின் நிறுவனங்கள் உலகளவில் பல்லாயிரக்கணக்கான பொறியாளர்கள் மற்றும் ஆராய்ச்சியாளர்களைப் பணியமர்த்தியுள்ளன மேலும் பில்லியன் கணக்கான அமெரிக்க டாலர்கள் மதிப்புடையவை. எடுத்துக்காட்டுகளில் எலான் மாஸ்க் – டெஸ்லா, ஸ்பேஸ்எக்ஸ் மற்றும் ஓபன்ஏஐ நிறுவனர்; முஸ்தஃபா சுலைமான் – கூகுளின் டீப்மைண்டில் பயன்பாட்டு ஏஐ நிறுவனர் மற்றும் தலைவர்; எஸ்பென் ஆஸ்டர்கார்ட் – யுனிவர்சல் ரோபோட்டிக்ஸ் நிறுவனர் மற்றும் முதன்மை தொழில்நுட்ப அதிகாரி போன்றோர் அடங்குவர்.
இத்தகைய இயக்கங்கள், ஏஐ அன்பு அல்லது வெறுப்பு போன்ற மனித உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்தாது என்றும் ஒருபோதும் வெளிப்படுத்த வாய்ப்பில்லை என்றும் பலர் நம்புவதைக் காட்டுகின்றன. தானியங்கி ஆயுதங்களை உருவாக்குவதில் ஏஐ-ஐப் பயன்படுத்துவது தொடர்பாக கடுமையான கவலைக்கான அடிப்படையாக இது இருக்கலாம். ஏஐ இறுதியில் கொல்ல அல்லது இலக்குகளை நடுநிலையாக்க திட்டமிடப்படும். இத்தகைய தொழில்நுட்பம் தவறான கரங்களில் (துரோக நாடுகள், பயங்கரவாத அமைப்புகள்) விழுந்தால், அதன் விளைவுகள் பேரழிவை ஏற்படுத்தி பெருந்திரளான உயிரிழப்புகளுக்கு வழிவகுக்கும் என்று பலர் நியாயமாக கவலைப்படுகிறார்கள். tatsächlich, நிக்கோலஸ் வீவர் குறிப்பிட்டது போல், தானியங்கி ஆயுதங்களை "நாளை வரவிருக்கும் ஒரு கற்பனையான அச்சுறுத்தலாகக் கருதக்கூடாது, மாறாக இன்று நிலவும் ஒரு உண்மையான அச்சுறுத்தலாகப் பார்க்க வேண்டும்" (Evans, 2018). பல குற்றவியல் அமைப்புகள் ஏற்கனவே ஆளில்லா வான்வழி வாகனங்களை உருவாக்குவதற்கும் உற்பத்தி செய்வதற்கும் தேவையான வழிகளைப் பெற்றுள்ளன என்றும் அவர் சுட்டிக்காட்டினார். லத்தீன் அமெரிக்க போதைப்பொருள் கடத்தல் குழுக்கள் போதைப்பொருள் மற்றும் பொருட்களைக் கடத்த இத்தகைய முறைகளை நாடுவது, மற்றும் மிக முக்கியமாக இஸ்லாமிய அரசு அமைப்பால் வணிக ரீதியிலான ட்ரோன்களை குண்டுவீச்சு விமானங்களாக மாற்றியமைத்தது ஆகியவை இதில் அடங்கும். இத்தகைய அமைப்புகள் தங்களின் சொந்த தானியங்கி ஆயுத அமைப்புகளை உருவாக்குவதில் எவ்வளவு தூரம் செல்லக்கூடும் என்பதை ஒருவர் கற்பனை செய்து மட்டுமே பார்க்க முடியும்.
ஆனால் முதலில் இத்தகைய ஆயுதங்கள் என்ன, அவற்றைப் பயன்படுத்துவதன் தாக்கங்கள் என்ன என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சிப்போம். அமெரிக்கா தானியங்கி ஆயுத அமைப்புகளை 3 தனித்தனி வகைகளாகப் பிரிக்கிறது:
1. "சுழற்சிக்கு வெளியே" (Out of the loop) அமைப்புகள்: இவை "செயல்படுத்தப்பட்டவுடன், மனித இயக்கினரின் கூடுதல் தலையீடு இன்றி இலக்குகளைத் தேர்ந்தெடுத்துத் தாக்க முடியும்",
2. "சுழற்சியின் மேற்பார்வையில்" (On the loop) அமைப்புகள்: இவை மேற்பார்வையிடப்பட்ட தானியங்கி அமைப்புகளை உள்ளடக்கியவை, அவை "ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத அளவிலான சேதம் ஏற்படுவதற்கு முன்பு, ஆயுத அமைப்பு தோல்வியடையும் பட்சத்தில் தாக்குதல்களைத் தலையிட்டு முடிவுக்குக் கொண்டுவரும் திறனை மனித இயக்கினர்களுக்கு வழங்க வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன", மற்றும்
3. "சுழற்சிக்குள்" (In the loop) அரை-தானியங்கி ஆயுத அமைப்புகள்: இவை "செயல்படுத்தப்பட்டவுடன், மனித இயங்குபவரால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தனிப்பட்ட இலக்குகள் அல்லது குறிப்பிட்ட இலக்குக் குழுக்களை மட்டுமே தாக்கும் நோக்கம் கொண்டவை" (DoD, 2012).
இந்த வரையறை, "ததேச்சையாக" எழுத்தாளர்கள் ஹொரோவிட்ஸ் மற்றும் ஷாரே வழங்கிய தானியங்கி, அரை-தானியங்கி மற்றும் மனித மேற்பார்வையிடப்பட்ட தானியங்கி ஆயுத அமைப்புகளின் வரையறைகளுடன் ஒற்றுமைகளைப் பகிர்ந்து கொள்கிறது. அவர்களும் மூன்று நிலைகளை அடையாளம் காட்டுகின்றனர்: மனித மேற்பார்வையிடப்பட்ட ரோபோ, அரை-தானியங்கி ரோபோ மற்றும் தானியங்கி ரோபோ (Scharre & Horowitz, 2015). தற்போதைக்கு, மனிதர்கள் "சுழற்சிக்குள்ளும்" "சுழற்சியின் மேற்பார்வையிலும்" இருக்கிறார்கள், ஆனால் தானியங்கி ஆயுதங்கள் அல்லது "சுழற்சிக்கு வெளியே" குறித்த ஆராய்ச்சியில் பில்லியன் கணக்கான டாலர்கள் முதலீடு செய்யப்படுகின்றன.
இருப்பினும், வெளிப்படையான மனித தலையீடு இல்லாமல், சொந்தமாக கொல்லும் முடிவை எடுக்கக்கூடிய தானியங்கி ஆயுதங்கள் எதுவும் இன்றும் (அதிகாரப்பூர்வமாக) இல்லை. உண்மையில், ட்ரோன்கள் போன்ற கொடிய அமைப்புகள் "சுழற்சிக்குள்ளும்" "சுழற்சியின் மேற்பார்வையிலும்" உள்ளன, ஏனெனில் ஒரு இலக்கை நடுநிலையாக்குவதற்கான முடிவு மனித இயங்குபவரால் எடுக்கப்பட வேண்டும் (Rahtz, 2017). அமெரிக்க பாதுகாப்புத் துறை 2017 ஆம் ஆண்டில் மின்னணு போர்முறை, பெருந்தரவு (big data), ரோபாட்டிக்ஸ், செயற்கை நுண்ணறிவு மற்றும் தானியங்கி தன்மை ஆகிய துறைகளில் ஆராய்ச்சி மற்றும் பணிகளுக்காக 12.5 பில்லியன் டாலர் பட்ஜெட்டைக் கொண்டிருந்தது (Lang, 2017).
அமெரிக்காவைப் பொறுத்தவரை, உயிரிழப்பை ஏற்படுத்தும் தானியங்கி ஆயுத அமைப்புகளின் வளர்ச்சி கணிக்கக்கூடியதாகவும் மாற்ற முடியாததாகவும் தோன்றுகிறது, ஏனெனில் இது மூன்றாவது ஈடுசெய்யும் உத்தியின் தர்க்கத்திற்குள் விழுகிறது. இது அமெரிக்கா இராணுவ ஆதிக்கத்தைத் தக்க வைத்துக் கொள்ள அனுமதிக்கும் வகையில் போட்டியாளர்களை ஈடுசெய்ய தொழில்நுட்ப கண்டுபிடிப்புகளில் மேலும் ஆராய்ச்சி செய்ய பாதுகாப்புத் துறையைத் தள்ளுகிறது. எனவே இந்த மூன்றாவது ஈடுசெய்யும் உத்தி அமெரிக்காவும் அதன் நட்பு நாடுகளும் போட்டி மண்டலத்தில் இராணுவ மற்றும் அரசியல் நன்மைகளைப் பேண அனுமதிக்கும்.
இரண்டாம் உலகப் போரில் ஜெர்மன் ரென் டார்பிடோ (Wren Torpedo) போன்ற பகுதித் தானியங்கி ஆயுதங்கள் பல தசாப்தங்களாக உருவாக்கப்பட்டு பயன்படுத்தப்பட்டு வருகின்றன. மேலும், உளவுத்துறை, கண்காணிப்பு, ஆய்வு மற்றும் இலக்கு வைக்கப்பட்ட தாக்குதல்களுக்காக மோதல்கள் மற்றும் அமைதி காலங்களில் பரவலாகப் பயன்படுத்தப்படும் ட்ரோன்கள் போன்ற மனித மேற்பார்வையிடப்பட்ட அமைப்புகள் பல தசாப்தங்களாக இருந்து வருகின்றன. நியூ அமெரிக்கா பவுண்டேஷனின் கூற்றுப்படி, உலகில் சுமார் 28 நாடுகள் அதிகாரப்பூர்வமாக ஆயுதமேந்திய ஆளில்லா வாகனங்களை அல்லது "ஆயுதமேந்திய ட்ரோன்களை" வைத்துள்ளன (New America Foundation 2018).
இருப்பினும், அமெரிக்கா போன்ற நாடுகள் கிளர்ச்சிக் குழுக்களுக்கு எதிரான இராணுவப் பிரசாரங்களில் இருந்து விலகி, தென்கிழக்கு ஆசியா, கிழக்கு ஐரோப்பா போன்ற குறைந்த சகிப்புத்தன்மை கொண்ட செயல்பாட்டு சூழல்கள் மற்றும் நவீன பாதுகாப்பு அமைப்புகளைக் கொண்ட எதிரிகளை நோக்கி தங்கள் உத்திசார் கவனத்தை மாற்றி வருகின்றன. இந்த மாற்றமும் இந்தத் துறையின் சமீபத்திய கண்டுபிடிப்புகளும் எதிர்காலத்தில் அதிநவீன புதிய தானியங்கி அமைப்புகளை உருவாக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை விளக்குகின்றன.
இந்த தானியங்கி அமைப்பு "உலகத்தைப் பற்றிய, அல்லது தன்னைப் பற்றிய மற்றும் உள்ளூர் மாறும் சூழலைப் பற்றிய அதன் அறிவு மற்றும் புரிதலின் அடிப்படையில் இலக்குகளை அடைவதற்கான மாற்று நடவடிக்கைகளை சுயாதீனமாக உருவாக்கவும் தேர்ந்தெடுக்கவும் கூடியதாக" இருக்க வேண்டும் (Ilachinsky, 2017a). இத்தகைய அமைப்புகள் அவை பயன்படுத்தப்படும் சூழலுக்குள் உருவாகும் சூழ்நிலைகளுக்குப் பதிலளிக்கக் கூடியவையாக இருக்க வேண்டும், அவை பயன்படுத்தப்படுவதற்கு முன்பு கணிக்கப்படாத சூழ்நிலைகளாகும். அடிப்படையில், இந்த தானியங்கி அமைப்புகள் "செயற்கை நுண்ணறிவு கொண்ட" ரோபோக்கள் ஆகும் (Ilachinsky, 2017b).
2014 ஆம் ஆண்டில், ICRC ஒரு அறிக்கையை வெளியிட்டது, அதில் கப்பல் மற்றும் தரை அடிப்படையிலான தற்காப்பு ஆயுத அமைப்புகளை தற்போது செயல்பாட்டில் உள்ள மற்றும் வெவ்வேறு அளவிலான மனித மேற்பார்வையைக் கொண்ட தானியங்கி ஆயுத அமைப்புகளின் உதாரணங்களாக அடையாளம் காட்டியது (ICRC, 2014). தானியங்கி அமைப்புகளாக, அவை செயல்பட சென்சார்கள் மற்றும் தீவிர வழிமுறைகளின் (algorithms) உதவியுடன் மனித இயங்குபவரின் கூடுதல் தலையீடு இன்றி தங்கள் இலக்குகளை நடுநிலையாக்க தேடும், கண்டறியும், தேர்ந்தெடுக்கும் மற்றும் இறுதியில் தாக்கும்.
தற்போதைய செயற்கை நுண்ணறிவு ஆராய்ச்சி முழுவதுமாகத் தானே கற்றுக்கொள்ளக்கூடிய மற்றும் தானே கற்றுக்கொள்வதற்குக் கற்றுக்கொள்ளும் மென்பொருளை உருவாக்குவதை நோக்கி நகர்கிறது (Finn, 2017). தற்போது, முழுமையான "சுழற்சிக்கு வெளியே" அமைப்புகளை உருவாக்குவதற்கான இத்தகைய தொழில்நுட்பங்கள் நன்கு தயாராக உள்ளன மற்றும் சிலரின் கூற்றுப்படி ஏற்கனவே உள்ளன (Surber, 2018). இத்தகைய தொழில்நுட்பங்களை உருவாக்குவதற்கான விருப்பம் ஒரு தசாப்தத்திற்கும் மேலாக வெளிப்படுத்தப்பட்டு வருகிறது.
உண்மையில், 2004 முதல் அனைத்து அமெரிக்கப் படைகளின் வழிகாட்டல் வரைபடங்களும் போர்க்களத்தில் தானியங்கி அமைப்புகளை உருவாக்குவதற்கும் பயன்படுத்துவதற்கும் தங்கள் நோக்கத்தைத் தெளிவுபடுத்தியுள்ளன (Sharkey, 2010). மேலும் மனித தலையீடு இன்றி சுயாதீனமாக செயல்படும் அமைப்புகளைக் கொண்டிருப்பதை முதன்மை இலக்காகக் கொண்டு இந்த நோக்கம் நன்கு நடந்து வருகிறது. 2005 ஆம் ஆண்டில், கடற்படை நடவடிக்கைகளுக்கான தானியங்கி வாகனக் குழு பரிந்துரைக்கையில்: "தற்போதைய அமைப்புகளுடன் செயல்பாட்டு அனுபவத்தைப் பெறுவதன் மூலமும், எதிர்கால தானியங்கி வாகனத் தொழில்நுட்பங்கள், செயல்பாட்டுத் தேவைகள் மற்றும் அமைப்பு கருத்தாக்கங்களை உருவாக்க அந்த அனுபவத்திலிருந்து கற்றுக்கொண்ட பாடங்களைப் பயன்படுத்துவதன் மூலமும் தானியங்கி வாகனங்கள் (AVகள்) வழங்கும் கணிசமான போர் நன்மைகளை கடற்படை மற்றும் கடற்படைப் பிரிவினர் தீவிரமாகப் பயன்படுத்த வேண்டும்" என்றது (National Research Council, 2005).
ஒரு இராணுவத்தின் பார்வையில், இத்தகைய தானியங்கி அமைப்புகள் தொலைவிலிருந்து கட்டுப்படுத்தப்படும் அமைப்புகளை விட பல நன்மைகளை வழங்குகின்றன, அவையாவன:
1. நேர உணர்திறன் கொண்ட சூழ்நிலைகளில் அதிக எதிர்வினை நேரம் (Lewis, 2017): வெளிநாட்டுப் பகைமை ஏவுகணைகளை இடைமறிப்பது போன்றவை. இந்த அதிவேக இயந்திர எதிர்வினை நேரம் நவீன போர்க்கலையின் சிக்கலான தன்மையை எதிர்கொள்வதில் பெரிதும் பயனுள்ளதாக இருக்கும், ஏனெனில் விரைவான சிந்தனையும் எதிர்வினையும் முக்கியமான நன்மையாக இருக்கும் (Lang, 2017).
2. மனிதர்களுக்கு அணுக முடியாததாகக் கருதப்படும் பகுதிகளில் அதிக எட்டுகை (Etzioni, 2017; Surber, 2018): எனவே பகை சூழல்களில் போரிட அனுமதிக்கிறது.
3. தகவல் தொடர்பு மறுக்கப்பட்ட சூழல்களில் அதிக எட்டுகை: ஏனெனில் இந்த அமைப்புகள் "மனிதர்கள் சாதிக்கக்கூடியதை விட வேகமான வேகத்தில் செயல்படவும், தகவல் தொடர்பு இணைப்புகள் துண்டிக்கப்படும்போது கொடிய தாக்குதலை நடத்தவும் தனித்துவமான திறனைக் கொண்டுள்ளன" (Thurnher, 2012).
4. போரில் படைகளுக்கு பாதுகாப்பு அளித்தல்: மனித அனுமதியின்றி பதிலடி கொடுப்பதன் மூலம் பகைமை நடவடிக்கைகளில் இருந்து பாதுகாப்பு அளிக்கிறது (Lang, 2017).
5. போரின் ஒட்டுமொத்த செலவைக் குறைத்தல்: இயக்கப்பட்ட தானியங்கி அமைப்புகளை விட தானியங்கி அமைப்புகள் பயன்படுத்துவதற்கு மலிவானவையாகக் கருதப்படலாம் (Guetlin, 2005), மேலும் சம்பளம், போனஸ் மற்றும் ஓய்வூதியம் போன்ற மனிதர்கள் அனுபவிக்கும் நன்மைகள் இவற்றிற்குத் தேவையில்லை.
தானியங்கி ஆயுத அமைப்புகளின் பயன்பாட்டில் சில சாத்தியமான அறநெறி மற்றும் ஒழுக்க நன்மைகளும் தொடர்புபடுத்தப்படலாம், அவையாவன:
1. பயம் போன்ற மனித உணர்ச்சிகள் இல்லாதிருத்தல்: இது சில செயல்பாடுகளின் முடிவுகளை பெரிதும் பாதிக்கிறது (Lewis, 2017). மேலும் ஏஐ பொறியாளர் ஆர்கின் கருத்துப்படி, அவற்றிடம் "சுய-பாதுகாப்பு உள்ளுணர்வை நிரல் செய்ய வேண்டிய அவசியமில்லை" என்பதால் அவை மேலும் 'மனிதநேயத்துடன்' செயல்பட முடியும் (Etzioni, 2017).
2. படைவீரர்களின் உயிரிழப்பு அபாயத்தைக் குறைத்தல் (Lewis, 2017)
3. பகைமை நடவடிக்கைகளைத் தடுத்தல் (Lewis, 2017): இத்தகைய தொழில்நுட்ப நன்மைகளைக் கொண்டிராத தரப்பினர் தாக்க விரும்பாமல் போகலாம்.
4. தானியங்கி ரோபோக்கள் மனிதர்களை விட பொறுப்புடன் செயல்படும்: ஏனெனில் வீரர்கள்-மனிதர் தொடர்பை உள்ளடக்கிய செயல்பாடுகளின் போது அவை குற்றங்களைச் செய்யாது, இது சாத்தியமான துஷ்பிரயோகங்கள் மற்றும் குற்றங்களுக்கு வழிவகுக்கும் (Pryer, 2013).
இருப்பினும், உயிரிழப்பை ஏற்படுத்தும் தானியங்கி ஆயுத அமைப்புகளின் வளர்ச்சி மூலம் அமெரிக்காவின் மூன்றாவது ஈடுசெய்யும் உத்தியில் செயற்கை நுண்ணறிவின் பயன்பாடு சில அறநெறி மற்றும் மனிதநேயக் கவலைகளையும் குறிக்கிறது. ஒரு முக்கிய கவலை என்னவென்றால், உயிர் அல்லது மரண முடிவுகளை 'ரோபோக்களிடம்' ஒப்படைப்பதாகும், இது கடந்த சில ஆண்டுகளாக பெரும் விவாதத்திற்குரிய பொருளாக உள்ளது. இராணுவ வழிகளுக்காக நவீன தொழில்நுட்பங்களுடன் ஏஐ-ஐப் பயன்படுத்துவதும் இணைப்பதும் அசிமோவின் புகழ்பெற்ற மூன்று ரோபோடிக்ஸ் விதிகளை மீறுவதாகத் தோன்றுகிறது, அவை:
1. ஒரு ரோபோ மனிதனுக்குக் காயம் விளைவிக்கக் கூடாது அல்லது நடவடிக்கை எடுக்காமல் இருப்பதன் மூலம் மனிதனுக்குத் தீங்கு விளைவிக்க அனுமதிக்கக் கூடாது.
2. முதல் விதியுடன் முரண்படும் உத்தரவுகளைத் தவிர, மனிதர்கள் பிறப்பிக்கும் உத்தரவுகளுக்கு ஒரு ரோபோ கீழ்ப்படிய வேண்டும்.
3. முதல் அல்லது இரண்டாவது விதிகளுடன் முரண்படாதவரை ஒரு ரோபோ தனது சொந்த இருப்பைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள வேண்டும்.
இந்த கலாச்சாரக் குறிப்பு, போரில் ஏஐ-ன் பயன்பாட்டால் எழுப்பப்படும் சட்ட மற்றும் அறநெறிப் பிரச்சினைகள் குறித்த தற்போதைய விவாதத்தில் (உதாரணமாக LAWS மூலம்) விரைவாக யதார்த்தமாக மாறிவருகிறது. மேலும் ஆயுதக் குறைப்பு விவகாரங்களுக்கான ஐக்கிய நாடுகளின் உயர் பிரதிநிதி ஏஞ்சலா கேனின் கூற்றுப்படி, நாடுகள் ஏஐ-இல் இணைக்கக்கூடிய சாத்தியமான எதிர்கால நடத்தை விதிகளின் சுருக்கங்களை வழங்கக்கூடும் (Kane, 2013).
செயற்கை நுண்ணறிவின் இராணுவப் பயன்பாடு தொடர்பான அறநெறிச் சிக்கல்கள்
LAWS மூலம் ஏஐ-ன் ஆயுதமேந்திய பயன்பாட்டுடன் நேரடியாக இணைக்கப்பட்ட பல அறநெறி மற்றும் ஒழுக்க சவால்களை நாம் காணலாம், ஏனெனில் இந்த இராணுவத் திட்டங்களின் வளர்ச்சி சமீபத்திய ஆண்டுகளில் பெரும் விவாதத்தின் மையப் பொருளாக இருந்து வருகிறது.
தானியங்கி ஆயுதங்களின் வளர்ந்து வரும் வளர்ச்சியும் பயன்பாடும் மற்றும் இலக்குகளைத் தாமே கண்டறிந்து, தேர்ந்தெடுத்து, நடுநிலையாக்கக்கூடிய LAWS-ன் எதிர்கால பயன்பாடும் (அது ஏற்கனவே ஒரு யதார்த்தமாக இல்லாவிட்டால்) இன்று பல அறநெறி மற்றும் சட்டக் கேள்விகளை எழுப்புகிறது. அக்கேள்விகளில் LAWS பயன்படுத்தப்பட்ட பிறகு இராணுவ மற்றும் பொதுமக்கள் இலக்குகளுக்கு இடையே எவ்வாறு வேறுபடுத்திப் பார்க்க முடியும், ஏஐ செய்யும் கொடிய தவறுகளுக்கு யார் பொறுப்பாவார்கள் (வடிவமைப்பாளர்கள், உற்பத்தியாளர்கள், கட்டுப்பாட்டாளர் இருந்தால் அவர், அல்லது ரோபோதானா?) (Lin, 2009), மற்றும் உடனடியாக ஒரு இலக்கை நடுநிலையாக்குவதற்குப் பதிலாக "காரண காரியம் ஆராயும்" திறன் கொண்ட ஒரு "அறநெறிச் சார்ந்த" ஏஐ-ஐ உருவாக்குவது எப்படி என்பது அடங்கும்.
இந்த கேள்விகளும் பிற கேள்விகளும் தாக்குதல் ஏஐ பயன்பாட்டைத் தடை செய்ய முயலும் இயக்கங்களின் உருவாக்கத்திற்கு வழிவகுத்தன. இருப்பினும் மனிதகுலத்திற்கு ஒரு நன்மையாக ஏஐ கொண்டிருக்கக்கூடிய ஆற்றலை பலர் நம்புகிறார்கள் என்பதை கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும், ஆனால் ஏஐ மற்றும் அதன் சகோதர தொழில்நுட்பங்களின் ஆயுதமயமாக்கலின் விளைவாக சாத்தியமான இராணுவ ஏஐ ஆயுதப் போட்டியால் அதன் நற்பெயர் களங்கப்படலாம் (Etzioni, 2017). இந்த தீவிரமான கவலைதான், பெரும்பான்மையான கோட்பாட்டாளர்களும் பொறியாளர்களும் ஏஐ-ஐ முழுமையாகத் தடை செய்வதை விட "அர்த்தமுள்ள மனிதக் கட்டுப்பாட்டிற்கு அப்பாற்பட்ட தாக்குதல் தானியங்கி ஆயுதங்களுக்குத் தடை" விதிக்க அழைப்பு விடுப்பதை விளக்குகிறது. இதைப் புதுடெல்லியில் நடந்த IJCAI மாநாட்டின் திறப்பில் "3,978 ஏஐ/ரோபாட்டிக்ஸ் ஆராய்ச்சியாளர்கள் மற்றும் 22,540 பிறரால்" கையொப்பமிடப்பட்ட ஏஐ & ரோபாட்டிக்ஸ் ஆராய்ச்சியாளர்களின் 2015 திறந்த கடிதத்தின் உதாரணத்துடன் விளக்கலாம் (எலான் மாஸ்க், ஸ்டீபன் ஹாக்கிங் மற்றும் ஸ்டீவ் வோஸ்னியாக் ஆகியோர் இதில் அடங்குவர்) (Future of Life Institute, 2015).
தற்போதுள்ள சட்டக் கட்டமைப்பிற்கு அப்பால் செல்லும் LAWS-ன் வளர்ச்சி தொடர்பான முக்கிய கவலைகளில் ஒன்றாக, மனித முகவருக்குப் பதிலாக ஒரு நிரலிடம் உயிர் அல்லது மரண முடிவெடுப்பதை ஒப்படைப்பது இன்றுவரை இருந்து வருகிறது. உண்மையில், அமெரிக்க விமானப்படையின் ஆளில்லா வான்வழி அமைப்புகள் விமானத் திட்டம் 2009-2047 இன் படி, ஏஐ துறையின் முன்னேற்றங்கள் இறுதியில் மனித உள்ளீடு தேவையில்லாமல் கணினி அமைப்புகளை போர் முடிவுகளை எடுக்க அனுமதிக்கும் (Sharkey, 2010).
பேராசிரியர் ஷார்க்கியின் கூற்றுப்படி, மனிதனல்லாத ஒரு முகவரிடம் அத்தகைய முக்கியமான முடிவை ஒப்படைப்பது 'வேறுபடுத்திப் பார்க்கும் கோட்பாட்டை' (Principle of Distinction) மீறுகிறது. ஏனெனில் ஏஐ தற்போது பொதுமக்கள் மற்றும் போர்வீரர்களை வேறுபடுத்திப் பார்க்கும் திறன் கொண்டிருக்கவில்லை, மேலும் எதிர்காலத்தில் அத்தகைய திறனைக் கொண்டிருக்க வாய்ப்பில்லை. மனிதர்களையும் உள்ளடக்கிய இந்த வேறுபாட்டின்மை, கடுமையான பக்கவாட்டு சேதம் மற்றும் பொதுமக்கள் உயிரிழப்புகளுக்கு வழிவகுக்கும் என்பதை நாம் கற்பனை மட்டுமே செய்ய முடியும். மேலும், தானியங்கி அமைப்புகளிடம் உயிர் மற்றும் மரண முடிவுகளை ஒப்படைப்பது மனித உயிரின் மதிப்பைக் குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்துகிறது, மேலும் இந்த வகையில் "தானியங்கி ட்ரோன்களை உருவாக்குவதிலும் பயன்படுத்துவதிலும் இயல்பாகவே ஒழுக்கக்கேடான ஏதோ ஒன்று உள்ளது" (Dyndal, Berntsen & Redse-Johansen 2017).
வேறுபடுத்திப் பார்க்கும் கோட்பாட்டின் மீறலுடன் 'விகிதாச்சாரக் கோட்பாட்டின்' (Principle of Proportionality) மீறலும் அடங்கும். இது எதிர்பார்க்கப்படும் இராணுவ நன்மையை விட பொதுமக்கள் உயிரிழப்புகள் அதிகமாக இருந்தால் தாக்குதல்களைத் தடைசெய்கிறது (Haag & Hepkins 2015). இந்த குறிப்பிட்ட கோட்பாட்டிற்குத் தேவையான மனிதர்களின் மதிப்பீடு மற்றும் தீர்ப்பை ஏஐ ஒருபோதும் மறுஉருவாக்கம் செய்ய முடியாது என்று பலர் கூறுகின்றனர். இராணுவ நன்மை உண்மையிலேயே எதைக் குறிக்கிறது என்பதைக்கூட நாம் சரியாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை (Sharkey, 2010), மேலும் விகிதாச்சாரம் என்பது பல காரணிகளையும் எண்ணற்ற சூழ்நிலைகளையும் பொறுத்தது. இறுதியில், இக்கோட்பாடு LAWS இழந்துள்ள உணர்ச்சிகளைக் கணக்கில் எடுத்துக்கொண்டு பொது அறிவையும் மனித காரண காரிய அறிவையும் அதிகம் நம்பியிருப்பதாகத் தெரிகிறது.
இரண்டாவது விவாதப் பொருள், போர் நடவடிக்கைகளில் LAWS-ஐப் பயன்படுத்தும் போது பொறுப்புக்கூறல் பற்றிய கேள்வியை உள்ளடக்கியது. உண்மையில், மனிதர்கள் தவறு செய்தால், அவர்களின் நடத்தைக்கு அவர்களைப் பொறுப்பேற்க வைக்க முடியும், இது உள்ளூர் மக்களின் மனதை வெல்ல அல்லது நிலையைத் தக்கவைக்க செயல்பாடுகளின் போது மிகவும் முக்கியமானது, மேலும் நல்லிணக்கத்தை ஊக்குவிக்க உதவுகிறது. இருப்பினும், மனித உரிமைகள் சட்டங்களை மீறும் LAWS, அவை செய்யக்கூடிய தவறுகளுக்கு ஒருபோதும் பொறுப்பேற்க முடியாது என்று ஷார்க்கி மற்றும் பல கோட்பாட்டாளர்கள் வலியுறுத்துகின்றனர், ஏனெனில் "ஒரு ரோபோவைத் தண்டிக்க வழி இல்லை" (Sharkey, 2010). மேலும் ஒரே சாத்தியமான விளைவு சம்பந்தப்பட்ட ரோபோவை செயலிழக்கச் செய்வது மட்டுமே ஆகும். இது "உங்கள் துவைக்கும் இயந்திரம் கறைகளை சரியாக அகற்றவில்லை என்றால் அதன் கதவை உடைப்பேன் என்று சொல்வது போன்றது" என்று ஷார்க்கி வாதிட்டார்.
உண்மையில், சில நாடுகள் ஒரு இயந்திரத்தை உள்ளடக்கும் வகையில் தங்கள் அதிகார வரம்பை மாற்றியமைத்தாலும், LAWS தண்டிக்கப்படுவதைப் "புரிந்துகொள்ளாது" என்பதால் ஒரு தீர்ப்பு தண்டனையின் முக்கிய இலக்குகளை நிறைவேற்றாது, இதனால் கண்டனத்தின் மூலம் தடுப்பது முற்றிலும் பயனற்றதாகிவிடும் (Haag & Hepkins, 2015). மேலும், ஐநா சிறப்பு அறிக்கையாளர் கிறிஸ்டோஃப் ஹெய்ன்ஸின் கூற்றுப்படி, "ஒரு ஆயுதத்தின் தன்மை அதன் விளைவுகளுக்கான பொறுப்பை சாத்தியமற்றதாக்கினால், அதன் பயன்பாடு ஒழுக்கக்கேடானதாகவும் சட்டவிரோதமானதாகவும் கருதப்பட வேண்டும்" (UN, 2013). நவீன போர்க்கலையில் ஆயுத அமைப்புகளின் முழுமையான தானியங்கி தன்மையை நோக்கி ஏஐ-ஐப் பயன்படுத்துவது மேலே விவரிக்கப்பட்டபடி பல அறநெறி மற்றும் ஒழுக்க சவால்களை தெளிவாகக் கொண்டுவருகிறது. மேலும், கொள்கைகளின் தொகுப்பை நிறுவுவதன் மூலம் "போர் தொடர்பான குறிப்பிட்ட தேர்வு மற்றும் செயல்களின் ஒழுக்கம் பற்றிய விவாதத்திற்கான கோட்பாட்டு கட்டமைப்பை வழங்குவதை" நோக்கமாகக் கொண்ட நியாயமான போர் கோட்பாட்டின் (Just War theory) பின்னணியில் உள்ள தத்துவத்திற்கு முரண்படுவதாகத் தெரிகிறது (Asaro, 2008).
உண்மையில், ஒழுக்க ரீதியாக நியாயப்படுத்தப்படாத கொலை பற்றிய கேள்வி இந்த தத்துவத்தின் jus in bello (போரின் போது நடத்தை) பகுதியிற்கு மையமானது. சரணடைந்த அல்லது சரணடையும் போர்வீரர்களை ஒரு செயற்கை அமைப்பு கொன்றால், "அவர்களைக் கண்காணித்து கைதிகளாக வைத்திருப்பதற்கான இராணுவச் செலவுகள் மிகவும் அதிகம் என்று கணக்கிட்டதால்" அல்லது "பார்க்கும் போர்வீரர்களின் மனதில் பயத்தைத் தூண்டுவதற்காக" அப்படிக் கொன்றால் (Sparrow, 2007), அதற்கு யார் பொறுப்பேற்பது? போரில் ஏற்படும் ஒவ்வொரு இறப்பிற்கும் பொறுப்பை உறுதி செய்வது jus in bello-வின் இன்றியமையாத தேவையாகும்.
மேலும், ஈராக் மற்றும் ஆப்கானிஸ்தானில் ஆயுதமேந்திய ட்ரோன்கள் பயன்படுத்தப்பட்டதில் இருந்தே செயல்பாட்டுப் பகுதியிலிருந்து மனிதர்களின் ஒழுக்க ரீதியான விலகல் ஒரு நம்பமுடியாத விவாதப் பொருளாக இருந்து வருகிறது. மோதல் மண்டலத்திலிருந்து ஆயிரக்கணக்கான கிலோமீட்டர்கள் அப்பால் இருந்து இந்த ட்ரோன்களை இயக்கும் "விமானிகள்", அவர்கள் ஒழுக்க ரீதியான வழியில் செயல்படுவதையோ அல்லது சிந்திப்பதையோ நிறுத்திவிட்டதால் தங்கள் செயல்களுக்கு உணர்ச்சியற்றவர்களாக மாறியுள்ளனர். இத்தகைய ஒழுக்க ரீதியான விலகல் LAWS-ஐப் பயன்படுத்தும் போது மட்டுமே மிகவும் கட்டாயமாக இருக்க முடியும், ஏனெனில் "இந்த வகையான தொழில்நுட்பங்களை உருவாக்குவது மனிதர்கள் விளைவுகளை போதுமான அளவு பரிசீலிக்காமல் செயல்பட அனுமதிக்கும் ஒழுக்க ரீதியான இடையகங்களை உருவாக்குவதற்கான சாத்தியக்கூறுகளையும் கொண்டுள்ளது" (Cummings, 2006).
கடைசியாக, போரில் ஏஐ-ன் பயன்பாடு (உதாரணமாக LAWS மூலம்) கொடிய சக்தியைப் பயன்படுத்துவதற்கான ஒரு தாராளமயமான அணுகுமுறையை அனுமதிக்கலாம். உண்மையில், குறைவான மனிதப் படைகளைப் பயன்படுத்துவதும் அதற்குப் பதிலாக தானியங்கி ஆயுத அமைப்புகளை நாடுவதும் மனித இழப்புகளின் அடிப்படையில் குறைந்த செலவை அனுமதிக்கும். உள்நாட்டு மட்டத்தில் இது முக்கியமானது, ஏனெனில் போரும் மனித இழப்புகளும் எப்போதும் பொதுமக்களின் எதிர்ப்பை ஏற்படுத்தி மேலும் நிறுவனக் கட்டுப்பாடுகளுக்கு வழிவகுத்துள்ளன. அதற்கு பதிலாக, அரசாங்கத்தின் போர் அதிகாரப் பயன்பாட்டின் மீது மிகவும் தளர்வான மக்கள் கட்டுப்பாடு இருக்கலாம். எனவே பாதுகாப்பு மற்றும் ஸ்திரத்தன்மைக்கு கணிசமான அச்சுறுத்தலை ஏற்படுத்துகிறது, மேலும் நோக்கங்கள் மற்றும் நியாயமான காரணத்தின் அடிப்படையில் போருக்குச் செல்வதற்கான நாடுகளின் உரிமையைக் கேள்விக்குள்ளாக்கும் நியாயமான போர் கோட்பாட்டின் jus ad bellum (போருக்குச் செல்வதற்கான காரணம்) அம்சத்திற்கு முரண்படுகிறது. மனிதப் படைகளின் உயிரைப் பணயம் வைக்காமல் போருக்குச் செல்வதும் கொடிய சக்தியைப் பயன்படுத்துவதும் "இந்த அமைப்புகள் மோதலின் எல்லையைக் குறைத்து போரை மிகவும் சாத்தியமாக்கும்" என்று அறிவுறுத்துகிறது (Sparrow, 2016).
முடிவுரை
Air Force Lt. Gen. John Shanahan தெளிவாகக் கூறுகையில், "இது இயந்திரங்கள் ஆட்சி கைப்பற்றுவது அல்ல" என்றும், பின்னர் "இது ஒரு தொழில்நுட்பப் பிரச்சினைக்கான தொழில்நுட்பத் தீர்வு அல்ல. இது ஒரு செயல்பாட்டுப் பிரச்சினைக்கான செயல்பாட்டுத் தீர்வு" என்றும் சேர்த்துக் கொண்டார் (Pellerin, 2017). பல பல முறை இராணுவ அதிகாரிகள் பலத்தைப் பயன்படுத்துவதற்கான முடிவு எப்போதும் மனிதர்களின் கைகளிலேயே இருக்கும் என்பதை வலியுறுத்த முயன்றுள்ளனர். வொர்க் குறிப்பிட்டது போல், அமெரிக்க இராணுவம் "முடிவெடுக்க ஒரு இயந்திரத்திற்கு கொடிய அதிகாரத்தை ஒப்படைக்காது" (Lamothe, 2016).
இருப்பினும் ஒரே விதிவிலக்கு என்னவென்றால், "மனித எதிர்வினை நேரத்தை விட விஷயங்கள் வேகமாக நடக்கும் போது" மட்டுமே. சமகால போர்க்கலை, போரின் எந்தவொரு புரட்சியைப் போலவே, வேகமாக முடுக்கிவிடப்பட்டு வருகிறது மற்றும் ஏஐ மேலும் அதிநவீனமாக மாறுவது நிற்காது என்பதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். மனிதர்கள் படிப்படியாக இயங்குபவர் என்ற பாத்திரத்திலிருந்து, இந்த அமைப்புகளையும் அவற்றின் முடிவுகளையும் மேலும் நம்புவதன் மூலம் அவற்றை அதிகம் சார்ந்திருக்கும் ஒரு மேற்பார்வையாளர் பாத்திரத்திற்கு மாறுவார்கள் என்று மட்டுமே நாம் கற்பனை செய்ய முடியும்.
இருப்பினும், ஒரு நன்கு அறியப்பட்ட உதாரணத்தைப் பார்ப்பதன் மூலம் செயற்கை நுண்ணறிவு அமைப்புகளின் கணித்துக்கூற முடியாத தன்மையின் அளவை சுட்டிக்காட்டத் தகுந்தது என்று நான் கருதுகிறேன்: ஆல்ஃபாகோ (AlphaGo) அமைப்பிடம் லீ செடோல் (Lee Sedol) தோற்றது. உலகின் சிறந்த கோ (Go) ஆட்டக்காரர்களில் ஒருவரான லீ செடோல், ஒரு செயற்கை நுண்ணறிவால் தோற்கடிக்கப்பட்டார். அந்த இரண்டாவது ஆட்டத்தில் ஏஐ ஒரு விசித்திரமான நகர்வைச் செய்தது, அந்த அமைப்பின் நகர்வைப் புரிந்துகொள்ள செடோல் நீண்ட இடைவேளை எடுக்க வேண்டியிருந்தது. உண்மையில், எந்தவொரு (எலைட்) மனித ஆட்டக்காரரும் செய்யக் கருதாத அளவிற்கு அந்த நகர்வு மிகவும் நம்பமுடியாத அளவிற்கு விசித்திரமாக இருந்தது, ஆனால் இயந்திரம் அதை எப்படியோ கண்டுபிடித்திருந்தது.
இந்த சிறிய எளிமையான நிகழ்வு, முடிவெடுக்கும் செயல்முறைகளை மேம்படுத்துவதற்கான சிறந்த திறனை செயற்கை நுண்ணறிவு கொண்டுள்ளது என்பதை வெளிப்படுத்தியது. இத்தகைய நிகழ்வு ஏஐ மீதான இராணுவ நம்பகத்தன்மைக்கும் எதிர்காலத்தில் நாம் சந்திக்கக்கூடும் சாத்தியமான தெரியாத விளைவுகளுக்கும் மாற்றப்படலாம். ஏனெனில் ஏஐ "வேலையில் கற்றுக்கொள்ளலாம்", அத்தகைய சிக்கலான மற்றும் அதிநவீன அமைப்புகளின் மீதான கட்டுப்பாட்டை மனித இயங்குபவர்கள் இழக்கும் புள்ளி வரை தன்னைத்தானே மேம்படுத்திக் கொள்ளக்கூடும், இது ஆபத்தான விபத்துகளுக்கு வழிவகுக்கும் (Pflimlin, 2017). மறுபுறம், வித்தியாசமான சிந்தனை முறைகள் காரணமாக, மனிதர்கள் எதிர்பார்க்காத வழிகளில் சாதாரண எளிய பணிகளில் கூட செயற்கை நுண்ணறிவு தோற்கக்கூடும்.
உலகெங்கிலும் உள்ள இராணுவங்களால் ஆயுதமேந்திய ஏஐ-ஐப் பயன்படுத்துவதில் காணப்படும் சாத்தியமான அபாயங்களை இந்த ஆய்வுத் தாள் தெளிவாக வெளிப்படுத்துகிறது. நவீன போர்க்கலையில் இத்தகைய பயன்பாடுகள் பல மனிதநேய, அறநெறி மற்றும் ஒழுக்கப் பிரச்சினைகளைக் கொண்டுவருகின்றன, ஆனால் செயல்படுவதற்கு முன் அறநெறி ரீதியாக சிந்திக்கக்கூடிய ஒரு ஏஐ-ஐ உருவாக்குவதற்கான வழியை நாம் இன்னும் கண்டறிய வேண்டியுள்ளது. இருப்பினும், ஏஐ-க்கு அறநெறி மற்றும் ஒழுக்கத்தைக் கற்பிப்பதற்கு முன், உண்மையில் எது நம்மை அறநெறி உள்ளவர்களாக மாற்றுகிறது என்பதைப் பற்றி நாம் முதலில் சிந்திக்க வேண்டும்.
மேலும், ஸ்டீபன் ஹாக்கிங் தாமே கூறியது போல், "சாத்தியமான அபாயங்களுக்கு எவ்வாறு தயாரிப்பது மற்றும் அவற்றை எவ்வாறு தவிர்ப்பது என்பதை நாம் கற்றுக்கொள்ளாவிட்டால், நமது நாகரிகத்தின் வரலாற்றிலேயே ஏஐ மிக மோசமான நிகழ்வாக மாறக்கூடும். இது தானியங்கி ஆயுதங்கள் அல்லது சிலரே பலரை அடக்குவதற்கான புதிய வழிகள் போன்ற ஆபத்துகளைக் கொண்டுவருகிறது" (Kharpal, 2017). பயனுள்ள ஏஐ-ன் உருவாக்கங்கள் போன்ற பரிணாம வளர்ச்சி மற்றும் தொழில்நுட்ப முன்னேற்றங்களை நாம் தழுவ வேண்டும், இருப்பினும் இந்தத் தொழில்நுட்பத்தைக் குறைத்து மதிப்பிடுவதும், அதன் சாத்தியமான அபாயங்கள் மற்றும் சவால்களைப் புரிந்துகொள்வதற்கு முன்பு அதை உருவாக்க மற்றும் பயன்படுத்த முயல்வதும் நமது நாகரிகத்தின் வரலாற்றில் மிகப்பெரிய தவறாக இருக்கும்.
சான்றாதாரங்கள் / நூற்பட்டியல்
- Allen G. “Project Maven brings AI to the fight against ISIS”, Bulletin of the Atomic Scientists, 2017
- Al-Rodhan N. “The Security Implications and Existential Crossroads of Artificial Intelligence”, Georgetown Journal of International Affairs, 2015
- Ancelin J. “Les systèmes d’armes létaux autonomes (SALA). Enjeux juridique de l’émergence d’un moyen de combats déshumanisé”, La Revue des droits de l’homme, 2016
- Asaro P. “How Just Could a Robot Be?”, IOS Press, 2008
- Atkinson R. “’It’s Going to Kill Us!’ And other myths about the future of Artificial Intelligence”, Information Technology & Innovation Foundation, 2016
- Bostrom N. “Superintelligence: Paths, dangers, strategies”, Oxford University Press, 2014
- Bowser A., Sloan M., Michelucci P. & Pauwels E. “Artificial Intelligence: A Policy-Oriented Introduction”, Wilson Briefs, 2017
- Button R. “Artificial Intelligence and the Military”, RAND Corporation, 2017
- Christopher R. “Siri update makes AI work harder for disabled users”, #AbilityNet20, 2016
- Cummings M. “Artificial Intelligence and the Future of Warfare”, Chatham House, 2017
- Cummings M. “Automation and Accountability in Decision Support System Interface Design”, Journal of Technology Studies, 2006
- Defense Science Board “Report of the Defense Science Board Summer Study on Autonomy”, Office of the Under Secretary of Defense for Acquisition, Technology and Logistics, 2016
- DoD “Autonomy in Weapon Systems”, DoD Directive 3000.09, 2012
- Dyndal G., Berntsen T. & Redse-Johansen S. “Autonomous military drones: no longer science fiction”, NATO Review Magazine, 2017
- Etzioni A., Etzioni O. “Pros and Cons of Autonomous Weapons Systems”, Military Review, 2017
- Evans H. “Lethal Autonomous Weapons Systems at the First and Second U.N. GGE Meetings”, Lawfare, 2018
- Finn C. “Learning to Learn”, Berkeley Artificial Intelligence Research, 2017
- Freedberg S. “Centaur Army: Bob Work, Robotics & The Third Offset Strategy”, Breaking Defense, 2015
- Freedberg S. & Clark C. “’Killer robots? Never.’ Defense secretary Carter says”, Breaking Defense, 2016
- Future of Life Institute “Autonomous Weapons: An Open Letter from AI & Robotics Researchers”, 2015
- Gettinger D. “Summary of Drone Spending in the FY 2019 Defense Budget Request”, Center for the Study of the Drone at Bard College, 2018
- Guetlin M. “Lethal Autonomous Weapons – Ethical and Doctrinal Implications”, Naval War College, 2005
- Haag A. & Hepkins F. “Mind the Gap – The Lack of Accountability for Killer Robots”, Human Rights Watch, 2015
- Horowitz M. “The promise and peril of military applications of artificial intelligence”, Bulletin of the Atomic Scientists, 2018
- ICRC “Autonomous weapon systems technical, military, legal and humanitarian aspects”, International Committee of the Red Cross, 2014
- ICRC “Convention on Certain Conventional Weapons (CCW), Meeting of Experts on Lethal Autonomous Weapons Systems (LAWS)”, Geneva views of the International Committee of the Red Cross on autonomous weapon system, 2016
- Ilachinsky A. “Artificial Intelligence & Autonomy: Opportunities and Challenges”, Center for Naval Analyses, 2017a
- Ilachinsky A. “AI, Robots, and Swarms”, Center for Naval Analyses, 2017b
- Kane A. “Killer Robots and the Rule of Law”, Huffpost, 2013
- Kharpal A. “Stephen Hawking says AI could be the ‘worst event in the history of our civilisation’”, CNBC, 2017
- Lamothe D. “The Killer Robot Threat: Pentagon examining how enemy nations could empower machines”, The Washington Post, 2016
- Lang J. “The UN discusses lethal autonomous weapons, Killer Robots: The Future of War?”, Danish Institute for International Studies, 2017
- Lewis L. “Insights for the Third Offset: Addressing Challenges of Autonomy and Artificial Intelligence in Military Operations”, Center for Naval Analyses, 2017
- Lin P. “The Ethical War Machine”, Forbes, 2009
- Ma V. “The Ethics and Implications of Modern Warfare, Robotic Systems and Human Optimisation”, Harvard International Review, 2017
- MacKenzie “The future military-artificial intelligence complex?”, Financial Times, 2015
- Martinage R. “Towards a New Offset Strategy: Exploiting U.S. Long-Term Advantages to Restore U.S. Global Power Projection Capability”, Center for Strategic and Budgetary Assessments, 2014
- McCarthy J. “What is Artificial Intelligence”, Stanford University, 2007
- McCarthy J. “A Proposal for the Dartmouth Summer Research Project on Artificial Intelligence”, AI Magazine, 2006
- National Research Council “Autonomous Vehicles in Support of Naval Operations”, The National Academies Press, 2005
- New America Foundation “World of Drones – Explaining the proliferation, development and use of armed drones”, 2018
- Norvig P. & Russel S. “Artificial Intelligence: A Modern Approach”, Pearson Education, 2016
- Pellerin C. “Deputy Secretary: Third Offset Strategy Bolsters America’s Military Deterrence”, DoD News, 2016
- Pellerin C. “Project Maven Industry Day Pursues Artificial Intelligence for DoD Challenges”, DoD News, 2017
- Pflimlin E. “Les Nations unies contre Terminator”, Le Monde Diplomatique, 2017
- Pryer D. “The Rise of the Machines: Why Increasingly ‘Perfect’ Weapons help Perpetuate Our Wars and Endanger our Nation”, Military Review 93, 2013
- Rahtz M. “Truth in the ‘Killer Robots’ Angle?”, AI Matters, 2017
- Rosenberg M., Markoff J. “The Pentagon’s ‘Terminator Conundrum’; Robots that could kill on their own”, The New York Times, 2016
- RT News “’Whoever leads in AI will rule the world’: Putin to Russian children on Knowledge Day”, RT News, 2017
- Russel S. “Ethics of artificial intelligence”, Nature, 2015
- Scharre P. & Horowitz M. “An Introduction to Autonomy in Weapon Systems”, Center for a New American Security, 2015
- Schwab K. “The Fourth Industrial Revolution: what it means, how to respond”, World Economic Forum, 2016
- Sharkey N. “Saying ‘No!’ to Lethal Autonomous Targeting”, Journal of Military Ethics, 2010
- Sparrow R. “Killer Robots”, Journal of Applied Philosophy, 2007
- Sparrow R. “Robot and respect: Assessing the case against Autonomous Weapon Systems”, Ethics and International Affairs, 2016
- Surber R. “Artificial Intelligence: Autonomous Technology (AT), Lethal Autonomous Weapons Systems (LAWS) and Peace Time Threats”, ICT4Peace Foundation, 2018
- Thurnher J. “Legal Implications of Fully Autonomous Targeting”, ndupress, 2012
- UN General Assembly “Report of the Special Rapporteur on extrajudicial, summary or arbitrary executions, Christof Heyns”, A/HR/23/47, 2013
- Wan J. “Artificial Intelligence is the fourth industrial revolution”, Lexology.com, 2018
- Weisgerber M. “The Pentagon’s New Artificial Intelligence Is Already Hunting Terrorists”, Defense One, 2017
- Yudkowsky E. “Artificial Intelligence as a Positive and Negative Factor in Global Risk”, MIRI Machine Intelligence Research Institute, 2008
ஜீன்-பாட்ரிக் கிளான்சி
Disclaimer: இந்தப் பகுதி கட்டுரையாளரின் பார்வையை வெளிப்படுத்துகிறது. செய்திக்காகவும் விவாதத்திற்காகவும் இந்த தளத்தில் வெளியிடுகிறோம் – செந்தளம் செய்திப் பிரிவு