கோடி மீடியாவின் வீழ்ச்சி: சுதந்திரமான ஊடகம் எவ்வாறு அரசாங்கத்தின் கதையாடலுக்கு சவால் விடுக்கிறது

பாரதிய ஜனதா கட்சி (பாஜக) அரசாங்கத்தால் வாக்களிக்கப்பட்ட 'அச்சே தின்' (நல்ல நாட்கள்) உங்கள் வாழ்க்கையில் இன்னும் வரவில்லை என்றாலும், குறைந்தபட்சம் ஒரு ஊக்கமளிக்கும் மாற்றத்தை நீங்கள் காணலாம்: ஒரு காலத்தில் பொது விவாதங்களில் ஆதிக்கம் செலுத்திய வழக்கமான தொலைக்காட்சி விவாத அரங்குகளுக்கு அப்பால், அதிக எண்ணிக்கையிலான இந்தியர்கள் செய்திகளைத் தேடத் தொடங்கியுள்ளனர்.

பல ஆண்டுகளாக, பிரைம்-டைம் (முதன்மை நேர) தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகள் இந்தியாவின் ஒரு குறிப்பிட்ட பிம்பத்தை மட்டுமே சித்தரித்து வந்தன. நாடு 'விஸ்வகுரு'வை (உலகத் தலைவர்) நோக்கி முன்னேறிக்கொண்டிருப்பதாகவும், அதன் தலைமை வீழ்த்த முடியாதது என்றும் சித்தரிக்கப்பட்டதோடு, அரசாங்கத்தின் மீதான ஒவ்வொரு விமர்சனமும் தேசியப் பெருமையின் மீதான தாக்குதலாகவே பார்க்கப்பட்டது. அதே வேளையில், வேலைவாய்ப்பு, கல்வி, பணவீக்கம், பொது சுகாதாரம் மற்றும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மக்கள் பிரதிநிதிகளின் பொறுப்புக்கூறல் தொடர்பான கேள்விகளை விட, இந்து-முஸ்லிம் உறவுகள், தேசியம், பாகிஸ்தான் மற்றும் தேசவிரோதச் செயல்கள் எனக் கூறப்படுபவை குறித்த விவாதங்களே பெரும்பாலும் அதிக கவனத்தைப் பெற்றன.

இத்தகைய பத்திரிகையியல் பாணி, பல தொலைக்காட்சிச் செய்தி தொகுப்பாளர்களுக்கு 'கோடி மீடியா' (மடியில் அமர்ந்த ஊடகம்) என்ற பிரபலமான பெயரையும் பெற்றுத்தந்தது; ஆளும் வர்க்கத்திற்கு அளவுக்கு அதிகமாகச் சாதகமாகச் செயல்படுவதாகக் கருதப்படும் செய்தி நிறுவனங்களை விமர்சகர்கள் விவரிக்கப் பயன்படுத்தும் சொல்லே இதுவாகும்.

ஒவ்வொரு தொலைக்காட்சிப் பத்திரிகையாளரும் சமரசம் செய்துகொண்டார்கள் என்றோ, அரசாங்கத்திற்கு சாதகமான ஒவ்வொரு செய்தியும் பிரச்சாரமே என்றோ குற்றம் சாட்டப்படவில்லை. அரசாங்கங்கள் நேர்மறையான முடிவுகளைத் தரும்போது அவை பாராட்டப்பட வேண்டியவையே. அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களை ஊடகங்கள் எந்த அளவுக்குக் கூர்ந்து கவனிக்கின்றனவோ, அதே அளவிலான ஆய்வை அரசியல் எதிராளிகளுக்கும் அளிக்கின்றனவா என்பதே உண்மையான கேள்வியாகும். பத்திரிகையாளர்கள் அரசாங்கத்தின் நடவடிக்கைகளைக் கூர்ந்து கவனிக்கும் சுதந்திரமான பார்வையாளர்களாக இருக்காமல், அதன் ஆதரவாளர்களாக மாறும்போது ஒரு ஜனநாயகம் முறையாகச் செயல்பட முடியாது.

அதனால்தான் சுதந்திரமான பத்திரிகையாளர்கள், டிஜிட்டல் செய்தி நிறுவனங்கள் மற்றும் யூடியூப் தள அடிப்படையிலான ஆய்வாளர்களின் வளரும் செல்வாக்கு என்பது, மக்கள் தகவல்களைப் பெறும் முறையில் ஏற்படும் மாற்றத்தை விட மேலான ஒன்றாக இருக்கிறது. இது தேசிய அளவிலான விவாதங்களை யார் தீர்மானிப்பது என்பதற்கான போட்டியையே பிரதிபலிக்கிறது.

இந்தியாவின் செய்திப் பழக்கவழக்க மாற்றத்திற்குப் பின்னால் உள்ள புள்ளிவிவரங்கள்

இந்தியப் பத்திரிகையியலின் டிஜிட்டல் மாற்றம் ஏற்கனவே ஆய்வுகளில் தெளிவாகத் தெரிகிறது. 'ராய்ட்டர்ஸ் இன்ஸ்டிடியூட் ஃபார் தி ஸ்டடி ஆஃப் ஜர்னலிசம்' தனது 2026-ஆம் ஆண்டின் டிஜிட்டல் செய்தி அறிக்கையில், இந்தியாவில் கணக்கெடுப்பில் பங்கேற்றவர்களில் 44% பேர் செய்திகளுக்காகத் தொலைக்காட்சியைப் பயன்படுத்தியதாகத் தெரிவித்துள்ளது. அதே நேரத்தில், செய்திகளைப் பெறுவதில் இணையவழி ஆதாரங்களும் சமூக ஊடகத் தளங்களும் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன; அதில் யூடியூப் மிக முக்கியமான தளங்களில் ஒன்றாகத் திகழ்கிறது. அந்த நிறுவனத்தின் 2025-ஆம் ஆண்டின் அறிக்கை, இந்தியாவில் கணக்கெடுப்பில் பங்கேற்றவர்களில் 55% பேர் செய்திகளுக்காக யூடியூப்பைப் பயன்படுத்தியதாகவும், 43% பேர் செய்திகளின் மீதான ஒட்டுமொத்த நம்பிக்கையைப் பதிவு செய்ததாகவும் கண்டறிந்துள்ளது.

இந்தப் புள்ளிவிவரங்களுக்கு ஒரு முக்கியமான நிபந்தனையும் தெளிவுபடுத்தலும் தேவைப்படுகிறது. இந்தக் கணக்கெடுப்பு முக்கியமாக ஆங்கிலம் பேசும் இணையவழி செய்திப் பயனர்களை மட்டுமே உள்ளடக்கியது; இது இந்தியாவின் முழுத் தொகையையும் பிரதிபலிக்கும் தேசிய அளவிலான கணக்கெடுப்பு அல்ல. எனவே, நாடு முழுவதிலும் தொலைக்காட்சி ஊடகம் முற்றிலுமாக வீழ்ச்சியடைந்துவிட்டது என்றோ, அல்லது அனைத்து இந்தியர்களும் முதன்மை ஊடகங்களைக் கைவிட்டுவிட்டார்கள் என்றோ கூறுவது தவறானதாகும்.

இருப்பினும், இந்த ஆய்வு ஒரு முக்கியமான வளர்ச்சியை உறுதிப்படுத்துகிறது: லட்சக்கணக்கான மக்கள் செய்திகள், அரசியல் விவாதங்கள் மற்றும் புலனாய்வுச் செய்திகளை அறிந்து கொள்ளும் முக்கிய வாசலாக டிஜிட்டல் தளங்கள் மாறியுள்ளன. இதற்கான காரணங்களைப் புரிந்துகொள்வது கடினமல்ல. ஒரு தொலைக்காட்சி நிறுவனம் ஒரு அரசியல் சர்ச்சைக்கு அதன் விளைவுகளைச் சரியாக ஆராயாமல் மணிக்கணக்கில் நேரத்தைச் செலவிடக்கூடும். ஆனால், ஒரு சுதந்திரமான பத்திரிகையாளர், ஒரு அரசாணை குறித்து விளக்கும், பொருளாதாரப் புள்ளிவிவரங்களை பகுப்பாய்வு செய்யும் அல்லது பிரைம்-டைம் தொலைக்காட்சியில் மிகக் குறைந்த கவனத்தைப் பெற்ற சம்பவத்தை ஆவணப்படுத்தும் விரிவான வீடியோவை வெளியிட முடியும்.

பார்வையாளர்கள் அந்த வீடியோவை இடைநிறுத்தலாம் (pause), மீண்டும் இயக்கலாம் (replay), பகிரலாம் மற்றும் அதில் உள்ள தகவல்களைச் சவாலுக்கு உட்படுத்தலாம். அவர்கள் வெவ்வேறு பார்வைகளை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கவும், அசல் ஆவணங்களைச் சரிபார்க்கவும் முடியும். எந்தக் கேள்விகளைக் கேட்க வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிக்கப் பொதுமக்கள் இனி ஒரு சில தொலைக்காட்சி அரங்குகளை மட்டுமே சார்ந்திருக்க வேண்டியதில்லை. சுதந்திரமான பத்திரிகையியல் உருவாக்கியுள்ள வாய்ப்பு இதுவேயாகும். ஆனால், ஒவ்வொரு டிஜிட்டல் படைப்பாளரும் அந்த வாய்ப்பைப் பொறுப்புடன் பயன்படுத்துகிறார்களா என்பது முற்றிலும் வேறொரு கேள்வியாகும்.

தொலைக்காட்சி செய்திகள் எதிர்கொள்ளும் வணிக நெருக்கடி

ஊடக நிறுவனங்களின் நிதி நிலைமை இந்த விவாதத்தின் மற்றொரு முக்கியமான பகுதியாகும். இருப்பினும், நிதிப் புள்ளிவிவரங்களைத் தனக்குச் சாதகமான ஒரு கதையாடலை உருவாக்கப் பயன்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, அவற்றை கவனமாக ஆய்வு செய்ய வேண்டும். 'ஜீ என்டர்டெயின்மென்ட் என்டர்பிரைசஸ்' (Zee Entertainment Enterprises) நிறுவனத்தை உதாரணமாக எடுத்துக்கொள்வோம். ஜூன் 2026-ல் முடிந்த காலாண்டு முடிவுகள் குறித்த ராய்ட்டர்ஸ் அறிக்கையின்படி, நிறுவனத்தின் நிகர லாபம் ஆண்டுக்கு ஆண்டு 46.9% குறைந்து ₹76.3 கோடியாக வீழ்ச்சியடைந்தது. சந்தா வருவாய் அதிகரித்தபோதிலும், விளம்பர வருவாய் 11.5% குறைந்துள்ளது. விளையாட்டு ஒளிபரப்பிற்கு மீண்டும் திரும்பியதற்கான செலவுகள் உட்பட அதிகப்படியான செலவினங்களும் அதன் லாபத்தைப் பாதித்தன.

அந்நிறுவனத்தின் 2025–26 நிதியாண்டு நிதிநிலை வெளியீடுகளும் லாப வரம்புகளின் மீதான நெருக்கடியின் இதே கதையைக் கூறுகின்றன. தொடர்ச்சியான செயல்பாடுகளில் இருந்து வரி விலக்கிற்குப் பிந்தைய அதன் ஒருங்கிணைந்த லாபம், 2024–25 நிதியாண்டில் ₹687.4 கோடியிலிருந்து 2025–26 நிதியாண்டில் ₹271.3 கோடியாக, அதாவது தோராயமாக 60.5% குறைந்துள்ளது. இவை குறிப்பிடத்தக்க நிதி மாற்றங்களாகும்; ஆனால் பார்வையாளர்கள் ஜீ நிறுவனத்தின் செய்தி ஒளிபரப்பை மட்டுமே பிரத்யேகமாகக் கைவிட்டுவிட்டனர் என்பதை இவை நிரூபிக்கவில்லை. ஜீ நிறுவனம் பரந்த பொழுதுபோக்கு மற்றும் ஒளிபரப்பு வணிகத்தில் இயங்குகிறது, மேலும் அதன் நிதிச் செயல்பாடு பல காரணிகளைப் பிரதிபலிக்கிறது.

NDTV, ஆஜ் தக் (Aaj Tak) மற்றும் நெட்வொர்க்18 (Network18) பற்றி விவாதிக்கும்போதும் இதே வேறுபாட்டை நினைவில் கொள்வது முக்கியமாகும். அவற்றின் பெருநிறுவனக் கட்டமைப்புகள், வருவாய் வழிகள் மற்றும் அறிக்கையிடப்பட்ட முடிவுகள் வேறுபடுகின்றன. ஒரு தாய் நிறுவனத்தின் இழப்புகளைத் தானாகவே ஒரு குறிப்பிட்ட செய்தித் தொலைக்காட்சியின் செயல்பாட்டின் மீது சுமத்திவிட முடியாது. அதேபோல, தகுந்த ஆதாரங்கள் இல்லாமல், விளம்பர வருவாயின் ஒவ்வொரு வீழ்ச்சிக்கும் அரசியல் சார்பு அல்லது பார்வையாளர்களின் நம்பிக்கை குறைவுதான் காரணம் என்று கூறுவதும் தவறான வழிநடத்தலாகும்.

இருப்பினும், ஊடகத்துறை புறக்கணிக்க முடியாத ஒரு பெரிய கேள்வி உள்ளது: ஒரு செய்தி நிறுவனம் படப்பிடிப்பு அரங்குகள், பிராண்டிங் மற்றும் புகழ்பெற்ற செய்தித் தொகுப்பாளர்கள் மீது அதிக அளவில் முதலீடு செய்து, ஆனால் தனது பத்திரிகையியல் பார்வையாளர்களின் நேரத்திற்குத் தகுதியானது என்று அவர்களை நம்ப வைக்கத் தவறினால் என்னவாகும்? இதற்குப் பதில் வணிகம் முற்றிலும் வீழ்ச்சியடையும் என்பதல்ல. மாறாக, நம்பகத்தன்மை என்பதே மிக முக்கியமான போட்டியிடும் சொத்தாக மாறியிருக்கிறது என்பதே இதன் பதிலாகும்.

செய்தி நிறுவனங்கள் ஒன்றுடன் ஒன்று போட்டி போடுவது மட்டுமின்றி, பாரம்பரியத் தொலைக்காட்சி இயக்கத்திற்கு ஆகும் செலவுகள் இன்றி, ஒரு பிரச்சினையைப் புலனாய்வு செய்யக்கூடிய, சிக்கலான கொள்கையை விளக்கக்கூடிய அல்லது களத்திலிருந்தே செய்தி சேகரிக்கக்கூடிய படைப்பாளர்களுடனும் போட்டியிடுகின்றன. ஒரு பெரிய படப்பிடிப்பு அரங்கம் ஈர்க்கக்கூடிய காட்சி அனுபவத்தை உருவாக்கக்கூடும். ஆனால், அது மட்டுமே மக்களின் நம்பிக்கையை உருவாக்கிவிட முடியாது.

தேசியம் என்பது பத்திரிகையியலுக்கு மாற்றாக மாறும்போது

இந்தியத் தொலைக்காட்சியில் ஏற்பட்டுள்ள மிகவும் கவலைக்களிக்கும் போக்குகளில் ஒன்று, அரசாங்கத்தின் மீதான விமர்சனத்தைத் தேசத்தின் மீதான விமர்சனமாகக் கருதுவதாகும். இவை இரண்டும் முற்றிலும் வேறுபட்ட விஷயங்கள். இந்தியா என்பது பாஜக அல்ல. அரசாங்கம் என்பது அரசியலமைப்புச் சட்டம் அல்ல. ஒரு பிரதமர் மட்டுமே முழு நாடும் அல்ல. மேலும், அரசாங்கத்தின் முடிவைக் கேள்வி கேட்கும் ஒரு பத்திரிகையாளர் தானாகவே தேச நலன்களின் எதிரியாகிவிட மாட்டார்.

உண்மையில், சங்கடமான கேள்விகளைக் கேட்பதே ஊடகங்களின் மிக முக்கியமான பொறுப்புகளில் ஒன்றாகும். வேலைவாய்ப்புப் புள்ளிவிவரங்கள், தேர்தல் நடைமுறைகள், மத வன்முறைகள் அல்லது போராட்டக்காரர்களை நடத்தும் விதம் குறித்து விமர்சகர்கள் கேள்வி எழுப்பும்போது, அதற்குரிய சரியான பதில் ஆதாரங்களை ஆய்வு செய்வதாகும். ஒவ்வொரு கேள்வியையும் தேசவிரோதம் என்று நிராகரிப்பது அதற்குப் பதிலாகாது.

பிரபலமான செய்தி தொகுப்பாளர்கள் சமூக ஊடகங்கள் மூலம் பெறப்படும் செய்திகள் நம்பகத்தன்மையற்றவை என்று கூறிக்கொண்டே, தங்களது சொந்த தொலைக்காட்சி அரங்குகளை மட்டுமே உண்மையின் உச்சகட்ட அதிகார மையமாகச் சித்தரிக்கும்போது இது மிகவும் முக்கியமானதாகிறது. டிஜிட்டல் தளங்களில் நிச்சயமாகக் கடுமையான சிக்கல்கள் உள்ளன. அல்காரிதம்கள் ஆத்திரத்தையும், பரபரப்பையும், தவறான தகவல்களையும் பெருக்கக்கூடும். பொய் கூற்றுகள் வேகமாகப் பரவக்கூடும், அதே நேரத்தில் கவனமாக தயாரிக்கப்பட்ட அறிக்கையிடலை விட உணர்ச்சிப்பூர்வமான உள்ளடக்கங்கள் அதிகப் பார்வையாளர்களைக் கவரக்கூடும்.

ராய்ட்டர்ஸ் இன்ஸ்டிடியூட்டின் 2025 அறிக்கை, இந்தியாவில் கணக்கெடுப்பில் பங்கேற்றவர்களில் 53% பேர் வாட்ஸ்அப் (WhatsApp) தளத்தைத் தவறான அல்லது வழிநடத்தும் தகவல்களால் பெரிய அச்சுறுத்தலை ஏற்படுத்தும் ஒரு ஊடகமாகக் குறிப்பிட்டுள்ளனர் என்று கண்டறிந்துள்ளது. இந்தக் கண்டுபிடிப்பு டிஜிட்டல் சூழலில் உள்ள தவறான தகவல்களின் ஆபத்துகளை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது. ஆனால் இது ஒரு பரந்த கேள்வியையும் எழுப்புகிறது: சமூக ஊடகங்களில் தவறான தகவல்கள் ஆபத்தானவை என்றால், தொலைக்காட்சிப் பத்திரிகையியல் மட்டும் ஏன் ஆய்விலிருந்து விலக்கு பெற வேண்டும்?

ஒரு தவறான கூற்று, விலையுயர்ந்த அரங்கிலிருந்து ஒளிபரப்பப்படுவதால் மட்டுமே உண்மையாகிவிடாது. அதேபோல, போதிய ஆய்வில்லாத ஒரு வாதம், ஒரு நம்பிக்கையான செய்தி தொகுப்பாளரால் வழங்கப்படுவதால் மட்டுமே நம்பகமானதாக மாறாது. சரியான வேறுபாடு தொலைக்காட்சிக்கும் யூடியூப்பிற்கும் இடையில் இல்லை. மாறாக, தனது கூற்றுகளைச் சரிபார்க்கும் பத்திரிகையியலுக்கும், போதிய ஆதாரங்கள் இல்லாமல் பார்வையாளர்களை நம்பச் சொல்லும் உள்ளடக்கத்திற்கும் இடையேதான் உள்ளது. பொய்யான கதையை உருவாக்கும் ஒரு சுதந்திரமான பத்திரிகையாளர் விமர்சனத்திற்கு உரியவர். தவறான தகவல்களைப் பரப்பும் ஒரு தொலைக்காட்சித் தொகுப்பாளரும் அதே ஆய்வுக்கு உரியவர். அளவுகோல் என்பது அனைவருக்கும் ஒரே சீரானதாக இருக்க வேண்டும்.

இறுதிச் சிந்தனை

வளர்ந்து வரும் டிஜிட்டல் பார்வையாளர்கள், ரவீஷ் குமார், அபிசார் சர்மா மற்றும் துருவ் ரதி போன்ற பத்திரிகையாளர்களுக்கும் விமர்சகர்களுக்கும், 'தி வயர்' (The Wire), 'ஸ்க்ரோல்.இன்' (Scroll.in), 'நியூஸ்லாண்ட்ரி' (Newslaundry), 'தி க்விண்ட்' (The Quint), 'தி தேஷ்பக்த்' (The Deshbhakt) மற்றும் 'தி டீகோடர்' (The Decoder) உள்ளிட்ட தளங்களுக்கும் வழியமைத்துக் கொடுத்துள்ளனர். இந்த தனிநபர்களும் நிறுவனங்களும் வெவ்வேறு வடிவங்கள், தலையங்க நிலைப்பாடுகள் மற்றும் அணுகுமுறைகளைக் கொண்டுள்ளனர். அவர்களை ஒரே மாதிரியான அமைப்பாகக் கருதக் கூடாது, அதே போல் அவர்கள் வைக்கும் ஒவ்வொரு கூற்றையும் சரிபார்க்காமல் ஏற்கவும் கூடாது.

சில டிஜிட்டல் பத்திரிகையாளர்கள், அரசாங்கத்தின் கூற்றுகளைக் கேள்வி எழுப்புவதன் மூலமும், தொலைக்காட்சியில் குறைந்த அளவு அல்லது மேலோட்டமாக மட்டுமே கையாளப்படும் பிரச்சினைகளை விரிவாக ஆராய்வதன் மூலமும் பெருமளவிலான பார்வையாளர்களைப் பெற்றுள்ளனர். தகவல் சரிபார்ப்பு, வெளிப்படையான ஆதாரங்கள், பிழைதிருத்தங்கள் மற்றும் தவறுகளை ஒப்புக்கொள்ளும் மனப்பக்குவம் ஆகியவற்றுடன் இணைந்திருக்கும் வரை, இது ஜனநாயகத்திற்கு ஒரு ஆரோக்கியமான சாத்தியக்கூறாகும்.

https://countercurrents.org/2026/10/the-fall-of-godi-media-how-independent-journalism-is-challenging-the-governments-narrative/

Disclaimer: இந்தப் பகுதி கட்டுரையாளரின் பார்வையை வெளிப்படுத்துகிறது. செய்திக்காகவும் விவாதத்திற்காகவும் இந்த தளத்தில் வெளியிடுகிறோம் – செந்தளம் செய்திப் பிரிவு