சாதி பிரச்சினையும் நிலமும்: கிராமப்புற அதிகாரம் நிலத்திலிருந்தே பிறக்கிறது

இந்தியாவில் சாதி என்பது எப்போதும், முதலும் முக்கியமுமாக, ஒரு கிராமப்புற அமைப்பாகவே இருந்துவந்துள்ளது. நாட்டின் மூன்றில் இரண்டு பங்கினர் இன்னமும் நகரங்களுக்கு வெளியே வசிக்கின்றனர்; பெருநகர அலுவலகங்களிலோ அல்லது பல்கலைக்கழக வளாகங்களிலோ சாதி இன்று நுட்பமான, எளிதில் மறுக்கக்கூடிய முறைகளில் செயல்படுகிறது; மாறாக, கிராமத்தில்தான் சாதி தனது முழு வரலாற்று வலிமையோடு அன்றாட வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்து ஒருங்கிணைக்கிறது: யார் யாருடன் உணவருந்துவது, யார் யாரை மணப்பது, யார் எந்தக் கோயிலுக்குள் நுழைவது, யார் எந்த வேலையைச் செய்வது, மற்றும் அந்த வேலை செய்யப்படும் நிலம் யாருக்குச் சொந்தமானது என்பதை அதுவே தீர்மானிக்கிறது. சுதந்திரமடைந்த புதிதில் இந்தியா சாதியின் கிராமப்புறப் பிடியைத் தளர்த்துவதற்குப் பயன்படுத்தியிருக்கக்கூடிய அனைத்து வழிமுறைகளிலும், நில மறுபகிர்வே எப்போதுமே மிக நேரடியான வழியாக இருந்தது; ஏனெனில் இந்தியக் கிராமத்தில் நிலம் என்பது வெறும் பொருளாதாரச் சொத்து மட்டுமே அல்ல. அது சமூக படிநிலைக் கட்டமைப்பு அமைந்திருந்த பௌதிக அடித்தளமாகும். மேலும், ஒரு கட்டமைப்பு ரீதியான தீர்வு உண்மையிலேயே எட்டக்கூடிய தூரத்தில் இருந்த இந்த ஒரே தளத்தில்தான், இந்தியாவின் செயல்பாடு மிகவும் பலவீனமாக இருந்துள்ளதுடன், பல முக்கிய அம்சங்களில் முன்னோக்கிச் செல்வதற்குப் பதிலாக பின்னோக்கியே சென்றுள்ளது.

வர்ண-ஜாதி முறைமை மக்களை சடங்கு ரீதியாக மட்டும் வரிசைப்படுத்தவில்லை; அது தலைமுறை தலைமுறையாக அவர்களை நிலத்துடனான குறிப்பிட்ட உறவுகளுக்குள் நிலைநிறுத்தியது. ஆதிக்க சாதியினரும் மேல்சாதியினரும் நில உரிமையைக் கொண்டிருந்தனர். இடைநிலைச் சாகுபடி சாதிகள் குத்தகைதாரர்களாகவோ அல்லது சொந்த நிலச் சாகுபடியாளர்களாகவோ பணியாற்றினர். கடைசியில், அடிமட்டத்தில், உள்ளூர் மற்றும் சில சமயங்களில் சட்டப்பூர்வமாக்கப்பட்ட வழக்கங்களின் ஆதரவைக் கொண்டிருந்த மரபுகளால், விவசாய நிலத்தைத் தம் சொந்தப் பெயரில் வைப்பதற்கு கட்டமைப்பு ரீதியாகத் தடைசெய்யப்பட்ட சமூகங்கள் பெருமளவில் இருந்தன. நிலமற்ற கூலி உழைப்பு என்பது தீண்டாமையின் ஒரு துரதிர்ஷ்டவசமான பக்கவிளைவு அல்ல; நாட்டின் பெரும்பாலான பகுதிகளில் அது தீண்டாமையின் மையப் பொறிமுறைகளில் ஒன்றாகவே இருந்தது.

நிலமில்லாத ஒரு தலித் குடும்பத்திற்கு சுயேச்சையான வாழ்வாதார வழிமுறை எதுவும் இருக்கவில்லை; எனவே, நிலவுடைமைக் குடும்பத்தின் கூலி, வறட்சிக் காலத்தில் அவர்கள் தரும் கடன் மற்றும் அவர்களின் சமூக அதிகாரம் ஆகியவற்றை எதிர்ப்பதற்குப் பௌதிக ரீதியான அடிப்படை எதுவுமில்லாமல், அக்குடும்பத்திடமிருந்து அவர்களுக்கு உண்மையான சுதந்திரம் கிடைக்கவில்லை. குஜராத்தின் 'ஹல்பதி' முறைமை முதல் இந்திப் பேசும் பகுதிகள் மற்றும் தென்னிந்தியா முழுவதிலும் உள்ள பல்வேறு வகையான பிணைக்கப்பட்ட உழைப்பு முறைகள் வரை, கொத்தடிமை மற்றும் பிணைப்புறு உழைப்பு ஏற்பாடுகள் அனைத்தும் இந்த நிலமின்மையின் மீதே நேரடியாகக் கட்டியெழுப்பப்பட்டன. அடிமைத்தனத்திலிருந்து விலகிச் செல்வது என்பது பட்டினி கிடப்பதைக் குறிக்கும் என்றால், ஒருவரால் அதிலிருந்து விலகிச் செல்ல முடியாது.

அம்பேத்கர் தலித்துகளுக்கான நில உரிமையை ஒரு முக்கியமான பொருளாதாரப் பாதுகாப்பாகத் தொடர்ச்சியாகக் கருதினார்; இருப்பினும், சாதிப் பிரச்சினையை அடிப்படை ரீதியாக ஒரு நிலப் பிரச்சினையாக அவர் வெளிப்படையாகக் கோட்பாடாக்கவில்லை, அல்லது நில மறுபகிர்வு மட்டுமே சாதி ஒழிப்பிற்கான வழி என்று வாதிடவில்லை. தலித்துகள் ஒடுக்கப்படுவதற்கான மூன்று காரணங்களில் ஒன்றாக அவர்களின் பாதுகாப்பற்ற நிலையை (precarity) அவர் அடையாளம் கண்டார்; மற்ற இரு காரணங்கள் அவர்களின் எண்ணிக்கைக் குறைவு மற்றும் 'ஆன்மீக' அல்லது அமைப்பு ரீதியான வலிமையின்மை ஆகியவையாகும்.

அதேபோல, நிலவுடைமையை இருந்த இடத்திலேயே அப்படியே விட்டுவிட்டு, காகிதத்தில் மட்டும் தீண்டாமையை ஒழிப்பது நடைமுறையில் மிகவும் சொற்ப மாற்றத்தையே ஏற்படுத்தும் என்பதை அரசியலமைப்பு நிர்ணய சபையும் புரிந்துகொள்ளவில்லை: பாகுபாட்டைத் தடை செய்யும் ஒரு சட்டம், நிலமில்லாமல், ஆதிக்க சாதி நிலப்பிரபுவின் கூலியை மட்டுமே முழுமையாக நம்பியிருக்கும் ஒரு குடும்பத்தின் வயிற்றை நிரப்பாது. நில விநியோகம் சாதிப் பிரச்சினையை முழுமையாகத் தீர்த்திருக்கும் என்று சொல்வதற்கில்லை; ஆனால், பௌதிகச் சார்புநிலையை உடைப்பது என்பது தீண்டாமையைச் சட்டவிரோதமானது என அறிவிப்பதற்கு எப்போதும் ஒரு அத்தியாவசியமான துணையாக இருந்தது, அதை இந்தியா ஒருபோதும் தீவிரமாக முயற்சிக்கவில்லை.

சுதந்திர இந்தியா நிலச் சீர்திருத்தத்திற்கு முயற்சி செய்தது, அதனுடைய தோல்விகளைப் பேசுவதற்கு முன் அதன் ஆரம்பகால சாதனைகள் நியாயமான மதிப்பீட்டிற்கு உரியவையாகும். ஜமீன்தாரி ஒழிப்பு முறை, நிலவரி வசூலிக்கும் ஒரு சிறு இடைத்தரகர் வர்க்கம் பரந்த, பெரும்பாலும் நேரடித் தொடர்பற்ற நிலப்பரப்புகளைக் கட்டுப்படுத்திய காலனித்துவ ஏற்பாட்டை முறைப்படி முடிவுக்குக் கொண்டுவந்தது—இதன் மூலம் ஒட்டுண்ணி நிலப்பிரபுத்துவத்தின் ஒரு முழு அடுக்கை அகற்றியது. ஆனால் அந்த அடுக்குக்குக் கீழிருந்த நிலம், அதை உண்மையில் உழுத நிலமற்ற தொழிலாளர்களுக்குப் போய்ச் சேரவில்லை; மாறாக, உள்-குத்தகை அல்லது போகம் அனுபவிக்கும் உரிமை கொண்டிருந்த இடைநிலைச் சாகுபடி சாதியினருக்கே சென்றடைந்தது—இச்சமூகங்கள் ஏற்கனவே உள்ளூர் அளவில் ஆதிக்கம் செலுத்தி வந்தவையாகும். இது பகுதியளவில் காங்கிரஸ் கட்சியின் திட்டமிட்ட உத்தியாக இருந்தது: இடைநிலை சூத்திர சாதியினரிடமிருந்து ஒரு கிராமப்புற அதிகார மையத்தை உருவாக்குவது; இந்த வர்க்கம் பின்னர் பசுமைப் புரட்சியால் பெருமளவில் வளம்பெற்று, நாட்டின் முழு அரசியல் அமைப்பையுமே மறுவடிவமைக்கும் நிலையை எட்டியது. சங்கிலித் தொடரின் அடிமட்டத்தில் இருந்த தலித் தொழிலாளி எதற்கும் உரிமைப் பட்டாவைப் பெறவே இல்லை; அவர் தனக்கு மேலே இருந்த ஒரு நிலக்கிழார் குழுவிற்குப் பதிலாக மற்றொரு நிலக்கிழார் குழுவை மாற்றிக்கொண்டார், அவ்வளவே.

குத்தகைச் சீர்திருத்தம் இன்னும் மோசமான நிலையை எட்டியது, அதற்கு ஒரு எளிய காரணம் உண்டு: சட்டப் பாதுகாப்புகள் வரவிருப்பதை உணர்ந்த நிலவுடைமையாளர்கள், குத்தகைதாரர்களை முன்னெச்சரிக்கையாக வெளியேற்றினர், அல்லது சட்டத்திற்குத் தேவையான தொடர்ச்சியான சாகுபடி ஆண்டுகளை யாரும் பெறாதவாறு குத்தகைதாரர்களைச் சுழற்சி முறையில் மாற்றிக்கொண்டே இருந்தனர். ஒவ்வொரு மாநிலமாகப் பதிவுசெய்யப்பட்ட இந்த நடைமுறை, எந்த மக்களுக்குச் சட்டங்கள் உதவ நினைத்தனவோ, அதே மக்களிடையே நிலமின்மையின் பெரு அலையை உருவாக்கியது. அதிக லட்சியமிக்க மறுபகிர்வுக்கு முயலாமல், இருக்கும் உரிமைகளைப் பாதுகாக்க வாரம் உழுபவர்களின் (பங்குச் சாகுபடியாளர்களின்) பெயர்களைப் பதிவுசெய்த மேற்கு வங்கத்தின் 'ஆபரேஷன் பர்கா' (Operation Barga), மற்றும் கேரளாவின் தீவிரமான, உறுதியுடன் அமல்படுத்தப்பட்ட சீர்திருத்தங்கள் ஆகியவை மட்டுமே தேசிய அளவிலான விதிவிலக்குகளாக எஞ்சியுள்ளன.

நில உச்சவரம்புச் சட்டங்கள் அனைத்தையும் விட மிகவும் மோசமாகப் பாதிக்கப்பட்டடன. அவை தொடக்கத்திலிருந்தே சட்டத்துளைகளால் நிறைந்திருந்தன—உறவினர்கள், அறக்கட்டளைகள் அல்லது போலி 'பினாமி' பெயர்களில் காகிதத்தில் நிலம் மாற்றப்பட்டு, தனிநபர் நிலவுடைமை உச்சவரம்பிற்குள் வைக்கப்பட்டது, ஆனால் கூட்டுக் குடும்பமே அதன் உண்மையான கட்டுப்பாட்டைத் தக்கவைத்துக்கொண்டது. நீதிமன்ற வழக்குகள் தசாப்தங்களாக இழுத்தடிக்கப்பட்டன; உபரி நிலத்தைக் கண்டறியப் பொறுப்பான உள்ளூர் அதிகாரிகள், எந்த நிலவுடைமைச் சமூகங்களின் உபரி நிலத்தைப் பறிமுதல் செய்ய வேண்டுமோ, அதே சமூகங்களைச் சேர்ந்தவர்களாகவே பெரும்பாலும் இருந்தனர். சட்டங்களின் தத்துவார்த்த இலக்கில் ஒரு சிறிய பகுதி மட்டுமே உண்மையில் மறுபகிர்வு செய்யப்பட்டது. 1950களின் பூதான மற்றும் கிராமதான இயக்கங்கள் காகிதத்தில் உள்ள அளவிலான நிலங்களை வாக்குறுதியாகப் பெற்றன, ஆனால் நடைமுறையில் மிகக் குறைந்த விளைநிலத்தையே வழங்கின—தானமாக அளிக்கப்பட்டவற்றில் பெரும்பாலானவை சாகுபடி செய்ய முடியாதவை, சர்ச்சைக்குரியவை அல்லது ஒருபோதும் கைமாறப்படாதவையாகவே இருந்தன.

முழுமையற்ற மறுபகிர்வைத் தொடர்ந்து நடந்தவை, பல அம்சங்களில், சீர்திருத்தங்களை தலைகீழாக மாற்றுவதாகவே அமைந்தன. மக்கள் தொகை வளர்ச்சியும் வாரிசு உரிமையும் நிலவுடைமைகளைத் துண்டு துண்டாக்கின; ஆனால் இத்துண்டாடல் ஏழைகளின் ஏற்கனவே சிறிய நிலப்பரப்புகளை பொருளாதார ரீதியாகப் பயனற்ற அளவுக்குச் சிறியதாக்கியது, அதே வேளையில் பெரிய நிலவுடைமைகள் உச்சவரம்புச் சட்டங்களைத் தோற்கடித்த அதே தந்திரமான வழிமுறைகளால் பாதுகாக்கப்பட்டு ஒப்பீட்டளவில் சேதமடையாமல் நீடித்தன. 1991 முதலான தாராளமயமாக்கல், விவசாய நிலத்தைத் தொழில் மற்றும் உள்கட்டமைப்புக்காகக் கையகப்படுத்தப்படும் ஒரு நிதிச் சொத்தாக மாற்றியுள்ளது; இது கிராமப்புற ஏழைகளை அதிகளவில் வெளியேற்றியுள்ளது—இவர்கள் பலவீனமான, முறையான ஆவணங்களற்ற உரிமைகளைக் கொண்டுள்ளனர், மேலும் உள்ளூர் பொருளாதாரத்தில் அவர்களின் நிலையைத் தக்கவைக்கக்கூடிய 'நிலத்திற்குப் பதிலாக நிலம்' என்ற மறுவாழ்வுக்குப் பதிலாக வழக்கமாகப் பண இழப்பீட்டையே பெறுகின்றனர். மேலும், மேய்ச்சல் நிலங்கள், வன எல்லைகள், பொதுக் குளங்கள் போன்ற கிராமப்புறப் பொது நிலங்களை—விவசாய நிலம் சொந்தமாக இல்லாவிட்டாலும், நிலமற்ற, பெருமளவில் தலித் குடும்பங்கள் நீண்டகாலமாக நம்பியிருந்த இடங்களை—தொடர்ந்து ஆக்கிரமித்துத் தனியார்மயமாக்கியுள்ளனர்; இதனால் அவர்களுக்கு எஞ்சியிருந்த சில பொருளாதாரப் பாதுகாப்புகளில் ஒன்றும் பறிபோயுள்ளது.

2011 ஆம் ஆண்டின் சமூக-பொருளாதார மற்றும் சாதி கணக்கெடுப்பு (SECC) இதன் விளைவான நிலையைத் தெளிவாக வெளிப்படுத்துகிறது: தேசிய அளவில் கிராமப்புறக் குடும்பங்களில் பெரும்பான்மையானவை நிலமற்றவை அல்லது பொருட்படுத்த முடியாத அளவுக்குச் சிறிய நிலங்களைக் கொண்டவை என்று பதிவாகியுள்ளது; மேலும் பட்டியல் சாதி (SC) குடும்பங்களுக்கிடையே நிலமின்மை மாநிலந்தோறும் தேசிய சராசரியை விட மிக அதிகமாக இருந்தது. சுதந்திரமடைந்து எழுபத்தெட்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும், கிராமப்புறச் சாதிப் படிநிலை இன்னும் நின்று கொண்டிருக்கும் பௌதிக அடித்தளமாக இதுவே உள்ளது.

நிலமின்மையும் சாதி வன்முறையும் ஏதோ ஒரு துல்லியமான புள்ளியியல் தொடர்பில் ஒன்றாகச் செல்கின்றன என்று கூறுவது தவறானதாகும்—ஒப்பீட்டளவில் நிலச் சமத்துவம் உள்ள பகுதிகளிலும் சாதி வன்கொடுமைகள் நிகழ்கின்றன, மேலும் பாகுபாடு என்பது வெறும் நிலவுடைமையோடு மட்டும் சுருங்கிவிடாத சடங்கு, சமூக மற்றும் அரசியல் வழிகளினூடாகவும் செயல்படுகிறது. அந்த எச்சரிக்கை அவசியமானது. ஆனால் அது ஒரு எளிமையான கட்டமைப்பு உண்மையை மறைத்துவிடக் கூடாது: தலித் குடும்பங்கள் நிலமற்றவர்களாகவும், கூலி, குத்தகை அல்லது கடனுக்காக ஆதிக்க சாதி நிலக்கிழார்களைச் சார்ந்திருப்பவர்களாகவும் இருக்கும் இடங்களில், வரலாற்று ரீதியாக சாதி அடியாளாக்குதலை (பொருளாதார ரீதியாகவும், சமூக ரீதியாகவும், சந்தர்ப்பம் வரும்போது வன்முறை ரீதியாகவும்) நடைமுறைப்படுத்திய பௌதிக ஆதிக்கம் பெருமளவில் அப்படியே உள்ளது. கைர்லாஞ்சி முதற்கொண்டு சமீபத்திய தசாப்தங்களில் நடைபெற்ற மிகக் கொடூரமான சாதி வன்கொடுமைகள் பலவும் சரியாய் இச்சூழலில்தான் நடந்தன: நிலமின்மை, சார்புநிலை, மற்றும் தலித் குடும்பத்திற்கு எந்தச் சொத்து இல்லையோ அதே சொத்தின் மீது உள்ளூர் ஆதிக்கத்தைக் கொண்டிருந்த நிலவுடைமைச் சமூகத்திடமிருந்து எழுந்த ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட வன்முறைக்கு ஆளான சுயமரியாதை அல்லது சுதந்திரத்திற்கான குரல். இந்தத் தொடர்பு ஒரு சூத்திரம் அல்ல. கிராமப்புறப் பொருளாதார ஆதிக்கம் எங்கு அமர்ந்திருக்கிறது, அதிலிருந்து யார் ஒதுக்கி வைக்கப்பட்டுள்ளார்கள் என்பதைப் பற்றிய ஒரு கட்டமைப்பு ரீதியான உண்மையாகும்.

1990களின் தொடக்கத்திலிருந்து நிலக் கையகப்படுத்துதல், பதிவுகளை டிஜிட்டல் மயமாக்குதல் மற்றும் திறமையான நிலச் சந்தைகள் பற்றிய பேச்சுகளால் இடமாற்றம் செய்யப்பட்டு, இந்தியாவின் தற்போதைய கொள்கை விவாதங்களிலிருந்து நிலச் சீர்திருத்தம் கிட்டத்தட்ட முற்றிலும் மறைந்துவிட்டது. பயணத்தின் திசை தெளிவானது: ஒரு காலத்தில் நிலமற்றவர்களை நோக்கி நிலத்தைக் கொண்டு செல்வதை நோக்கமாகக் கொண்ட மூன்று தசாப்த காலக் கொள்கை ஆற்றல்; அதன்பின்னர், யாரை வெளியேற்றினாலும் பரவாயில்லை, அதிக சந்தை லாபத்தைத் தரும் பயன்பாட்டை நோக்கி ஏற்கனவே நிலம் வைத்திருப்பவர்களிடையே நிலத்தை மிகவும் திறம்பட நகர்த்துவதை நோக்கமாகக் கொண்ட மூன்று தசாப்தங்கள்.

நில விநியோகம் கிராமப்புற இந்தியாவில் சாதியின் பௌதிகப் பிடியை உண்மையிலேயே தளர்த்தியிருக்க முடியும் என்றால், அந்த நிகழ்ச்சி நிரலைக் கைவிட்டது என்பது இந்திய வளர்ச்சிப் பாதையின் ஒட்டுமொத்தப் போக்கையும் பாதிக்கும் அமைதியான ஆனால் பாரதூரமான தோல்வியாகும். அதை தீவிரமாக மறுஉயிர்ப்பிப்பது ஒன்றும் புதிதாகச் சக்கரத்தைக் கண்டுபிடிப்பது போன்றதல்ல: உச்சவரம்புச் சட்டங்களைச் சீரழித்த பினாமி மற்றும் சட்ட வழக்குகளின் துளைகளை அடைப்பது; மாநிலப் பதிவேடுகளில் காகித அளவில் இன்னமும் உள்ள உச்சவரம்பு உபரி நிலங்களையும் தரிசு நிலங்களையும் உண்மையில் விநியோகிப்பது; கிராமப்புறப் பொது நிலங்களின் ஆக்கிரமிப்புகளை அனுமதிப்பதற்குப் பதிலாக அவற்றைப் பாதுகாப்பது; நிலக் கையகப்படுத்தலால் கிராமப்புறக் குடும்பங்கள் இடம்பெயரும் இடங்களிலெல்லாம் வெறும் பணத்திற்குப் பதிலாக நிலம் சார்ந்த மறுவாழ்வு இழப்பீட்டை வலியுறுத்துவது ஆகியவையே அவை. இதில் எதுவுமே அரசியல் ரீதியாக எளிதானதல்ல—நிலமே கிராமப்புற ஆதிக்க அதிகாரம் தொந்தரவு செய்யப்படக் கூடாது என்று விரும்பும் இடமாகும்; அந்த அதிகாரம் இன்னும் நிலம் இருக்கும் இடத்திலேயே நீடிப்பதை எவ்வளவு தூரம் நம்பியிருக்கிறது என்பதற்கு இதுவே தெளிவான சான்றாகும்.

இந்தியாவின் நிறுவன அஸ்திவார வாக்குறுதியின் இந்தப் பகுதி எவ்வளவு தூரம் அரைகுறையாகவே உள்ளது என்பதன் உண்மையான அளவுகோல் இதுவே. அரசியலமைப்பு ஒரே பிரிவில் தீண்டாமையை ஒழித்தது. ஆனால் அதைத் தாங்கிப்பிடித்த நிலப்பரப்பை அது ஒருபோதும் தீவிரமாகக் கலைக்கவில்லை.

— ஆனந்த் தெல்தும்டே 

https://countercurrents.org/2026/10/caste-question-and-land-rural-power-stems-from-land/

Disclaimer: இந்தப் பகுதி கட்டுரையாளரின் பார்வையை வெளிப்படுத்துகிறது. செய்திக்காகவும் விவாதத்திற்காகவும் இந்த தளத்தில் வெளியிடுகிறோம் – செந்தளம் செய்திப் பிரிவு