இந்தியாவில் பழங்குடியினரின் பிரச்சனைகள் உண்மையில் ஒரு நக்ஸலைட் பிரச்சனையா?

1. அறிமுகம் மற்றும் பின்னணி

இந்த ஆண்டின் தீபாவளிப் பண்டிகையின் போது, பாரதப் பிரதமர் திரு. நரேந்திர மோடி அவர்கள் சத்தீஸ்கரின் நக்ஸல் எதிர்ப்புப் படைகளைப் பார்வையிட்டார். மேலும், 'திமாகி நக்ஸல்' (Dimagi Naxal - மூளைசார் நக்ஸல்) என்ற தனது புதிய கருத்தைப் பற்றி தேசத்திற்குத் மீண்டும் மீண்டும் ஒரு செய்தியை அளித்தார். அதனால்தான் 'நக்ஸல்' பிரச்சனை குறித்து இந்த கட்டுரையை நான் எழுதினேன்.

இந்திய சுதந்திரத்தின் 79 ஆண்டுகளில், இந்திய வரலாற்றிலேயே முதன்முறையாக, பழங்குடியின சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர் குடியரசுத் தலைவராகப் பொறுப்பேற்றுள்ளார். அவர் இந்தியாவின் 15-வது குடியரசுத் தலைவரும் ஆவார். முதலாவதாக, நமது மாண்புமிகு குடியரசுத் தலைவருக்கு என் வாழ்த்துகளைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். நமது மக்கள் தொகையில் 10% ஆக உள்ள பழங்குடியின சமூகத்தின் பக்கம் அவரது கவனத்தை ஈர்க்கும் அதே வேளையில், நமது அன்பிற்குரிய குடியரசுத் தலைவரை நாம் மிகவும் மகிழ்ச்சியோடு வரவேற்கிறோம். பழங்குடியினர், தலித்துகள், பெண்கள் மற்றும் சிறுபான்மை சமூகங்கள் தொடர்பாக கடந்த 50 ஆண்டுகால சமூக வாழ்வில் எனது தனிப்பட்ட அவதானிப்புகளை நமது மதிப்பிற்குரிய மாண்புமிகு குடியரசுத் தலைவரின் கவனத்திற்கு கொண்டு வரவும் விரும்புகிறேன்.

பழங்குடியினரின் கொந்தளிப்பை ஒரு சட்டம்-ஒழுங்கு பிரச்சனையாகக் கருதுவது, இந்த நீண்டகால பிரச்சனையின் தீவிரத்தை மிகவும் குறைவாக மதிப்பிடுவதாகும். இந்த பிரச்சனைக்கு ஒரு நடைமுறைச் சாத்தியமான தீர்வை உருவாக்குவதற்கான சரியான வழி, இந்தக் கொந்தளிப்பின் வரலாற்று ரீதியான மூலங்களை ஆராய்வதாகும்.

2. விவசாயி மற்றும் இடதுசாரி இயக்கங்களின் வரலாற்றுப் பின்னணி

இடதுசாரிகளால் தலைமை தாங்கப்பட்ட 1946–51 தெலங்கானா கிசான் அந்தோலன் (தெலங்கானா விவசாயிகள் இயக்கம்), இப்போதும் இந்திய விவசாயிகள் இயக்கத்தின் பொற்காலமாகக் கருதப்படுகிறது. அதே காலகட்டத்தில் சீனாவில் நடந்த மாவோவின் மக்கள் இயக்கம் (Mao's People's Movement), இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்திற்கு ஒரு பெரிய ஊக்கத்தை அளித்தது. இயக்கம் முன்னேறியதும், கருத்து வேறுபாடுகள் உருவாகத் தொடங்கின. பி. டி. ரணதிவே தலைமையிலான இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (CPI) பிரிவு, அதை ஸ்டாலினிச சிபிஎம் (Stalinist CPM) என்று அழைக்கத் தொடங்கியதுடன், மாவோவை 'சீனாவின் டிட்டோ' (Tito of China) என்றும் குறிப்பிட்டது.

தெலங்கானாவில் நைஜாமுக்கு எதிராகப் போராடிக் கொண்டிருந்த மற்றொரு பிரிவு, ஏழை விவசாயிகள் மீது ஆதிக்கம் செலுத்திய நைஜாம் மற்றும் ஜமீன்தாரி முறையை ஒழிப்பதில் காங்கிரஸ் வெற்றி பெற முடியும் என்பதைக் கண்டு, ஒரு மையவாதப் பாதையைத் (centrist line) தேர்ந்தெடுத்தது. அஜய் கோஷ் மற்றும் எஸ். ஏ. டாங்கே போன்ற முக்கிய கம்யூனிஸ்ட் தலைவர்கள் நாடாளுமன்ற அரசியலை வற்புறுத்தினர். கேரளாவில் ஒரு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசாங்கத்தை அமைப்பதில் கம்யூனிஸ்டுகள் வெற்றி பெற்றனர். இது இயக்கத்திற்குள் ஒரு தெளிவான பிளவை உருவாக்கியது. சீனப் போருக்குப் பிறகு, இந்த வேறுபாடுகள் முறைப்படுத்தப்பட்டு, சிபிஐ (CPI) மூன்று பிரிவுகளாகப் பிரிந்தது: தேசியவாதிகள் (Nationalists), சர்வதேசவாதிகள் (Internationalists) மற்றும் மையவாதிகள் (Centrists).

கட்சியின் பொதுச் செயலாளர் எஸ். ஏ. டாங்கே தலைமையிலான தேசியவாதிகள், சீனாவுக்கு எதிரான இந்தியாவின் போரை ஆதரித்தனர். சர்வதேசவாதிகள் போரைக் கண்டித்து, சீனாவுக்கு ஆதரவாக நின்றனர். அவர்கள் சிபிஐயிலிருந்து பிரிந்து செல்லவும் முடிவு செய்திருந்தனர். மறுபுறம், மையவாதிகள், சீனாவுடன் நட்பு உறவை விரும்பிய போதிலும், சிபிஐயிலிருந்து உடனடியாகப் பிரியத் தயாராக இல்லை. முந்தைய பிரிவு முதலாளித்துவமற்ற வளர்ச்சிக்கான அமைதியான பாதையை முன்மொழிந்த நிலையில், பிந்தைய பிரிவு மையவாதப் பாதையை ஏற்றுக்கொண்டது. இரு கட்சிகளுமே நாடாளுமன்ற அரசியலில் நுழைந்து மேற்கு வங்கத்தில் ஐக்கிய முன்னணி அரசாங்கத்தை (United Front government) அமைத்தன.

1967-ல் நிகழ்ந்த நக்ஸல்பாரி கம்யூனிஸ்ட் எழுச்சி, நாடு முழுவதிலும் உள்ள தீவிர கம்யூனிஸ்டுகளுக்கு (முக்கியமாக சிபிஐ(எம்) மற்றும் கணிசமாக சிபிஐயிலிருந்து) ஒரு இந்திய சிவப்புப் புரட்சியை (Indian Red Revolution) ஒருங்கிணைக்க தங்கள் படைகளை ஒன்று திரட்ட ஒரு வாய்ப்பை அளித்தது. சாரு மஜும்தார் மாவோ சேதுங்கை "நமது தலைவர்" என்று பிரகடனம் செய்யும் அளவிற்கு இது சென்றது.

3. கம்யூனிஸ்ட் இயக்கங்களின் எழுச்சியும் ஆட்சிமுறையின் பங்களிப்பும்

உலகெங்கிலும், குறிப்பாக தென் அமெரிக்காவிலும், நிச்சயமாக சீனாவிலும் கம்யூனிஸ்ட் இயக்கங்களின் எழுச்சி மற்றும் வெற்றி, மக்கள் புரட்சி மற்றும் நாடாளுமன்றமற்ற மாற்றத்திற்கான இந்திய கம்யூனிஸ்டுகளின் தீவிரப் பிரிவின் உறுதியை வலுப்படுத்தியது. இதற்கிடையில், நாடாளுமன்றம் ஒரு சிறந்த அரசியலமைப்பைக் கொண்டு வந்திருந்தது, மேலும் உயர்மட்டத்திலோ அல்லது அடித்தட்டிலோ உள்ள மக்களின் ஒவ்வொரு பிரச்சனைக்கும் அரசியலமைப்பின் கட்டமைப்பிற்குள்ளேயே தீர்வு காண முடியும் என்று அரசாங்கம் நம்பியது. அன்றைய ஆளும் கட்சியான காங்கிரஸ், சமூகத்தின் நடுத்தர மற்றும் உயர் பிரிவினரை அடைந்தது போல அடித்தட்டு மக்களைச் சென்றடைய முடியவில்லை. அந்த வெற்றிடத்தில் கம்யூனிஸ்டுகள் தங்களை நிலைநிறுத்திக் கொண்டனர்.

வலுவான சோசலிசச் சாயலைக் கொண்டிருந்த காங்கிரஸ், நாடாளுமன்ற நடைமுறைகள் மூலம் சமூக நீதியைப் பின்தொடர்ந்து, தேசத்திற்கு ஒரு நியாயமான ஆட்சிமுறையின் பிம்பத்தை அளித்தது. காங்கிரஸின் அரசியல் செல்வாக்கு கம்யூனிஸ்டுகளின் செல்வாக்கைக் கட்டுப்படுத்தியது. அடித்தட்டு மட்டத்தில் வெற்றியை அடைவதில் ஏற்பட்ட நீண்டகால தாமதங்கள், தீவிரப் பிரிவினரை நம்பிக்கையின்மையில் ஆழ்த்தின, ஏனெனில் அவர்களின் இயக்கம் திட்டமிட்டபடி முன்னேறவில்லை. இந்த நம்பிக்கையின்மையே தீவிரப் பிரிவினரை வன்முறை கிளர்ச்சியை நோக்கித் தள்ளியது.

4. நக்ஸலிசம்: தற்போதைய நிலைமை

நக்ஸல் இயக்கத்தின் பெரும் பகுதி மத்திய இந்தியாவின் பழங்குடியினக் காடுகள் மற்றும் மலைத்தொடர்களில் பரவியுள்ளது. 1970-களின் தொடக்கத்தில் 67-க்கும் மேற்பட்ட நக்ஸல் குழுக்கள் இருந்ததாகவும், அவை வளர்ந்து சுமார் 150 நக்ஸலிசப் பிரிவுகளாக மாறியதாகவும் புள்ளிவிவரங்கள் கூறுகின்றன. அவற்றில் பெரும்பாலானவை அவற்றின் நிறுவனத் தலைவர்களின் பெயரிலேயே அழைக்கப்படுகின்றன – ரெட்டி குழு, மிஸ்ரா குழு, கணேஷ் குழு, சந்தால் குழு, பஜ்ஜி குழு மற்றும் பிற. பல்வேறு பிரிவுகளில் மொத்தம் 10,000 முதல் 20,000 ஆயுதம் ஏந்திய கேடர்கள் (armed cadres) உள்ளனர். நக்ஸல்களின் ஐக்கிய முன்னணியை உருவாக்க மேற்கொள்ளப்பட்ட காலமுறை முயற்சிகள் பலன்களைத் தந்தன, ஆனால் தீர்க்கமான முடிவுகள் எதுவும் வரவில்லை. அவற்றில் முக்கியமானது 2004-ல் மேற்கொள்ளப்பட்ட முயற்சி ஆகும்; இது நவீன ஆயுதங்களுடன் கூடிய இளைஞர்கள் மற்றும் பெண்கள் கேடர்களை உள்ளடக்கி, 'ஹராகிரி' (தற்கொலைப்படை அர்ப்பணிப்பு) செய்ய உறுதிபூண்டு, சீனா போன்ற ஒரு 'மக்கள் இயக்கத்தை' மீண்டும் ஒருங்கிணைக்க முயன்றது.

நக்ஸல் குழுக்களின் பெருக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்த அரசாங்கம் 'ரெட் ஹன்ட்' (Red Hunt) திட்டத்தைத் தொடங்கியது, அதற்கு எதிராக நக்ஸல்களும் 'ரெட் ஹன்ட்' தொடங்கினர். இது மற்றொரு ஹராகிரி ஆகும். அரசாங்கத்தின் பலத்துடன் ஒப்பிடுகையில், நக்ஸல்கள் தங்கள் பலத்தை மிகையாக மதிப்பிடுவதால் அவதிப்படுகிறார்கள் போல் தெரிகிறது. கண்காணிப்பு சாதனங்கள் மற்றும் போர் உபகரணங்கள் இருப்பதால், உறுதியான ஒரு அரசாங்கத்தால் சில வாரங்களிலேயே நக்ஸல்களைக் கட்டுப்படுத்த முடியும். ஆனால் அரசாங்கம் வேறு விதமாக உறுதியளித்துள்ளது போல் தோன்றும் நிலை உள்ளது. ஒருவகையில் நக்ஸல்கள் இருப்பதை அனுமதிப்பது, இயற்கை வளம்மிக்க அந்த மண்டலங்களில் அரசாங்கம் ஒரு வலுவான பாதுகாப்புப் படையைப் பராமரிக்க உதவுகிறது; மேலும் இது பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் (MNCs) அப்பகுதிகளுக்குள் நுழைந்து வளர்ச்சியின் பெயரில் கனிமங்களைச் சுரண்ட அனுமதிக்கிறது.

அமைதியான பொதுப் போராட்டங்களை விட வன்முறை கிளர்ச்சிகளைக் கையாள்வதில் அரசாங்கங்கள் மிகவும் வசதியாக உணர்கின்றன என்பது வரலாற்றிலிருந்து தெளிவாகிறது. உதாரணமாக, அன்றைய தெற்கு பீகாரில் முன்மொழியப்பட்ட கோயல் காரோ அணைத் திட்டம் (Koel Karo Dam project), பரவலான மக்களின் எதிர்ப்பின் காரணமாக கைவிடப்பட வேண்டியிருந்தது. கேரளாவின் அமைதிப் பள்ளத்தாக்குத் திட்டம் (Silent Valley project) மற்றும் பாம்ராகட் (கட்சிரோலி) அணைத் திட்டங்களும் (Bhamragad Dam project) அமைதியான மக்கள் போராட்டங்களின் காரணமாக கைவிடப்பட்டன. நக்ஸலிசத்தைச் சாக்காக வைத்து வலுவான ஆயுதமேந்திய பாதுகாப்பைப் பராமரிப்பது, மக்கள் கிளர்ச்சியின் எந்தவொரு தடயமும் இன்றி இதுபோன்ற கடுமையான சுரண்டல் பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் சுரங்கத் தொழிலை ஊக்குவிக்க அரசாங்கத்திற்கு உதவுகிறது.

மக்களிடையே அதிருப்தியும் கவலையும் அதிகரித்து வருவது வெளிப்படையானது. இந்த அதிருப்தியின் மூலத்திற்குச் செல்லாமல், தற்காலிக சட்டப்பூர்வ தீர்வுகளைக் கையாள்வதன் மூலம், நாம் சூழ்நிலையை மேலும் மோசமாக்குவோம். உண்மையான பிரச்சனை கோடிக்கணக்கான மக்களின் வாழ்வாதாரம் மற்றும் வளர்ச்சியின் பலன்கள் சமமற்ற முறையில் விநியோகிக்கப்படுவதோடு தொடர்புடையது.

5. வாழ்வாதாரம், நிலமின்மை மற்றும் இடம்பெயர்வு

இன்றைய சூழலிலும் 60 சதவீதத்திற்கும் அதிகமான மக்கள் நிலத்தைச் சார்ந்து வாழும் ஒரு சமூகத்தில் (அவர்களில் கணிசமான பகுதியினர் நிலமற்ற தொழிலாளர்கள்), வாழ்வாதாரப் பிரச்சனை என்பது ஒரு பிரம்மாண்டமான சவாலாகும். வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க நில சீர்திருத்தங்கள் மற்றும் நில உச்சவரம்புச் சட்டங்கள் இருந்தபோதிலும், சுதந்திரம் அடைந்து 75 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும், ஒருபுறம் பெருமளவிலான நில உடமைகள் இருப்பதையும், மறுபுறம் பெருவாரியான மக்கள் நிலமற்ற விவசாயிகளாக இருப்பதையும் நாம் நிவர்த்தி செய்யவில்லை. வறுமையின் எல்லைக்குத் தள்ளப்படும் மக்கள், தங்களின் சொந்த ஜல், ஜங்கள் மற்றும் ஜமீன் (நீர், காடு மற்றும் நிலம்) ஆகியவற்றை நம்பி வாழ்வாதாரத்தை ஈட்ட வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளனர். இருப்பினும், நிலம், நீர் மற்றும் வன வளங்கள் (சுரங்கங்கள்) மீது பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் கண் பட்ட பிறகு, அந்த வாழ்வாதார ஆதாரமும் அவர்களுக்கு மறுக்கப்படுகிறது.

அப்பகுதிகளில் உள்ள மக்களின் கோபமும் ஆக்ரோஷமும் இத்தகைய முறையான மறுப்பு மற்றும் சுரண்டலின் விளைவாகும். இதையே நக்ஸல்கள் தங்களின் ஆயுதமேந்திய கிளர்ச்சியின் மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதாகக் கூறுகின்றனர்.

ஆரோக்கியமான ஜிடிபி (GDP) வளர்ச்சியை எட்டியுள்ளதாக அரசாங்கம் உரிமை கோருகிறது. இத்தகைய வளர்ச்சியின் பலன்கள் எங்கே பாய்கின்றன, பயனாளிகள் யார் என்பது பொருளாதார ஆய்வுக்குரிய விஷயங்களாகும். உண்மையான பயனாளிகளை ஒருமுறை பார்த்தாலே, அது பொதுவான அதிருப்தியின் மூலத்திற்கு நம்மைக் கொண்டுசெல்லும்; மேலும் இது நகரம்-கிராமப்புற இடைவெளியையும், உயர்-தாழ்ந்த வர்க்க வேறுபாட்டையும் எவ்வாறு விரிவுபடுத்துகிறது என்பதைக் காட்டும். தொலைதூரக் காடுகளில் உள்ள பழங்குடியினரின் பரிதாபகரமான வாழ்க்கை வாய்ப்புகள் மிகுந்த கவலைக்குரிய விஷயங்களாகும்.

வளர்ச்சியின் பெயரால் 10 கோடிக்கும் அதிகமான மக்கள் இடம்பெயர்க்கப்பட்டுள்ளனர். இது உண்மையில் பல நாடுகளின் மக்கள் தொகையை விட அதிகம். இடம்பெயர்ந்த மக்கள் தங்களின் நிலத்திலிருந்து மட்டுமின்றி, தங்களின் வேர்கள் மற்றும் சமூகப் பிணைப்புகளிலிருந்தும் பிடுங்கப்படுகிறார்கள், இதனால் அவர்கள் எளிதில் தூண்டுதலுக்கும் வன்முறைப் பழிவாங்கலுக்கும் ஆளாகிறார்கள். பரந்த அரசாங்க இயந்திரத்திற்கு இது புரியவில்லை என்பது சாத்தியமில்லை. மக்களின் வாழ்வாதாரப் பிரச்சனைகளுக்குப் போதுமான தீர்வு காணப்படாத வரை, நக்ஸல்களின் பிரச்சனையைத் தீர்ப்பதற்கான முயற்சிகள் வீணாகவே இருக்கும்.

வளர்ச்சி முன்னணியிலும் சமூகம் துருவமைக்கப்பட்டுள்ளது. ஒரு சில பணக்கார பயனாளிகளும், பெருவாரியான விளிம்புநிலை மக்களும் இந்த இரண்டு துருவங்களாக அமைந்துள்ளனர். சுகாதாரம், கல்வி, தகவல், வாழ்க்கைத்தரம் போன்றவை இந்தத் துருவங்களுக்கு இடையே அப்பட்டமான சமத்துவமின்மையுடன் விநியோகிக்கப்படுகின்றன. அதிகாரமும் பணமும் ஒரு சிலரின் துருவத்திற்குச் செல்கின்றன, அதே நேரத்தில் மற்றொன்றான பெரிய துருவம் அதிகாரமற்றதாகவே இருக்கிறது, இது கவலையையும் கோபத்தையும் தீவிரப்படுத்துகிறது. இந்தக் கோபத்தைச் சட்டம்-ஒழுங்குப் பிரச்சனை என முத்திரை குத்தும் தவறைச் செய்வதன் மூலம், அரசாங்கம் பிரச்சனையைச் சிக்கலாக்கி நிரந்தரமாக்குவதில் மட்டுமே வெற்றி பெற்றுள்ளது.

இது ஒரு சட்டம்-ஒழுங்கு பிரச்சனை அல்ல, மாறாக ஒரு தெளிவான சமூக-பண்பாட்டு, பொருளாதார, இன மற்றும் அரசியல் பிரச்சனை என்பதால், பாதுகாப்பு வரவுசெலவுத் திட்டத்தை (security budget) அதிகரிப்பது எந்த வகையிலும் இதற்குத் தீர்வு காணப் போவதில்லை.

6. அரசியலமைப்பு முயற்சிகளும் செயல்படுத்துதலில் உள்ள சவால்களும்

உண்மையில், நாடாளுமன்றம் தீவிர முயற்சிகளை மேற்கொண்டது. பழங்குடியினரின் சுயஆட்சி தொடர்பான அரசியலமைப்பு திருத்தங்கள் 73 மற்றும் 74, அத்துடன் கிராமப்புற வேலை உறுதிச் சட்டம் மற்றும் தேசிய மறுவாழ்வுக் கொள்கை ஆகியன பின்னடைவைச் சந்தித்த மக்களின் நிலையை மாற்றுவதற்கான மிகச் சிறந்த முயற்சிகளாகும். இருப்பினும், இவற்றைச் செயல்படுத்துவதில் இன்னும் சிக்கல் நீடிக்கிறது.

1974-ல் பீகார் முழுப் புரட்சிப் பிரச்சார உரைகளின் போது, ஜேபி (ஜெயபிரகாஷ் நாராயணன்) கூறுவார்: "நாடாளுமன்றப் புத்தகங்களில் பொறிக்கப்பட்டுள்ள சட்டங்களும் விதிகளும் அர்த்தமுள்ள செயல்பாடாக மாற்றப்பட்டால், இந்தியா தனது பிரச்சனைகளை நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே தீர்த்திருக்கும்."

அரசியலமைப்புச் சட்ட விதிகளைச் செயல்படுத்துவதில் ஏற்படும் தாமதங்களும் குறைபாடுகளுமே நக்ஸலிசத்தின் பிரச்சனையைத் தீவிரப்படுத்தும் காரணங்கள் என்று சொன்னால் அது மிகையாகாது.

தெரியாத காரணங்களால் ஏற்படும் இத்தகைய முடிவில்லாத தாமதங்கள், அரசாங்கம் பிரச்சனையைத் தீர்ப்பதில் ஆர்வமாக உள்ளதா அல்லது உண்மையில் அதைத் தீவிரப்படுத்துகிறதா என்ற கேள்வியை நம்மிடம் எழுப்புகின்றன. நக்ஸல்களின் பிரச்சனையை அரசாங்கம் சாதாரணமாக ஒரு சட்டம்-ஒழுங்கு பிரச்சனை என முத்திரை குத்துவதை அறியும்போது இந்த சந்தேகம் மேலும் வலுவடைகிறது.

7. சாத்தியக்கூறுகள் (மெந்தா-லேகா முன்மாதிரி)

வனத்துறையின் கணக்கெடுப்பின்படி, 60 சதவீதக் காடுகளும் 63 சதவீதக் காப்புக்காடுகளும் 187 மாவட்டங்களுக்குள் வருகின்றன. இந்த மாவட்டங்கள் அட்டவணை 5 மற்றும் 6-ன் கீழ் வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. இந்த மாவட்டங்களில் 10 கோடிக்கும் அதிகமான பழங்குடியின மக்கள் வாழ்கின்றனர். பஞ்சாப், ஹரியானா, சண்டிகர் மற்றும் பாண்டிச்சேரியில் உள்ள சில மாவட்டங்களைத் தவிர, நாட்டின் பெரும்பாலான மாவட்டங்களில் பழங்குடியின மக்கள் வாழ்கின்றனர்.

அவர்களில் பெரும்பாலோர் இன்றும் காடுகளிலும் மலைகளிலும்தான் வாழ்கின்றனர். எனவே, அரசியலமைப்புச் சட்டப் பிரிவுகள் 244, 244A, 275(1), 338(0) மற்றும் 339 ஆகியவற்றின் சிறப்பு விதிகளால் அவர்கள் பாதுகாக்கப்படுகிறார்கள், இவை அவர்களின் பண்பாட்டுப் பாதுகாப்பு மற்றும் அவர்களின் சமூக-பொருளாதார மற்றும் அரசியல் நிறுவனங்கள் மற்றும் அமைப்புகளின் பாதுகாப்பிற்கு வகைசெய்கின்றன. இந்த சமூகங்களுக்கான சிறப்பு விதிகளின் ஒரு பகுதியாக, அரசியலமைப்பு திருத்தங்கள் 73 மற்றும் 74 (PESA - பஞ்சாயத்து விரிவாக்கச் சட்டம்) கொண்டுவரப்பட்டன, இதன் மூலம் அவர்களின் பஞ்சாயத்து ஆட்சி முறை பாதுகாக்கப்பட்டது.

கிராமப்புற வளர்ச்சி அமைச்சகம் 2004-ல் ஒரு நபர் குழுவை அமைத்தது. இதேபோல், திட்டக் குழுவும் உள்துறை அமைச்சகமும் இணைந்து மற்றொரு குழுவை அமைத்தன, அக்குழு தனது அறிக்கையை 2008-ல் சமர்ப்பித்தது. 1977-ல் புகழ்பெற்ற 'ஆபரேஷன் பார்கா பரிந்துரையை' (Operation Barga Recommendation) வரைந்த குழுவின் தலைவர் திரு. டி. பாந்தோபாத்யாயா (இதன் காரணமாக அன்றைய மேற்கு வங்க அரசாங்கம் நக்ஸல்களின் சவால்களை கணிசமாகக் கட்டுப்படுத்த முடிந்தது), "தீவிரவாதத்தால் பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளில் வளர்ச்சிச் சவால்கள்" (Development Challenges in Extremist Affected Areas) என்ற தலைப்பில் முன்முயற்சியான ஆலோசனைகளுடன் கூடிய நன்கு ஆய்வு செய்யப்பட்ட அறிக்கையைக் கொண்டு வந்தார்.

குழுவின் அறிக்கைகள் உண்மையில் பயனுள்ளவை. அரசாங்கம் இந்தப் பரிந்துரைகளை எழுத்திலும் எண்ணத்திலும் அர்த்தமுள்ள செயல்பாடாக மாற்ற முற்பட்டால், நக்ஸலிசம் போன்ற பிரச்சனைகளுக்கு எதிரான நமது போராட்டம் நிச்சயமாக உறுதியான பலனைத் தரும். குழுவின் பரிந்துரைகளை அரசாங்கம் கையாளும் சாதாரண அணுகுமுறை, என்னைப் போன்றவர்களை நக்ஸல் வன்முறைக்கு எதிரான போராட்டத்தின் அரசாங்கத்தின் நோக்கத்தையே சந்தேகிக்க வைக்கிறது.

8. மெந்தா (லேகா) கிராமத்தின் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க கிராம சுயராஜ்ஜியம்

மெந்தா (லேகா) என்பது 84 குடும்பங்களைக் கொண்ட ஒரு பழங்குடியின கிராமமாகும், இதில் கோண்ட் (Gond) பழங்குடியினத்தைச் சேர்ந்த 434 உறுப்பினர்கள் உள்ளனர், இது தனோரா (தாலுகா)விலிருந்து 3 கிலோமீட்டர் தொலைவிலும், கட்சிரோலியிலிருந்து (மாவட்டத்லைமையகம்) 30 கிலோமீட்டர் தொலைவிலும் அமைந்துள்ளது. இந்தச் சிறிய கிராமம் நக்ஸல் மண்டலத்தின் நடுவில் இருந்தபோதிலும், சுயஆட்சிக்கான ஒரு சின்னமான மாதிரியாக நிற்கிறது.

முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, இந்த கிராமம், "டெல்லியிலும் மும்பையிலும் நமது அரசாங்கம்; நமது கிராமத்தில் நாமே அரசாங்கம்" என்று பிரகடனம் செய்து, காந்தி மற்றும் வினோபா காட்டிய பாதையில் நடக்கத் தொடங்கியது. நீண்ட பேச்சுவார்த்தைக்குப் பிறகு, 2013-ல் தங்கள் கிராமம் ஒரு 'கிராமதானக் கிராமமாக' (Gramdan Village) இருக்கும் என்று கிராம பஞ்சாயத்து ஏகமனதாக தீர்மானம் நிறைவேற்றியது. ஆச்சரியப்படும் விதமாக, 50 ஆண்டுகளில் நாட்டில் உருவான முதல் கிராமதானக் கிராமம் இதுவே ஆகும்.

அவர்களின் பஞ்சாயத்து ஒவ்வொரு முடிவையும் கருத்தொற்றுமை மூலம் ஏகமனதாக எடுக்கிறது. கிராமத்தின் விவகாரங்களை ஆலோசிக்க, கிராம பஞ்சாயத்திலிருந்து வேறுபட்ட 'காவ் சமாஜ் சபா' என்ற அமைப்பை அவர்கள் உருவாக்கியுள்ளனர். கிராமத்தின் ஒவ்வொரு முடிவும் இந்த சபையின் மூலமே எடுக்கப்படுகிறது.

காடுகளைச் சார்ந்த கிராமங்களின் பொருளாதாரத்தைப் பாதுகாக்க கிராமப்புற வளர்ச்சி அமைச்சகம் 2012-ல் ஒரு சட்டத்தைக் கொண்டு வந்தது. இச்சட்டத்தின்படி, வன கிராமங்கள் 2 கிலோமீட்டர் சுற்றளவில் உள்ள சுற்றியுள்ள காடுகளைத் தங்களின் பொதுச் சொத்தாகப் பெறுகின்றன. அன்றைய கிராமப்புற வளர்ச்சித்துறை அமைச்சராக இருந்த திரு. ஜெய்ராம் ரமேஷ் அவர்கள் இச்சட்டத்தை அறிவிப்பதற்காகவே சிறப்பு அழைப்பின் பேரில் மெந்தா பஞ்சாயத்திற்கு வந்திருந்தார்.

அவர்கள் இப்போது 2 கிலோமீட்டர் சுற்றளவில் உள்ள சுற்றியுள்ள காடுகளிலிருந்து அனைத்து சிறு வன மகசூல்களையும் அறுவடை செய்கிறார்கள். பஞ்சாயத்து தங்களின் வளர்ச்சியைத் தீர்மானிக்க உரிமை பெற்றுள்ளது, மேலும் அதன் ஒப்புதல் இன்றி அவர்களின் பொதுச் சொத்தின் (சுற்றியுள்ள காடு) மீது எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்க முடியாது. இக்கிராமம் இப்போது வறுமை மற்றும் வேலையின்மையிலிருந்து முற்றிலும் விடுபட்டுள்ளது. இக்கிராமம் முழு கிராமத்தின் கூட்டு முயற்சிக்கு ஒரு அரிய உதாரணம்.

தனது ஜனநாயக வலிமை மற்றும் பொருளாதார அனுபவத்தால் தைரியமடைந்த மெந்தா பஞ்சாயத்து, இப்போது 18 கிலோமீட்டர் வனப்பகுதியை கோரியுள்ளது.

நாட்டின் ஏழு லட்சத்திற்கும் மேற்பட்ட கிராமங்களுக்கும் நகரங்களுக்கும் இக்கிராமம் ஒரு சிறந்த முன்மாதிரியாகும். நக்ஸலிசம் வறுமை மற்றும் வளர்ச்சியின்மை பிரச்சனைகளை மையமாகக் கொண்டு சுழல்வதால், அரசாங்கமும் நக்ஸல் தலைவர்களும் மெந்தா கிராமத்தின் அனுபவத்திலிருந்து கற்றுக்கொண்டு அதை மற்ற கிராமங்களிலும் பின்பற்றுவது முக்கியம். நக்ஸல் கொலைகள் மற்றும் வன்முறைகளில் பெரும்பாலானவற்றை பூஜ்யமாகக் குறைக்க முடியும். நமக்குத் தேவையெல்லாம் மனிதர்கள் மீதான அக்கறையும் அவர்களின் நலனில் காட்டும் கவனிப்பும்தான்.

9. நக்ஸல்பாரி பாரம்பரியமும் மேற்கு வங்கத்தின் தற்போதைய நிலைமையும்

மேற்கு வங்கம் அரசியல் ரீதியாக கொந்தளிப்பான மற்றும் வன்முறை நிறைந்த மாநிலம் என்ற நற்பெயரைப் பெற்றதற்கு, 1960 மற்றும் 1970-களின் கொந்தளிப்பான காலத்தில் மாநிலத்தைக் குறித்த குறிப்பிட்ட வடிவிலான வன்முறையே காரணமாகும். இது பெரிய வெகுஜனப் போராட்டங்களின் காலம் – 1966-ல் உணவு இயக்கம், இரு ஐக்கிய முன்னணி அரசாங்கங்களின் (1967 மற்றும் 1969-71) கீழ் நில ஆக்கிரமிப்பு, மற்றும் ஒரு குறிப்பிட்ட வன்முறை வடிவிலான போராட்டமாக 'கேராவ்' (gherao) உருவெடுக்கக் காரணமான தீவிர தொழில்துறை தொழிலாளர்களின் வேலைநிறுத்தங்கள். இவை அனைத்தும் மூலதனத்தின் பெருமளவிலான வெளியேற்றத்திற்கு வழிவகுத்தன, இது மாநிலத்திற்கு வன்முறை மாநிலம் என்ற பெயரைக் கொடுத்தது.

இருப்பினும், மற்றொரு மட்டத்தில், மேற்கு வங்கமும் அதன் இளைஞர்களும் வன்முறையுடன் ஒரு நீண்ட காதல் தொடர்பைக் கொண்டிருந்தனர் என்று சொல்வது தவறல்ல: வன்முறை வெறும் மாற்றத்திற்கான சக்தியாக மட்டும் பார்க்கப்படவில்லை.

1960-களின் இறுதியில், அரசு அதிகாரத்தை ஆயுதமேந்தி வீழ்த்துவதைத் தனது இறுதி அரசியல் நோக்கமாக வெளிப்படையாகப் பிரகடனப்படுத்திய நக்ஸலைட் இயக்கத்தின் எழுச்சியை மேற்கு வங்கம் கண்டது. மாவோ சேதுங்கின் 'சிவப்பு புத்தகத்தின்' மேற்கோள்களிலிருந்து நேரடியாக எடுக்கப்பட்ட ‘பந்துகேர் நோல் சகோல் கோமோதார் உத்சோ’ ('அனைத்து அரசியல் அதிகாரமும் துப்பாக்கிக் குழலிலிருந்தே பிறக்கிறது') போன்ற முழக்கங்கள் கொல்கத்தாவின் சுவர்களை அலங்கரித்தன, இது அரசியல் அமைப்பில் பொறுமையிழந்த இளைஞர்களின் தீவிர கற்பனையைத் தூண்டியது.

வன்முறையுடனான இந்த காதல் விரைவிலேயே 'பாம் கலாச்சாரமாக' (cult of the bomb) சிதைந்தது.

ஐந்து தசாப்தங்களுக்கும் மேலாக, நிலைமை சற்று வேறுபட்டுள்ளது.

10. நக்ஸல்பாரியில் தற்போதைய அரசியல் சூழல்

அமித் ஷா தங்களின் குடிசைக்கு வந்து மதிய உணவு சாப்பிடுவார் என்று கூறப்பட்டபோது, உள்ளூர்வாசிகளான ராஜு மஹாலி மற்றும் அவரது மனைவி கீதா இருவரும் ஆச்சரியமும் பதற்றமும் அடைந்தனர். மேற்கு வங்க மாநிலத்தில் ஷா ஒரு தலித் வீட்டிற்குச் செல்வது அதுவே முதல்முறை. இந்த மண்டலத்திலிருந்துதான் அவர் மாநிலத்தில் 'ஆபரேஷன் தாமரை' (Operation Lotus) திட்டத்தைத் தொடங்குவார் என்பது முக்கிய உண்மையாகும். பல தாராளவாத வங்காளிகளின் இதயங்களுக்கு நெருதமான பகுதி இது என்பதும், நக்ஸலைட் இயக்கத்தின் பாரம்பரியம் இன்னும் வங்காள இடதுசாரிகளின் மனதை ஆட்டிப்படைக்கிறது என்பதும் கவனிக்கத்தக்கது.

அமித் ஷா நக்ஸல் இயக்கத்தின் சித்தாந்தத்திற்கு முற்றிலும் மாறான ஒரு காவிமயமாக்கப்பட்ட அரசியல் திட்டத்தைத் தொடங்கினார். அப்பகுதியின் பாரம்பரியத்தைச் சேதப்படுத்தி அதைத் தாமரை மண்டலமாக மாற்றுவதற்கான தெளிவான நோக்கத்தை அவரது திட்டம் காட்டியது.

பின்னர் மஹாலி தம்பதியினர் ஷாவை விருந்தினராக உபசரிக்க வற்புறுத்தப்பட்டதை ஒப்புக்கொண்டனர். ஷாவின் வருகைக்குப் பிறகு, உள்ளூர் திரிணாமுல் காங்கிரஸ் கேபினட் அமைச்சர் மஹாலி வீட்டைப் பார்வையிட்டு ராஜு மற்றும் கீதாவுக்கு வேலை வழங்கி, தகரக் கூரையிட்ட வீட்டையும் கொடுத்தார்.

கீதாவின் கூற்றுப்படி, "வாழ்க்கை இப்போது மிகவும் அழகாக இருக்கிறது. ஒரே ஒரு நபரின் வருகையால் கடந்தகால வலிகள் அனைத்தும் நீங்கிவிட்டன. அமித் ஷா மீண்டும் இங்கு வந்தால் அவருக்கு உணவு வழங்குவேன்."

மாவட்டத்தில் நுழையும் போது, பாஜகவின் பெரிய கட்சி மற்றும் பூத் அலுவலகங்களைக் காண முடிகிறது, மேலும் நக்ஸல்பாரி பகுதி முழுவதும் அதன் தலைவர்களின் பெரிய கட்-அவுட்டுகள் உள்ளன. Darjeeling தொகுதியிலிருந்து வெற்றி பெற்றது உட்பட 2019 மக்களவைத் தேர்தலில் பாஜக 22 இடங்களை வென்றிருந்தது.

11. தலைவர்களின் குரல்களும் கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் வீழ்ச்சியும்

சாந்தி முண்டா (Shanti Munda) நக்ஸல் இயக்கத்தில் எஞ்சியிருக்கும் ஒரே தலைவர் ஆவார். முண்டா 1960-களின் பிற்பகுதியில் வில் மற்றும் அம்புகளால் பல போலீசாரைக் கொன்றவர். எண்பது வயதான அவர், நக்ஸல்பாரி இப்போது பாஜகவின் கோட்டையாக உள்ளது என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறார்.

"நமது சொந்த விதியைத் தவிர இதற்கு யாரைக் குறை சொல்வது?"

அவர் சிபிஐ(எம்) கட்சி மீது மிகுந்த ஏமாற்றமடைந்துள்ளார். "என்னுடைய வாழ்நாளில் கம்யூனிஸ்டுகளும் காங்கிரஸும் கூட்டணி வைப்பதைப் பார்க்க வேண்டியிருக்கும் என்று நான் நினைத்ததே இல்லை. வங்காளத்தில் உள்ள மார்க்சிஸ்டுகளை நினைத்து நான் வருந்துகிறேன். கம்யூனிசத்தின் அடிப்படை அடித்தளத்தைப் பற்றி அவர்கள் முற்றிலும் அறியாமல் இருக்கிறார்களா? ஒரு கம்யூனிஸ்ட் தனது வர்க்க எதிரியான ஒரு கட்சியுடன் எவ்வாறு கூட்டணி வைக்க முடியும்?"

"தற்போதைய ஆளும் கட்சியான திரிணாமுல் காங்கிரஸுக்கும் அவர்களிடம் ஆதரவு இல்லை. எனவே, இம்முறை நோட்டா (NOTA) பயன்படுத்த கட்சி உறுப்பினர்களுக்கு அறிவுறுத்தியுள்ளோம்," என்று சிபிஐ-எம்எல் (ஜனசக்தி) மாநிலக் குழு உறுப்பினரும் நக்ஸல்பாரியில் வசிப்பவருமான நாதுராம் பிஸ்வாஸ் கூறினார். நக்ஸல்பாரி இயக்கத்தின் போது பிஸ்வாஸ் சிறுவர் ஆர்வலராக இருந்தார்.

உள்ளூர்வாசியான வைத்யா (Baidya) என்பவரின் கூற்றுப்படி, கம்யூனிஸ்டுகளின் தோல்வி என்னவென்றால், இளைஞர்களைக் கவரும் வகையில் இணையான வளர்ச்சித் திட்டத்தைக் கொண்டுவர முடியாமல் போனதே.

அவர் கூறினார்: "நக்ஸல்பாரியில் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளுக்கு எந்தத் திட்டங்களும் இல்லை. தேர்தல் காலத்தில் மட்டுமே அவர்கள் கண்ணில் படுகிறார்கள். பாஜக நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே திட்டமிட்டு இந்தப் பகுதியை இலக்கு வைத்தது. கம்யூனிஸ்டுகள் மற்றும் மார்க்சிஸ்டுகளின் புதிய திட்டங்கள் எங்கே?"

முன்னாள் நக்ஸல் தலைவரான கானு சன்யாலின் (Kanu Sanyal) வீடு மற்றும் கட்சி அலுவலகம், 23 மார்ச் 2010-ல் அவரது இறப்பிற்குப் பிறகு வங்காய்ஜோட் பகுதியின் ஹாடிகீஷா கிராமத்தில் மூடப்பட்டுள்ளது. நீண்ட காலமாகச் செயல்படாமல் இருந்து சமீபத்தில் அரசியல் விவாதத்தில் தீவிரமடைந்துள்ள சிபிஐ-எம்எல் அமைப்பால் நினைவகமாக மாற்றப்பட்ட பழைய கட்சி அலுவலகத்தைச் சுற்றி கம்யூனிஸ்ட் கொடிகள் உள்ளன. நக்ஸலைட் இரட்சகரின் வீட்டைத் தவிர, கிராமம்முழுவதும் பாஜக தொண்டர்களால் காவிக் கொடிகளால் போர்த்தப்பட்டுள்ளது.

வங்காளத்தின் நக்ஸலைட் பாரம்பரியம் இப்போது கடந்த காலத்திற்குச் சென்றுவிட்டது, மேலும் ஐம்பத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இவை அனைத்தும் தொடங்கிய நிலம் காலப்போக்கில் மங்கிவரும் சாட்சியமாக நிற்கிறது.

ஆசிரியர்: டாக்டர் சுரேஷ் கைர்னார் 

https://countercurrents.org/2026/11/are-tribal-problems-really-a-naxalite-problem-in-india/

Disclaimer: இந்தப் பகுதி கட்டுரையாளரின் பார்வையை வெளிப்படுத்துகிறது. செய்திக்காகவும் விவாதத்திற்காகவும் இந்த தளத்தில் வெளியிடுகிறோம் – செந்தளம் செய்திப் பிரிவு