1
காக்ரோச் ஜனதா கட்சி: தன்னிச்சையான புரட்சி பற்றிய கட்டுக்கதைக்கு அப்பால்; ஊழல் எதிர்ப்பிலிருந்து கிளர்ச்சியைக் கையகப்படுத்துதல் வரை

அறிமுகம்

"ஊழல் எதிர்ப்பு மட்டுமே ஒரே அரசியலாக மாறும்போது", இந்திய அரசியலை ஊழல் உள்ளவர்கள் மற்றும் ஊழலற்றவர்கள் என்ற இரு எதிர்நிலைகளாகக் குறைத்து மதிப்பிடுவது, இந்தியச் சமூகத்தின் மிக ஆழமான கட்டமைப்புகளை மறைக்கிறது என்று நான் முன்னரே வாதிட்டிருந்தேன். 2026 ஜூன்-ஜூலை மாதங்களில் ஜந்தர் மந்தரில் நடந்த நிகழ்வுகள், அந்த வாதத்தை மேலும் ஒரு படி மேலே கொண்டு செல்ல வேண்டியதை இப்போது கோருகின்றன.

கேள்வி இனி ஊழல் மட்டுமே ஒரே அரசியலாக மாறும்போது என்ன நடக்கிறது என்பது மட்டுமல்ல. தன்னிச்சையான போராட்டங்களே ஒரே அரசியலாக மாறும்போது என்ன நடக்கிறது என்பதுதான்.

2026 ஜூன்-ஜூலை மாத ஜந்தர் மந்தர் திரட்சி என்பதில் எவ்வித சந்தேகமுமின்றி பிரம்மாண்டமானதாக இருந்தது. அது இளைஞர்களை ஈர்த்தது, மிகப்பெரிய ஊடகக் கவனத்தைப் பெற்றது, அரசை பேச்சுவார்த்தைக்கு வரக்கட்டாயப்படுத்தியது, மேலும் மத்திய உயர்கல்வி அமைச்சரின் ராஜினாமாவில் போய் முடிந்தது. எனவே இது ஒரு அசாதாரண அரசியல் படிமத்தை உருவாக்கியது: இளைஞர்கள் அதிகாரத்தை எதிர்த்து நிற்பதும், ஒரு வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க போராட்டக் களத்தைக் கைப்பற்றுவதும், எவராலும் அசைக்க முடியாதது போல் தோற்றமளித்த ஓர் அரசைப் பின்வாங்க வைப்பதும் ஆகும்.

ஆனால் ஒரு வெற்றிகரமான போராட்டத்திற்கும், ஒரு மாற்றத்திற்கான அரசியல் இயக்கத்திற்கும் இடையே ஒரு அடிப்படை வேறுபாடு உள்ளது. முந்தையது அரசை நெகிழ்ந்து கொடுக்கச் செய்ய முடியும். பிந்தையதோ அரசு இயங்கும் சமூக உறவுகளையே மாற்றியமைக்க முயல்கிறது.

இந்த வேறுபாடு வெறும் வார்த்தை விளையாட்டு அல்ல. இது புரட்சிகர அரசியலின் மையப் புள்ளியைத் தொடுகிறது. போராட்டக்காரர்கள் அடைந்த மேற்சொன்ன சலுகைகள் அனைத்தையும் தாண்டி, சமூகக் கட்டமைப்பு எவ்வித மாற்றமுமின்றி அமைதியாக அப்படியே இருக்குமானால், இந்த முழு நாடகமும் யானை மீது கொசு கடித்த கதையாகவே அமையும். இங்குதான் தன்னிச்சைத்தன்மை மீதான வழிபாட்டிற்கு (cult of spontaneity) எதிரான விளாடிமிர் இலிச் லெனினின் எச்சரிக்கை இன்றியமையாததாகிறது. தன்னிச்சைத் தன்மையை ரொமாண்டிமயமாக்குவது குறித்து லெனினை விட அதிக சந்தேகக் கண் கொண்டு பார்த்த அரசியல் சிந்தனையாளர்கள் மிகச் சிலரே.

'என்ன செய்ய வேண்டும்?' (What Is To Be Done?) என்ற தனது புகழ்பெற்ற நூலில் லெனின் வாதிட்டது தன்னிச்சையான போராட்டங்கள் மதிப்பற்றவை என்பதாக அல்ல. மாறாக, தன்னிச்சையான போராட்டங்கள் தானாகவே புரட்சிகர உணர்வை உருவாக்கிவிடாது என்பதுதான். தன்னிச்சையான எல்லைகளுக்கு அப்பாற்பட்டு உடனடிப் போராட்டங்களை உயர்த்துவதே அரசியல் பணி என்று அவர் வலியுறுத்தினார். சமூக ஜனநாயகத்தின் (இந்தியாவில் இது சாதி எதிர்ப்பு ஜனநாயகம்) பணி என்பது "தன்னிச்சைத் தன்மையை எதிர்த்துப் போராடுவதும்", இயக்கத்தை வெறும் தன்னிச்சையான (ஊழல் எதிர்ப்பு முயற்சி), தொழிற்சங்க முயற்சிகளிலிருந்து விழிப்புணர்வுமிக்க புரட்சிகர அரசியலை நோக்கித் திருப்பி விடுவதும் ஆகும் என்று லெனின் எழுதினார்.

"தொழிலாளர்களிடையே சமூக-ஜனநாயக உணர்வு உடனடியாக இருந்திருக்க முடியாது. இந்த உணர்வை வெளியிலிருந்தே அவர்களுக்குக் கொண்டு வர முடியும்" என்று லெனின் வலியுறுத்தினார். ஜந்தர் மந்தரில் கூடியிருந்த இளைஞர்கள் எவ்வளவுதான் கற்றறிந்தவர்களாகவும் தைரியமானவர்களாகவும் இருந்தாலும், ஊழல் நிறைந்த அமைச்சர்களால் த்ரில் அடைந்தும், கோபமடைந்தும், ஏமாற்றமடைந்தும் இருந்தவர்களுக்கு இந்த அவதானிப்பு அப்படியே பொருந்தும். அவர்களிடம் இல்லாதது என்னவென்றால், ஊழலின் அளவுகளைத் தோண்டுவது அல்ல, மாறாக 3 ஆயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட ஆண்டுகளாக நீடித்து நிலைத்து நிற்கும் பிராமணிய இந்துத்துவத்தின் மயானத்தைத் தோண்ட முனையும் பூலே - அம்பேத்கர் - பெரியார் - சகோதரன் அய்யப்பன் - அய்யன்காளி அவர்களின் அரசியல் விழிப்புணர்வு ஆகும். ஆழமாக வேரூன்றிய பிராமணிய இந்துத்துவத்தின் கோட்டைகளை எதிர்த்து நிற்பதை விட, ஒரு அமைச்சரின் ராஜினாமா மிகவும் வசதியான அரசியல் தியாகமாக மாறக்கூடும். ராஜினாமா என்பது ஒரு கண்கவர் நாடகமாக மாறுகிறது; சாதி அதிகாரத்தின் கட்டமைப்பு தீண்டப்படாமல் அப்படியே இருக்கிறது.

லெனினின் பெரிய அரசியல் திட்டம் குறித்த ஒருவரின் மதிப்பீடு எதுவாக இருந்தாலும், இந்த வேறுபாடு கோட்பாட்டு ரீதியாக மிகவும் சக்திவாய்ந்ததாகவே உள்ளது.

உடனடி ஆதங்கம் என்பது வரலாற்று விழிப்புணர்வுக்குச் சமமானதல்ல.

ஏதோ ஒன்று தவறாக இருக்கிறது என்பதை மக்கள் தன்னிச்சையாக உணர்ந்து கொள்ள முடியும். அவர்கள் ஒன்றுகூடலாம், பேரணியாகச் செல்லலாம், முழக்கமிடலாம், பொது இடத்தை ஆக்கிரமித்து தீர்வை தோரணையோடு கோரலாம். அவர்கள் அரசைப் பின்வாங்கவோ அல்லது பின்வாங்குவது போல் நடிக்கவோ கூடச் செய்ய முடியும்.

ஆனால் புரட்சிகர மாற்றத்திற்கு இன்னும் கூடுதலான ஒன்று தேவைப்படுகிறது: அமைப்பு, அரசியல் கல்வி, கருத்தியல் தெளிவு, தொடர்ச்சி, தலைமைத்துவம், திட்டம் மற்றும் மூலோபாயம் (strategy). உடனடி ஆதங்கங்களின் மீதான வெற்றிக்குக்குப் பிறகு என்ன வரப்போகிறது? என்ற கேள்விக்குப் பதிலளிக்கும் திறன் கொண்ட ஓர் அமைப்பு அதற்குத் தேவை.

தன்னிச்சையான இயக்கங்களால் பதிலளிக்க முடியாத கேள்வி இதுவே.

ஜந்தர் மந்தர் முரண்பாடு (The Jantar Mantar Paradox)

எனவே, அசாதாரணமான ஜந்தர் மந்தர் திரட்சியை அதன் பங்கேற்பாளர்களை ரொமாண்டிமைஸ் செய்யாமலும் அல்லது நிராகரிக்காமலும் ஆய்வு செய்ய வேண்டியது அவசியம். மாணவர்கள் மற்றும் இளைஞர்களிடையே சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி உண்மையான கோபம் இருந்தது. தேர்வு முடிவுகள், நிர்வாக குளறுபடிகள் மற்றும் அரசாங்கத்தின் பொறுப்புக்கூறல் தொடர்பான உண்மையான குறைகள் இருந்தன. இந்த இயக்கம் கணிசமான பொதுக் கவனத்தை ஈர்த்ததுடன், இறுதியில் அரசாங்கத்திற்கு கணிசமான அழுத்தத்தையும் கொடுத்தது.

ஆனால் இவை எதுவும் அதை ஒரு சாதி எதிர்ப்புப் புரட்சிகர அரசியலாக மாற்றிவிடாது.

உண்மையில், இந்த நாடகம் முடிவுற்ற விதம் லெனினின் வேறுபாட்டை தெளிவாக விளக்குகிறது.

அரசு பேச்சுவார்த்தை நடத்தியது. ஒரு அமைச்சர் ராஜினாமா செய்தார். கோரிக்கைகள் பரிசீலிக்கப்பட்டன. போராட்டம் முடிவுக்கு வந்தது. போராட்டக்காரர்கள் பேரானந்தத்துடன் வீட்டிற்குச் சென்றனர்.

அது ஒரு வெற்றிகரமான தன்னிச்சையான போராட்டம்.

அது குறைந்தபட்சம் ஒரு குறுகிய காலத்திற்காவது புரட்சிகர இயக்கமாக மாற முடியுமா?

ஒரு சாதி எதிர்ப்புப் புரட்சிகர இயக்கம், ஓர் உடனடிக் கோரிக்கையை ஏற்றுக்கொள்வதை சாதி எதிர்ப்பு அரசியலின் முடிவாகக் கருதுவதில்லை. அது அந்தச் சலுகையை ஒரு பெரிய போராட்டத்தின் ஒரு தருணமாக மட்டுமே கருதுகிறது. சாதி எதிர்ப்பு இயக்கம் வெற்றியையும் தாண்டி நிலைத்து நின்று, தனது தோழர்களுக்குக் கற்பித்து, தனது திட்டத்தை உருவாக்கி, உடனடிக் குறையிலிருந்து அந்தக் குறைகளுக்கான கட்டமைப்புச் சார்ந்த காரணங்களை நோக்கி நகர்கிறது.

ஜந்தர் மந்தர் இயக்கம் இதனுடன் ஒப்பிடக்கூடிய எவ்விதக் கண்ணுக்குத் தெரியும் அரசியல் கட்டமைப்பையும் முன்வைக்கவில்லை. இந்தியச் சமூகத்தை மறுசீரமைப்பதற்கான எந்தவொரு வளர்ந்த திட்டமும் அங்கு இல்லை. சாதி ஆதிக்கம் குறித்த எந்தவொரு அமைப்பியலான கோட்பாடும் இல்லை. சாதியை ஒழிப்பதற்கான எந்தவொரு திட்டமும் இல்லை (annihilation of caste). சமூக அதிகாரத்தைத் தகர்ப்பதற்கான எவ்வித உத்தியும் இல்லை. 90% கீழ் சாதியினரிடமிருந்து சூறையாடப்பட்ட செல்வத்தை மறுபகிர்வு செய்வதற்கான எந்தவொரு திட்டமும் இல்லை. திரண்டிருந்த வடிவம் பெறாத இளைஞர்கள் மற்றும் மாணவர்கள் மத்தியிலும், பிற்படுத்தப்பட்டோர் (OBC), தலித்துகள், ஆதிவாசிகள் மற்றும் சிறுபான்மையினரை உள்ளடக்கிய ஒடுக்கப்பட்ட சாதிகளின் பரந்த கூட்டமைப்பிற்கான எந்தவொரு அழைப்பும் விடுக்கப்படவில்லை.

பெரிய கூட்டங்கள் புரட்சிகரமானவை அல்ல

சமூக ஊடகங்களின் யுகத்தில் இந்த வேறுபாடு மிகவும் முக்கியமானது.

பின்தொடர்பவர்களின் (Followers) எண்ணிக்கை அரசியல் அதிகாரத்தின் தோற்றத்தை உருவாக்கக்கூடும். கூடிய மக்களின் எண்ணிக்கை வரலாற்று முக்கியத்துவத்தின் தோற்றத்தை உருவாக்கக்கூடும். ஒரு வைரல் வீடியோ அரசியல் விழிப்புணர்வின் தோற்றத்தை உருவாக்கக்கூடும்.

ஆனால் இவை எதுவும் ஓர் "அமைப்பு" (Organisation) அல்ல.

ஒரு அமைப்பை உருவாக்காமலேயே கோடிக்கணக்கான மக்கள் கிளிக் செய்ய முடியும். எந்தவொரு திட்டமும் இல்லாமலேயே லட்சக்கணக்கான மக்கள் பேரணியாகச் செல்ல முடியும்.

ஒரு பிரம்மாண்டமான போராட்டம், ஒரு மாயாஜாலக்காரனின் கையாளுதலைப் போல விரைவாக மறைந்துவிடும், வெறும் கைதட்டல்களையும் காலியான மேடையையும் மட்டுமே விட்டுச்செல்லும். தன்னிச்சைத்தன்மை மீதான நவீன கால வழிபாடு, கூட்டத்தின் கர்ஜனையை சிம்மாசனத்தின் நடுக்கம் என்று தவறாகப் புரிந்து கொள்கிறது.

லெனினின் அரசியல் நுண்ணறிவு அசாதாரணமானதற்கும் மேலானது. சிதறிக்கிடக்கும் குறைகளை நீடித்த அமைப்பாகவும், உடனடி உணர்வை அரசியல் உணர்வாகவும் மாற்றுவதற்கான திறனையே புரட்சிகர அதிகாரம் கோருகிறது.

ஒரு போராட்டம் தன்னிச்சையானதாக இருக்கலாம். ஆனால் ஒரு புரட்சி கட்டமைக்கப்பட (Organised) வேண்டும்.

மிகவும் ஆபத்தான மாயை: நேர்மையான ஆட்சியாளர்கள்

ஆனால் காக்ரோச் போராட்டத்தின் அரசியல் முக்கியத்துவம் அமைப்பைப் பற்றிய கேள்வியையும் தாண்டியது.

அதனைச் சுற்றி உருவான குறிப்பிட்ட மாதிரியிலேயே (paradigm) ஆழமான சிக்கல் உள்ளது: ஆட்சியாளர்கள் போதுமான அளவு நேர்மையாகவும், உண்மையாகவும், திறமையாகவும் இருக்கத் தவறுவதே இந்தியாவின் முதன்மையான பிரச்சனை என்ற எண்ணத்தை வலுப்படுத்த இந்த இயக்கம் உதவியது.

இது ஆபத்தான வகையில் மயக்கமளிக்கும் ஒரு யோசனை.

நேர்மையை யாரால் எதிர்க்க முடியும்? ஊழலை யாரால் ஆதரிக்க முடியும்? வெளிப்படையான தேர்வுகளுக்கு யாரால் எதிர்ப்பு தெரிவிக்க முடியும்? திறமையான அரசாங்கத்தை யாரால் ஆட்சேபிக்க முடியும்?

இருப்பினும், இந்த முன்மொழிவுகள் தர்க்கரீதியாக / ஒழுக்கரீதியாக மறுக்க முடியாதவை என்பதால், அவை அரசியல் ரீதியாகத் தப்பிக்கும் வழிகளாக மாறக்கூடும்.

மேல்சாதி எதிர்-புரட்சியாக ஊழல்: பழைய ஆயுதத்தின் மண்டல் ஆணையத்திற்குப் பிந்தைய மாற்றம்.

ஊழல் என்பது உலகளாவிய ரீதியில் கண்டிக்கத்தக்கது, ஆனால் அந்த குற்றச்சாட்டுகளின் சமூக அர்த்தம் சமமாக விநியோகிக்கப்படுவதில்லை.

மண்டல் ஆணையத்திற்குப் பிந்தைய இந்தியாவில் இது மிகவும் முக்கியமானது.

நவீன இந்திய அரசியலின் வரலாறு உணர்த்துவது என்னவென்றால், கீழ் சாதியினர் அரசு அதிகாரத்தைப் பெறத் தொடங்கும்போது, ஊழல் குற்றச்சாட்டு என்பது சில நேரங்களில் ஒரு தனித்துவமான அரசியல் செயல்பாட்டைப் பெற்றுள்ளது. மண்டலுக்குப் பிறகு, தலித் மற்றும் பிற்படுத்தப்பட்டோரின் அரசியல் எழுச்சி என்பது மேல்சாதியினர் கட்டுப்படுத்தும் அரசியல் அமைப்பிற்குள் பிரதிநிதித்துவம் கோருவதாக மட்டும் நிற்கவில்லை. அது அரசியல் பதவிகள் மீதான மேல்சாதியினரின் வரலாற்று ரீதியான ஏகபோகத்தையே சவாலுக்கு உட்படுத்தத் தொடங்கியது. மண்டல் மாற்றத்தைப் பற்றிய ஆய்வுகள், புதிய பிற்படுத்தப்பட்டோரின் அரசியல் எழுச்சியானது வரலாற்று ரீதியாக ஒடுக்கப்பட்ட குழுக்களிடையே முன்னோடியில்லாத அரசியல் நம்பிக்கையையும், தங்களுக்குக் கடவுளால் வழங்கப்பட்ட ஆதிக்க நிலை கடுமையாக அச்சுறுத்தப்படுவதாக உணர்ந்த சலுகை பெற்ற சாதிகளிடையே பெரும் கொந்தளிப்பையும் உருவாக்கியது என்று குறிப்பிடுகின்றன.

ஊழல் அரசியல் வாசிக்கப்பட வேண்டிய சூழல் இதுவே ஆகும்.

1995-ல் மாயாவதி உத்தரப் பிரதேசத்தின் முதல் தலித் முதலமைச்சரானபோது, அது வெறும் ஆட்சி மாற்றமாகப் பார்க்கப்படவில்லை. இந்தியாவின் அதிக மக்கள் தொகை கொண்ட மாநிலத்தின் மிகயுயர்ந்த நிர்வாகப் பதவியில் ஒரு தலித் பெண் நுழைந்தார். அவருடைய விண்கல் போன்ற எழுச்சியின் அரசியல் முக்கியத்துவத்தையும், நிறுவப்பட்ட அரசியல், அதிகாரத்துவ மற்றும் ஊடக அமைப்புகளின் பிரிவினரிடையே அது உருவாக்கிய ஆழமான எதிர்ப்பையும் அன்றைய காலத்து பதிவுகள் விவரிக்கின்றன.

பலர் மாயாவதி மீது 'அனுபவமின்மை' என்று குற்றம் சாட்டினர், மேலும் 'அதிகாரிகள், அரசியல்வாதிகள் மற்றும் ஊடகங்களுடனான அவரது அணுகுமுறைகள் முதிர்ச்சியற்றதாகவும் எரிச்சலூட்டுவதாகவும் இருந்தன' என்று கேலி செய்தனர்.

அவரைச் சுற்றியிருந்த அரசியல் பதற்றம் பின்னர் ஊழல் என்ற மொழியின் மூலம் மிகக் கடுமையான தீவிரத்துடன் வெளிப்படுத்தப்பட்டது. வரலாற்று ரீதியாக ஒதுக்கப்பட்ட சாதிகள் அரசியல் அதிகாரத்தைப் பெறத் தொடங்கும் போது மட்டுமே ஊழல் ஏன் அவ்வளவு சக்திவாய்ந்த அரசியல் சொல்லாடலாக மாறுகிறது?

2013 ஆம் ஆண்டு ஜெய்ப்பூர் இலக்கிய விழாவில் புகழ்பெற்ற கல்வியாளர் ஆஷிஸ் நந்தி செய்த சர்ச்சைக்குரிய தலையீடே இதற்கான மிகத் தெளிவான உதாரணம். தலித்துகள், ஆதிவாசிகள் மற்றும் பிற்படுத்தப்பட்டோரிடையே ஊழல் குறிப்பாக வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது, ஏனெனில் இந்த குழுக்கள் சமீபத்தில்தான் அரசியல் அதிகாரத்தின் ஆதாரங்களுக்கான அணுகலைப் பெற்றன என்றும், மேல்சாதி ஊழலை மறைக்கக்கூடிய அல்லது பரஸ்பரம் பரிமாறிக்கொள்ளக்கூடிய உயரடுக்கு பிணையங்கள் (elite networks) அவர்களிடம் இல்லை என்றும் நந்தி வாதிட்டார். அவர் மாயாவதியை இதற்கு ஒரு உதாரணமாகக் குறிப்பிட்டுக் கூறினார்.

ஆஷிஸின் அறிக்கை சரியாக இவ்வாறு இருந்தது: "ஊழல் செய்யும் பெரும்பாலான மக்கள் பிற்படுத்தப்பட்டோர், பட்டியல் சாதியினர் மற்றும் பழங்குடியின சமூகங்களைச் சேர்ந்தவர்களே..."

ஆஷிஸ் நந்தியின் விசித்திரமான அரசியல் கணக்கில், சாதி தன் மேட்டிமைத்தனத்தை தந்தையிடமிருந்து மகனுக்குக் கடத்தக்கூடும்; ஆனால் கீழ் சாதியினர் அதிகாரத்தைப் பெறும்போது, ஊழலும் திடீரென்று தன் பாரம்பரிய வம்சாவளியைக் கண்டுபிடிப்பதாகத் தோன்றுகிறது. பரம்பரை பிணையங்கள் மூலம் ஆதரவை விநியோகிக்கும் மேல்சாதி அரசியல்வாதி மரியாதைக்குரியவராகத் தோன்றலாம். அரசு நிறுவனங்கள் மூலம் வளங்களைப் பெறும் புதிதாக அதிகாரம் பெற்ற தலித் அரசியல்வாதி பிரம்மாண்டமான ஊழல்வாதியாகத் தோன்றுகிறார்.

முந்தையவர்களிடம் சமூக மூலதனம் உள்ளது. பிந்தையவர்களிடம் அரசியல் அதிகாரம் மட்டுமே உள்ளது. வரலாற்று ரீதியாக ஒதுக்கப்பட்ட சமூகங்களின் கைகளில் அரசியல் அதிகாரம் திடீரென நுழையும் போது, அதன் வெளிப்பாடுகள் அப்பட்டமாகத் தெரிகின்றன. நந்தியின் உருவாக்கம் உண்மைய வெளிப்படுத்துவதாக இருப்பது இதனால்தான்.

எனவே இந்த குற்றச்சாட்டு ஒரு முரண்பாட்டைக் கொண்டுள்ளது: "புதிதாகப் பெறப்பட்ட அரசியல் வளங்களின் அப்பட்டமான வெளிப்பாடே, அந்த வளங்களைப் புதிதாகப் பெற்றவர்களின் தகுதியின்மைக்கான சான்றாக விளக்கப்படலாம்."

மேல்சாதியினரின் மரியாதைக்குரிய ஏகபோகம்

சொத்து மற்றும் சலுகைகள் பற்றிய பிராமணிய கற்பனைக்கு எதிராக வாசிக்கும் போது, நந்தியின் விசித்திரமான ஊழல் சமூகவியல் இன்னும் இருண்ட முரண்நகையைப் பெறுகிறது: ஒரு மேல்சாதி அரசியல்வாதியிடம் ஊழலாகத் தோன்றுவது, பரம்பரையாகப் பெறப்பட்ட உரிமையைப் பயன்படுத்துவதைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை எனப் பார்க்கப்படலாம், அதே நேரத்தில் கீழ் சாதி அரசியல்வாதியின் அதே கையகப்படுத்தல் திருட்டாகக் காட்டப்படுகிறது. மனுஸ்மிருதியில், உலகின் செல்வத்தின் மீது பிராமணனுக்கு ஒரு அசாதாரண உரிமை வழங்கப்பட்டுள்ளது; இதனால், சாதியின் கொடூரமான தர்க்கத்தில், சலுகையைப் பரம்பரையாகப் பெற்றவன் சலுகையின் தோரணையோடு சூறையாடலாம், ஆனால் சிறிது நிலத்தையோ அல்லது ஒரு நல்ல பதவியையோ பெறும் தலித், ஏதோ திருடனைப் போல சமூகத்தின் முன் நிறுத்தப்படலாம். இது தலைகீழாக மாறிய உலகம்: பரம்பரை சொத்துக்காரன் சட்டப்பூர்வ உரிமையாளனாகிறான், புதிதாக உரிமை பெற்றவன் சந்தேகத்திற்குரிய திருடனாகிறான்.

இதனால்தான் மண்டலுக்குப் பிந்தைய ஊழல் அரசியல், தனக்குக் கிடைத்ததை விட அதிக சமூகவியல் கவனத்திற்கு உரியதாகிறது.

ஏ. ராஜா தருணம் (The A. Raja Moment)

மன்மோகன் சிங்கின் கீழ் மத்திய தகவல் தொடர்பு மற்றும் தகவல் தொழில்நுட்பத் துறை அமைச்சரான திமுக தலைவர் ஏ. ராஜா விஷயத்தில் இதே கேள்வி வேறு வடிவில் எழுகிறது.

2ஜி ஸ்பெக்ட்ரம் சர்ச்சை காங்கிரஸ் (UPA) ஆட்சிக் காலத்தின் மிகப்பெரிய ஊழல் கதைகளில் ஒன்றாக மாறியது. ஒரு பிரம்மாண்டமான ஊழல் ஊழல் கதையாக சித்தரிக்கப்பட்டதில் ராஜா முதன்மை குற்றவாளியாகக் காட்டப்பட்டார். இருப்பினும் டிசம்பர் 2017 இல், சிறப்பு சிபிஐ நீதிமன்றம் ராஜா, கனிமொழி மற்றும் குற்றம் சாட்டப்பட்ட மற்ற அனைவரையும் விடுவித்ததுடன், அரசுத் தரப்பு குற்றச்சாட்டுகளை நிரூபிக்கத் தவறிவிட்டது என்றும்; அரசுத் தரப்பின் வழக்கு அடிப்படையில் வதந்திகள், ஊகங்கள் மற்றும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உண்மைகளை சுற்றியே கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது என்றும் நீதிபதி விமர்சித்தார்.

எனவே இங்கு விஷயம் ராஜா அனைத்துக் குற்றச்சாட்டுகளிலிருந்தும் நிரபராதி என்று நிரூபிக்கப்பட்டார் என்பதோ, அல்லது ஒவ்வொரு குற்றச்சாட்டிற்கும் சாதியே காரணம் என்பதோ அல்ல.

நீதிமன்றச் செயல்முறை அதன் உச்சத்தை அடைவதற்கு முன்பே பொதுமக்களின் கற்பனை ஏற்கனவே மாற்றப்பட்டுவிட்டது என்பதுதான் விஷயம். ஒரு பிரம்மாண்டமான ஊழல் கதை நீதிமன்ற உண்மையாக மாறுவதற்கு முன்பே ஓர் அரசியல் உண்மையாக மாறக்கூடும்.

மேலும் அதன் மையத்தில் உள்ள அரசியல்வாதி வரலாற்று ரீதியாக ஒடுக்கப்பட்ட சாதியிலிருந்து வரும்போது, யார் ஊழல்வாதியாகக் கருதப்படுகிறார்கள், யார் மரியாதைக்குரியவராகக் கருதப்படுகிறார்கள், யாருடைய அரசியல் அதிகாரக் கையகப்படுத்தல் ஒழுக்க ரீதியாக சந்தேகத்திற்குரியதாகப் பார்க்கப்படுகிறது என்ற கேள்வி தவிர்க்க முடியாததாகிறது.

மேல்சாதியினரின் மண்டலுக்குப் பிந்தைய அதிர்ச்சி (Post-Mandal Trauma)

அரசியல் படிநிலை நகரத் தொடங்கிய பிறகு ஒழுக்கப் படிநிலையை மீட்டெடுப்பதற்கான மிகவும் பயனுள்ள வழிகளில் ஒன்றாக ஊழல் குற்றச்சாட்டு மாறக்கூடும். இதனால்தான் ஊழல் அரசியலை சாதியிலிருந்து தனித்துப் புரிந்து கொள்ள முடியாது. ஊழல் என்பது ஒரு உண்மையான நிகழ்வு. ஆனால் ஊழல் அரசியல்வாதியின் படிமத்தை சமூக ரீதியாக உருவாக்குவது என்பதுவே ஓர் அரசியல் நிகழ்வாகும்.

நேர்மை என்பது ஒரு கருத்தியல் அல்ல

ஒரு நேர்மையான ஆட்சியாளரால் ஒரு அநீதியான சமூக ஒழுங்கை நிர்வகிக்க முடியும். ஒரு நேர்மையான அதிகாரியால் ஒரு கொடூரமான சட்டத்தை அமல்படுத்த முடியும். ஒரு நேர்மையான நீதிபதியால் நடைமுறையில் உள்ள சட்டத்தின் விளக்கத்தை நேர்மையாகப் பயன்படுத்துவதன் மூலம் அமைப்பியல் சமத்துவமின்மையை மீண்டும் உருவாக்க முடியும். ஒரு நேர்மையான அரசியல்வாதியால் தனிப்பட்ட முறையில் ஊழலில் ஈடுபடாமல் சாதி படிநிலையைப் பாதுகாக்க முடியும்.

எனவே கேள்வி ஆட்சியாளர் நல்லவரா அல்லது கெட்டவரா என்பது மட்டுமல்ல. கேள்வி என்னவென்றால்: ஆட்சியாளர் எந்த சமூக ஒழுங்கை நிர்வகிக்கிறார்?

ஊழல் மட்டுமே அரசியலாக மாறும்போது மறையும் கேள்வி இதுவே.

நோய் ஊழலை விட ஆழமானது

ஊழல் என்பது நிர்வாகத்தின் ஒரு நோய். சாதி என்பது சமூக அமைப்பின் ஒரு நோய்.

அந்த வேறுபாடு தீர்க்கமானது; நிறுவன சீர்திருத்தம், வெளிப்படைத்தன்மை, பொறுப்புக்கூறல் மற்றும் சட்டத்தின் ஆட்சி மூலம் ஊழலைச் சரிசெய்ய முடியும். சாதியை முடியாது. குடும்பம், திருமணம், தொழில், கல்வி, மதம், கலாச்சாரம், சொத்து, பிணையங்கள் மற்றும் அன்றாட உறவுகள் மூலம் சாதி மீண்டும் உருவாக்கப்படுகிறது. இது மனிதர்களைப் படிநிலைப்படுத்தப்பட்ட சமூக வாழ்க்கையாக அமைப்பதற்கான நன்கு வேரூன்றிய அமைப்பாகும். இந்தியாவில், நியதி நியம நூல்கள் (scriptures) படிநிலையையும், பிரிக்கப்பட்ட சமத்துவமின்மையையும் பிரபஞ்ச ஒழுங்கின் ஒரு அங்கமாக முன்வைத்துள்ளன. எனவே சாதி சமத்துவமின்மையைக் கேள்வி கேட்பது என்பது பிரபஞ்ச ஒழுங்கையே கேள்வி கேட்பதாகும்.

சட்டமோ நேர்மையான நிர்வாகமோ சாதி ஒழுங்கை அழிக்க முடியாது, ஏனென்றால் தெய்வீகக் கட்டளையாக அரியணையில் ஏற்றப்பட்டது இயற்கையின் சட்டமாகவே வேடமிட்டு வருகிறது.

கேள்வி அரசிடமிருந்து யார் திருடினார்கள் என்பது மட்டுமல்ல? ஆழமான கேள்வி என்னவென்றால்: அறிவு, சொத்து, கண்ணியம், அதிகாரம் மற்றும் சமூக அங்கீகாரத்திற்கான உரிமை வரலாற்று ரீதியாக யாருக்கு இருந்தது?

தன்னிச்சையான திரட்சிகளின் நீண்ட வரலாறு

இந்தியா ஏற்கனவே மிகப்பெரிய மக்கள் திரட்சிகளை அனுபவித்துள்ளது, அவற்றின் பிந்தைய பாதைகள் தன்னிச்சைத்தன்மையை ஒரு அரசியல் நற்பண்பாகக் கொண்டாடுவதில் நவீன கால போராட்டக்காரர்கள் எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும் என்பதை உணர்த்துகின்றன.

1970-களின் ஜெய்பிரகாஷ் நாராயணன் இயக்கம் ஒரு பரந்த அதிகார எதிர்ப்பு திரட்சியை உருவாக்கியதுடன், இறுதியில் 1977-ல் காங்கிரஸ் அரசாங்கத்தின் தோல்விக்கும் பங்களித்தது. இந்திரா காந்தியின் அவசரநிலைக்கு எதிரான ஜே.பி இயக்கத்தின் நீடித்த அரசியல் விளைவு என்னவென்றால், ஆர்.எஸ்.எஸ் அமைப்பை மீண்டும் புனரமைத்ததே ஆகும், காந்தியின் படுகொலையில் அதன் பங்கிற்காகக் களங்கப்படுத்தப்பட்ட ஓர் அமைப்பு அரசியல் சட்டப்பூர்வ தன்மையையும் பொது மரியாதையையும் பெற அது வழிவகுத்தது. ஆனால் ஜனதா சோதனை கருத்தியல் மற்றும் அமைப்பு முரண்பாடுகளின் எடையின் கீழ் விரைவாக முறிந்தது. ஒரு புதிய அரசியல் ஒழுங்கை உருவாக்குவதை விட ஒரு அரசாங்கத்தை வீழ்த்துவது எளிது என்பதே இதன் பாடம்.

2011 ஆம் ஆண்டில் அன்னா ஹசாரேவுடன் தொடர்புடைய ஊழல் எதிர்ப்பு இயக்கத்திலும் இதே வேறுபாட்டைக் காணலாம். இந்த இயக்கம் ஒரு சக்திவாய்ந்த லேக்பால் கோரிக்கையைச் சுற்றி பெருந்திரளான மக்களைத் திரட்டியதுடன், அந்தப் காலக்கட்டத்தின் வரையறுக்கப்பட்ட மக்கள் அரசியல் நிகழ்வுகளில் ஒன்றாக மாறியது. இருப்பினும் அதன் பாரம்பரியம் கடுமையாக வேறுபட்டது. அரவிந்த் கெஜ்ரிவால் மற்றும் சிலர் அந்த இயக்கத்தின் அரசியல் ஆற்றலின் ஒரு பகுதியை ஆம் ஆத்மி கட்சி என்ற தேர்தல் அமைப்பாக மாற்றினர், அதே நேரத்தில் அன்னா ஹசாரே நேரடியாகத் தேர்தல் அரசியலில் நுழையவில்லை.

அன்னா ஹசாரே வணிக நிறுவனங்கள், பாஜக மற்றும் ஆர்எஸ்எஸ் ஆகியவற்றுடன் கூட்டு வைத்திருப்பதாகப் பல்வேறு நபர்களால் விமர்சிக்கப்பட்டார். 'இந்தியா அகைன்ஸ்ட் கரப்ஷன்' அமைப்பின் தேசியக் குழுவில் அங்கம் வகித்த சந்திர மோகன், இந்த இயக்கம் ஆர்எஸ்எஸ் அமைப்பால் மேடை ஏற்றப்பட்டது என்று கூறினார்.

இயக்கத்தின் நிறுவன உறுப்பினர்களில் ஒருவரான செயல்பாட்டு வழக்கறிஞர் பிரசாந்த் பூஷணும், இந்த இயக்கம் பாஜக-ஆர்எஸ்எஸ் அமைப்பால் ஆதரவளித்து வளர்க்கப்பட்டது என்றும், பின்னர் அதற்காகத் தான் வருந்துவதாகவும் கூறினார்.

அப்படியானால், "ஊழலுக்கு எதிரான இந்தியா" என்ற பேனருக்குப் பின்னால் மறைந்திருந்தது என்ன? அதன் இரண்டு முக்கிய செயல்பாட்டாளர்களின் தாமதமான வாக்குமூலங்கள் வேறு ஒரு நாடகத்தின் திரையை உயர்த்துகின்றன: இந்தியாவின் நோக்கம் ஊழலை ஒழிப்பது அல்ல, மாறாக UPA-II அரசாங்கத்தை வீழ்த்துவதுதான். ஊழலுக்கு எதிரான புனிதப் போருக்காக மேடை அலங்கரிக்கப்பட்டது; வர்ணம் பூசப்பட்ட காட்சிக்கு பின்னால், மற்றொரு நாடகம் நடத்தப்பட்டது - அது ஒரு மதச்சார்பற்ற அரசாங்கத்தை வீழ்த்துவது.

ஜந்தர் மந்தரும் கிளர்ச்சியைக் கையகப்படுத்துதலும்

சமீபத்திய வளர்ச்சி இந்த எச்சரிக்கையை குறிப்பாக அவசரமானதாக்குகிறது. சிஜேபி திரட்சி முடிவடைந்த ஒரு மாதத்திற்குள், ஜந்தர் மந்தரில் "ரிசர்வேஷன் ஹடாவோ அந்தோலன்" (இடஒதுக்கீடு ஒழிப்பு இயக்கம்) தோன்றியது. சில போராட்டக்காரர்கள் எஸ்சி/எஸ்டி (வன்கொடுமை தடுப்பு) சட்டத்தை ரத்து செய்ய வேண்டும் என்றும் கோரினர். போராட்டக்காரர்கள் ஹனுமான் சாலிசாவை பாராயணம் செய்வதையும் காண முடிந்தது.

இந்த இயக்கம் சமூக ஊடகங்கள் மூலம் கணிசமாகத் திரட்டப்பட்டது, மேலும் அதன் முதன்மை கோரிக்கை சாதி அடிப்படையிலான இடஒதுக்கீட்டைச் சவாலுக்கு உட்படுத்துவதும், அதற்குப் பதிலாகப் பொருளாதார அளவுகோல்களுக்கு முன்னுரிமை அளிப்பதும் ஆகும்.

இது அரசியல் ரீதியாக வெளிப்படையானது. இதன் முக்கியத்துவம் மற்றொரு குழு உருவானது என்பதில் மட்டும் இல்லை.

கிளர்ச்சியின் குறியீட்டுத் தொகுப்பை (symbolic repertoire) அதன் மூல அரசியலிருந்து பிரித்து முற்றிலும் வேறுபட்ட அரசியல் திட்டத்திற்குப் பயன்படுத்த முடியும் என்பதுதான்.

ஜந்தர் மந்தர் சொல்கிறது: நாங்கள் கிளர்ச்சியாளர்கள். ஆனால் எதற்கு எதிரான கிளர்ச்சி?

அந்த கேள்விக்கு புவியியலால் பதிலளிக்க முடியாது. ஒரு இடம் ஒரு கருத்தியலை வழங்க முடியாது. ஒரு கூட்டம் ஒரு திட்டத்தை வழங்க முடியாது. ஒரு கேமரா ஒரு மூலோபாயத்தை வழங்க முடியாது.

மேலும் அரசாங்கத்திற்கு எதிரான ஒரு போராட்டம் தானாகவே முற்போக்கானது என்று கருதிவிட முடியாது.

ஜந்தர் மந்தரில் நடைபெற்ற CJP போராட்டத்திலிருந்துதான் இடஒதுக்கீடு ஒழிப்பு இயக்கம் பிறந்ததா?

ஒரு நேரடி அமைப்பு மற்றும் தந்திரோபாய வம்சாவளிக்கு கணிசமான சான்றுகள் உள்ளன.

உண்மையில் சிஜேபி கிளர்ச்சி இடஒதுக்கீடு எதிர்ப்பு இயக்கத்திற்கு "பிறப்பளித்து ஒரு டெம்ப்ளேட்டை வழங்கியது" என்று நம்புவதற்கு அனைத்துக் காரணங்களும் உள்ளன. இந்தியா டுடே, ரிசர்வேஷன் ஹடாவோ அந்தோலனின் இன்ஸ்டாகிராம் பிரச்சாரத்தை சிஜேபி கிளர்ச்சி சுருண்டு கொண்டிருக்கும் போது, அதே டிஜிட்டல்-முதல் திரட்டல் மாதிரியைப் பயன்படுத்தித் தொடங்கியதாக வெளிப்படையாக விவரித்தது.

காலவரிசை வியக்கத்தக்க வகையில் குறிப்பிடத்தக்கது:

• நீட்/தேர்வு பிரச்சனையைச் சுற்றி சிஜேபி போராட்டம் ஜந்தர் மந்தரை ஆக்கிரமித்தது.
• அந்தப் போராட்டத்தின் போது, பிராமணரான ஹர்ஷ் துபே, பொதுப் பிரிவினர் பாதிக்கப்படுவதாக வாதிட்டு, இடஒதுக்கீடு கேள்வியுடன் பகிரங்கமாக வெளிப்பட்டார்.
• பிராமின் ஜீன்ஸ் கணக்குடன் தொடர்புடைய அனுராதா திவாரி, ஜந்தர் மந்தரில் இருந்த பொதுப் பிரிவு பங்கேற்பாளர்களுக்கு இடஒதுக்கீடு பிரச்சினையை எழுப்ப சிஜேபி போராட்டத்தைப் பயன்படுத்துமாறு வெளிப்படையாக கோரிக்கை விடுத்தார்.
• சிஜேபியின் இறுதி கட்டத்தில் ஆர்.ஹெச்.ஏ இன்ஸ்டாகிராம் கணக்கு உருவானது.
• சில நாட்களுக்குள் அது மில்லியன் கணக்கான பின்தொடர்பவர்களைச் சேர்த்தது.
• இந்த இயக்கம் பின்னர் இன்ஸ்டாகிராமில் இருந்து நாக்பூரிலும் இறுதியில் ஜந்தர் மந்தரிலும் உடலியல் ரீதியான திரட்டலுக்கு நகர்ந்தது.

எனவே "CJP → RHA" என்பது வெறும் தற்செயல் நிகழ்வு அல்ல. கருத்தியல் கடத்தல் மற்றும் மிக முக்கியமாக திரட்டல் முறையின் கடத்தல் ஆகியவற்றிற்கான சான்றுகள் உள்ளன.

திவாரி தொடர்பு குறிப்பாக முக்கியமானது. அனுராதா திவாரி இரு கட்டங்களுக்கும் இடையே ஒரு முக்கிய பாலமாகத் தோன்றுகிறார்.

சிஜேபி போராட்டத்தின் போது, அவர் ஏற்கனவே பொதுப் பிரிவு பங்கேற்பாளர்களை போராட்ட நிகழ்ச்சி நிரலில் இடஒதுக்கீடு பிரச்சினையைச் சேர்க்குமாறு வலியுறுத்தினார். பின்னர் அவர் ஆர்.ஹெச்.ஏ தளத்தைக் கட்டுப்படுத்தும் நபர்களில் ஒருவரானார். இன்ஸ்டாகிராம் பக்கம் பின்னர் அனுராதா திவாரி, அஜித் பாரதி மற்றும் நேஹா தாஸ் ஆகியோரால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டதாக சமீபத்திய தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன.

ஆகஸ்ட் 21 ஜந்தர் மந்தர் திரட்டலை இடஒதுக்கீடு சீர்திருத்தத்திற்கான நான்கு ஆண்டு பிரச்சாரத்தின் உச்சகட்டம் என்று திவாரி விவரித்தார், இது முக்கியமானது, ஏனெனில் RHA CJP இலிருந்து உருவாகவில்லை என்பதை இது குறிக்கிறது.

சிஜேபி இடஒதுக்கீடு எதிர்ப்பு அரசியலை உருவாக்கவில்லை; இது ஏற்கனவே இருக்கும் இடஒதுக்கீடு எதிர்ப்பு அமைப்பை விரைவாகத் திரட்டக்கூடிய ஒரு புதிய அமைப்பு மற்றும் ஊடக வாகனத்தை உருவாக்கியது.

ஒற்றுமை கருத்தியல் ரீதியானது மட்டுமல்ல - அது அமைப்பு ரீதியானது.

இது மிக சுவாரஸ்யமான கண்டுபிடிப்பு. இரண்டு இயக்கங்களும் பல பொதுவான பண்புகளைக் கொண்டுள்ளன:

இந்தியா டுடே குறிப்பாக RHA வலைத்தளம் மற்றும் ஆன்லைன் അവതாரத்தை சிஜேபியின் காட்சி நடை மற்றும் AI-உருவாக்கிய பொருட்கள் உட்பட "வியக்கத்தக்க வகையில் ஒரே மாதிரியானது" என்று விவரிக்கிறது.

பின்னர் கர்ணி சேனா, ஜெனரல் சேனா மற்றும் சாணக்யா சேனா வருகின்றன

இங்கே தொடர்பு இன்னும் விபரீதமான விளைவுகளை ஏற்படுத்துகிறது.

ஆகஸ்ட் 21 ஜந்தர் மந்தர் திரட்டல் என்பது வெறுமனே ஏமாற்றமடைந்த நீட் தேர்வர்களின் கூட்டம் மட்டுமல்ல. ஹர்ஷ் துபே மற்றும் அஜித் பாரதியுடன் ஜெனரல் சேனா, சாணக்யா சேனா மற்றும் கர்ணி சேனா ஆகியவற்றின் பங்கேற்பை அறிக்கைகள் அடையாளம் காட்டுகின்றன.

ராஜஸ்தானில் யுஜிசியின் சாதி-சமத்துவ விதிமுறைகளுக்கு எதிராக கர்ணி சேனா ஒரே நேரத்தில் ஒரு பெரிய திரட்டலை நடத்தியதால் இது மிகவும் முக்கியமானது. மகிபால் சிங் மகரானாவின் கர்ணி சேனா ஜெய்ப்பூருக்கு சுமார் 500 கிமீ நடைபயணம் மேற்கொண்டது, இறுதியில் போராட்டம் காவல்துறையினருடன் மோதலை உருவாக்கியது.

எனவே ஆகஸ்ட் மாதத்திற்குள் மூன்று நீரோட்டங்கள் ஒன்றிணைந்தன:

1. டிஜிட்டல் இடஒதுக்கீடு எதிர்ப்பு திரட்டல்
2. மாணவர்/பொதுப் பிரிவு குறை
3. அமைக்கப்பட்ட மேல்சாதி திரட்டல்

அந்த ஒருங்கிணைப்பை தற்செயலானது என்று நிராகரிப்பது மிகவும் கடினம்.

ரண்வீர் சேனாவின் பங்கு

வரலாற்றுப் சிறப்புமிக்க ரண்வீர் சேனா என்பது பீகாரில் உள்ள ஒரு மேல்சாதி நிலப்பிரபுத்துவ ஆயுதமேந்திய குழுவாகும், மேலும் தலித்துகளுக்கு எதிரான படுகொலைகள் உட்பட கடுமையான வன்முறைகளுக்குப் பொறுப்பாகும். மனித உரிமைகள் கண்காணிப்பகம் (Human Rights Watch), எடுத்துக்காட்டாக, ஒரு தனியார் மேல்சாதிப்படையாக அதன் பங்கையும் படுகொலைகளில் அதன் ஈடுபாட்டையும் ஆவணப்படுத்தியுள்ளது.

எனவே, "சிஜேபி போராட்டம் ஆரம்பத்தில் அந்த நோக்கத்திற்காக வடிவமைக்கப்பட்டதா இல்லையா என்பதைப் பொருட்படுத்தாமல், ரிசர்வேஷன் ஹடாவோ அந்தோலன் இயக்கத்திற்கு ஓர் அரசியல் மற்றும் தொழில்நுட்ப முன்னுரையாகச் செயல்பட்டது" என்று ஊகிப்பது எந்தவித மிகைப்படுத்தலும் அல்ல. இருப்பினும், இது ஒரு விசித்திரமான திசை மாற்றத்தைக் காட்டுகிறது: சிஜேபி போராட்டம் இயற்பியல் மேடையை, டிஜிட்டல் டெம்ப்ளேட்டை, பொதுப் பிரிவு குறையை மற்றும் பொதுக் கவனத்தை உருவாக்கியது, இதன் மூலம் ஏற்கனவே இருக்கும் இடஒதுக்கீடு எதிர்ப்பு வலையமைப்பு தன்னை விரைவாக ஒருங்கிணைக்க முடிந்தது. சிஜேபி போராட்டத்தின் போது அனுராதா திவாரியின் தலையீடு குறிப்பாக முக்கியமானது, ஏனெனில் அவர் இரு கட்டங்களிலும் தோன்றுகிறார். ஹர்ஷ் துபே மற்றொரு பாலத்தை வழங்குகிறார், அதே நேரத்தில் அஜித் பாரதியும் பிற செல்வாக்கு செலுத்துபவர்களும் பின்னர் RHA தலைமையின் ஒரு பகுதியாக மாறுகிறார்கள். கர்ணி சேனா, ஜெனரல் சேனா மற்றும் சாணக்யா சேனா ஆகியவற்றின் பிந்தைய பங்கேற்பு ஆன்லைன்/மாணவர் குறையாகத் தொடங்கியதை ஒரு பரந்த மேல்சாதி திரட்டலாக மாற்றியது.

மேலும் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க உண்மை உள்ளது: சிஜேபி போராட்டம் முடிந்தது, உடனடியாக இடஒதுக்கீடு எதிர்ப்பு பிரச்சாரம் அதே அரசியல் இலக்கணத்தைப் பயன்படுத்தி வெடித்தது.

ஜந்தர் மந்தரின் பிற்போக்குச் சாத்தியக்கூறு

ஜந்தர் மந்தரின் மாற்றம் அரசியல் ரீதியாக முக்கியத்துவம் பெறுவது இங்குதான்.

அரசாங்கத்திற்கு எதிரான எதிர்ப்புடன் தொடர்புடைய ஒரு இடம் ஒரு விசித்திரமான ஒழுக்க நோய் எதிர்ப்புச் சக்தியைப் பெற முடியும். அது ஒரு "போராட்டத்தின் காவிய இடம்" ஆனவுடன், அதை ஆக்கிரமிக்கும் எவரும் கிளர்ச்சியின் ஒளியைப் பெற முடியும்.

அரசாங்கத்திற்கு எதிரான ஒரு இயக்கம் முற்போக்கானதாகவும் பிற்போக்கானதாகவும் இருக்கலாம்.

"ரிசர்வேஷன் ஹடாவோ" என்று அழைக்கப்படும் இடஒதுக்கீடு எதிர்ப்பு திரட்டல், ஜந்தர் மந்தரின் அதே இடத்தில் தனது போராட்டக் களத்தைத் தேர்ந்தெடுத்துள்ளது. ஜந்தர் மந்தருடன் சமீபத்தில் தொடர்புடைய கிளர்ச்சியின் அரசியல் இலக்கணத்தை அது தன்வசப்படுத்தியுள்ளது என்பதில் அதன் முக்கியத்துவம் அடங்கியுள்ளது.

புதிய போராட்டக்காரர்கள் இடஒதுக்கீட்டை கேலி செய்கிறார்கள். அவர்கள் "தகுதி" மற்றும் சமத்துவத்தைக் குறிப்பிடுகிறார்கள். அவர்கள் இளைஞர்களைக் குறிப்பிடுகிறார்கள். அம்பேத்கரின் புகைப்படத்தைக் கொண்ட பலகையையும் அவர்கள் வைத்திருக்க முடியும்.

அவர்கள் அதே குறியீட்டு இடத்தை ஆக்கிரமிக்க முடியும். இதன் விளைவு ஓர் அசாதாரணமான, கருத்தியல் தலைகீழ் மாற்றமாகும். வரலாற்று ரீதியாக சாதி ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான போராட்டங்களுக்குரிய ஒரு சொல்லாடலை அந்த வரலாற்றிலிருந்து பிரித்து, சாதி சமத்துவமின்மையை எதிர்ப்பதற்காக அமைக்கப்பட்ட முதன்மையான அரசியலமைப்பு வழிமுறைகளில் ஒன்றிற்கு எதிராகப் பயன்படுத்த முடியும்.

இதனால்தான் ஜந்தர் மந்தர் மீதான போட்டி என்பது இறுதியில் அரசியல் நினைவாற்றல் மீதான போட்டியாகும்.

அந்த இடத்தின் நினைவகம் யாருக்குச் சொந்தமானது? "கிளர்ச்சி" என்றால் என்ன என்பதை யார் தீர்மானிப்பது? இளைஞர்களின் பெயரில் பேச யாருக்கு உரிமை உண்டு? தகுதியை யார் வரையறுப்பது? சமத்துவத்தை யார் வரையறுப்பது? மிக முக்கியமாக, சாதி இன்னும் இருக்கிறதா என்பதைத் தீர்மானிக்க யாருக்கு உரிமை உண்டு?

இளைஞர்களின் கிளர்ச்சியின் மொழி, ஜந்தர் மந்தர் ஆக்கிரமிப்பு, சமூக ஊடகத் திரட்டல் மற்றும் மரபுவழி அரசியல் நடைமுறைகளுக்கு வெளியே ஓர் உண்மையான குரலைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதாகக் கூறப்படும் கூற்று ஆகியவை முற்றிலும் வேறுபட்ட அரசியல் நோக்கத்திற்காக மீண்டும் உருவாக்கப்படலாம்.

அரசியல் கருத்தியலில் இருந்து பிரிக்கப்பட்ட அரசியல் குறியீட்டின் ஆழமான ஆபத்து இதுவே. சமத்துவத்தின் மொழியைக் கூட கணிசமான சமத்துவத்திற்கு எதிராகப் பயன்படுத்தலாம்.

அரசாங்கம் எப்போதும் உங்களைத் தோற்கடிக்க வேண்டியதில்லை

இங்கு லூயி அல்தூசர் (Louis Althusser) குறிப்பாகத் தொடர்புடையவராகிறார்.

ஒரு அதிநவீன அரசியல் ஒழுங்கு எப்போதும் எதிர்க்கட்சியின் தலைவர்களைச் சிறையில் அடைப்பதன் மூலம் அவர்களைத் தோற்கடிப்பதில்லை. அது சில நேரங்களில் அமைப்பின் மறுஉருவாக்கத்தில் எதிர்ப்பை உள்வாங்கிக் கொள்ளக்கூடும். போராட்டம் கேமராக்களுக்கான ஒரு போட்டியாக மாறக்கூடும்; தலைவர் ஒரு பிரபலமாக; செயல்பாட்டாளர் ஒரு ஆலோசகராக; இயக்கம் ஒரு தேர்தல் இயந்திரமாக; முழக்கம் அரசாங்கத்தின் மொழியாக; கிளர்ச்சியாளன், முடிவில், தான் ஒரு காலத்தில் எதிர்த்த நீதிமன்றத்திலேயே ஒரு தரகராக மாறக்கூடும். அத்தகைய கருத்தியல் அழைப்பு (Ideological Interpellation) அதன் மிக நுட்பமான நிலையில் உள்ளது: கணினி மாறுபட்டுக் கூறுபவரை வாயடைக்கத் தேவையில்லை - அது கிளர்ச்சியின் சொந்த நாவின் குரலில் அரசனின் பாடலைப் பாட அவருக்குக் கற்பிக்கக்கூடும். அது எப்போதும் கிளர்ச்சியை அமைதிப்படுத்துவதில்லை; சில நேரங்களில் அது கிளர்ச்சிக்கு மைக்ரோஃபோனைக் கொடுக்கிறது, அதன் ஸ்கிரிப்டை மீண்டும் எழுதுகிறது, மேலும் பழைய ஒழுங்கு தன்னை மறுஉருவாக்கம் செய்யும் நாடகத்தையே நடத்துவதற்கு அதை மீண்டும் மேடைக்கு அனுப்புகிறது.

ஜந்தர் மந்தர் போராட்டக்காரர்கள் பதிலளிக்க வேண்டிய கேள்வி

வெற்றிக்குப் பிறகு என்ன மிஞ்சுகிறது? "அமைச்சர் ராஜினாமா செய்தார்" என்பதுதான் பதில் என்றால், அது ஒரு போராட்டம்.

"அரசாங்கம் பேச்சுவார்த்தை நடத்தியது" என்பதுதான் பதில் என்றால், அது ஒரு வெற்றிகரமான போராட்டம்.

"நாங்கள் தேசிய பிரபலங்களாக மாறிவிட்டோம்" என்பதுதான் பதில் என்றால், அது ஒரு வெற்றிகரமான திரட்டல்.

ஆனால் பதில் என்னவென்றால்: நாங்கள் ஓர் அமைப்பைக் கட்டியெழுப்பியுள்ளோம், நாங்கள் கற்பித்துள்ளோம். நாங்கள் ஒரு திட்டத்தை உருவாக்கியுள்ளோம்; நாங்கள் போராடும் கட்டமைப்பை நாங்கள் புரிந்து கொள்கிறோம். அதை எந்த சமூக உறவுகள் மாற்றியமைக்க வேண்டும் என்பதை நாங்கள் அறிவோம். கேமராக்கள் வெளியேறிய பிறகும் தொடரக்கூடிய அமைப்பை நாங்கள் கொண்டுள்ளோம்; பின்னர் உருமாற்ற அரசியல் போன்ற ஒன்று உருவாகியுள்ளது.

அதுவே லெனினிய பரிசோதனை.

எந்தவொரு பாசிச ஒழுங்கும் கூட்டத்தால் மட்டும் தோற்கடிக்கப்படுவதில்லை

எதிர்கொள்ளப்படும் அரசியல் அமைப்பு சர்வாதிகார அல்லது பாசிச இயல்புடையதாக இருக்கும்போது புள்ளி மிகவும் தீவிரமாகிறது.

ஒரு தன்னிச்சையான கூட்டம் மிகப்பெரியதாக மாறுவதால் மட்டுமே வேரூன்றிய சர்வாதிகார ஒழுங்கு கலைந்துவிடப் போவதில்லை.

அது அரசின் ஒடுக்குமுறை அமைப்பையும் ஊடகங்களின் கருத்தியல் அமைப்பையும் கட்டளையிடுகிறது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஒரு இயக்கம் தன்னைத்தானே தணித்துக் கொள்ள அனுமதிக்கும் திறனை அது கொண்டுள்ளது. இதனால்தான் எண்கள் போதுமானதாக இல்லை. பத்தாயிரம் பேர் ஒரு நாளைக்கு ஒரு சதுரத்தை ஆக்கிரமிக்க முடியும். ஒரு லட்சம் பேர் அதை ஒரு வாரத்திற்கு ஆக்கிரமிக்க முடியும். ஆனால் திரட்டல் நீடித்த அரசியல் அமைப்பை உருவாக்கவில்லை என்றால், அரசு அதை விட அதிக காலம் நீடிக்க முடியும்.

கூட்டத்திற்கு நேரம் இருக்கிறது, அரசுக்கு நிறுவனங்கள் இருக்கின்றன.

எனவே புரட்சிகர அமைப்பு அரசியல் நேரம் மற்றும் நிறுவன நினைவாற்றல் இரண்டையும் கொண்டிருக்க வேண்டும். அவை இல்லாமல், தன்னிச்சைத்தன்மை வானத்தில் மின்னலைப் போல மின்னுகிறது - ஒரு கணம் மயக்குகிறது, பின்னர் போய்விடுகிறது, அதே வேளையில் பழைய இருள் அமைதியாக தன் சிம்மாசனத்தை மீண்டும் தொடங்குகிறது.

இந்தியாவிற்குத் தேவை சுத்தமான பிராமணிய-இந்து இந்தியா அல்ல

இது எனது முந்தைய கேள்வி - ஊழல் மட்டுமே அரசியலாக மாறும்போது இப்போது மேலும் தள்ளப்பட வேண்டும்.

ஆட்சியாளர்கள் செயல்படும் சமூக நிலைமைகளின் மாற்றம் இந்தியாவிற்குத் தேவைப்படுகிறது. அதற்கு பழைய உடலுடன் இணைக்கப்பட்ட சுத்தமான உறுப்புகள் மட்டும் தேவையில்லை. அதற்கு ஒரு புதிய சமூக உடல் தேவை, ஊழலற்ற படிநிலை அல்ல. திறமையான சாதி அல்ல. ஆனால் சாதியின் முழுமையான மற்றும் மாற்ற முடியாத ஒழிப்பு (total and irreversible annihilation of caste). அதற்கு பூலேவிய-அம்பேத்கரிய-பெரியாரிய-சகோதரன் அய்யப்பனிய-அய்யன்காளியவாதிகளின் பகுத்தறிவு அடிப்படையிலான தீவிர அரசியல் தேவைப்படுகிறது.

முடிவுரை: போராட்டம் இன்னும் அரசியல் ஆகவில்லை.

ஜந்தர் மந்தர் ஒரு காவிய அரசியல் களமாக மாறியுள்ளது. ஆனால் ஒரு காவிய இடம் காவிய மாயைகளை உருவாக்க முடியும். ஒரு குறியீட்டு இடத்தை ஆக்கிரமிப்பதே புரட்சிகரமானது என்பது மாயை. அது அல்ல. மேலும் தன்னிச்சைத்தன்மை அமைப்பிற்கு மாற்றாக அமையும் என்பதே மிகவும் ஆபத்தான மாயையாகும்.

References

1.       J. Reghu, When corruption becomes the only politics, Mathrubhumi.com, 01 August.2026

2.       Lenin, What is to be Done? Burning Questions of Our Movement. International Publishers, New York, 1929. P. 32.

3.       Arvind Kumar, “Mandal, Mandal Commission and Making of an OBC Identity,” in The Routledge Handbook of the Other Backward Classes in India; Thought, Movements and Development, ed. by Samhadri Somanaboina, Akhileshwari Rama goud (London, Routledge India, 2021.

4.       Dilip Awasthi, ‘Mayawati: Uttar Pradesh’s first Dalit Chief Minister left her mark despite her brief tenure’, India Today, Nov 15, 1995; Subhash MAYAWATI: Caste Maiden Powered by Politics, Oct 28, 2002, India Today.

5.       Basharat Peer, The Nandy Affair, Feb. 1, 2013, The New Yorker

6.       Kaunain Sheriff M, Abhishek Anand, “2G Spectrum Case Verdict: All acquitted, CBI indicted”, Dec. 25, 2017, Indian Express

7.       Wikipedia, 2011 Indian anti-corruption movement.

8.       “RSS stage-managed Anna Hazare movement”, says ex-india Against Corruption team member, The News Minute, 30 July 2022.

9.       The Indian Express, 18 September 2020.

10.     SAMRIDHI TEWARI, ‘Rich don’t need quota’: Another protest rising at Jantar Manthar, this time against Caste-based reservation”, The Print, 21 August, 2026

11.     Lovepreet Singh, Ground Zero, 31 July 2026; “Anti-quota voices gets shriller: Protesters take to streets” Karni Sena vows no vote. August 1, 2026, India Today

12.     Sohail Singh, “U.P. Deputy CM Brajesh Pathak meets reservation reform movement agitators, assures dialogue with Union Ministers. 23 August, 2026, National Revealed

13.     Sushim Mukul, “How CJP’s protest became fodder for anti-reservation stir”, July 30, 2026, India Today

14.     India Today News Desk, “Quota only for poor, repeal of SC/ST Act: what Jantar Manthar protesters want”, 22 August, 2026); India Today News Desk, “General show of strength: Thousands storm Jantar Manthar over UGC norms, quota reforms, 22 August, 2026

15.     Rohit Parihar, “Chalo Jaipur: why Karni Sena shifted from street-muscle-flexing to silent march. Aug 6, 2026

16.     Sushim Mukul, ibid

17.     Luis Althusser, On the Reproduction of Capitalism: Ideology and Ideological State Apparatus. London, Verso, 2014.    

J Reghu

https://countercurrents.org/2026/10/cockroach-janata-party-beyond-the-myth-of-spontaneous-revolt-from-anti-corruption-to-the-appropriation-of-rebellion/

=====================================================

2
சி.ஜே.பி-யை (CJP) நாம் எவ்வாறு புரிந்து கொள்வது?

சரியாக ஐந்து மாதங்களுக்கு முன்பு தொடங்கப்பட்ட 'காக்ரோச் ஜனதா கட்சி' (C.J.P.) தொடர்பாக அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்வி: 'சி.ஜே.பி-யை நாம் எவ்வாறு புரிந்து கொள்வது?' என்பதாகும். அதற்குப் பதிலளிக்க, நமக்குச் சில தகவல்கள் தேவைப்படுகின்றன. இக்கட்சி எப்போது, எவ்வாறு, எந்தச் சூழ்நிலையில் தொடங்கியது? அது என்ன இலக்குகளை அறிவித்துள்ளது? அது அழைப்பு விடுத்துள்ள இயக்கங்களில் யார் பங்கேற்கிறார்கள்? அவர்கள் எந்த வகுப்பினரிலிருந்து வருகிறார்கள்? அவர்கள் எழுப்பியுள்ள பிரச்சனைகள் என்ன, என்ன தீர்வுகளை அவர்கள் எதிர்பார்க்கிறார்கள்? இத்தகவல்களைப் பற்றி நாம் எவ்வளவு அதிகமாகத் தெரிந்துகொள்கிறோமோ, அவ்வளவு சிறப்பாக அந்த அமைப்பையும் அது நடத்தும் இயக்கத்தையும் நாம் புரிந்து கொள்ள முடியும்.

சி.ஜே.பி எவ்வாறு தொடங்கியது? மே 15 அன்று, நீதிமன்ற நியமனங்களில் வெளிப்படைத் தன்மையை உறுதி செய்ய நடவடிக்கைகள் எடுக்கக் கோரி ஒரு இளம் வழக்கறிஞர் உச்ச நீதிமன்றத்தில் மனு தாக்கல் செய்தார். அதைப் பற்றி தலைமை நீதிபதி, “சில இளைஞர்கள் கரப்பான் பூச்சிகளைப் போன்றவர்கள், அவர்களுக்கு எந்த வேலையும் கிடைப்பதில்லை; அத்தகைய நபர்கள் ஊடகவியலாளர்கள், சமூக ஊடகப் பயனர்கள் மற்றும் தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்ட ஆர்வலர்களின் வேடங்களை ஏற்றுக்கொண்டு, எல்லோரையும் தாக்குகிறார்கள்” என்று கருத்து தெரிவித்தார்.

இதற்குப் பதிலளிக்கும் விதமாக, அபிஜித் தீப்கே என்ற மாணவர் 'X' சமூக ஊடகத்தில், “அனைத்து கரப்பான் பூச்சிகளும் ஒரே இடத்தில் ஒன்று கூடினால் என்ன நடக்கும்?” என்று ஒரு கிண்டலான பதிவை வெளியிட்டார். மேலும் அவர், “அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள் குடிமக்களைக் கரப்பான் பூச்சிகளாகக் கருதுகிறார்கள்; அழுகிய இடங்களில் மட்டுமே கரப்பான் பூச்சிகள் உருவாகும்; இன்றைய இந்தியா அப்படிப்பட்ட ஒரு இடம்” என்றும் எழுதினார்.

அவர் 'இந்தியக் கரப்பான் கட்சி' (Indian Cockroach Party) என்ற பெயரை முன்மொழிந்தார். ஆரம்பத்தில் ஆயிரக்கணக்கான, பின்னர் லட்சக்கணக்கான இந்திய மாணவர்களும் வேலையற்ற இளம் ஆண்களும் பெண்களும் அவருடன் உடன்பட்டு, “நானும் ஒரு கரப்பான் பூச்சிதான்!” என்று பதிவுகளை வெளியிட்டனர்.

வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், சி.ஜே.பி என்பது எந்தவொரு ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட முயற்சியும் இல்லாமல் தன்னிச்சையாக உருவெடுத்த ஓர் இளைஞர் இயக்கமாகும். யாரும் இந்த இயக்கத்தை உருவாக்க முயலவில்லை என்றாலும், அதற்கான சூழல் பழுத்திருந்தது. கல்வி மிகவும் விலையுயர்ந்ததாக மாறியது; போட்டித் தேர்வுகள் மோசடியாக மாறின; குறைந்த எண்ணிக்கையிலான வாய்ப்புகளுக்குக் கடுமையான போட்டி நிலவியது; மற்றும் வேலையின்மை அதிகரித்தது—இப்பிரச்சனைகள் காரணமாக மில்லியன் கணக்கானோர் இதற்குப் பதிலளித்தனர்.

ஏதேனும் ஒரு காரணத்திற்காக இந்த இயக்கம் நின்றாலும், இந்தச் சிக்கல்கள் இருக்கும் வரை, இதுபோன்ற இயக்கங்கள் மீண்டும் மீண்டும் தோன்றிக்கொண்டே இருக்கும்.

சி.ஜே.பி-யின் தேர்தல் அறிக்கை (Manifesto): தேர்தல் அறிக்கையில் உள்ள ஐந்து முக்கிய கோரிக்கைகள் வருமாறு:

1. உயர் நீதிமன்றங்கள் மற்றும் உச்ச நீதிமன்றத்தில் பணியாற்றிய நீதிபதிகளுக்கு ஓய்வுக்குப் பிறகு ராஜ்யசபா இடங்களோ அல்லது வேறு எந்தப் பதவிகளோ வழங்கப்படக் கூடாது.
2. தகுதியான மக்களின் வாக்குகளை வாக்காளர் பட்டியலிலிருந்து நீக்கியதற்காக, தலைமைத் தேர்தல் ஆணையருடன் சேர்த்து மூத்த அதிகாரிகளும் 'உபா' (UAPA) சட்டத்தின் கீழ் கைது செய்யப்பட வேண்டும்.
3. சட்டமன்றங்கள் மற்றும் அமைச்சரவைப் பதவிகளில் பெண்களுக்கு 50 சதவீத இடஒதுக்கீடு வழங்கப்பட வேண்டும்.
4. அம்பானி மற்றும் அதானியின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள ஊடக அமைப்புகளின் உரிமங்கள் ரத்து செய்யப்பட வேண்டும், மேலும் சுயாதீன ஊடகங்கள் ஊக்குவிக்கப்பட வேண்டும். அத்துடன், அரசு ஆதரவு ஊடகங்களில் ('கோடி மீடியா') பணியாற்றும் பிரபல செய்தி வாசிப்பாளர்களின் வங்கிப் கணக்குகள் விசாரிக்கப்பட வேண்டும்.
5. எந்தவொரு சட்டமன்ற உறுப்பினரோ (MLA) அல்லது நாடாளுமன்ற உறுப்பினரோ (MP) தங்கள் கட்சியிலிருந்து தாவினால், அவர்கள் தேர்தலில் போட்டியிடவும் எந்தவொரு அரசுப் பதவிகளை ஏற்பதற்கும் 20 ஆண்டுகளுக்கு நிரந்தரமாகத் தடை விதிக்கப்பட வேண்டும்.

இந்த ஐந்து கோரிக்கைகளைத் தவிர, மாணவர்களின் நலனுக்காக சி.ஜே.பி மற்றொரு தேர்தல் அறிக்கையையும் வெளியிட்டுள்ளது. அதன் அம்சங்கள்:

1. தேர்வு வினாத்தாள் கசியும் போது, மீண்டும் தேர்வுக்குத் தயாராவதற்கும் பயணச் செலவுகளுக்குமாக ஒவ்வொரு மாணவருக்கும் ரூ. 10,000 இழப்பீடு வழங்கப்பட வேண்டும்.
2. தேர்வு முடிந்த ஒரு மாதத்திற்குள் முடிவுகள் அறிவிக்கப்பட வேண்டும்.
3. ஒரு தேர்வு ரத்து செய்யப்பட்டால், மன அழுத்தத்தைக் குறைக்கும் வகையில் மாற்றுத் தேதிகள் முன்னதாகவே அறிவிக்கப்பட வேண்டும்.
4. தேர்வுகளை நடத்துவதற்காக அழைக்கப்படும் டெண்டர்கள் ஒரு சுயாதீன அமைப்பினால் தணிக்கை செய்யப்பட வேண்டும்.
5. தேர்வுகள் காரணமாக தற்கொலை செய்துகொண்ட 21 மாணவர்களின் குடும்பங்களுக்கும் தலா ரூ. 1 கோடி இழப்பீடு வழங்கப்பட வேண்டும்.

இக்கோரிக்கைகளின் அடிப்படையில், சி.ஜே.பி இளைஞர் இயக்கம் என்பது தற்போதுள்ள பொருளாதார, அரசியல் மற்றும் கல்வி அமைப்புகளை முதன்மையாக மாற்றியமைக்கும் நீண்டகால நோக்கம் இல்லாத சீர்திருத்த இயக்கம் என்று நாம் கூறலாம். இது உழைப்பைச் சுரண்டுவதற்கும் அனைத்து வகையான சமத்துவமின்மைக்கும் சாதகமாக உள்ள அரசியலமைப்பின் கட்டமைப்பிற்குள் இருந்துகொண்டே, பிரச்சனைகளிலிருந்து தற்காலிக நிவாரணம் பெற முயலும் ஓர் இயக்கமாகும்.

அதற்காக அதை நிராகரிக்க வேண்டும் என்று அர்த்தமில்லை. இந்த இயக்கம் அமைப்பில் அடிப்படை மாற்றங்களைக் கொண்டுவரும் என்ற மாயை இல்லாமல், மக்கள் இந்த இயக்கத்திற்குத் தங்களுக்குப் பொருத்தமான வழியில் ஆதரவளிக்க வேண்டும்.

இந்த இயக்கத்தில் பங்கேற்பாளர்கள் யார்? சிலர் இது புதிய தலைமுறையினர் (Gen-Z) பங்கேற்கும் ஓர் இயக்கம் என்று புகழ்கிறார்கள். இங்கு 'தலைமுறை' என்பதை விட உணர்வுநிலையே முக்கியமானது. (தெலுங்கு கவிஞர் ஸ்ரீ ஸ்ரீ கூறியது போல், 'சில இளைஞர்கள் பிறவியிலேயே முதியவர்கள்'). பிரச்சனை என்ன, அவர்கள் எதிர்பார்க்கும் தீர்வு என்ன, அதை அடைவதற்கு அவர்கள் மேற்கொள்ளும் போராட்ட முறைகள் என்ன என்பதே முக்கியம்.

'தலைமுறையே' முதன்மையான விஷயமென்றால், இந்த இயக்கத்தை எதிர்ப்பவர்களிடையேயும் ஆளும்கட்சியைச் சேர்ந்த மாணவர் மற்றும் இளைஞர் அமைப்புகள் உள்ளன. உதாரணமாக, ஜூலை 28 அன்று பெங்களூருவில், போராட்டத்தில் பங்கேற்றுவிட்டு வீட்டிற்குத் திரும்பிக் கொண்டிருந்த ஒரு மாணவரை, இளம் தலைமுறையைச் சேர்ந்த முகமூடி அணிந்த நபர்கள் தாக்கி அடித்தனர்! டெல்லியில், அக்டோபர் 10 அன்று, 'இந்து ரக்ஷா தளம்' அமைப்பைச் சேர்ந்த இளைஞர்கள் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டவர்களைத் தாக்கினர்.

போட்டித் தேர்வு மோசடிகளால் சில மாணவர்கள் தற்கொலை செய்துகொள்வதாலும், லட்சக்கணக்கான மாணவர்களும் அவர்தம் பெற்றோர்களும் மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகி பணத்தையும் நேரத்தையும் வீணடிப்பதாலும், மாணவர்கள் மட்டுமின்றி அவர்களின் பெற்றோர்களும் இந்த இயக்கத்தில் பங்கேற்றுள்ளனர்.

வெவ்வேறான வகுப்புகள், சாதிகள் மற்றும் பகுதிகளைச் சேர்ந்த மக்கள் பங்கேற்கிறார்கள். இருப்பினும், இது ஒரு 'வகுப்பு' (class) இயக்கம் அல்ல. இது ஒரு 'மக்கள்' (mass) இயக்கம்.

வகுப்பு இயக்கங்களுக்கும் மக்கள் இயக்கங்களுக்கும் இடையிலான வேறுபாடுகளை நாம் இங்கு விரிவாக விவாதிக்க முடியாது. சுருக்கமாக: ஒரு வகுப்பு இயக்கம் என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட வகுப்பு தனது வகுப்பு நலன்களுக்காகப் போராடுவதைக் குறிக்கிறது. உதாரணமாக, தொழிலாளர்கள் ஒரு தொழிற்சங்கம் மூலம் முதலாளித்துவ உரிமையாளர்களுக்கு எதிராகப் போராடும் போது, அது ஒரு வகுப்பு இயக்கமாகும். ஒரு தொழிற்சங்கம் என்பது ஒரு வகுப்பு அமைப்பாகும். விவசாயத் தொழிலாளர் அமைப்புகள், குத்தகை விவசாய அமைப்புகள் மற்றும் அதுபோன்ற குழுக்களும் வகுப்பு அமைப்புகளாகும்.

ஒரு மக்கள் இயக்கம் என்பது வெவ்வேறு வகுப்புகளைச் சேர்ந்த மக்கள் தங்களுக்குப் பொதுவான பிரச்சனைகளில் கூட்டாக நடத்தும் இயக்கமாகும். உதாரணமாக, விலைவாசி உயர்வு, வேலையின்மை, கல்வி, சுகாதாரம் மற்றும் போக்குவரத்து தொடர்பான இயக்கங்கள் மக்கள் இயக்கங்களாகும். மாணவர் அமைப்புகள், மகளிர் அமைப்புகள், ஊழியர் அமைப்புகள், சிவில் உரிமை அமைப்புகள் போன்றவை மக்கள் அமைப்புகளாகும்.

இந்தக் கோணத்தில் பார்க்கும் போது, சி.ஜே.பி இளைஞர் இயக்கம் ஒரு மக்கள் இயக்கமாகும். இதில் வெவ்வேறு வகுப்புகளைச் சேர்ந்த மாணவர்களும் இளம் ஆண்களும் பெண்களும் அடங்குவர். தங்களுக்குப் பொதுவானவை என்று கருதும் இலக்குகளை அடைய அவர்கள் ஒன்றாகப் போராடுகிறார்கள். சி.ஜே.பி அறிவித்துள்ள கோரிக்கைகளில் அந்த இலக்குகளை நாம் காணலாம்.

வரையறுக்கப்பட்ட நோக்கங்களைக் கொண்ட மற்றும் சில தற்காலிக நிவாரணங்களை இலக்காகக் கொண்ட ஓர் இயக்கம் வரலாற்றையே மாற்றி அமைக்கும் அல்லது அது அனைத்து நோய்களுக்கும் நிவாரணம் அளிக்கும் மருந்து என்ற மாயையை வளர்த்துக் கொள்ளக் கூடாது. உதாரணமாக, அதன் முதல் கட்டத்தில், அது கல்வி அமைச்சரின் ராஜினாமையைக் கோரி வெற்றி பெற்றது. அது கல்வியில் பெரும் மாற்றங்கள் எதையும் கொண்டு வராது.

இப்போது அவர்கள் தலைமைத் தேர்தல் ஆணையரின் ராஜினாமையைக் கோருகின்றனர். அவரது ராஜினாமா மட்டுமே தேர்தல் முறையை மக்களுக்குச் சாதகமானதாக மாற்றிவிடாது. இந்தக் கோரிக்கைகள் அனைத்தும் காயங்களின் மீது போடப்படும் மேல் பூச்சுகள் மட்டுமே! அப்படியானால், இந்த இயக்கம் முன்னேற என்ன செய்ய வேண்டும்?

“மாணவர்களாகவும் அறிஞர்களாகவும் இருக்கும் இளைஞர்கள், தங்களுடைய படிப்போடு மட்டும் தங்களைச் சுருக்கிக் கொள்ளாமல், நாட்டின் பெரும்பான்மை மக்களாக இருக்கும் உழைக்கும் இளைஞர்களோடு இணைந்து செயல்படும் போது மட்டுமே, ஒரு வலுவான மற்றும் மகத்தான இளைஞர் இயக்கம் உருவாகும்.” — மாவோ, 1939.

பி.ஆர். பாபூஜி

https://countercurrents.org/2026/10/how-should-we-understand-the-cjp/

==================================================

3
தெற்காசிய வசந்தமா? பங்களாதேஷ், நேபாளம் மற்றும் இந்தியாவில் உயரும் போராட்ட அலை

தெற்காசியாவில் இளைஞர்களின் திரட்சி, ஜனநாயக அதிருப்தி, பொருளாதார பாதுகாப்பின்மை மற்றும் அரசியல் பொறுப்புக்கூறலின் எதிர்காலம் பற்றிய மதிப்பீடு

1. இது அரசியல் கொந்தளிப்பில் உள்ள ஒரு பிராந்தியமா?

தெற்காசியா ஒரு சக்திவாய்ந்த அரசியல் திரட்சியின் அலையைக் காண்கிறது, இது ஒரு முக்கியமான கேள்வியை எழுப்புகிறது: இந்தப் பிராந்தியம் ஒரு "தெற்காசிய வசந்தத்தை" (South Asian Spring) நெருங்குகிறதா? 2024-இல் பங்களாதேஷில் ஏற்பட்ட வியத்தகு அரசியல் கொந்தளிப்பு, 2025-இல் நேபாளத்தில் இளைஞர்கள் தலைமையிலான போராட்டங்கள், மற்றும் இந்தியாவில் ஆட்சிமுறை, ஊழல், வேலையின்மை, குடிமைச் சுதந்திரங்கள் மற்றும் அரசியல் பொறுப்புக்கூறல் ஆகியவற்றின் மீது தொடர்ந்து நடைபெற்று வரும் ஆர்ப்பாட்டங்கள், எல்லைகளைத் தாண்டி ஜனநாயக அதிருப்தி மேலும் வெளிப்படையாக மாறி வருவதை உணர்த்துகின்றன. "தெற்காசிய வசந்தம்" என்ற சொல், 2010-2012 காலப்பகுதியில் மேற்கு ஆசியா மற்றும் வட ஆப்பிரிக்கா முழுவதிலும் உள்ள சர்வாதிகார அரசாங்கங்களுக்கு எதிராக மக்கள் நடத்திய மிகப்பெரிய ஆர்ப்பாட்டங்களை நினைவூட்டுகிறது. இருப்பினும், தெற்காசியாவின் அரசியல் சூழ்நிலைகள் வேறுபட்டவை. பங்களாதேஷ் 2024 ஆகஸ்டில் ஷேக் ஹசீனாவின் அரசாங்கத்தின் வீழ்ச்சியைச் சந்தித்தது; சமூக ஊடகத் தடைக்கு எதிரான இளைஞர்களின் போராட்டங்கள் மற்றும் ஊழல் மற்றும் ஆட்சிமுறை குறித்த பரந்த குறைகளைத் தொடர்ந்து, 2025 செப்டம்பரில் நேபாளம் ஒரு பெரிய அரசியல் நெருக்கடிக்கு உள்ளானது. இதற்கிடையில், இந்தியா மிகவும் பெரிய மற்றும் நிறுவன ரீதியாக சிக்கலான ஜனநாயகத்தைக் கொண்டுள்ளது, இங்கு பல்வேறு அரசியல், சமூக, மாணவர், தொழிலாளர் மற்றும் குடிமைச் சமூக இயக்கங்கள் மூலம் போராட்டங்கள் நிகழ்கின்றன.

இந்த முன்னேற்றங்களை ஒரு ஒற்றை, ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட பிராந்தியப் புரட்சியின் சான்றாகக் கருதக் கூடாது. மாறாக, அவை அரசியல் நம்பிக்கையின் பகிரப்பட்ட நெருக்கடியை வெளிப்படுத்துகின்றன. இளம் குடிமக்கள் அரசாங்கங்கள் வேலைவாய்ப்பு, வெளிப்படைத்தன்மை, சமூக நீதி மற்றும் அர்த்தமுள்ள பங்கேற்பை வழங்க வேண்டும் என்று அதிகளவில் எதிர்பார்க்கிறார்கள். நிறுவப்பட்ட அரசியல் நிறுவனங்கள் இந்த எதிர்பார்ப்புகளைப் பூர்த்தி செய்யத் தவறும் போது, வீதிகள், பல்கலைக்கழகங்கள் மற்றும் டிஜிட்டல் தளங்கள் ஜனநாயக வெளிப்பாட்டின் மாற்று அரங்கங்களாக மாறுகின்றன. எனவே, மையக் கேள்வி தெற்காசிய வசந்தம் தொடங்கிவிட்டதா என்பது மட்டுமல்ல, அடக்குமுறை, சீர்குலைவு அல்லது ஜனநாயகப் பின்னடைவு இல்லாமல் மக்களின் கோரிக்கைகளுக்கு பிராந்தியத்தின் அரசியல் அமைப்புகளால் பதிலளிக்க முடியுமா என்பதுதான்.

2. பங்களாதேஷ்: மாணவர் போராட்டத்திலிருந்து ஆட்சி மாற்றம் வரை

தேசிய அரசியலை மாற்றியமைக்கும் வெகுஜனத் திரட்சிக்கு பங்களாதேஷ் மிகத் தெளிவான முன்னுதாரணத்தை வழங்குகிறது. ஜூலை 2024-இல், மாணவர் போராட்டங்கள் தொடக்கத்தில் அரசுத் துறை வேலை ஒதுக்கீடு (கோட்டா) அமைப்பில் கவனம் செலுத்தின. வன்முறை மோதல்கள், உயிரிழப்புகள் மற்றும் அரசாங்கத்தின் பதிலடிக்கு எதிராக வளர்ந்து வரும் மக்கள் கோபத்திற்குப் பிறகு இந்த இயக்கம் வேகமாக விரிவடைந்தது. இதன் கோரிக்கைகள் வேலைவாய்ப்பு சீர்திருத்தத்திலிருந்து பொறுப்புக்கூறல், ஜனநாயக உரிமைகள் மற்றும் பிரதமர் ஷேக் ஹசீனாவின் ராஜினாமா வரை பரந்தன. 5 ஆகஸ்ட் 2024 அன்று, தீவிரமடைந்து வந்த போராட்டங்களின் வாரங்களுக்குப் பிறகு ஹசீனா பதவியை விலகி பங்களாதேஷிலிருந்து வெளியேறினார். அதைத் தொடர்ந்து நோபல் பரிசு பெற்ற முஹம்மது யூனுஸ் ஒரு இடைக்கால நிர்வாகத்தை நிறுவினார். நெருக்கடியின் அளவு பேரழிவை ஏற்படுத்தியது. 1 ஜூலை முதல் 15 ஆகஸ்ட் 2024 வரையிலான காலப்பகுதியில் 1,400 பேர் வரை கொல்லப்பட்டிருக்கலாம் என்றும், மேலும் ஆயிரக்கணக்கானோர் காயமடைந்திருக்கலாம் என்றும் ஐக்கிய நாடுகள் மனித உரிமைகள் அலுவலகம் மதிப்பிட்டுள்ளது. இது ஒரு மதிப்பீடே தவிர, நீதிமன்றத்தால் இறுதியாக நிறுவப்பட்ட இறப்பு எண்ணிக்கை அல்ல, ஆனால் இது மோதலின் அசாதாரண மனித விலையைக் காட்டுகிறது.

இந்த எழுச்சி பல கட்டமைப்பு பலவீனங்களை வெளிப்படுத்தியது. முதலாவதாக, இளம் பட்டதாரிகள் பாதுகாப்பான வேலைவாய்ப்பிற்கு கடுமையான போட்டியை எதிர்கொண்டனர். இரண்டாவதாக, கோட்டா முறைமை அரசியல் ஆதரவு மற்றும் வாய்ப்புகளுக்கான சமமற்ற அணுகலின் அடையாளமாக மாறியது. மூன்றாவதாக, கருத்து வேறுபாடுகளுக்கான கட்டுப்பாடுகள் மற்றும் ஆர்ப்பாட்டங்களை வன்முறை மூலம் அடக்கியது அரசாங்கத்தின் சட்டபூர்வமான தன்மையை சீர்குலைத்தது. இறுதியாக, பொருளாதாரக் குறைகள் அரசியல் பொறுப்புக்கூறல் மற்றும் ஜனநாயகப் பங்கேற்பு பற்றிய பரந்த கவலைகளுடன் ஒருங்கிணைந்தன. ஒரு கொள்கைக் கோரிக்கையுடன் தொடங்கும் ஒரு இயக்கம் எவ்வாறு அரசியல் அதிகாரத்திற்கு ஒரு தேசிய அளவிலான சவாலாக மாறக்கூடும் என்பதை பங்களாதேஷ் காட்டுகிறது. முறையான வழிகளால் நீதியை வழங்க முடியாது என்று குடிமக்கள் நம்பத் தொடங்கியவுடன், முழு ஆட்சி அமைப்பின் சட்டபூர்வமான தன்மையும் கேள்விக்குள்ளாகலாம். ஆயினும்கூட, ஆட்சி மாற்றம் தானாகவே ஜனநாயக ஒருங்கிணைப்புக்கு உத்தரவாதம் அளிக்காது. இந்த இடைக்கால மாற்றம் நம்பகமான தேர்தல்களை உருவாக்குகிறதா, சிறுபான்மையினரைப் பாதுகாக்கிறதா, அத்துமீறல்களுக்கு பொறுப்புக்கூறலை நிறுவுகிறதா மற்றும் பொது நிறுவனங்கள் மீதான நம்பிக்கையை மீட்டெடுக்கிறதா என்பதன் மூலமே மதிப்பிடப்பட வேண்டும். ஒரு அரசாங்கத்தை அகற்றுவது ஒரு அரசியல் திருப்புமுனையே தவிர, அடிப்படைப் பிரச்சினைகள் அனைத்தும் தீர்க்கப்பட்டுவிட்டன என்பதற்கான சான்று அல்ல.

3. நேபாளம்: ஜென் ஜி (Gen Z) புரட்சியும் அரசியல் நம்பகத்தன்மையின் நெருக்கடியும்

நேபாளத்தின் செப்டம்பர் 2025 போராட்டங்கள் பிராந்திய கதைக்களத்திற்கு மற்றொரு பரிமாணத்தைச் சேர்த்தன. முக்கிய சமூக ஊடகத் தளங்களுக்கான அணுகலை அரசாங்கம் கட்டுப்படுத்தியதைத் தொடர்ந்து இளைஞர்கள் தலைமையிலான ஆர்ப்பாட்டங்கள் வெடித்தன. இந்தத் தடை ஊழல், வம்சாவளி அரசியல், அரசியல் சலுகைகள் மற்றும் இளைய தலைமுறையினருக்குக் கிடைக்கும் வரம்புக்குட்பட்ட வாய்ப்புகள் மீதான பரந்த விரக்தியின் மையப்புள்ளியாக மாறியது. போராட்டங்கள் வன்முறை, உயிரிழப்புகள் மற்றும் பிரதமர் கே. பி. சர்மா ஓலியின் ராஜினாமாவுடன் ஒரு பெரிய அரசியல் நெருக்கடியாக தீவிரமடைந்தன. இந்த நிகழ்வு டிஜிட்டல் சுதந்திரங்களுக்கும் அரசியல் பொறுப்புக்கூறலுக்கும் இடையே உள்ள வலுவான தொடர்பை வெளிப்படுத்தியது. சமூக ஊடக சர்ச்சையால் மட்டுமே நேபாளத்தின் அரசியல் சீர்குலைவை விளக்கிவிட முடியாது. 2008-இல் குடியரசாக மாறியதிலிருந்து, இந்நாடு அடிக்கடி அரசாங்க மாற்றங்களையும், அரசியல் உயரடுக்கினரின் செயல்பாடுகள் குறித்த தொடர்ச்சியான தகராறுகளையும் சந்தித்து வருகிறது. பல இளம் நேபாளிகளுக்கு, தொடர்ச்சியான தலைமை மாற்றங்கள் வேலைவாய்ப்பு, பொதுச் சேவைகள் அல்லது பொருளாதார வாய்ப்புகளில் போதுமான அளவு தெளிவான முன்னேற்றங்களாக மாறவில்லை.

பொருளாதார சூழல் மிகவும் முக்கியமானது. உலக வங்கி மற்றும் இதர சர்வதேச மதிப்பீடுகள், நேபாளத்தின் வெளிநாட்டுப் பண அனுப்பல்கள் (remittances) மீதான சார்பு, உற்பத்தித் திறன் கொண்ட உள்நாட்டு வேலைவாய்ப்பை உருவாக்கும் வரம்புக்குட்பட்ட திறன் மற்றும் தொழிலாளர் புலம்பெயர்வின் அளவு ஆகியவற்றைத் திரும்பத் திரும்பச் சுட்டிக்காட்டியுள்ளன. சமீப காலத்தில் நேபாளத்தின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் (GDP) சுமார் கால் பகுதியை வெளிநாட்டுப் பண அனுப்பல்கள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன, இது வெளிநாட்டு வேலைவாய்ப்பைக் குடும்ப வாழ்வாதாரத்திற்கும் பரந்த பொருளாதாரத்திற்கும் மையமாக்குகிறது. இந்தச் சார்புநிலை ஒரு அரசியல் முரண்பாட்டை உருவாக்குகிறது: இளம் குடிமக்கள் முந்தைய தலைமுறைகளை விட அதிக கல்வித் தகுதிகளையும் டிஜிட்டல் விழிப்புணர்வையும் பெற்றிருக்கலாம், ஆனால் பலர் புலம்பெயர்வை மட்டுமே பொருளாதாரப் பாதுகாப்பிற்கான மிகவும் யதார்த்தமான வழியாகப் பார்க்கிறார்கள். எனவே, நேபாளத்தின் அனுபவம் தற்காலப் போராட்டத்தின் மூன்று முக்கிய அம்சங்களை முன்னிலைப்படுத்துகிறது: டிஜிட்டல் முறையில் இணைக்கப்பட்ட இளைஞர்களின் திரட்சி, நிறுவப்பட்ட அரசியல் கட்சிகள் மீதான நம்பிக்கை அரிப்பு, மற்றும் பொது நிறுவனங்கள் சாதாரண குடிமக்களை விட அரசியல் வலைப்பின்னல்களுக்கே மிகவும் திறம்பட சேவை செய்கின்றன என்ற పెరుగుతున్న எண்ணம். இருப்பினும், பங்களாதேஷைப் போலவே, நீண்டகால முடிவும் ஆர்ப்பாட்டங்களைத் தொடர்ந்து என்ன நடக்கிறது என்பதையே பொறுத்தது. நிறுவன சீர்திருத்தம், நம்பகமான அரசியல் பங்கேற்பு, மற்றும் உள்நாட்டில் வாய்ப்புகளை உருவாக்கும் கொள்கைகள் ஆகியவை தலைமையில் ஏற்படும் மாற்றத்துடன் இணைய வேண்டும்.

4. இந்தியா: தேர்தல் அதிருப்தியிலிருந்து இளைஞர்கள் தலைமையிலான அரசியல் திரட்சி வரை

இந்தியா மிகவும் சிக்கலான ஒரு சூழலை முன்வைக்கிறது. ஆகஸ்ட் 2024-இல் பங்களாதேஷ் மற்றும் செப்டம்பர் 2025-இல் நேபாளம் போலல்லாமல், இந்தியாவின் அரசியல் நிலப்பரப்பு அரசாங்கத்தைக் கவிழ்த்த திடீர் நாடு தழுவிய எழுச்சியைச் சந்திக்கவில்லை. ஆயினும்கூட, தேர்வு முறைகேடுகள், வேலையின்மை, தேர்தல் வெளிப்படைத்தன்மை, ஊழல், குடிமைச் சுதந்திரங்கள் மற்றும் சமூக நீதி ஆகியவற்றின் மீதான போராட்டங்கள் கணிசமான மக்கள் அதிருப்தியை வெளிப்படுத்துகின்றன. 2026-இல், தேர்வு முறை சீர்திருத்தம் மற்றும் அரசியல் பொறுப்புக்கூறலை சுற்றியான இளைஞர்கள் தலைமையிலான திரட்சி இந்த பதற்றங்களை மேலும் தீவிரமான கவனத்திற்குக் கொண்டு வந்தது. உருவாகி வரும் "காக்ரோச் ஜனதா கட்சி" (Cockroach Janata Party - CJP) இயக்கம் பற்றிய அறிக்கைகள், தேர்வு சர்ச்சைகள் மற்றும் பரந்த ஆட்சிமுறைக் கவலைகள் குறித்த பொறுப்புக்கூறல் கோரிக்கைகளுடன் பல மாநிலங்களில் ஆர்ப்பாட்டங்கள் பரவி வருவதாக விவரிக்கின்றன. ஜூலை 2026-இல் இந்தியா டுடே வெளியிட்ட அறிக்கை ஒன்று, போராட்ட நிகழ்வுத் தரவுகளை மேற்கோள் காட்டி, ஏழு நாள் காலத்தில் 412 நிகழ்வுகளைப் பதிவு செய்துள்ளது. இதில் 328 அமைதியான ஆர்ப்பாட்டங்கள், 63 காவல்துறை அல்லது பிற படைகளின் தலையீடு அடங்கியவை, மற்றும் 21 வன்முறையாக மாறியவை அடங்கும். அதே அறிக்கை, 1 ஜனவரி முதல் 24 ஜூலை 2026 வரை இந்தியாவில் 12,527 போராட்ட நிகழ்வுகளைப் பதிவு செய்துள்ளது, இது 2020-க்குப் பிறகு அந்த காலக்கட்டத்திற்கான மிக உயர்ந்த எண்ணிக்கையாகும். இந்த புள்ளிவிவரங்கள் பதிவான நிகழ்வுகளை விவரிக்கின்றனவே தவிர, தனிப்பட்ட போராட்டக்காரர்களின் எண்ணிக்கையை அல்ல, எனவே அதற்கேற்ப விளக்கப்பட வேண்டும்.

இந்தப் போராட்டங்களின் அரசியல் முக்கியத்துவம், இந்தியாவின் பொருளாதார லட்சியங்களுக்கும் அதன் இளம் மக்கள்தொகையின் அன்றாட எதிர்பார்ப்புகளுக்கும் இடையே உள்ள இடைவெளியில் உள்ளது. இந்தியா கணிசமான மக்கள்தொகை ஈவுத்தொகையைக் (demographic dividend) கொண்டுள்ளது, ஆனால் உழைக்கும் வயதில் உள்ள பெரும் மக்கள்தொகையின் பலன்கள் தரமான கல்வி, உற்பத்தித் திறன் கொண்ட வேலைவாய்ப்பு மற்றும் நியாயமான ஆட்சேர்ப்பு ஆகியவற்றைப் பொறுத்தே அமைகின்றன. போட்டித் தேர்வுகளில் வினாத்தாள் கசிவு, முறைகேடுகள் அல்லது நிர்வாகத் தோல்விகள் பற்றிய குற்றச்சாட்டுகள் தனிப்பட்ட வேட்பாளர்களைத் தாண்டிய விளைவுகளைக் கொண்டுள்ளன. குடும்பங்கள் தயாரிப்பில் பல ஆண்டுகள் நேரத்தையும் சேமிப்பையும் முதலீடு செய்கின்றன, மேலும் தொடர்ச்சியான சர்ச்சைகள் பொது நிறுவனங்கள் மீதான நம்பிக்கையைக் குலைக்கும். பிரச்சினை வேலையின்மை மட்டுமல்ல; வாய்ப்புகளின் உணரப்பட்ட அநீதியும் கூட. ஆட்சேர்ப்பு வெளிப்படையாகவும், நிறுவனங்கள் நம்பகமானதாகவும் இருக்கும்போது இளைஞர்கள் கடினமான பொருளாதார நிலைமைகளை எளிதாக ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடும். ஆனால் அரசியல் தொடர்புகள், சலுகைகள் அல்லது நிர்வாகத் தோல்விகள் முடிவுகளைத் தீர்மானிக்கின்றன என்று அவர்கள் நம்பும்போது, அதை ஏற்றுக்கொள்ளும் வாய்ப்பு குறைவு.

தேர்தல் வெளிப்படைத்தன்மையும் ஒரு முக்கிய விஷயமாக உருவெடுத்துள்ளது. அக்டோபர் 2026-இல், எதிர்க்கட்சிகளும் இளைஞர் ஆர்வலர்களும் புதுடெல்லியில் வாக்காளர் பட்டியல்களில் திருத்தங்கள் செய்யப்படுவதைக் கண்டித்து ஆர்ப்பாட்டம் செய்தனர், வாக்காளர் பெயர்கள் நீக்கப்படுவதைக் கூர்ந்து கவனிக்கவும் தவறான வாக்குரிமை பறிப்புக்கு எதிராகப் பாதுகாக்கவும் கோரினர். தேர்தல் ஆணையத்தின் நடைமுறைகள் மற்றும் குற்றச்சாட்டுகளுக்கு அரசாங்கத்தின் பதில் ஆகியவை சுயாதீனமான, சான்றுகள் அடிப்படையிலான மதிப்பீட்டிற்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டும். குறிப்பிட்ட சமூகங்கள் வேண்டுமென்றே இலக்கு வைக்கப்பட்டுள்ளதாகக் கூறப்படும் உரிமைகோரல்கள் தகுந்த சரிபார்ப்பு இல்லாமல் உண்மைகளாகக் கருதப்படக் கூடாது. ஆயினும்கூட, வாக்காளர் பட்டியல்களின் துல்லியம் தொடர்பான கேள்விகள் வெளிப்படையான பதில்களுக்குத் தகுதியானவை, ஏனெனில் தேர்தல் பங்கேற்பு ஜனநாயகச் சட்டபூர்வமான தன்மைக்கு அடிப்படையானது.

இந்தியாவின் நிறுவனச் சூழல் அதன் அண்டை நாடுகளிலிருந்து வேறுபட்டதாகவே உள்ளது. இது வழக்கமான தேர்தல்கள், போட்டித்தன்மை கொண்ட கூட்டாட்சி முறை, சுறுசுறுப்பான நீதித்துறை மற்றும் வெகுஜன இயக்கங்களின் நீண்ட வரலாற்றைக் கொண்டு தனித்துவமாக நிற்கிறது. இந்த கூறுகள் பொது குறைகளை வெளிப்படுத்துவதற்கும் தீர்ப்பதற்குமான வழிகளை உருவாக்குகின்றன. இருப்பினும், ஜனநாயக நிறுவனங்கள் இருப்பதனால் அமைதியான முறையில் ஒன்று கூடுதல், கருத்துச் சுதந்திரம் மற்றும் சமமான அரசியல் பங்கேற்பைப் பாதுகாக்க வேண்டிய கடமை இல்லாமல் போய்விடாது. எனவே, போராட்டங்களை பொது அமைதிக்கு அச்சுறுத்தலாகக் கருதுவதற்குப் பதிலாக, அவற்றை ஜனநாயகத்தின் இயல்பான பகுதியாகக் கருதுவதை உறுதி செய்வதே இந்தியாவின் சவாலாகும். அதேபோல, போராட்டக்காரர்கள் பொதுச் சொத்துக்களைப் பாதுகாக்க வேண்டும், வன்முறையைத் தவிர்க்க வேண்டும், மற்றும் பிறரின் உரிமைகளை மதிக்க வேண்டும். ஒரு ஜனநாயக சமூகத்திற்கு அரசு மற்றும் அரசியல் இயக்கங்கள் ஆகிய இரண்டின் பொறுப்புக்கூறலும் தேவைப்படுகிறது.

5. புள்ளிவிவரச் சான்றுகள்: தெற்காசியா ஒரு போராட்ட அலையை அனுபவிக்கிறதா?

பரந்த பிராந்தியப் படம், இந்த முன்னேற்றங்கள் தனிமைப்படுத்தப்பட்ட சம்பவங்கள் என்பதை விட ஒரு பெரிய போக்கின் ஒரு பகுதி என்ற வாதத்தை வலுப்படுத்துகிறது. ஆயுதமேந்திய மோதல் இருப்பிடம் மற்றும் நிகழ்வுத் தரவு திட்டம் (ACLED), அக்டோபர் 2026-இல், தெற்காசியாவில் ஜனவரி 2021 மற்றும் அக்டோபர் 5, 2025-க்கு இடையே 139,483 போராட்டங்கள் மற்றும் 6,365 கலவரங்கள் நடந்துள்ளதாகத் தெரிவித்தது. இந்த பகுப்பாய்வு, இந்த காலகட்டத்தில் உலகின் மிக தீவிரமான அரசியல் திரட்சிப் பகுதிகளில் ஒன்றாக இந்தப் பிராந்தியத்தை வைத்தது. இந்த புள்ளிவிவரங்கள் பங்களாதேஷ், பூட்டான், இந்தியா, மாலைத்தீவு, நேபாளம், பாகிஸ்தான் மற்றும் ஸ்ரீலங்காவை உள்ளடக்கியது. ஒரு போராட்ட நிகழ்வு ஒரு புரட்சியிலிருந்து வேறுபட்டது; ஒரு கலவரம் ஒரு அமைதியான ஆர்ப்பாட்டத்திலிருந்து வேறுபட்டது. ஒரு அரசியல் இயக்கத்தின் போது பல நிகழ்வுகள் நடக்கலாம், அதே நேரத்தில் பெரிய ஆர்ப்பாட்டங்கள் அளவு, அரசியல் முக்கியத்துவம் மற்றும் விளைவுகளில் கணிசமாக மாறுபடலாம். ஆயினும்கூட, பதிவான திரட்சியின் அளவு, அரசியல் அதிருப்தி என்பது ஒரே ஒரு அரசாங்க முடிவிற்கான தற்காலிக எதிர்வினை என்பதை விட, தொடர்ச்சியான பிராந்திய நிகழ்வாக இருப்பதைக் காட்டுகிறது. இந்த அமைப்பை விளக்குவதற்கு மூன்று காரணிகள் உதவுகின்றன.

முதலாவதாக, பொருளாதார பாதுகாப்பின்மை விரக்தியின் முக்கிய ஆதாரமாக மாறியுள்ளது. பிராந்தியம் முழுவதிலும் உள்ள இளைஞர்கள் பாதுகாப்பான வேலைகளுக்கு கடுமையான போட்டியை எதிர்கொள்கின்றனர், மேலும் பல குடும்பங்கள் பணவீக்கம், நிலையற்ற வருமானம் மற்றும் வரம்புக்குட்பட்ட சமூகப் பாதுகாப்பு ஆகியவற்றால் தொடர்ந்து பாதிக்கப்படக்கூடிய நிலையில் உள்ளன. இரண்டாவதாக, சமூக ஊடகங்கள் குடிமக்கள் சான்றுகளைப் பரப்பவும், ആരോപிக்கப்படும் தவறுகளை வெளிப்படுத்தவும், ஆர்ப்பாட்டங்களை விரைவாக ஒருங்கிணைக்கவும் உதவுகின்றன. டிஜிட்டல் தகவல்தொடர்பு அன்றாட வாழ்க்கையின் ஒருங்கிணைந்த பகுதியாக மாறியுள்ள ஒரு சமூகத்தில் முக்கிய தளங்களைக் கட்டுப்படுத்துவதன் அரசியல் ஆபத்துக்களை நேபாளத்தின் அனுபவம் காட்டியது.

மூன்றாவதாக, நிறுவப்பட்ட கட்சிகள் பதிலளிக்கவில்லை என்று குடிமக்கள் நம்பும்போது, அரசியல் உயரடுக்கினர் மீதான நம்பிக்கை குறைவது ஒரு குறிப்பிட்ட குறையை அரசாங்கத்தின் சட்டபூர்வமான தன்மைக்கு எதிரான பரந்த சவாலாக மாற்றக்கூடும். தேர்வு சீர்திருத்தம், வேலைவாய்ப்பு அல்லது இணையச் சுதந்திரத்திற்கான கோரிக்கை அமைப்பு ரீதியான மாற்றத்திற்கான கோரிக்கையாக மாறக்கூடும். எனவே புள்ளிவிவரச் சான்றுகள் ஒரு பிராந்திய போராட்ட அலை இருப்பதை ஆதரிக்கின்றன, ஆனால் அது தெற்காசியா தற்போது ஒரு ஒருங்கிணைந்த புரட்சிகர இயக்கத்தில் உள்ளது என்பதைத் தானாகவே நிரூபிக்கவில்லை.

6. இது உண்மையிலேயே ஒரு தெற்காசிய வசந்தமா?

அரபு வசந்தத்துடனான ஒப்பீடு பயனுள்ளது, ஆனால் அதற்கு எல்லைகளும் உள்ளன. அரபு வசந்தம் டிசம்பர் 2010-இல் துனிசியாவில் தொடங்கி பல அரபு நாடுகளில் பரவி, மிகவும் வேறுபட்ட முடிவுகளை உருவாக்கியது. துனிசியா பிற்கால ஜனநாயகப் பின்னடைவுக்கு முன் ஒரு ஜனநாயக இடைக்கால மாற்றத்தைச் சந்தித்தது, எகிப்து மீண்டும் சர்வாதிகார ஆட்சிக்குத் திரும்பியது, லீபியா நீண்டகால மோதலில் வீழ்ந்தது, மற்றும் சிரியா பேரழிவுகரமான உள்நாட்டுப் போரால் பாதிக்கப்பட்டது. தெற்காசியாவின் போராட்டங்களும் இதேபோல் மக்களின் திரட்சி வேறுபட்ட அரசியல் முடிவுகளை உருவாக்கக்கூடும் என்பதை வெளிப்படுத்துகின்றன. பங்களாதேஷ் நீண்டகாலமாகப் பணியாற்றிய ஒரு பிரதமரின் அகற்றுதலைச் சந்தித்தது, நேபாளம் ஒரு வியத்தகு அரசாங்க வீழ்ச்சியைக் கண்டது, மேலும் இந்தியா பல்வேறு இயக்கங்கள் குறிப்பிட்ட கொள்கைகள் மற்றும் நிறுவனங்களுக்குச் சவால் விடுப்பதைக் கண்டுள்ளது. இந்த முன்னேற்றங்கள் சில பண்புகளைப் பகிர்ந்து கொள்கின்றன, ஆனால் அவை ஒரே அரசியல் செயலை உருவாக்கவில்லை.

ஒரு உண்மையான தெற்காசிய வசந்தத்திற்கு தனிப்பட்ட தலைவர்களின் ராஜினாமாவை விட அதிகமானவை தேவைப்படும்; அதற்கு பொறுப்புக்கூறல் கொண்ட அரசாங்கம், சுயாதீன நிறுவனங்கள், அரசியல் உள்ளடக்கம் மற்றும் அடிப்படை உரிமைகளின் வலுவான பாதுகாப்பு ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய ஒரு நிலையான பிராந்திய மாற்றம் தேவைப்படும். இந்த மூன்று நாடுகளுக்கு இடையேயும் கணிசமான வேறுபாடுகள் உள்ளன. பங்களாதேஷின் எழுச்சி ஆர்ப்பாட்டக்காரர்களுக்கும் அரசிற்கும் இடையிலான கடுமையான மோதலுக்கு மத்தியில் உருவானது. நேபாளத்தின் இயக்கம் ஏற்கனவே நிலையற்ற கூட்டணிகளால் குறிக்கப்பட்ட ஓர் அரசியல் அமைப்பில் உருவானது. இந்தியாவின் போராட்டங்கள் மிகவும் பெரிய கூட்டாட்சி ஜனநாயகத்திற்குள் இயங்குகின்றன, அங்கு தேர்தல்கள், மாநில அளவிலான அரசியல், நீதிமன்றங்கள் மற்றும் குடிமைச் சமூகம் ஆகியவை போட்டிக்கு பல வழிகளை வழங்குகின்றன. இந்த வேறுபாடுகள் முக்கியமானவை. நீதி, வெளிப்படைத்தன்மை மற்றும் பொறுப்புக்கூறல் ஆகியவை மிகவும் வேறுபட்ட முடிவுகளுக்கு வழிவகுக்கும், இவை நிறுவனங்களின் வலிமை, அரசியல் தலைமையின் தரம் மற்றும் அமைதியான முறையில் மாற்றங்களை நிர்வகிக்கும் திறன் ஆகியவற்றைப் பொறுத்தது.

மிகப்பெரிய ஆபத்து என்னவென்றால், மக்களிடையே பிரபலமில்லாத ஒரு அரசாங்கத்தை அகற்றுவது மக்களின் கோபத்தை ஏற்படுத்திய பிரச்சினைகளை மட்டுமே தீர்க்கும் என்று கருதுவதாகும். பொறுப்புக்கூறலைப் பாதுகாப்பது, சிறுபான்மையினரைப் பாதுகாப்பது மற்றும் நீடித்த ஜனநாயக நிறுவனங்களை நிறுவுவது ஆகிய பணிகளைச் செய்வது அவசியம். நேபாளம் ஊழல், பொருளாதார பாதுகாப்பின்மை மற்றும் அரசியல் உயரடுக்கிற்கும் இளைய குடிமக்களுக்கும் இடையிலான தொடர்பின்மையைச் சரிசெய்ய வேண்டும். இந்தியா நம்பகமான தேர்தல் நடைமுறைகள், வெளிப்படையான பொது ஆட்சேர்ப்பு, வேலைவாய்ப்பு வாய்ப்புகள் மற்றும் அரசியலமைப்பு சுதந்திரங்களுக்கான மரியாதையை உறுதி செய்ய வேண்டும். அரசியல் இயக்கங்களும் தங்களது சொந்த சவால்களை எதிர்கொள்கின்றன. தன்னிச்சையான திரட்சி ஒரு அரசாங்கத்திற்கு எதிரான எதிர்ப்பைச் சுற்றி மக்களை ஒன்றுதிரட்ட முடியும், ஆனால் ஆட்சி செய்வதற்கு ஒத்திசைவான திட்டங்கள், பிரதிநிதித்துவ தலைமை மற்றும் நிறுவனத் திறன் ஆகியவை தேவைப்படுகின்றன. இதற்கிடையில், அமைதியான போராட்டங்கள் நிறுவப்பட்ட அரசியல் நலன்களால் கையகப்படுத்தப்படலாம், உள் பிளவுகளால் சிதறடிக்கப்படலாம் அல்லது வன்முறையால் பலவீனமடையலாம் என்பதை அரசாங்கங்கள் அங்கீகரிக்க வேண்டும். பங்களாதேஷில் ஐக்கிய நாடுகளின் விசாரணை மற்றும் நேபாளப் போராட்டங்களின் போது நிகழ்ந்த இறப்புகள் பற்றிய அறிக்கைகள் மோதல் போக்குடைய பதில்களின் பேரழிவுகரமான விளைவுகளைக் காட்டுகின்றன. அமைதியான போராட்டத்திற்கு சரியான பதில் உரையாடல், பொறுப்புக்கூறல் மற்றும் சட்டபூர்வமான காவல் பணியாகும். சுயாதீன விசாரணைகள் அதிகப்படியான சக்தி பயன்படுத்தப்பட்டதாகக் கூறப்படும் குற்றச்சாட்டுகளைப் பரிசீலிக்க வேண்டும், அதே வேளையில் சட்டப்பூர்வ நடைமுறைகள் குடிமக்களுக்கு எதிரான வன்முறை மற்றும் பொது நிறுவனங்கள் மீதான தாக்குதல்களையும் கவனிக்க வேண்டும்.

7. முடிவுரை: ஒரு ஜனநாயக விழிப்புணர்வு, ஆனால் இன்னும் ஒரு பிராந்திய வசந்தம் அல்ல

பங்களாதேஷ், நேபாளம் மற்றும் இந்தியா ஆகியவை தெற்காசியாவில் குடிமக்களுக்கும் அரசியல் அதிகாரத்திற்கும் இடையிலான மாறிவரும் உறவை விளக்குகின்றன. இளைஞர்கள் அரசியல் சலுகைகள், நிர்வாகத் திறமையின்மை, கருத்துச் சுதந்திரத்தின் மீதான கட்டுப்பாடுகள் மற்றும் நம்பகமான வாய்ப்புகள் இல்லாமை ஆகியவற்றை கேள்விகள் கேட்காமல் ஏற்றுக்கொள்ள அதிகளவில் தயாராக இல்லை. பரந்த பிராந்திய போராட்ட நடவடிக்கைகளின் சான்றுகள், 2024 மற்றும் 2025-இன் அரசியல் கொந்தளிப்புகள் மற்றும் 2026-இல் இந்தியாவில் தொடரும் திரட்சி ஆகியவற்றுடன் இணைந்து, தெற்காசிய வசந்தம் என்ற கருத்தை அரசியல் பகுப்பாய்விற்கான தீவிர தலைப்பாக மாற்றுகிறது. ஆயினும்கூட, இந்த சொற்றொடர் சாத்தியமான பிராந்திய போக்கின் விவரிப்பாகப் பயன்படுத்தப்பட வேண்டுமே தவிர, ஒரு ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட புரட்சி ஏற்கனவே நடைபெற்று வருகிறது என்பதற்கான உரிமைகோரலாக அல்ல. போராட்ட இயக்கங்கள் பொதுக் கோபத்தை நிறுவன சீர்திருத்தமாக மாற்ற முடியுமா என்பதே இறுதிப் பரிட்சையாகும். தேர்தல்கள் நம்பகமானவை, பொது வேலைவாய்ப்பு நியாயமானது, குடிமக்கள் பயமின்றி கருத்து வேறுபாடுகளை வெளிப்படுத்த முடியும், மற்றும் ஊழல் அல்லது துஷ்பிரயோகம் பற்றிய குற்றச்சாட்டுகள் நடுநிலையான விசாரணையைப் பெறுகின்றன என்பதை அரசாங்கங்கள் நிரூபிக்க வேண்டும்.

தெற்காசியா ஒரு ஜனநாயக விழிப்புணர்வை அனுபவித்துக்கொண்டிருக்கலாம், ஆனால் அது ஒரு தெற்காசிய வசந்தமாக மாறுமா என்பது கூட்டங்கள் வீதிகளை விட்டு வெளியேறிய பிறகு என்ன நடக்கிறது என்பதைப் பொறுத்தது. அரசியல் உயரடுக்கினர் சீர்திருத்தம், உள்ளடக்கம் மற்றும் பொறுப்புக்கூறல் ஆகியவற்றுடன் பதிலளித்தால், இன்றைய போராட்டங்கள் ஜனநாயக நிறுவனங்களை வலுப்படுத்தக்கூடும். அவர்கள் அடக்குமுறை, வெற்று வாக்குறுதிகள் அல்லது பொறுப்பற்ற உயரடுக்கிற்கு பதிலாக மற்றொரு உயரடுக்கை மாற்றுவது ஆகியவற்றின் மூலம் பதிலளித்தால், பிராந்தியம் கோபம் மற்றும் சீர்குலைவின் தொடர்ச்சியான சுழற்சிகளை மீண்டும் அனுபவிக்கக்கூடும். தனிப்பட்ட அரசாங்கங்களின் வீழ்ச்சி மட்டுமே தெற்காசிய ஜனநாயகத்தின் எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிக்காது. தங்களுக்குச் சவால் விடும் குடிமக்களுக்குச் செவிமடுக்க அரசியல் அமைப்புகள் கற்றுக்கொள்கின்றனவா என்பதாலேயே அது தீர்மானிக்கப்படும்.

சையத் முகமது ராகிப்

https://countercurrents.org/2026/10/is-it-a-south-asian-spring-bangladesh-nepal-and-the-rising-tide-of-protest-in-india/

============================================================= 

4
போராட்டம் மற்றும் ஆட்சி மாற்றம் குறித்து மோகன் பகவத்தின் இரட்டைத் தரம்

இருமுகப் பேச்சுக்கும் கபட நாடகத்திற்கும் பெயர் பெற்ற ஆர்.எஸ்.எஸ் தலைவர் மோகன் பகவத், இந்த ஆண்டு ஆண்டுதோறும் நடைபெறும் விஜயதசமி (தசரா) கொண்டாட்டங்களின் பாரம்பரிய அம்சமான சாஸ்திர பூஜையின் போது ஆற்றிய உரை, அரசியல் இரட்டை வேடத்திற்கும் உத்திசார் நடிப்புக்குமான ஒரு பயிற்சியாகவே அமைந்தது. நரேந்திர மோடியின் தவறான நிர்வாகத்திற்கும் திறமையின்மைக்கும் எதிராக பகவத் சென்றடைய முயலும் ஜென் ஜி (Gen Z) தலைமுறையினர் உட்பட மக்கள் வீதியில் இறங்கி போராட்டம் நடத்தி வருவதால், போராட்ட அரசியலை பகவத் பகிரங்கமாகக் கண்டிக்கத் துணியவில்லை. இதனால்தான் அவர் ஒரு நடுத்தரப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்க விரும்பினார்; வெறுப்பைப் பரப்பவும், சமூகப் பிளவுகளை ஆழப்படுத்தவும், ஆட்சி மாற்றங்களை நடத்தவும் முயலும் "அரக்கத்தனமான" உலகளாவிய சக்திகளால் போராட்டக்காரர்கள் சுரண்டப்படுகிறார்கள் என்று அவர்களை அவர் எச்சரித்தார்.

வெறும் ஒரு மாதத்திற்கு முன்பு, சமுதாயத்தின் மேல்தட்டு மற்றும் வசதி படைத்த பிரிவைச் சேர்ந்த இளைஞர்கள் குழுவிடம் பேசிய அவர், ஜனநாயகத்தின் அத்தியாவசியமான மற்றும் தவிர்க்க முடியாத பகுதிதான் போராட்டம் என்று கூறியிருந்தார். நாக்பூரில் அவர் ஆற்றிய விஜயதசமி உரையில் கூட, போராட்டத்தை அடிப்படையில் ஒரு உரையாடலின் வடிவம் என்று விவரித்தார். தகவல் தொடர்பு பாதைகள் முடங்கி, தங்களின் குரல்களும் கவலைகளும் அதிகாரிகளால் கேட்கப்படவில்லை என்று குடிமக்கள் உணரும்போது, கிளர்ச்சியில் ஈடுபடுவது ஜனநாயக வெளிப்பாட்டின் இயல்பான நீட்சியாகும். நாக்பூரில், ஆரோக்கியமான ஜனநாயகத்தில் மாறுபட்ட கருத்துக்கள் இணைந்து வாழ வேண்டும் என்று கூட அவர் கூறினார். முழுமையான விவாதத்திற்குப் பிறகு ஒருமித்த கருத்து உருவாகும் வகையில், பல்வேறு கருத்துக்களை ஒன்றிணைப்பதே ஒரு போராட்டத்தின் இறுதி இலக்காக இருக்க வேண்டும் என்று பகவத் வலியுறுத்தினார்.

போராட்டங்கள் வெறுப்பைத் தூண்டுகின்றன அல்லது வெளிநாட்டுச் செல்வாக்கினால் தூண்டப்படும் சீர்குலைக்கும் "ஆட்சி மாற்றத்தை" நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன என்ற அவரது அவதானிப்பு வியப்பளிக்கிறது என்பதில் சந்தேகமில்லை. இன்று சட்டப்பூர்வமாக இருக்கும் மக்களின் ஜனநாயகப் போராட்டம், அடுத்த கணமே எவ்வாறு சட்டவிரோதமானதாக மாற முடியும்? சங் பரிவார் அரசின் தவறான செயல்களுக்கு எதிரான மக்களின் போராட்டங்கள் மீது காவி முகாம் கொண்டுள்ள ஆழமான விரோதப் போக்கையே இது பிரதிபலிக்கிறது. அடிமட்ட அளவிலான உள்நாட்டுக் குறைகளின் செல்லுபடியாகும் தன்மைக்கும், முக்கிய வீதிப் போராட்டங்களின் திட்டமிட்ட கையாளுகைக்கும் இடையே வேறுபாட்டைக்காட்ட பகவத் முயல்வதை இது அடிக்கோடிட்டுக் காட்டவில்லையா?

போராட்டம் என்பது உரையாடலின் சட்டப்பூர்வமான வடிவம் என்பது உலகளாவிய உண்மை. கல்வி மற்றும் தேர்வு முறைகேடுகள் தொடர்பான ஜென் ஜி மாணவர் போராட்டங்கள் போன்ற உள்ளூர், மாணவர்கள் தலைமையிலான கிளர்ச்சிகளைக்கூட பகவத் நியாயப்படுத்தியுள்ளார்; அவர்களின் குறைகள் உண்மையானவை என்று குறிப்பிட்டுள்ளார். போராட்டம் நடத்துவது குடிமக்களை "தேசத்துரோகிகள்" ஆக்காது என்று அவர் திட்டவட்டமாகக் குறிப்பிட்டதோடு, அமைதியான ஆர்ப்பாட்டங்களை அமைப்புரீதியான பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வு காண்பதற்கான அரசியலமைப்புச் சட்டப்பூர்வ உரையாடலின் செல்லுபடியாகும் வடிவமாகப் பார்த்தார்.

ஆர்.எஸ்.எஸ் ஒருபோதும் போராட்டத்திற்கான கருவியாக இருந்ததில்லை; அதனால்தான் போராட்டத்தின் முக்கியத்துவம், இயங்கியல் மற்றும் அடிப்படைப் பண்புகளை பகவத் புரிந்து கொள்ளவில்லை என்பதில் ஆச்சரியமில்லை. இது அடிப்படையில் அடிமட்ட பொதுமக்களின் போராட்டத்தை விட, சாகாக்கள் மற்றும் காரியகர்த்தாக்கள் மூலம் கலாச்சார தேசியவாதம் மற்றும் மேலிருந்து கீழான கீழ்ப்படிதலின் மீது கட்டப்பட்ட ஒரு அமைப்பாகும். வெள்ளையனே வெளியேறு இயக்கம் போன்ற மகாத்மா காந்தி தலைமையிலான நேரடி வெகுஜனப் போராட்ட இயக்கங்களிலிருந்து இந்த அமைப்பு விலகியிருந்தது, அதற்குப் பதிலாக உள் சமூக அமைப்பிற்கு முன்னுரிமை அளித்தது. அதன் எழுச்சிக்கு அது எப்போதும் மதச்சார்பற்ற தளங்களையே பயன்படுத்தியது. அவசரநிலைக் காலத்தில், அன்றைய ஆர்.எஸ்.எஸ் தலைவர் பாலசாஹேப் தேவராஸ், அப்போதைய பிரதமர் இந்திரா காந்திக்குக் கடிதம் எழுதி, சமரசம், அமைப்பின் மீதான தடையை நீக்குதல் மற்றும் முக்கிய போராட்ட அரசியலிலிருந்து விலகியிருக்க விரும்புவதாகக் கோரினார். இந்த பார்வையில், ஆர்.எஸ்.எஸ் பாரம்பரியமாக வழக்கமான வீதிப் போராட்டங்களை விட அதிகாரத்துடன் ஒத்துழைப்பது அல்லது நிறுவனங்களை உருவாக்குவதையே ஆதரித்து வந்துள்ளது.

போராட்டத்திற்கு ஆர்.எஸ்.எஸ் அளிப்பதாகக் கூறும் ஆதரவு மிகப்பெரிய ஏமாற்று வேலையாகும். பொது ஆர்ப்பாட்டங்கள் குறித்து அது ஒரு சிக்கலான, இரட்டை நிலைப்பாட்டைப் பராமரித்து வருகிறது; இது கருத்து வேறுபாடுகளுக்கான அதன் திறந்த மனப்பான்மை உண்மையானதா அல்லது அரசியல் தந்திரமா என்பது குறித்து தீவிர அரசியல் விவாதத்திற்கு வழிவகுத்துள்ளது. போராட்டம் வலதுசாரி சக்திகளுக்கு ஆபத்தை விளைவிக்கிறது, மேலும் அதன் அரசியல் செல்வாக்கு பொதுமக்களின் பார்வை, ஆர்ப்பாட்டங்களின் தன்மை மற்றும் ஆளும் அமைப்பின் பதில் நடவடிக்கை ஆகியவற்றை பெரிதும் பொறுத்தது. நடுத்தர மற்றும் தொழிலாள வர்க்கத்தினர் தங்களின் பொருளாதார மற்றும் அரசியல் குறைகளை வெளிப்படுத்துவதற்கான முக்கிய ஜனநாயகக் கருவியாக போராட்டங்கள் பயன்படுகின்றன. முறையான நிறுவன வழிகள் தோற்கும்போது, பிரதிநிதித்துவம் இல்லாத மக்கள் அரசிடமிருந்து பொறுப்புக்கூறல் மற்றும் கொள்கை மாற்றங்களைக் கோருவதற்கு கூட்டு நடவடிக்கை அனுமதிக்கிறது.

போராட்டங்கள் வலதுசாரி நிர்வாகங்களின் நம்பிக்கையைக் குலைக்கின்றன. உதாரணமாக, தேர்வு முறைகேடுகள் மற்றும் வேலையின்மை தொடர்பாக இளைஞர்கள் நடத்திய பரவலான ஆர்ப்பாட்டங்கள் (இந்தியாவில் நடைபெற்ற "கரப்பான் பூச்சி" இயக்கம் போன்றவை) கல்வி அமைச்சரின் ராஜினாமாவுக்கு வழிவகுத்தன. நீடித்த, ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட வெகுஜன எதிர்ப்பு வலதுசாரி அரசுகளை முக்கிய சட்டங்களைத் திரும்பப் பெறக் கட்டாயப்படுத்தும். இந்திய விவசாயிகளின் நீண்டகாலப் போராட்டம் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க வரலாற்று உதாரணமாகும், இது மூன்று சர்ச்சைக்குரிய வேளாண் சந்தைச் சட்டங்களை வெற்றிகரமாகத் திரும்பப் பெற வைத்தது. பரந்த அடிப்படையிலான போராட்டங்கள் குடிமக்களின் ஈடுபாட்டைத் தூண்டும், இப்போது நடப்பது போல சிதறடிக்கப்பட்ட எதிர்க்கட்சிகளை ஒன்றிணைக்கும், மேலும் ஆளும் வலதுசாரிகளுக்கு எதிரான தேர்தல் வேகமாகவும் மாறும்.

வரலாற்று ரீதியாக, வலதுசாரி சக்திகள் பலமுறை வன்முறையைத் தூண்டியுள்ளன. வலதுசாரி பழமைவாத தலைவர்கள் கலவரங்களைத் தங்களை அமைதி மற்றும் ஒழுங்கின் பாதுகாவலர்களாக நிலைநிறுத்தப் பயன்படுத்துகின்றனர். சமீபத்திய மாதங்களில் ஜந்தர் மந்தரில் நடந்த மாணவர் போராட்டங்களைக் கொச்சைப்படுத்த வலதுசாரி கூலிப்படையினர் முயன்றனர். அக்டோபர் 2026-இல் நடைபெற்ற சி.ஜே.பி (CJP) தலைமைத் தேர்தல் ஆணையருக்கு எதிரான ஆர்ப்பாட்டங்களின் போது, மத்திய டெல்லியில் கடும் பதற்றம் வெடித்தது, இது வலதுசாரி குழுக்கள் ஆர்ப்பாட்டக்காரர்களையும் पत्रकारोंளையும் தாக்குவதில் முடிந்தது. ஹனுமான் சேனா என்ற வலதுசாரி குழு கன்னாட் பிளேஸ் மற்றும் ஜந்தர் மந்தர் அருகே திரண்டு, சி.ஜே.பி போராளிகளை விரட்டி, அச்சுறுத்தி, உடலளவில் தாக்கியது. சர்வதேச அளவிலும் வலதுசாரி சக்திகள் மாணவர் இயக்கங்களைச் சுரண்ட முயன்றுள்ளன. பிரான்சில் நடந்த வன்முறை மாணவர் போராட்டங்களும் பொருளாதார கலவரங்களும் மரைன் லீ பெனின் தீவிர வலதுசாரி தேசிய முன்னணிக்கு (National Rally) அரசியல் "பரிசாக" அமைந்தன.

பகவத்தின் கூற்று ஒரு எச்சரிக்கையாக எடுத்துக்கொள்ளப்பட வேண்டும். "ஆட்சி மாற்றத்தை" நாட்டிற்கு அச்சுறுத்தலாகவும், போராட்டங்கள் குழப்பமான பொதுக் கிளர்ச்சிகளாக மாறுவதாகவும் அவர் சித்தரிப்பது ஒரு ஆழமான திட்டத்தைக் காட்டுகிறது. வெறும் ஒரு மாதத்திற்கு முன்பு போராட்டத்தை ஜனநாயக உரிமையாகக் கற்பனை செய்த பகவத், திடீரென்று இந்தியாவிற்கு தீங்கு விளைவிக்கும் முயற்சிகளில் மேலைநாடுகளின் கரங்கள் இருப்பதைக்காண்கிறார். பிரான்ஸ், அல்பேனியா, பங்களாதேஷ் மற்றும் நேபாளம் போன்ற நாடுகளை சீர்குலைக்கவும் கலாச்சார மதிப்புகளைச் சீரழிக்கவும் "மேற்கத்திய புயல்" சமூக அமைதியின்மையையும் ஆட்சி மாற்ற இயக்கங்களையும் பயன்படுத்துகிறது என்றும், இந்தியா அதன் இலக்காக உள்ளது என்றும் அவர் எச்சரித்தார். மக்களிடையே அச்சத்தையும் பீதியையும் தூண்டுவதற்கும், இந்து மற்றும் இந்துத்துவா லட்சியத்தை நிலைநிறுத்த ஆர்.எஸ்.எஸ்-ன் "தேசியவாத" தத்துவம் திறம்பட செயல்படுவதை உறுதி செய்வதற்கும் அவர் புகழ்பெற்ற வழக்கறிஞர் பிரசாந்த் பூஷனின் வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தினார். உண்மையான உள்நாட்டுக் অসંતோஷம், நிர்வாகத் தோல்விகள் மற்றும் பொறுப்புக்கூறலுக்கான ஜனநாயகக் கோரிக்கைகளை மக்கள் புறக்கணிக்கச் செய்வதற்காக அவர் வேண்டுமென்றே போராட்டங்களை "வெளிநாட்டுப் புயல்" என்று முத்திரை குத்த முயன்றார்.

போராட்டங்கள் குறித்த அவரது அவதானிப்புகள் அவரது அரசியல் திவால்நிலையையோ அல்லது மக்களிடையே குழப்பத்தை ஏற்படுத்துவதற்கான திட்டமிட்ட சதியையோ சுட்டிக்காட்டுகின்றன. தனது உரையில், வெளிநாடுகளால் தூண்டப்படும் "ஆட்சி மாற்றத்தின்" அச்சுறுத்தலை தேசிய વિழிப்புணர்வு, ஒற்றுமை மற்றும் தேசியப் பெருமையின் அவசியத்துடன் அவர் இணைத்தார். அந்த வார்த்தையின் அர்த்தத்தை அவர் துர்நோக்கத்துடன் திரித்துக் கூறினார். பங்களாதேஷ் மற்றும் நேபாளத்தில் ஜென் ஜி போராட்டங்களின் பின்னணியில் அவர் இந்தக் கருத்துக்களைத் தெரிவித்தார். அவரது வாதத்தை மற்ற மூத்த பா.ஜ.க மற்றும் ஆர்.எஸ்.எஸ் தலைவர்களும் எதிரொலித்தனர். பங்களாதேஷ் அல்லது நேபாளம் தேர்ந்தெடுத்த பாதையைப் பின்பற்றுமாறு பிரசாந்த் பூஷன் இளைஞர்களைத் தூண்டுவது போல் அது சித்தரிக்கப்பட்டது. இது வேடிக்கையானது மற்றும் வினோதமானது. தனது செய்தியை உறுதிப்படுத்த, எதிர்கட்சிகள் சம்பந்தப்பட்ட சமீபத்திய கிளர்ச்சிகள் உட்பட உள்நாட்டில் போராட்டங்கள் நடந்து வந்தபோதிலும், நாட்டின் வலுவான தலைமை மற்றும் அதிகரித்து வரும் பொது விழிப்புணர்வு காரணமாக "இந்தியாவில் ஆட்சி மாற்றம் ஏற்படாது" என்று பகவத் திட்டவட்டமாகத் தெரிவித்தார்.

மோடி ஆட்சி நிர்வாகத்தில் கட்டுப்பாடற்ற பலவீனமான தலைவர் என்ற பிம்பத்தைப் போக்க அவர் விரும்பினார். ஜனநாயக முறைப்படி தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசை சீர்குலைக்க வீதி ஆர்ப்பாட்டங்களைப் பயன்படுத்த புவிசார் அரசியல் எதிரிகளும் உள்நாட்டு கருத்தியல் பிரிவுகளும் ஒருங்கிணைந்து முயன்றதன் விளைவே இந்தப் போராட்டங்கள் என்று உரிமை கோரும் அளவிற்கு அவர் சென்றார். வலதுசாரி சக்திகள் பெரும்பாலும் அரசாங்கத்திற்கு எதிரான கிளர்ச்சிகளை "வெளிநாட்டு நிதியுதவி பெற்றது", அரசியல் உள்நோக்கம் கொண்டது அல்லது நாட்டைப் பிரிக்கும் நோக்கம் கொண்டது என்று சித்தரித்து எதிர்கொள்கின்றன. ஆர்.எஸ்.எஸ்-ன் கருத்து வேறுபாடுகளுக்கான ஆதரவு என்று கூறப்படுவது ஒரு "ஏமாற்று வேலை", ஏனெனில் அதன் சகிப்புத்தன்மை கண்டிப்பாக நிபந்தனைக்குட்பட்டது. ஜனநாயக உரையாடலை ஆதரிப்பதாக சங்கின் சொல்லாட்சி, ஆர்.எஸ்.எஸ் ஆதரவாளர்களுக்கும் தீவிர ஆர்ப்பாட்டக்காரர்களுக்கும் இடையே மோதல்கள் நடந்ததாக வெளிவரும் செய்திகளால் தரைமட்டத்தில் முரண்படுகிறது.

ஒரு போராட்டத்தின் இயங்கியல் மற்றும் தன்மை முதன்மையாக அரசாங்கத்தின் அணுகுமுறையையும் அதை கையாளும் விதத்தையும் பொறுத்தது. டெல்லி காவல்துறை அமைதியான மாணவர் போராட்டக்காரர்கள் மீது நடத்திய வன்முறைத் தாக்குதல் (பொதுவாகப் பொதுப் பயன்பாட்டிற்குத் தடைசெய்யப்பட்ட வெடிமருந்து குண்டுகளைப் பயன்படுத்தியது உட்பட), இந்தியா முழுவதும் பெருமளவிலான வன்முறையைத் தூண்டுவதற்காக ஆர்.எஸ்.எஸ் மற்றும் பா.ஜ.க தீட்டிய சதியின் ஒரு பகுதி என்பதை பகவத்தால் மறுக்க முடியாது. அமித் ஷா மற்றும் டெல்லி காவல் ஆணையரால் தீட்டப்பட்டதாகக் கூறப்படும் சதியை முறியடித்தது மாணவர்களின் மன உறுதியும் விடாமுயற்சியும்தான். போராட்டக்காரர்கள் தீர்வுகளைக் காண முயல வேண்டும் என்றும் பகவத் கூறினார். கைதட்ட ஒரு கை மட்டுமே தேவை என்று அவர் நம்புகிறாரா? "கைதட்ட இரண்டு கரங்கள் வேண்டும்" என்ற புகழ்பெற்ற பழமொழியை அவர் கேட்டதில்லையா? அவர் கபடற்றவராக நடிக்கக் கூடாது. அவரது இரட்டைத் தரநிலைகள் காவி சூழல் அமைப்பு மற்றும் அதன் அரசியல் கலாச்சாரத்திற்குள் உள்ள கபடத்தின் அடிப்படைத் தன்மையை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகின்றன.

தேர்தல் ஆணையத்திற்கு எதிரான சமீபத்திய போராட்டங்கள் உட்பட பொதுக் கிளர்ச்சிகளை "வெளிநாட்டுச் சதி" அல்லது "அரசியல் உள்நோக்கம் கொண்டது" என்று முத்திரை குத்துவதன் மூலம், ஆர்.எஸ்.எஸ் தலைமை உண்மையான பொதுக் கோபத்தை செல்லாததாக்க முயல்கிறது. கிளர்ச்சியும் போராட்டமும் ஒரு நாட்டின் வாழ்க்கைக்கு அத்தியாவசியமானவை, ஏனெனில் அவை அரசியல் முன்னேற்றத்தை உந்துவதற்கும், சிவில் உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கும், அதிகாரத்தில் உள்ளவர்களைப் பொறுப்பேற்க வைப்பதற்கும் முதன்மை வழிமுறைகளாகச் செயல்படுகின்றன. ஜனநாயக சமூகங்களில், அமைதியாக ஒன்று கூடும் உரிமை ஒரு முக்கியமான பாதுகாப்பு வால்வாகச் செயல்படுகிறது, இது குடிமக்கள் தங்களது குறைகளை வெளிப்படுத்தவும் தேர்தல் சுழற்சிகளுக்கு இடையே தேசியக் கொள்கையை வடிவமைக்கவும் அனுமதிக்கிறது. இந்த இரண்டு உரிமைகளையும் இந்தியர்களுக்கு மறுக்கவே பகவத் அடிப்படையில் உத்தேசித்துள்ளார். போராட்டங்கள் இல்லாமல், காலாவதியான அல்லது அநீதியான சட்டங்கள் சவாலின்றி அப்படியே நீடிக்கின்றன.

ஆர்.எஸ்.எஸ் "ஆட்சி மாற்றம்" என்ற கதையாடலை ஒரு கவனத்தை திருப்பும் தந்திரமாக வெளிப்படையாகப் பயன்படுத்தியுள்ளது என்பதை மறுப்பதற்கில்லை, இது ஒரு நேரடி தேசிய பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தலாக வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. ராகுல் காந்தி மற்றும் கரப்பான் பூச்சி ஜனதா கட்சி (CJP) தலைமையிலான எஸ்.ஐ.ஆர்-எதிர்ப்பு மற்றும் தேர்தல் போராட்டங்கள் உண்மையான ஜனநாயகக் கருத்து வேறுபாட்டை விட ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட "ஆட்சி மாற்ற" நிகழ்ச்சி நிரலின் ஒரு பகுதி என்று ஆர்.எஸ்.எஸ் மற்றும் பா.ஜ.க தலைவர்களான மோகன் பகவத், இந்திரேஷ் குமார் மற்றும் ராஜ்நாத் சிங் கூறுவது ஒரு நலிந்த நகைச்சுவையாகும். இந்தப் தலைவர்கள், மாணவர் அல்லது குடிமக்களின் குறைகளை தேசிய ஸ்திரத்தன்மையை அச்சுறுத்தும் அரசியல் அராஜகமாக போராட்டக்காரர்கள் தீவிரப்படுத்துவதாகக் குற்றம் சாட்டியுள்ளனர். பகவத்தின் இத்தகைய சொல்லாட்சி, நரேந்திர மோடியும் அவரது சாணக்கியரான அமித் ஷாவும் இந்த வெளிநாட்டு சதி குறித்து ஏன் குறிப்பிட்ட தகவல்களைக் கொண்டிருக்கவில்லை என்ற கேள்வியையும் எழுப்புகிறது. அமெரிக்க அதிபர் டொனால்ட் டிரம்ப் மற்றும் இஸ்ரேலின் பெஞ்சமின் நெதன்யாகு ஆகியோருடன் மோடிக்கு நெருங்கிய நண்பர்கள் உள்ளனர். இயல்பாகவே, அத்தகைய உணர்திறன் வாய்ந்த தகவல்களைப் பெறுவதற்கு அவர் விதிவிலக்கான வலுவான நிலையில் இருப்பார் என்று எதிர்பார்க்கலாம். இருப்பினும், அவர்கள் மோடிக்கோ பகவத்திற்கோ அத்தகைய தகவல்களை வழங்கியதாகத் தெரியவில்லை.

ஆர்.எஸ்.எஸ்-ன் முக்கிய தேசியவாத சித்தாந்தம் வரலாற்று ரீதியாக உள்நாட்டு மரபுகளை விட 20 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்க கால ஐரோப்பிய தேசியவாத அமைப்புகளிலிருந்தே உத்வேகம் பெறுகிறது. ஆர்.எஸ்.எஸ் அமெரிக்கா மற்றும் மேற்கத்திய நாடுகளில் உள்ள அதனுடன் இணைக்கப்பட்ட புலம்பெயர்ந்த குழுக்கள் மூலம் கணிசமான செல்வாக்கையும் நிதி திரட்டும் திறன்களையும் கொண்டுள்ளது, இது அதன் சொந்த ஆழமான சர்வதேச தொடர்புகளுக்கு சான்றாகும். எனவே அது குறிப்பிட்ட தகவல்களைக் கொண்டிருக்கும் என்று எதிர்பார்ப்பது இயற்கைதான். மாறாக, பகவத்தும் பா.ஜ.க தலைவர்களும் இந்திய மக்களுக்குப் பொய் மற்றும் புனையப்பட்ட செய்திகளைப் புனைந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இந்தி மற்றும் இந்துத்துவா லட்சியங்களில் உறுதியைக் கொண்டுள்ள ஆர்.எஸ்.எஸ் மற்றும் பா.ஜ.க தலைவர்கள் "ஆட்சி மாற்றம்" (regime change) என்ற ஆங்கிலச் சொல்லைக் கையாண்டு வருகிறார்கள். வாக்காளர் பட்டியல் தொடர்பாக அரசாங்கம் தொடர்ந்து தனது அடக்குமுறையைத் தொடர்ந்தால் "ஆட்சி மாற்றம்" தவிர்க்க முடியாதது என்று பிரசாந்த் பூஷன் ஒரு செய்தியாளர் கூட்டத்தில் வெளிப்படையாகத் தெரிவித்தார், மேலும் ஆட்சி மாற்றத்தைக் கோருவது அடிப்படை ஜனநாயக உரிமை என்றும் கூறினார். இது ஒரு புதிய ஆட்சியாளரின் மாற்றத்தையே தெளிவாகக் குறிக்கிறது. இந்தியாவையும், இந்துக்களையும், சங்கையும் உடைப்பதை நோக்கமாகக் கொண்ட மேற்கத்திய "புயலின்" ஒரு பகுதியாக இந்தப் போராட்டங்களை சித்தரிப்பதில் பகவத் பிடிவாதமாக இருப்பது ஒரு சித்தாந்த அழைப்பாகச் செயல்படுகிறது. "ஆட்சி மாற்றம்" என்பதன் இந்தி அர்த்தம் सत्ता परिवर्तन (சத்தா பரிவர்த்தன்) ஆகும், அதாவது ஆளும் அரசாங்கம் அல்லது அரசியல் அதிகாரத்திற்குப் பதிலாக மற்றொன்றைக் கொண்டுவருவது.

ஆட்சி மாற்றத்திற்கு பலத்தைப் பயன்படுத்த வேண்டிய அவசியமில்லை. தேர்தல்கள் மற்றும் வாக்குச் சீட்டுகள் உட்பட பல்வேறு வன்முறையற்ற அல்லது அரசியலமைப்பு வழிமுறைகள் மூலம் ஒரு அரசாங்கத்தை அல்லது ஆளும் அமைப்பை மாற்ற முடியும் என்பதை அரசியல் அறிவியலும் சர்வதேச சட்டமும் அங்கீகரிக்கின்றன. வாக்காளர்கள் அரசியலமைப்பு ஒழுங்கை சீர்குலைக்காமல் அமைதியான, ஜனநாயகத் தேர்தல்கள் மூலம் முழு ஆளும் கட்சி, நிர்வாகம் அல்லது தலைமைத்துவ அமைப்பை மாற்ற முடியும்.

அருண் ஸ்ரீவாஸ்தவா

https://countercurrents.org/2026/10/mohan-bhagwats-double-standards-on-protest-and-regime-change/

===========================================================

5
உலகளாவிய ‘ஜென் ஜி’ போராட்டங்களும் கொந்தளிக்கும் முதலாளித்துவ எதிர்ப்பு மனக்கசப்பும்

சமீபத்திய வாரங்களில், பிரான்ஸ், பெல்ஜியம் முதல் இத்தாலி, ஜெர்மனி, கிரீஸ், ஸ்பெயின் மற்றும் பிற நாடுகளிலும் போராட்டங்கள் தீவிரமடைந்து பரவியுள்ளன. பல்வேறு நாடுகளைச் சேர்ந்த உலகளாவிய ‘ஜென் ஜி’ (Gen Z) இளைஞர்கள் தங்கள் கவலைகளையும் கோரிக்கைகளையும் முன்வைத்து வீதிகளில் இறங்கிப் போராடி வருகின்றனர். பிரான்சில் மாணவர்கள் கல்விக்கொள்கைகளுக்கு எதிராக சவால் விடுத்து வரும் வேளையில், இந்தியாவில் இளைஞர்கள் தலைமையிலான இயக்கம் கல்விச் சீர்திருத்தங்களையும் தேர்தல்களில் வெளிப்படைத்தன்மையையும் பொறுப்புக்கூறலையும் வலியுறுத்தி வருகிறது. பிரான்சிலும் பல ஐரோப்பிய நாடுகளிலும், மாணவர்களும் உழைக்கும் மக்களும் முதலாளித்துவத்தின் நெருக்கடிக்கு எதிராக நிமிர்ந்து நின்று, சிக்கன நடவடிக்கைகளின் மூலம் போர்ச் செலவுகளுக்குப் பணம் செலுத்த மறுக்கின்றனர். அதேவேளையில், ஸ்பெயின் மற்றும் போர்ச்சுகலில் இளைஞர்களும் பெரியவர்களும் இணைந்து விலையேற்றத்திற்கு எதிராகவும், மலிவு விலையிலான குடியிருப்பு வீடுகளுக்காகவும் பரந்த அளவிலான போராட்டத்தில் ஈடுபட்டு வருகின்றனர்.

பிரான்சில், செப்டம்பர் 21 அன்று தென்கிழக்கு பாரிஸின் உழைக்கும் வர்க்கத்தினர் வாழும் பகுதியான கிரீட்டேலில் (Créteil) உயர்நிலைப் பள்ளி மாணவர்கள் மோசமான பள்ளி வசதிகளுக்கு எதிராகப் போராட்டம் நடத்தியபோது இந்தப் போராட்டங்கள் தொடங்கின. பிந்தைய வாரங்களில் தொழற்சங்கங்களும் அவர்களுடன் இணைந்துகொண்டன. அக்டோபர் 17 அன்று, பிரான்ஸ் நாடு முழுவதும் நூற்றுக்கணக்கான ஆயிரக்கணக்கான பிரெஞ்சு மக்கள் வீதிகளில் திரண்டனர். உயர்நிலைப் பள்ளி மாணவர்கள், பல்கலைக்கழக மாணவர்கள், தொழிலாளர்கள், ஓய்வூதியதாரர்கள், 'மஞ்சள் சட்டையாளர்கள்' (Yellow Vests) மற்றும் தொழற்சங்கங்கள் என அனைவரும் அதிக வாழ்க்கைச் செலவு, சிக்கன நடவடிக்கைகள் மற்றும் அரசின் அலட்சியப் போக்கிற்கு எதிராக ஒன்றுதிரண்டனர். பிரான்சில் மட்டும் நடைபெற்ற 110 பேரணிகளில் 5,50,000 முதல் 8,00,000 மக்கள் வரை பங்கேற்றதாக மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது; ஆளும் அரசு இதற்கு அடக்குமுறை நிறைந்த கொடூரமான காவல்துறை நடவடிக்கை மூலம் பதிலளித்து, 2,400-க்கும் மேற்பட்டோரைக் கைது செய்தது. இருப்பினும், பாரிஸில் பெரும் சூறையாடல்களும் தீவைப்புச் சம்பவங்களும் தொடர்ந்த நிலையில், பெருநிறுவன ஊடகங்கள் இந்த ஒட்டுமொத்த இயக்கத்தையும் சமூக விரோத சக்திகளால் வழிநடத்தப்படுவதாகச் சித்தரித்து, அமைப்பிற்கு எதிரான மக்கள் எழுச்சியைச் சீர்குலைக்க முயல்கின்றன. ஆனால், மாணவர்களது மற்றும் உழைக்கும் வர்க்கத்தின் கோரிக்கைகளே இந்தக் கிளர்ச்சியின் மையமாக விளங்குகின்றன என்பதும், இது தற்போதைய சமூக ஒழுங்கமைப்பிற்கு எதிரான ஒரு போராட்டம் என்பதும் தான் உண்மையாகும். ஸ்பெயினில், 2015 முதல் 2025 வரை வீடுகளின் வாடகை 87 சதவீதம் உயர்ந்துள்ளதால், குறைந்த ஊதியம் பெறும் உழைக்கும் மக்கள் தங்களுக்கு ஒரு தங்குமிடம் அமைத்துக் கொள்வதற்கான செலவை எதிர்கொள்ள முடியாமல் திணறி வருகின்றனர். ஸ்பெயினின் வீட்டு வசதிக்கான போராட்டங்கள் தலைமுறை தலைமுறையாக நீடிக்கின்றன; இதில் இளம் ஆர்வலர்கள், தாங்க முடியாத வாடகை உயர்வு மற்றும் வெளியேற்ற அச்சுறுத்தலை எதிர்கொள்ளும் குடும்பங்கள் மற்றும் முதியவர்களுடன் தோளோடு தோள் நின்று பிரச்சாரம் செய்கின்றனர். ஐரோப்பாவில் உள்ள அதிபணக்காரர்களும் பெரும் முதலாளிகளும் (Oligarchs) எண்ணெய், எரிசக்தி விலையேற்றம் மற்றும் அதிகரிக்கும் போர்ச் செலவுகளால் எதிர்பாராத பெரும் லாபத்தைச் சம்பாதித்த அதே வேளையில், ஏழை மக்களுக்கு மலிவு விலையிலான இருப்பிடம், உணவு மற்றும் பிற அடிப்படை வாழ்வாதார வசதிகள் மறுக்கப்படுகின்றன. போர்ச் செலவுகளின் அசாத்திய வளர்ச்சி, எரிபொருள் விலையேற்றம், உக்ரைன் போருக்கு நிதியளிப்பதற்காக தேசிய வரவுசெலவுத் திட்டங்களில் இருந்து பில்லியன் கணக்கிலான யூரோக்கள் திருப்பப்பட்டது மற்றும் அதைத் தொடர்ந்து பல்வேறு அரசாங்கங்கள் அமல்படுத்திய சிக்கன நடவடிக்கைகள் ஆகியவை சாமானிய மக்களைக் கோபமடையச் செய்து, இந்த மக்கள் எழுச்சிக்கு முக்கியக் காரணமாக அமைந்தன.

ஜென் ஜி மற்றும் ஒத்த தன்மைகள்

இந்தியா முழுவதிலும் அண்மையில் நடைபெற்ற மாணவப் போராட்டங்களும் ஐரோப்பா முழுவதிலும் ஏற்பட்ட மாணவக் கிளர்ச்சிகளும் கட்டமைப்பு, கருப்பொருள் மற்றும் உத்தி ரீதியாக வலுவான சில ஒத்த தன்மைகளைக் கொண்டுள்ளன. இந்தியாவில் ‘ஜென் ஜி’ தலைமையில் நடைபெறும் போராட்டங்கள், நிறுவனச் சீரழிவு—அதாவது தேர்வு வினாத்தாள் கசிவுகள், பாழடைந்த பள்ளி நிலைமைகள், வேலையின்மை மற்றும் மாணவர்கள் எதிர்கொள்ளும் பிற நடைமுறைச் சிக்கல்கள்—ஆகியவற்றிற்கு எதிரான மாணவர்களின் ஆழமான கோபத்தில் வேரூன்றியுள்ளன. இந்தியாவில் கடந்த பத்தாண்டுகளில் (2014–2026), 152 தேர்வு வினாத்தாள் கசிவு சம்பவங்கள் பதிவாகியுள்ளன; இது தோராயமாக 7.5 கோடி மாணவர்களைப் பாதித்துள்ளது. பாதிக்கப்பட்ட முக்கியத் தேர்வுகளில் NEET-UG, JEE, UGC-NET, SSC, CBSE, CTET மற்றும் பிற தேர்வுகளும் அடங்கும்; இது மாணவர்களின் எதிர்கால வேலைவாய்ப்புக் கனவுகளைத் தகர்த்துள்ளது. பிரெஞ்சுப் பள்ளிகளைப் போலவே, இந்தியப் பள்ளிகளின் நிலையும் பாழடைந்த கட்டிடங்கள், வகுப்பறைகள், குடிநீர் மற்றும் கழிப்பறை வசதிகள் இல்லாமை ஆகியவற்றுடன் இருந்ததால், 'ஜென் ஜி' இளைஞர்கள் "பள்ளிகளைச் சீரமையுங்கள்" ("School Thik Karo") மற்றும் பிற போராட்டங்களை முன்னெடுக்கக் காரணமானது. இரு நாடுகளிலுமே, 'ஜென் ஜி' இளைஞர்கள் இன்ஸ்டாகிராம், டெலிகிராம், ஃபேஸ்புக் போன்ற டிஜிட்டல் தளங்களை தீவிரமாகப் பயன்படுத்தி, பரந்த அளவிலான மாணவர்களைச் சென்றடைந்து, மக்கள் போராட்டங்களை வெற்றிகரமாக அமைத்தனர். அதனைத் தொடர்ந்து, இந்தியாவில் 'ஜென் ஜி' இளைஞர்களின் போராட்டங்கள் ஆளும் வர்க்கத்தால் நிகழ்த்தப்படும் தேர்தல் முறைகேடுகள், இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் உறுதியளித்துள்ள வாக்குரிமையை மீறுதல் மற்றும் மறுத்தல் ஆகியவற்றிற்கு எதிராகப் போராடும் அளவிற்கு முதிர்ச்சியடைந்து வருகின்றன.

கடந்த காலப் போராட்டங்களின் நினைவுகள்

மாணவர் போராட்டங்கள் திடீரென்று வெளிப்பட்டுவிடவில்லை. ஐரோப்பிய மாணவர் ஒன்றியம், 2026 மார்ச் 16 முதல் மே 16 வரையிலான காலத்தில் 22 நாடுகளில் 54 மாணவர் போராட்ட நடவடிக்கைகளைப் பதிவு செய்துள்ளது. பிரான்சில் தற்போது நடைபெற்று வரும் மாணவர் போராட்டங்கள், 1968-ஆம் ஆண்டின் பாரிஸ் மாணவர் தடுப்பரண் போராட்டங்கள், 2008 நிதி நெருக்கடியைத் தொடர்ந்து வந்த சிக்கன நடவடிக்கைகளுக்கு எதிரான போராட்டங்கள், 2011 'வால் 스트ரீட்டை ஆக்கிரமிப்போம்' (Occupy Wall Street) போராட்டங்கள், லண்டன் மற்றும் பாரிஸில் நடைபெற்ற பருவநிலை மாற்றப் பேரணிகள், மற்றும் பாலஸ்தீன விடுதலைப் போராட்டத்திற்கு ஆதரவாகப் பல்கலைக்கழக வளாகங்களை ஆக்கிரமித்து அண்மையில் நடைபெற்ற பேரணிகள் ஆகிய நினைவுகளை மீண்டும் நினைவூட்டுகின்றன.

குட்டை நீரைக் கலக்கி மீன் பிடித்தல் (சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ளுதல்)

பிரான்சின் தீவிர வலதுசாரி லீ பென் (Le Pen) முதல் ஜெர்மனியின் நாஜி ஆதரவு 'ஆல்டர்நேட்டிவ் ஃபார் ஜெர்மனி' (AfD) வரை, மக்களின் அதிருப்தியைப் பயன்படுத்தி வரவிருக்கும் தேசியத் தேர்தல்களில் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றத் துடிக்கின்றன. அக்டோபர் 20 அன்று ஆற்றிய விஜயதசமி உரையில், ஆர்.எஸ்.எஸ் அமைப்பின் தலைவர் மோகன் பகவத், இந்தியாவிலும் ஐரோப்பாவிலும் அண்மையில் ஏற்பட்ட மாணவர் எழுச்சியை அழிவுகரமானது எனக் கடுமையாகக் கண்டித்ததோடு, இத்தகைய உத்திகள் இந்தியாவின் கலாச்சார மற்றும் சமூக மதிப்புகளை இலக்கு வைக்கின்றன என்று எச்சரித்தார்; இருப்பினும் இத்தகைய உத்திகள் இந்தியாவில் வெற்றி பெறாது என்றும் அவர் அறிவித்தார். போராடும் இளைஞர்களைத் தேசவிரோதிகள் எனச் சித்தரித்து ஆளும் ஆட்சியைப் பாதுகாக்க ஆர்.எஸ்.எஸ் உறுதியளித்துள்ள நிலையில், மோடி ஆளும் பா.ஜ.க அரசின் தற்போதைய ஜனநாயக விரோத மற்றும் மக்கள் விரோதக் கொள்கைகளை தீவிரமாக ஆதரிப்பதாகத் தெரிகிறது.

இதன் பின்னணியில் நீண்டகால சமூக அதிருப்தி, அதிகரித்து வரும் பொருளாதார நெருக்கடி, இளைய தலைமுறையினரின் நிச்சயமற்ற எதிர்காலம் மற்றும் அரசின் மீதான நம்பிக்கையின்மை ஆகியவை அடங்கியுள்ளன. குறிப்பாக, தற்போதைய முதலாளித்துவ அரசின் மீதான நம்பிக்கையில் நெருக்கடி ஏற்பட்டுள்ளது. இருப்பினும், இன்றைய போராட்டங்கள் அதே பாதையைப் பின்பற்றுமா, இடதுசாரி மற்றும் போர் எதிர்ப்பு அமைதி இயக்கங்களை வலுப்படுத்துமா இல்லையா என்பதற்கு வரலாறு எந்த உத்தரவாதமும் அளிக்கவில்லை; அதை நேரமே தீர்மானிக்கும். இதன் எதிர்வினையாக, சமீபகாலமாக தொழிலாளர்களும் இடதுசாரிகளும் சுறுசுறுப்படைந்து, பெர்லின் முதல் பாரிஸ் வரை பிரம்மாண்டமான ஆர்ப்பாட்டங்களை நடத்தி தீவிர வலதுசாரிகளை எதிர்த்து நிமிர்ந்து நிற்கின்றனர். ஐரோப்பாவிலும் இந்தியாவிலும் அண்மையில் ஏற்பட்ட மாணவர் எழுச்சி, ஒரு சமூகத்தில் இலவசக் கல்வி, பொது சுகாதாரம் மற்றும் வேலைவாய்ப்பை வழங்குவதற்கு சோசலிச மற்றும் திட்டமிட்ட பொருளாதார வளர்ச்சியே ஒரே தீர்வு என்பதை மீண்டும் ஒருமுறை நிரூபிக்கிறது.

— டாக்டர் சோமா மார்லா

https://countercurrents.org/2026/10/global-genz-protests-and-simmering-anti-capitalist-discontent/

Disclaimer: இந்தப் பகுதி கட்டுரையாளரின் பார்வையை வெளிப்படுத்துகிறது. செய்திக்காகவும் விவாதத்திற்காகவும் இந்த தளத்தில் வெளியிடுகிறோம் – செந்தளம் செய்திப் பிரிவு