மோடி வென்றார் - இந்தியா தோற்றது

ஹெலிகாப்டரைப் பார்ப்பதற்கு முன்பே அதன் சத்தம் உங்கள் காதுகளை எட்டுகிறது. மதிய வெயில் சுட்டெரிக்கும் அந்தத் தூசி படிந்த மைதானத்தில், ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் நகரத் தொடங்குகிறார்கள். விடியற்காலையிலிருந்தே நடந்து வந்த பெண்கள், தங்கள் குழந்தைகளைத் தோள்களில் தூக்கி வைத்துக்கொள்கிறார்கள். ஒலிபெருக்கியில் லேசான இரைச்சலுடன் நாட்டுப்புறப் பாடல் பெருக்கெடுத்து முழங்க, ரோஜா இதழ்கள் நிரம்பிய கூடைகள் தயார் செய்யப்படுகின்றன. பின்னர் தூசி பறந்து உயர, சுழல் இறக்கைகளின் வேகம் குறைய, கூட்டமும் அவற்றுடன் சேர்ந்து எழுகிறது.

மேடையில், வெளிச்ச விளக்குகள் அவரைப் பற்றிக்கொள்கின்றன. அவரது ஆடை அந்தப் பிரகாசத்தைப் பிரதிபலிக்க, கை உயர்கிறது; பின்னணியில் நாற்பது அடி உயரத்திற்கு விழும் அவரது நிழல், அந்த நிழலை உருவாக்கும் மனிதனையே விழுங்குவது போல் படர்கிறது. இயல்பான அளவை விட ஒரு கணம் அதிகமாக அவர் நிறுத்துகிறார்; ஒட்டுமொத்த மைதானமும் மூச்சை அடக்கிக்கொண்டு காத்திருக்கிறது. குரல் ஒலிக்கும்போது, அது வெல்வெட் போன்ற மென்மையும் இடிமுழக்கமும் ஒன்றாகக் கலந்தது போலிருக்கிறது. ஒவ்வொரு வரியும் ஒரு நற்கொடை: எதிரி சுட்டிக்காட்டப்படுகிறான், பெருமை மீட்டெடுக்கப்படுகிறது, கணக்கிட முடியாத அளவுக்குப் பெரியதொரு வாக்குறுதி அளிக்கப்படுகிறது. வாக்கியம் முடிவதற்கு முன்பே கூட்டத்தின் ஆரவாரம் வந்துசேர்கிறது.

எப்படி என்று யாரும் கேட்பதில்லை. எப்போது என்று யாரும் கேட்பதில்லை. கடந்த முறை என்ன வாக்குறுதி அளிக்கப்பட்டது என்பதை யாரும் நினைவில் வைத்திருப்பதில்லை.

நாம் கேட்டு வளர்ந்த கதைகளில், ஒரு நரி புலியின் தோலைப் போர்த்திக்கொண்டு காட்டை ஆள்கிறது; அதன் உண்மையான குணம் வெளிப்படும் நாள் வரை அனைத்து விலங்குகளாலும் அது வணங்கப்படுகிறது. அந்த வேடம் நிலைத்திருப்பதற்குக் காரணம், அதை யாரும் சோதித்துப் பார்க்காததுதான். இந்தியத் தேர்தல்களும் பெரும்பாலும் இதே வழியில்தான் மேடையேற்றப்படுகின்றன. கூட்டம் பிரமிப்பில் மூழ்குவதற்காக வருகிறதே தவிர, கேள்வி கேட்பதற்காக அல்ல. அங்கு விவாதமோ, கலந்துரையாடலோ, சாதனைகள் பற்றிய குறுக்குவிசாரணையோ இல்லை. ஆரவாரம் மட்டுமே உண்டு, பிறகு வாக்குப்பதிவு மட்டுமே உண்டு. அதுவே, நாளுக்கு நாள் இந்தியாவின் ஜனநாயகமாக மாறிவருகிறது.

நரேந்திர மோடி வென்றுள்ளார், மீண்டும் மீண்டும் வென்றுள்ளார். பாஜக தனித்து பெரும்பான்மை இழந்து 240 இடங்களுக்குச் சரிந்த 2024 ஆம் ஆண்டிலும்கூட, அவர் ஆட்சியமைத்துத் தன் மேலாதிக்கத்தைத் தக்கவைத்துக்கொண்டார். அதிகாரத்தின் கணக்குப்படி, அவர் தனது தலைமுறையின் மிகவும் வெற்றிகரமான அரசியல்வாதி ஆவார். ஆனால் ஒரு நாடு என்பது மதிப்பெண் பலகை அல்ல. ஒவ்வொரு வெற்றியும் இந்தக் குடியரசின் குடிமை வாழ்க்கையில் என்ன மிச்சம் வைத்துச் சென்றுள்ளது என்பதே நாம் கேட்க வேண்டிய சிறந்த கேள்வியாகும். அந்த அளவுகோலின்படி பார்த்தால், இந்தியா நீண்டகாலமாகவே தோற்றுக் கொண்டிருக்கிறது.

இந்தத் திரைப்படத்தை நாம் முன்பே பார்த்திருக்கிறோம்

“இந்தியா என்றால் இந்திரா, இந்திரா என்றால் இந்தியா” என்ற ஒற்றை வரி நாட்டின் மனநிலையைப் பிரதிபலித்த ஒரு காலம் இருந்தது. 1970-களில் காங்கிரஸ் கட்சியின் விசுவாசியான தலைவரால் உருவாக்கப்பட்ட அந்த வரி, புகழ்ச்சிக்காகச் சொல்லப்பட்டது. ஆனால் அது ஒரு எச்சரிக்கையாகவே அமைந்தது. ஒரு தலைவரின் ஆளுமை, கட்சியை விடவும் வாக்குறுதிகளை விடவும் பெரிதாக வளரும்போது, அந்தத் தலைவர் அந்த முழக்கத்தை உண்மையென நம்பத் தொடங்குகிறார். விமர்சனங்கள் துரோகமாக மாறுகின்றன; அமைப்புகள் தடைகளாக மாறுகின்றன; குடியரசு என்பது ஒரே ஒரு நபரின் அளவுக்குச் சுருங்குகிறது. சில ஆண்டுகளிலேயே அவசரநிலை (Emergency) வந்தது.

இந்தியர்கள் இறுதியாக 1977-இல் இந்திரா காந்தியை ஆட்சியை விட்டு தூக்கியெறிந்தனர், அது நமக்கு ஆறுதலளிக்கக் கூடும். ஆனால் பேரழிவு நடந்த பிறகே அந்தத் திருத்தம் வந்தது; மேலும் தனிநபர் வழிபாடு, முழக்கங்கள், ஆரவாரிக்கும் கூட்டம் மற்றும் கேள்வி கேட்கப்படாத தலைவர் ஆகிய இயங்குமுறைகள் ஒருபோதும் தகர்க்கப்படவில்லை. அவை அப்படியே அடுத்தடுத்து கைமாறப்பட்டன. பழைய தர்க்கம் மீண்டும் வருவதற்கு முறையான அவசரநிலை பிரகடனம் தேவையில்லை. கேள்வி கேட்பதை நிறுத்திவிட்ட ஒரு பொதுமக்கள் கூட்டமே அதற்குப் போதுமானது.

கேள்வி கேட்காத ஒரு நம்பிக்கை

ஜனநாயகத்திற்குத் தலைவர்களை மதிப்பிடப்பட வேண்டிய ஊழியர்களாகப் பார்க்கும் வாக்காளர்களே தேவை, அவர்களை நம்ப வேண்டிய இரட்சகர்களாகப் பார்க்கும் வாக்காளர்கள் அல்ல. கடந்த பத்தாண்டுகளில், வாக்காளர்களின் பெரும்பகுதியினர் முதல் நிலையிலிருந்து இரண்டாம் நிலைக்கு நகர்ந்துவிட்டனர். நம்பிக்கை என்பது தனிப்பட்டதாகவும், ஏன் பக்தியாகவுமே மாறிவிட்டது. வாக்குறுதிகள் சரிபார்க்கக்கூடிய சாதனைகளின் அடிப்படையில் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதில்லை, மாறாக அவற்றை யார் சொல்கிறார்கள் என்பதைக் கொண்டே ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகின்றன.

இதனால்தான் தோல்விகள் எப்போதுமே பெரிய விலையைக் கோருவதில்லை. வேலைவாய்ப்புகள் இன்னமும் அரிதாகவே உள்ளன; சில ஆயிரம் அரசுப் பணியிடங்களுக்காக இந்திய இளைஞர்கள் லட்சக்கணக்கில் இன்னமும் வரிசையில் நிற்கிறார்கள். விவசாயிகளின் வருமானம் நெருக்கடியிலேயே உள்ளது. அரசு மருத்துவமனைகளும் பள்ளிகளும் போதிய நிதியின்றியும் சீரற்ற நிலையிலுமே நீடிக்கின்றன. ஒரு பரிவர்த்தனை சார்ந்த (transactional) ஜனநாயகத்தில், ஆட்சியின் வாழ்வையும் சாவையும் தீர்மானிக்கும் பிரச்சினைகளாக இவைதான் இருக்கும். ஆனால் ஒரு பக்திமயமான ஜனநாயகத்திலோ, தலைவரின் வசீகரத்தாலோ, எதிர்க்கட்சிகளின் பாவங்களாலோ, அல்லது கையில் உடனடியாகச் சிக்கக்கூடிய ஏதேனுமொரு எதிரியைக் காட்டியோ இவை சாதுரியமாக மறைக்கப்படுகின்றன.

அலங்காரப் பேச்சுகள் பாக்கியைச் செய்து முடிக்கின்றன. நாகரிகப் பெருமை, பலவீனமான எல்லைகள் அல்லது சதி செய்யும் "அந்நியர்" பற்றிய சரியான நேரத்தில் நிகழ்த்தப்படும் ஒரு பேச்சு, ஒரு பத்தாண்டுகளாக நிறைவேற்றப்படாத இலக்குகளால் செய்ய முடியாததைச் செய்ய முடியும்: அதாவது விவாதத்தின் தலைப்பை திசைதிருப்ப முடியும். தங்கள் சொந்த வாழ்க்கையைப் பற்றி கோபமாக இருக்கும் குடிமக்கள், வேறொருவரின் இருப்பைப் பற்றி மேலும் கோபமடைய அழைக்கப்படுகிறார்கள்.

பணப்பரிமாற்றத்தின் அரசியல்

அலங்காரப் பேச்சு இதயத்தை வெல்லும் என்றால், நேரடிப் பணப்பரிமாற்றம் ஒப்பந்தத்தை உறுதிசெய்கிறது. இந்த முறை இப்போது ஒவ்வொரு மாநிலமாகத் தெளிவாகத் தெரிகிறது. மகாராஷ்டிராவின் 'லாட்கி பஹின்' திட்டம் 2024 சட்டமன்றத் தேர்தலுக்கு முன்னதாக பெண்களின் கணக்குகளில் மாதாந்திரத் தொகையைச் செலுத்தியது, ஆளும் கூட்டணி மாநிலத்தில் அமோக வெற்றி பெற்றது. பீகாரில் 2025-இல், வாக்குப்பதிவுக்கு சில வாரங்களுக்கு முன்பு பெண்களுக்கு ஒரே தவணையாகப் பணம் வழங்கப்பட்டது, மேலும் என்டிஏ (NDA) பெரும்பான்மையுடன் மீண்டும் ஆட்சிக்கு வந்தது. சுமார் 80 கோடி மக்களுக்கு மத்திய அரசு வழங்கும் இலவச தானியத் திட்டம், அரசியல் சூழலின் நிரந்தர அம்சமாகவே மாறிவிட்டது.

நலத்திட்டங்கள் ஒன்றும் பிரச்சனையல்ல. ஒரு ஏழை நாடு தனது ஏழை எளிய மக்களைப் பாதுகாப்பதற்கு அனைத்து நியாயமான காரணங்களும் உள்ளன. பிரச்சனை என்னவென்றால், அதன் காலம், அதற்கான விளம்பரம் மற்றும் அதன் பின்னணியில் உள்ள தர்க்கம்தான். ஒரு நிலையான அமைப்பின் மூலம் உரிமையாக வரும் உதவி, குடிமக்களை வலுப்படுத்துகிறது. ஆனால் வாக்குப்பதிவுக்குச் சில நாட்களுக்கு முன்பு ஒரு குறிப்பிட்ட தலைவரின் கொடையாக வரும் உதவி, குடிமக்களை ஆளும் கட்சியின் கடனாளிகளாக மாற்றுகிறது. வாக்காளன் இனி அரசு தனக்கு என்ன செய்யக் கடமைப்பட்டுள்ளது என்று கேட்பதில்லை. தலைவர் அடுத்து தனக்கு என்ன தருவார் என்றே கேட்கிறான்.

இது பாஜகவின் தனி உரிமை மட்டுமே அல்ல, நேர்மை இதை ஒப்புக்கொள்வதைக் கோருகிறது. கர்நாடகா மற்றும் தெலங்கானாவில் காங்கிரஸின் "உத்தரவாதங்கள்", மற்றும் ஆம் ஆத்மி கட்சியை உருவாக்கிய இலவச மின்சாரம் மற்றும் தண்ணீர் ஆகியவையும் அதே திரைக்கதையைத்தான் பின்பற்றுகின்றன. இலவசங்களை வீழ்த்த முடியாது என்று எதிர்க்கட்சிகள் பெருமளவில் முடிவுக்கு வந்துவிட்டன, எனவே அவை அதை விட அதிக ஏலம் கேட்கத் தேர்ந்தெடுத்துள்ளன. இந்தப் போட்டி இனி நாட்டின் தொலைநோக்குப் பார்வைகளுக்கு இடையிலானது அல்ல. இது ஒரு ஏலக்களம்; இதில் வாக்காளன் ஏலம் கேட்பவனாகவும் இருக்கிறான், ஏலம் விடப்படும் பொருளாகவும் இருக்கிறான்.

இழக்கப்பட்டுக்கொண்டிருப்பது என்ன?

இந்த ஒப்பந்தத்தின் ஒவ்வொரு சுழற்சியும் வாக்கு எண்ணிக்கையில் தெரியாத ஒன்றைப் படிப்படியாகச் உறிஞ்சிவிடுகிறது. தொடர்ச்சியான பணப்பரிமாற்றங்கள், உண்மையில் வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்கும் பள்ளிகள், சுகாதார அமைப்புகள், நகரங்கள், தொழில்துறை போன்றவற்றில் செய்யப்படும் முதலீடுகளை முடக்குவதால், அரசின் நிதி நிலைமை சுருங்குகிறது. வாக்காளரின் எதிர்பார்ப்புகள் ஒரு பத்தாண்டு காலத்தில் என்ன கட்டியெழுப்பப்படலாம் என்பதிலிருந்து, வாக்குப்பதிவு நாளுக்கு ஒரு மாதத்திற்கு முன்பு என்ன வழங்கப்படலாம் என்பதாகச் சுருங்குகின்றன. தேர்தல் ஆணையம் முதல் ஊடகங்கள் வரை இப்போட்டியை நடுநிலை வகிக்க வேண்டிய அமைப்புகள், அவற்றின் சுதந்திரம் மிகவும் அவசியமான தருணங்களிலேயே கேள்விக்கும் உள்ளாக்கப்படுகின்றன. தேர்தல் பத்திரங்கள் அரசியலமைப்புக்கு எதிரானது என ரத்து செய்த உச்ச நீதிமன்றத்தின் 2024 தீர்ப்புக்கூட, இப்போட்டிக்கு பின்னால் உள்ள பணம் எவ்வளவு வெளிப்படைத்தன்மையற்று இருந்தது என்பதைத் தோலுரித்துக் காட்டியது.

மிக ஆழமான இழப்பு மிகவும் அமைதியானது. மக்களாட்சிப் போலிப் பேச்சுகள் மற்றும் இலவசங்கள் மூலம் வெல்லப்படும் ஒரு ஜனநாயகம், தனக்கு மிகவும் தேவையான ஒன்றைத் தயாரிப்பதை நிறுத்துகிறது: அதாவது தருக்க ரீதியான விவாதங்களால் ஈர்க்கப்பட விரும்பும் குடிமக்களை அது உருவாக்குவதில்லை. கொள்கை மீதான விவாதத்திற்குப் பதிலாக நாடகம் இடம்பெறுகிறது. பொறுப்புடைமைக்கு பதிலாக நன்றியுணர்வு பிரதியிடப்படுகிறது. மாற்றுக் கருத்து துரோகமாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறது, மேலும் புகழ்ச்சியாலும் உணவாலும் திருப்திப்படுத்தப்பட்ட வாக்காளன், தீர்ப்பு வழங்கும் சுமையிலிருந்து படிப்படியாக விடுவிக்கப்படுகிறான்.

கணக்குப் புத்தகத்தின் மறுபக்கம்

அரசின் ஆதரவாளர்கள் நியாயமாகவே இதை எதிர்ப்பார்கள். கழிப்பறைகள் மற்றும் சமையல் எரிவாயு சிலிண்டர்கள் முதல் நேரடி வங்கிப் பரிமாற்றங்கள் வரையிலான மோடியின் நலத்திட்ட உதவிகள், முந்தைய அரசுகள் புறக்கணித்த மக்களைச் சென்றடைந்துள்ளன என்றும், பயனடையும் வாக்காளர்களுக்கு வாக்குப்பெட்டியில் அதை வெளிப்படுத்த உரிமையுண்டு என்றும் அவர்கள் கூறுவார்கள். தேசியம் என்பது வெறும் கையாளுதல் அல்ல, அது ஒரு நியாயமான அரசியல் மொழி என்றும், இந்திய வாக்காளர்கள் தங்களை முட்டாள்கள் அல்ல என்பதை 2024-இலும் பல மாநிலங்களிலும் பாஜகவைத் தண்டித்ததன் மூலம் மீண்டும் மீண்டும் நிரூபித்துள்ளனர் என்றும் அவர்கள் வாதிடுவார்கள். இவை தீவிரமான வாதங்கள், இவற்றிற்குத் தீவிரமான பதிலும் தேவையாகும்: வாக்காளர்கள் புத்திசாலிகளாக இருந்தாலும் அவர்களைத் திசைதிருப்ப முடியும், மேலும் ஒரு சுதந்திரமான மக்களின் ஜனநாயகப் பழக்கவழக்கங்களைச் சிதைத்துக்கொண்டே ஒரு அரசால் உண்மையான நன்மைகளையும் வழங்க முடியும் என்பதே அப்பதிலாகும்.

தீர்ப்பு

மோடி வென்றுள்ளார், ஏனெனில் அவர் எதில் சிறந்தவரோ அதை இந்த அமைப்பு சரியாகப் பிரதியுபகாரமாக அளிக்கிறது. இதில் துயரம் என்னவென்றால், இந்த அமைப்பு நம்முடையது. குருட்டுத்தனமாக நம்பும் ஒரு வாக்காளன், பிறருடைய பணத்தைக் கொண்டு ஏலம் கேட்கும் ஓர் அரசியல்வாதி, அந்த ஏலத்திற்கு ஈடுகொடுக்க மட்டுமே தெரிந்த ஓர் எதிர்க்கட்சி — இவை அனைத்தும் சேர்ந்து உருவாக்குவது ஒரு சுழற்சி; அதை எந்தவொரு தனித் தலைவரும் பிரத்யேகமாக வடிவமைக்க வேண்டியதில்லை. இதிலிருந்து வெளிவரும் வழி என்பது வேறு ஒரு சர்வாதிகாரியோ அல்லது பெரிய இலவசக் கொடையோ அல்ல. ஒவ்வொரு பேரணியிலும், ஒவ்வொரு பொத்தானை அழுத்துவதற்கு முன்பும்: "நீங்கள் என்ன செய்தீர்கள், அதற்கு எப்படிப் பணம் செலுத்துவீர்கள், நான் உங்களுடன் வேறுபடும்போது என்ன செய்வீர்கள்?" என்று கேட்கும் ஒரு குடிமக்கள் சமூகமே அதற்கான வழியாகும். அந்தக் கேள்வி ஒரு வாக்கின் விலையாக மாறும் வரை, தலைவர்கள் வென்று கொண்டே இருப்பார்கள், இந்தியா தோற்றுக் கொண்டே இருக்கும்.

https://countercurrents.org/2026/10/modi-won-india-lost/

Disclaimer: இந்தப் பகுதி கட்டுரையாளரின் பார்வையை வெளிப்படுத்துகிறது. செய்திக்காகவும் விவாதத்திற்காகவும் இந்த தளத்தில் வெளியிடுகிறோம் – செந்தளம் செய்திப் பிரிவு