மூலதனத்தின் விளிம்புகளில் இயங்கும் சமூகங்கள்: நவீன இந்தியாவில் முதலாளித்துவமற்ற உற்பத்தி முறைகள், தொடக்கக்கால மூலதனக் குவிப்பு மற்றும் வன உரிமைகள்

அறிமுகம்: மூலதனத்தின் விளிம்புகளைப் புரிந்துகொள்வது

முதலாளித்துவ விரிவாக்கமானது இந்தியாவின் பொருளாதாரத்தையும் சமூக உறவுகளையும் வெகுவாக மாற்றியமைத்துள்ளது; இருப்பினும், அதன் தாக்கம் நாடு முழுவதும் ஒரே சீராக இருந்ததில்லை. நாடு முழுவதும், முதலாளித்துவ உற்பத்தி, பண்டப் பரிமாற்றம் மற்றும் கூலி உழைப்பு ஆகிய ஆதிக்கம் செலுத்தும் கட்டமைப்புகளுக்கு வெளியேயோ அல்லது பகுதி அளவிலோ இயங்கும் சமூகங்கள், பொருளாதார அமைப்புகள் மற்றும் புவியியல் பகுதிகள் இன்றும் நிலவுகின்றன. இத்தகைய சமூகங்களே 'மூலதனத்தின் விளிம்புகளில்' வாழ்பவை என விவரிக்கப்படுகின்றன.

இச்சமூகங்களின் இருப்பு என்பது வெறும் புவியியல் தனிமைப்படுத்தல் அல்லது பொருளாதாரப் பின்தங்கிய நிலையின் விளைவு மட்டுமன்று. மாறாக, அது முதலாளித்துவ வளர்ச்சியின் சீரற்ற தன்மையையே பிரதிபலிக்கிறது. மூலதனமானது அனைத்து சமூகங்களையும் தனது உற்பத்தி முறைமைக்குள் கட்டாயமாக உள்வாங்குவதில்லை. அது குறிப்பிட்ட மக்கள் தொகையினரைத் தன் ஓரங்களில் விட்டுவிடலாம், அவர்களைத் தேர்ச்சி அடிப்படையில் பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம், அல்லது முறைசார் முதலாளித்துவ வேலைவாய்ப்பிற்குரிய பாதுகாப்பையும் சலுகைகளையும் வழங்காமலேயே அவர்களின் உழைப்பிலிருந்தும் வளங்களிலிருந்தும் மதிப்பை உறிஞ்சிக் கொள்ளலாம். இத்தகைய பகுதி ஒருங்கிணைப்பு மற்றும் ஒதுக்கல் நிலைகளைக் கொண்ட இடங்களை அரசியல் பொருளாதார அறிஞர் கல்யாண் சான்யால் ‘மூலதனத்தின் பாழ்நிலங்கள்’ (wastelands of capital) என்று விவரிக்கிறார்.

நவீன இந்தியாவில் உள்ள பல தனித்துவமான சமூகக் குழுக்களும் பொருளாதார அமைப்புகளும் இந்நிலையைத் தெளிவுபடுத்துகின்றன:

• குறிப்பாகப் பாதிக்கப்படக்கூடிய பழங்குடி மக்கள் குழுக்கள் (PVTGs) மற்றும் தனிமைப்படுத்தப்பட்ட வனப் பழங்குடிகள்: அந்தமான் மற்றும் நிக்கோபார் தீவுகளைச் சேர்ந்த சென்டினலீஸ், ஜாரவா மற்றும் ஷோம்பென் சமூகத்தினரும், ஆந்திரப் பிரதேசம் மற்றும் தெலங்கானாவின் செஞ்சுக்கள், ஜார்கண்ட் மற்றும் ஒடிசாவின் பிர்ஹோர்கள், கர்நாடகாவின் காடு குறும்பாக்கள் போன்ற முதன்மை நிலப்பரப்பு சமூகத்தினரும் வரலாற்று ரீதியாகத் தங்கள் வாழ்வாதாரத்திற்குக் காடுகளையும் இயற்கைச் சூழலையுமே நம்பியுள்ளனர். உணவு சேகரித்தல், வேட்டையாடுதல், புனம்/இடம்பெயர்வுச் சாகுபடி (shifting cultivation) மற்றும் மரம் சாரா வனப் பொருட்களைச் சேகரித்தல் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியதாக இவர்களின் பொருளாதாரம் அமைகிறது. நிலத்துடனான இவர்களின் தொடர்பு என்பது தனிநபர் உடைமையை விட மரபுவழி அணுகல் மற்றும் கூட்டுப் பயன்பாட்டின் அடிப்படையிலேயே பெரும்பாலும் அமைந்துள்ளது.

• கால்நடை மேய்ப்பாளர்கள் மற்றும் நாடோடிச் சமூகங்கள்: மேற்கு இமயமலையின் கடிகள் மற்றும் பக்கர்வால் குழுக்கள், கட்ச் மற்றும் ராஜஸ்தானின் மால்தாரிகள் மற்றும் ரபாரிகள், மற்றும் வன் குஜ்ஜார்கள் போன்ற பிரிவினர் கால்நடைகளையும் பருவகால இடம்பெயர்வுகளையுமே நம்பியுள்ளனர். இவர்களின் வாழ்வாதாரம் பருவகால நில இடம்பெயர்வு (transhumance), பொது மேய்ச்சல் நிலங்கள் மற்றும் சூழலியல் சுழற்சிகளை மையமாகக் கொண்டு கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது. இத்தகைய உற்பத்தி மற்றும் நகர்வு முறைமைகள், ரியல் எஸ்டேட் வளர்ச்சி மற்றும் கார்ப்பரேட் விவசாயத்தால் விரும்பப்படும் நிலையான சொத்து எல்லைகள் மற்றும் நிலப் பயன்பாட்டு ஏற்பாடுகளுக்கு எளிதில் கட்டுப்படுவதில்லை.

• தற்சார்பு மற்றும் அரை நிலப்பிரபுத்துவ விவசாயப் பகுதிகளில் வாழும் சிறுநிலக்கிழார்கள் (Smallholders): குறிப்பாக ஒடிசாவின் சில பகுதிகள், வட பீகார் மற்றும் வடகிழக்கின் மலைப் பகுதிகளில் வாழும் சிறுநிலக்கிழார்கள், முதலாளித்துவ வளர்ச்சிக்குள் ஒரு விளிம்புநிலையையே வகிக்கின்றனர். இவர்களின் உற்பத்தி முக்கியமாக வீட்டு நுகர்வை நோக்கியே இலக்கு வைக்கப்படுகிறது. குடும்ப உழைப்பு, உள்ளூர் பரிமாற்றம், பண்டமாற்று முறை மற்றும் பரஸ்பர உழைப்பு ஏற்பாடுகள் ஆகியவை இவர்களது பொருளாதார வாழ்க்கையில் இன்னமும் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன.

• பாரம்பரிய மீன்பிடிச் சமூகங்கள்: இந்தியாவின் கடலோரப் பகுதிகள் மற்றும் நதி அமைப்புகளைச் சார்ந்த சமூகங்கள் இப் பிரிவைச் சேர்ந்தவர்கள். மகாராஷ்டிராவின் கோலி, தமிழ்நாடு மற்றும் கேரளாவின் முக்குவர், மற்றும் பட்டினவர் போன்ற சமூகங்கள் பாரம்பரிய மீன்பிடி முறைகள், சூழலியல் அறிவு மற்றும் பொதுவான படகுத்துறை/கரைக்கடத்தல் தளங்களுக்கான அணுகல் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் வாழ்வாதாரத்தை உருவாக்கியுள்ளனர். இவர்களது பொருளாதார நடைமுறைகள் தொழில்முறை மீன்பிடிப் படகுகள், கடலோர வளங்களின் வர்த்தக ரீதியான சுரண்டல் மற்றும் ரியல் எஸ்டேட் விரிவாக்கம் ஆகியவற்றுடன் தொடர்ந்து மோதல் நிலையைச் சந்திக்கின்றன.

• முறைசாரா மறுசுழற்சியாளர்கள் மற்றும் நகர்ப்புறக் கழிவுப் பணியாளர்கள்: இவர்களிடையே வேறுபட்ட வடிவிலான விளிம்புநிலை காணப்படுகிறது. மும்பை மற்றும் டெல்லி போன்ற பெருநகர மையங்களில் உள்ள குப்பை சேகரிப்பாளர்கள், நகர்ப்புற நுகர்வோராலும் தொழில்துறைகளாலும் கைவிடப்பட்ட பொருட்களைச் சேகரித்து மறுசுழற்சி செய்கிறார்கள். ഇവர்களின் உழைப்பு, கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களுக்கு மிகக் குறைந்த செலவில் மதிப்புமிக்க பொருட்களை மீண்டும் உற்பத்தி மற்றும் விநியோகக் வலைப்பின்னல்களுக்குக் கொண்டு சேர்க்கிறது. இருப்பினும், இந்த தொழிலாளர்கள் பொதுவாக முறைசார் வேலைவாய்ப்பு அமைப்புகளுக்கு வெளியே இருப்பதுடன், போதுமான சமூகப் பாதுகாப்பும் இன்றியே வாழ்கின்றனர்.

இச்சமூகங்கள் தங்களது வரலாறு, சமூக அமைப்பு மற்றும் பொருளாதார நடவடிக்கைகளில் பெரிதும் வேறுபடுகின்றன. ஆயினும், மூலதனக் குவிப்பின் ஆதிக்கம் செலுத்தும் கட்டமைப்புகளுடன் கொண்ட தொடர்பில் இவர்களது நிலைமை ஒன்றோடொன்று பிணைக்கப்பட்டுள்ளது.

தொடக்கக்காலப் பொதுவுடைமைக் கருத்தாக்கத்திற்கு அப்பால்

இச்சமூகங்களின் பொருளாதார மற்றும் சமூக அமைப்பு அரசியல் பொருளாதாரத்தில் ஒரு முக்கியமான கேள்வியை எழுப்புகிறது: இவர்களைத் தொடக்கக்காலப் பொதுவுடைமையின் (primitive communism) தற்கால உதாரணங்களாகப் புரிந்து கொள்ள முடியுமா?

கார்ல் மார்க்ஸ் மற்றும் ஃபிரெட்ரிக் எங்கெல்ஸ் ஆகியோர், எல். எச். மோர்கனின் மானுடவியல் ஆய்வுகளிலிருந்து ஓரளவு சான்றுகளைப் பெற்று, மனித சமூகங்களின் தொடக்கக் கட்டங்களை விவரிக்க 'தொடக்கக்காலப் பொதுவுடைமை' என்ற கருத்தாக்கத்தைப் பயன்படுத்தினர். அதில் தனிச்சொத்து என்பது இல்லாத அல்லது வரம்பிற்குட்பட்ட ஒன்றாக இருந்தது; உற்பத்தி முக்கியமாகப் பயன்பாட்டிற்காக மட்டுமே நடைபெற்றது; வளங்கள் பகிர்ந்துகொள்ளப்பட்டன; மற்றும் சிறப்புப் பெற்ற அரசு நிறுவனங்கள் இன்னும் உருவாகியிருக்கவில்லை.

தற்கால வனப் பழங்குடிகள் மற்றும் கால்நடை மேய்ச்சல் சமூகங்களின் சில பண்புகள் இந்த விவரிப்பின் அம்சங்களை ஒத்திருப்பது போலத் தோன்றுகின்றன. நிலத்துடனான கூட்டு உறவு, இயற்கை வளங்களைப் பகிர்ந்து பயன்படுத்தும் உரிமை, சுற்றத்தார் சார்ந்த உழைப்பு ஏற்பாடுகள் மற்றும் பரஸ்பர பரிமாற்ற முறைமைகள் ஆகியவற்றை இத்தகைய பல சமூகங்களில் காண முடிகிறது.

ஆயினும், இவர்களைத் தொடக்கக்காலப் பொதுவுடைமையின் எச்சங்களாகக் கருதுவது தீவிர வரலாற்று மற்றும் மானுடவியல் ரீதியான சிக்கல்களை ஏற்படுத்துகிறது:

1. மாற்றமின்மை என்ற தவறான அனுமானம்: இச்சமூகங்கள் நீண்டகாலமாக எவ்வித மாற்றமுமின்றி அப்படியே நிலைத்திருக்கின்றன என்று அது அனுமானிக்கிறது. ஆனால் நடைமுறையில், வனச் சமூகங்கள், கால்நடை மேய்ப்பாளர்கள் மற்றும் இடம்பெயர்வுச் சாகுபடியாளர்கள் மாறுபடும் அரசியல் அதிகாரங்கள், வர்த்தக வலைப்பின்னல்கள், சந்தைகள் மற்றும் சூழலியல் நிலைகளுக்கு ஏற்பத் தங்களை இடைவிடாது தகவமைத்துக் கொண்டுள்ளனர். ഇവர்களின் தற்போதைய சமூக அமைப்பு வடிவங்கள் வரலாற்று மாற்றம் மற்றும் தகவமைப்பின் விளைவுகளே அன்றி, பண்டைய சமூக அமைப்பின் பாதுகாப்பு வடிவம் அல்ல.

2. சந்தைகளுடனான தொடர்பு: இச்சமூகங்கள் சந்தைகளிலிருந்து முற்றிலும் தனிமைப்பட்டு வாழ்கின்றன என்ற அனுமானம் தவறான வழிகாட்டுதலாகும். தற்சார்புப் பொருளாதாரத்தைத் தக்கவைத்துக் கொள்ளும் குழுக்கள் கூடப் பல வழிகளில் முதலாளித்துவக் கட்டமைப்புகளுடன் தொடர்புகொள்கின்றன. அரசு முறைப்படுத்தும் மரம் சாரா வனப் பொருட்கள் வர்த்தகம், விவசாய மானியங்கள், நுண்கடன் ஏற்பாடுகள், வர்த்தக விநியோகச் சங்கிலிகள் மற்றும் விவசாய அல்லது வனப் பொருட்களின் விற்பனை ஆகியவற்றின் வழியாக இத்தகைய தொடர்புகள் நிகழலாம். இவர்களது பொருளாதாரம் முற்றிலும் முதலாளித்துவ உற்பத்தியைச் சுற்றி அமைந்திருக்காவிட்டாலும், அவை அதன் செல்வாக்கிற்கு வெளியே இருப்பதாகக் கூற முடியாது.

3. உள் சமத்துவமின்மை: தொடக்கக்காலப் பொதுவுடைமை என்ற கருத்தாக்கம் பாரம்பரிய சமூகங்களுக்குள் முழுமையான சமத்துவம் நிலவியது என்ற அனுமானத்தைச் சுமந்து வருகிறது. ஆனால் உண்மையான சமூக உறவுகள் மிகவும் சிக்கலானவை. பழங்குடி, மேய்ச்சல் மற்றும் விவசாயச் சமூகங்களில் பாலின அடிப்படையிலான உழைப்புப் பிரிவினை, தந்தைவழிச் சொத்துரிமை முறைமை, வம்சாவளி படிநிலைகள் மற்றும் வயது மற்றும் சமூக அந்தஸ்து அடிப்படையிலான வேறுபாடுகள் இருக்கலாம். கூட்டு வள உரிமை என்பது தன்னிச்சையாக உள் சமத்துவமின்மையை நீக்கிவிடாது.

எனவே, இச்சமூகங்களை மறைந்துபோன வரலாற்றுக்கட்டத்தின் எச்சங்களாகக் கருதுவதை விட, 'முதலாளித்துவமற்ற உற்பத்தி முறைகள்' என்ற கருத்தாக்கத்தின் மூலம் புரிந்துகொள்வதே மிகவும் பயனுள்ளதாக இருக்கும்.

முதலாளித்துவமற்ற உற்பத்தி முறைகளும் தொடக்கக்கால மூலதனக் குவிப்பும்

ரோசா லக்ஸம்பர்க், குலோத் மேயாசூ (Claude Meillassoux), கல்யாண் சான்யால் மற்றும் டேவிட் ஹார்வி ஆகியோரின் எழுத்துக்கள் முதலாளித்துவக் குவிப்பிற்கும் முதலாளித்துவமற்ற சமூக அமைப்புகளுக்கும் இடையிலான உறவை ஆராய்வதற்கான முக்கியமான கோட்பாட்டுப் பார்வைகளை வழங்குகின்றன.

முதலாளித்துவ வளர்ச்சி என்பது நிலவும் அனைத்துப் பொருளாதார முறைமைகளையும் முற்றிலும் உருமாற்றுவதன் மூலம் மட்டுமே நிகழ்வதில்லை. அது முதலாளித்துவமற்ற சமூகங்களைச் சூழ்ந்து கொண்டு, அவற்றிலிருந்து வளங்களை உறிஞ்சி, அவர்களின் உழைப்பை ஆக்கிரமித்து, முறைசார் முதலாளித்துவ வேலைவாய்ப்பிற்குள் முழுமையாகக் கொண்டுவராமலேயே அவர்களின் மரபுவழி உரிமைகளைப் படிப்படியாகப் பலவீனப்படுத்தக்கூடும். காடுகள், மேய்ச்சல் நிலங்கள், விவசாயப் பொது நிலங்கள் மற்றும் பிற சமூக வளங்கள் மீதான தொடர்ச்சியான போராட்டங்களில் இந்த உறவு மிகவும் தெளிவாகக் புலப்படுகிறது.

இவ்வளங்களின் மீது மூலதனம் ஆதிக்கம் செலுத்த முயலும் செயலாக்கம் 'தொடக்கக்கால மூலதனக் குவிப்பு' (primitive accumulation) என்ற கருத்தாக்கத்தின் மூலம் புரிந்துகொள்ளப்படலாம். டேவிட் ஹார்வியின் 'பறிமுதல் மூலமான குவிப்பு' (accumulation by dispossession) என்ற கோட்பாடு, வேலியடைப்பு மற்றும் ஆக்கிரமிப்புச் செயல்பாடுகள் மூலம் ஏற்கனவே உள்ள சமூகங்கள் நிலம், வளங்கள் மற்றும் கூட்டுச் சொத்துக்களுக்கான அணுகலை எவ்வாறு இழக்கின்றன என்பதை மேலும் விளக்குகிறது.

இதன் விளைவாக ஏற்படும் மோதல் என்பது பாரம்பரிய மற்றும் நவீன பொருளாதார அமைப்புகளுக்கு இடையிலான வெறும் மோதல் மட்டுமல்ல. அது உடைமை, கட்டுப்பாடு, வளங்களுக்கான அணுகல் மற்றும் சமூகங்கள் தங்களது வாழ்வாதாரத்தைத் தக்க வைத்துக் கொள்வதற்கான நிபந்தனைகள் மீதான தொடர்ச்சியான போராட்டமாகும்.

வன உரிமைகள் சட்டம், 2006: வரலாற்று வேலியடைப்பைத் தலைகீழாக்கும் முயற்சி

வனச் சமூகங்களுக்கும் அரசிற்கும் இடையிலான தொடர்பு, மரபுவழி வள உரிமைகளுக்கும் மூலதன விரிவாக்கத்திற்கும் இடையிலான மோதலுக்கு மிகத் தெளிவான உதாரணங்களில் ஒன்றாகும்.

நூற்றாண்டுகளுக்கும் மேலாக, பிரித்தானிய காலனித்துவ வன நிர்வாகம் பரந்த வனப்பகுதிகளை அரசின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் கொண்டுவந்த ஒரு சட்டக் கட்டமைப்பை நிறுவியது. 1927 ஆம் ஆண்டின் இந்திய வனச் சட்டம் இம்முறைமையின் மையமாக இருந்தது. தலைமுறை தலைமுறையாகக் காடுகளில் வாழ்ந்து அவற்றை நம்பியிருந்த சமூகங்களின் மரபுவழி நடைமுறைகள் பெரும்பாலும் கட்டுப்பாடுகளுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டன அல்லது குற்றமாக்கப்பட்டன. காடுகளுடனான அவர்களின் பாரம்பரியத் தொடர்பு அரசின் உடைமைக்கும் நிர்வாகக் கட்டுப்பாட்டிற்கும் கீழ்ப்படுத்தப்பட்டது.

பொதுவாக 'வன உரிமைகள் சட்டம்' (FRA) என்று அழைக்கப்படும் 'பட்டியலிடப்பட்ட பழங்குடியினர் மற்றும் பிற பாரம்பரிய வனவாசிகள் (வன உரிமைகளை அங்கீகரித்தல்) சட்டம், 2006', இந்த வரலாற்று அணுகுமுறையிலிருந்து ஒரு முக்கியமான மாற்றத்தைக் குறித்தது. இச்சட்டம், முந்தைய வன நிர்வாகச் செயல்பாடுகளின் போது உரிய முறையில் அங்கீகரிக்கப்படாத வனவாசிப் பழங்குடியினர் மற்றும் பிற பாரம்பரிய வனவாசிகளின் உரிமைகளை அங்கீகரிக்க முயன்றது. இது தனிநபர் மற்றும் சமூக உரிமைகளை அங்கீகரிப்பதற்கும், காடுகளின் பாதுகாப்பு மற்றும் மேலாண்மையில் உள்ளூர் சமூகங்களின் பங்கினை வலுப்படுத்துவதற்கும் ஒரு சட்டக் கட்டமைப்பை வழங்குகிறது.

இச்சட்டத்தின் மூன்று முக்கியமான பரிமாணங்கள் சிறப்பு கவனத்திற்கு உரியவை:

1. சமூக வன உரிமைகள் (Community Forest Rights)

சமூக வன உரிமைகள் என்பது சமூகங்களால் பாரம்பரியமாக அணுகப்பட்ட மற்றும் பயன்படுத்தப்பட்ட வன வளங்களின் மீதான கூட்டு உரிமைகளை அங்கீகரிக்கிறது. மரம் சாரா வனப் பொருட்களைச் சேகரித்தல், பயன்படுத்துதல் மற்றும் விற்பனை செய்தல், நீர்நிலைகள் மற்றும் மேய்ச்சல் நிலங்களை அணுகுதல் ஆகிய உரிமைகள் இதில் அடங்கும்.

இவ்வுரிமைகளின் அங்கீகாரமானது மகாராஷ்டிரா மற்றும் ஒடிசா போன்ற மாநிலங்களில் உள்ள சமூகங்கள் தெண்டு இலைகள் மற்றும் மூங்கில் உள்ளிட்ட வனப் பொருட்களின் மீது அதிகக் கட்டுப்பாட்டைச் செலுத்த உதவியுள்ளது. இது வன வளங்களைச் சேகரித்தல் மற்றும் சந்தைப்படுத்துதல் மீதான அரசின் ஏகபோக உரிமையை சவால் செய்வதற்கான வாய்ப்புகளையும் உருவாக்கியுள்ளது.

இருப்பினும், இதன் அமலாக்கம் சீரற்றதாகவே உள்ளது. கூட்டுச் சமூகக் கோரிக்கைகளை விடத் தனிநபர் வன உரிமைகளை அங்கீகரிப்பதே நிர்வாக ரீதியாக அதிகக் கவனத்தைப் பெற்றுள்ளது. இதன் விளைவாக, காடுகள் மீதான கூட்டுக் கட்டுப்பாட்டை மீட்டெடுப்பதற்கான இச்சட்டத்தின் விரிவான சாத்தியக்கூறுகள் முழுமையாகப் பயன்படுத்தப்படாமல் உள்ளன.

2. சமூக வன வள உரிமைகள் (Community Forest Resource Rights)

சமூக வன வள உரிமைகள் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க ஒரு நிறுவன பொறிமுறையை வழங்குகின்றன. தங்கள் சமூகங்களால் பாரம்பரியமாகப் பயன்படுத்தப்படும் வன வளங்களைப் பாதுகாக்கவும், மறுஉருவாக்கம் செய்யவும், பராமரிக்கவும் மற்றும் மேலாண்மை செய்யவும் கிராம சபைகளுக்கு உள்ள அதிகாரத்தை இவை அங்கீகரிக்கின்றன.

இப்பிரிவு, முடிவுெடுக்கும் அதிகாரத்தை அதிகாரத்துவக் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து சமூக நிறுவனங்களை நோக்கி நகர்த்துவதன் மூலம் வன நிர்வாகத்தை உருமாற்றும் சாத்தியக்கூறைக் கொண்டுள்ளது. உள்ளூர் சமூகங்கள் வனச் சூழல் அமைப்புகள், பல்லுயிர் பெருக்கம், பருவகாலச் சுழற்சிகள் மற்றும் நிலையான வளப் பயன்பாடு பற்றிய பல தலைமுறை அறிவைக் கொண்டுள்ளன. வன மேலாண்மையில் அவர்களின் பங்கை அங்கீகரிப்பது சமூகத்தின் தன்னாட்சியையும் சூழலியல் பாதுகாப்பையும் வலுப்படுத்தும்.

ஆயினும், இவ்வுரிமைகளின் அமலாக்கம் பெரும் நிறுவன எதிர்ப்பைச் சந்திக்கிறது. உரிமைகோரல் அங்கீகாரம் மற்றும் நிர்வாக ஒப்புதல் நடைமுறைகள் இன்னமும் கடினமாகவே உள்ளன; மாவட்ட மட்டங்களில் அதிகளவிலான நிராகரிப்பு விகிதங்கள் சமூக உரிமைகளைச் திறம்படப் பயன்படுத்துவதைக் கட்டுப்படுத்தியுள்ளன.

3. கிராம சபை ஒப்புதலும் சமூக வளங்களைப் பாதுகாக்கும் உரிமையும்

வன நிலம் மற்றும் சமூக வளங்களைப் பாதிக்கும் முடிவுகளில் கிராம சபைகளின் பங்கை அங்கீகரிப்பதற்கான ஒரு முக்கியமான கட்டமைப்பையும் வன உரிமைகள் சட்டம் வழங்குகிறது. தொழில்துறை மற்றும் சுரங்கத் திட்டங்களுக்காக வன நிலத்தைத் திருப்பும் சில வகை நடவடிக்கைகளுக்கு முன், தகவல் அறிந்த சமூக ஒப்புதலைப் பெற வேண்டும் என்ற கட்டாயம், வனவாசி மக்கள் இடம்பெயர்வதற்கு எதிரான ஒரு முக்கியப் பாதுகாப்பாகும். 2013 ஆம் ஆண்டின் நியம் கிரி (Niyamgiri) தீர்ப்பு, வன நிலத்துடனான மரபுவழி மற்றும் மத ரீதியான தொடர்புகள் அடங்கிய வினாக்களைத் தீர்மானிப்பதில் கிராம சபையின் பங்கேற்பின் முக்கியத்துவத்தை நிரூபித்தது.

இருப்பினும், சமூக ஒப்புதலுக்கும் வன மாற்றீடுகள் குறித்த பரந்த அரசாங்க முடிவுகளுக்கும் இடையிலான தொடர்பு இன்னமும் சர்ச்சைக்குரியதாகவே உள்ளது. வனப் பாதுகாப்பு விதிகள், 2022 (Forest Conservation Rules, 2022), உள்ளூர் சமூக ஒப்புதலைப் பெறும் நடைமுறை முடிவடைவதற்கு முன்பே மத்திய அல்லது மாநில அளவில் வன அனுமதிகள் வழங்கப்படுவதற்கான சாத்தியக்கூறுகள் குறித்த கவலைகளை எழுப்பியுள்ளன. இந்த முரண்பாடானது, சமூக உரிமைகளுக்கான சட்டப்பூர்வ அங்கீகாரத்திற்கும் வன வளங்கள் மீதான நிர்வாக மற்றும் வர்த்தக நலன்களுக்கும் இடையிலான தொடர்ச்சியான மோதலை விளக்குகிறது.

முடிவுரை: பொது வளங்கள் மீதான தொடர்ச்சியான போராட்டம்

மூலதனத்தின் விளிம்புகளில் வாழும் சமூகங்கள் மனித வரலாற்றின் முந்தைய கட்டத்தின் தனிமைப்படுத்தப்பட்ட எச்சங்கள் அல்ல. வனவாசிகள், கால்நடை மேய்ப்பாளர்கள், தற்சார்பு விவசாயிகள், பாரம்பரிய மீன்பிடி சமூகங்கள் மற்றும் முறைசாரா நகர்ப்புறத் தொழிலாளர்கள் ஆகியோர் முதலாளித்துவ உற்பத்திக்கு முற்றிலும் அடிபணியாத ஏற்பாடுகள் மூலம் தங்களது வாழ்வாதாரத்தைத் தொடர்ந்து தக்க வைத்துக் கொள்ளும் பல்வேறுபட்ட பொருளாதார மற்றும் சமூக அமைப்புகளைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர்.

இவர்களது இருப்பு முதலாளித்துவ வளர்ச்சியின் சீரற்ற தன்மையை வெளிப்படுத்துகிறது. மூலதனமானது முதலாளித்துவமற்ற அமைப்புகளுடன் இணைந்து வாழ முடியும், அவைகளின் வளங்கள் மற்றும் உறிஞ்சப்படும் உழைப்பைச் சார்ந்திருக்க முடியும்; அதே நேரத்தில் அவை தப்பிப்பிழைப்பதற்கான சமூக மற்றும் சூழலியல் அடித்தளங்களையே பலவீனப்படுத்தவும் முடியும்.

வன உரிமைகள் சட்டம், 2006, மரபுவழி உரிமைகளை அங்கீகரிப்பதன் மூலமும் காடுகள் மீதான கூட்டு அதிகாரத்தின் அளவை மீட்டெடுப்பதன் மூலமும் இந்த வரலாற்றுச் சீரின்மையை எதிர்கொள்வதற்கான ஒரு முக்கியமான சட்டமுயற்சியைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. சமூக வன உரிமைகள், வன வள மேலாண்மை மற்றும் கிராம சபைப் பங்கேற்பு ஆகியவற்றுக்கான அதன் விதிகள், பொது வளங்களின் வேலியடைப்பைச் சவால் செய்வதற்கான ஒரு கட்டமைப்பை வழங்குகின்றன.

ஆனால் சட்டமியற்றல் மட்டுமே இந்த மோதலைத் தீர்த்துவிட முடியாது. சட்டப்பூர்வ அங்கீகாரத்திற்கும் அதன் செயலாக்கத்திற்கும் இடையிலான இடைவெளி இன்னும் அதிகமாகவே உள்ளது. நிர்வாக எதிர்ப்பு, கூட்டு உரிமைகளை விடத் தனிநபர் கோரிக்கைகளுக்கு முன்னுரிமை அளித்தல், மற்றும் வன நிலங்களை தொழில்துறை மற்றும் வணிக ரீதியாக அணுகுவதற்கான போட்டி கோரிக்கைகள் ஆகியவை இச்சட்டத்தின் உருமாற்ற சாத்தியக்கூறுகளைத் தொடர்ந்து கட்டுப்படுத்துகின்றன.

இச்சமூகங்களின் எதிர்காலம், நிலம், காடுகள், நீர் மற்றும் பிற பொது வளங்கள் மீதான அவர்களின் உரிமைகள் நடைமுறையில் அங்கீகரிக்கப்படுகின்றனவா என்பதைப் பொறுத்தே பெரிதும் அமைகிறது. எனவே இவர்களது போராட்டங்கள், நவீன இந்தியாவில் மூலதனக் குவிப்பு, சமூக நீதி, சூழலியல் நிலைத்தன்மை மற்றும் இயற்கை வளங்கள் மீதான ஜனநாயகக் கட்டுப்பாடு ஆகியவற்றிற்கு இடையேயான தொடர்பைப் புரிந்துகொள்வதற்கு மிக முக்கியமானவை ஆகும்.

பொன் சந்திரன்

https://countercurrents.org/2026/11/societies-on-the-fringes-of-capital-non-capitalist-modes-of-production-primitive-accumulation-and-forest-rights-in-contemporary-india/

Disclaimer: இந்தப் பகுதி கட்டுரையாளரின் பார்வையை வெளிப்படுத்துகிறது. செய்திக்காகவும் விவாதத்திற்காகவும் இந்த தளத்தில் வெளியிடுகிறோம் – செந்தளம் செய்திப் பிரிவு