மதம் மாற உரிமை: சாதி, மனச்சாட்சி மற்றும் மத சுதந்திரத்தின் அரசியல்
இம்மானுவேல் நெகேமியா
2026 நவம்பர் 7 அன்று, கர்நாடக விஸ்வ இந்து பரிஷத் (VHP), கர்நாடக மத சுதந்திர உரிமைப் பாதுகாப்புச் சட்டம், 2022-ஐக் காங்கிரஸ் அரசு திரும்பப்பெறவோ அல்லது நீர்த்துப்போகச் செய்யவோ கூடாது என்று கோரி முதலமைச்சர் டி.கே. சிவகுமாரிடம் ஒரு மனுவைச் சமர்ப்பித்தது. இது பிடிஐ (PTI), தி பிரிண்ட் (ThePrint) மற்றும் தி டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியா ஆகிய ஊடகங்களால் செய்தியாக வெளியிடப்பட்டது. செய்திகளில் குறிப்பிடப்பட்டபடி, கட்டாயப்படுத்துதல், மோசடி, தவறான பிரதிநிதித்துவம், வற்புறுத்தல் மற்றும் பொருள்சார் தூண்டுதல் ஆகியவற்றின் மூலம் மதம் மாற்றுவதை மட்டுமே இச்சட்டம் தடை செய்கிறது என்பதே விஎச்பி-யின் வாதமாகும். எனவே, இது மதச்சார்பற்ற மற்றும் மத-நடுநிலையான சட்டம் என்று அவர்கள் கூறுகின்றனர். காங்கிரஸ் ஆட்சி செய்யும் மாநிலங்கள் உட்பட பிற மாநிலங்களும் இதேபோன்ற சட்டங்களைத் தக்கவைத்துள்ளன. மத்தியப் பிரதேச அரசுக்கு எதிரான அருட்தந்தை ஸ்டேனிஸ்லாஸ் வழக்கில் (1977), அரசியலமைப்பின் 25-வது பிரிவின் கீழ் மதத்தைப் பரப்புவதற்கான உரிமை என்பது மற்றொரு நபரை மதம் மாற்றுவதற்கான அடிப்படை உரிமையை உள்ளடக்கியது அல்ல என்று உச்ச நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. இதற்கு மாறாக, இச்சட்டம் மனச்சாட்சி சுதந்திரத்தை மீறுகிறது என்றும் சிறுபான்மையினரை அச்சுறுத்தப் பயன்படுகிறது என்றும் கூறி, இச்சட்டத்தை ரத்து செய்ய வேண்டும் என்று பெங்களூரு பேராயர் பீட்டர் மச்சாடோ மற்றும் கூட்டமைப்பு அமைப்புகள் ஒரு வாரத்திற்கு முன்பு கோரிக்கை விடுத்திருந்தன. நேற்று, 2026 நவம்பர் 12 அன்று, ஃப்ரீடம் பார்க் (Freedom Park) திடலில் நடைபெற்ற சிறுபான்மையினர் மற்றும் சுரண்டப்பட்டோரின் பெரும் கூட்டமைப்பு, பேராயர் ஒரு வாரத்திற்கு முன்பு கூறியதையே மீண்டும் வலியுறுத்தியது. இருப்பினும், இந்த விஎச்பி அமைப்பினர் யார்? என்ற கேள்விக்கு இங்கு உடனடியாகப் பதிலளிக்கப்பட வேண்டும்.
ஆர்எஸ்எஸ் அமைப்பால் பகிரங்கமாகச் செய்ய முடியாத இந்து அடையாள அரசியல், ராம் ஜன்மபூமி மற்றும் கர் வாப்சி (தாய்மதம் திரும்புதல்) சுற்றியான தீவிர வெகுஜனத் திரட்சியைச் செய்வதற்காகவே விஎச்பி உருவாக்கப்பட்டது. இதன் தலைவர்கள் எப்போதும் ஆர்எஸ்எஸ் மற்றும் பாஜகவுடன் நெருங்கிய தொடர்புடையவர்களாகவே இருந்துள்ளனர். அசோக் சிங்கால், பிரவீன் தொகாடியா மற்றும் கிரிஷ் கிஷோர் ஆகியோர் ஆர்எஸ்எஸ் பிரச்சாரகர்களாக இருந்தவர்கள். எல்.கே. அத்வானி மற்றும் முரளி மனோகர் ஜோஷி போன்ற பாஜக தலைவர்கள் விஎச்பி-யின் ரத யாத்திரையில் பங்கேற்றனர். 1992-இல் பாபர் மசூதி இடிக்கப்பட்ட சம்பவத்தில், லிபர்ஹான் ஆணையம் (2009) விஎச்பி, ஆர்எஸ்எஸ் மற்றும் பாஜக தலைவர்களே இடிப்புக்குக் காரணம் என்று கூறியதுடன், அதை ஒரு "நன்கு திட்டமிடப்பட்ட சதி" என்றும் குறிப்பிட்டது. குஜராத்தில், 2002-இல், விஎச்பி மற்றும் பஜ்ரங் தள் அமைப்பினர் கும்பல்களை வழிநடத்தி 1,000-க்கும் மேற்பட்ட முஸ்லிம்களைக் கொன்றதை கவலைக்கொண்ட குடிமக்கள் தீர்ப்பாயமும் (Concerned Citizens Tribunal) ஹியூமன் ரைட்ஸ் வாட்ச் (Human Rights Watch) அமைப்பும் ஆவணப்படுத்தியுள்ளன. ஒடிசாவில் (ஒரிசா), 2008-இல், விஎச்பி தலைவர் சுவாமி லக்ஷ்மணானந்தா கொல்லப்பட்ட பிறகு, விஎச்பி தலைமையிலான கும்பல்கள் கிறிஸ்தவ போதகர்களைக் கொன்றன, அவர்களின் பெண்களையும் மதத் தலைவர்களையும் பாலியல் வன்கொடுமை செய்தன, மேலும் நூற்றுக்கணக்கான வீடுகளை எரித்தன. கிரகாம் ஸ்டெய்ன்ஸ் மற்றும் அவரது இரு மகன்கள் கொல்லப்பட்டதை யாரால் மறக்க முடியும்? இது ஏதோ "ஒதுக்கப்பட்ட தீவிரக் குழு" அல்ல; இது சங் பரிவாரத்தின் அதிகாரப்பூர்வ செயலாக்கப் பிரிவாகும். ஒவ்வொரு முறையும், மதமாற்ற எதிர்ப்புச் சட்டங்கள் தொடர்பான இவர்களின் கோரிக்கைகள் இதேபோன்ற வன்முறைக்கான கோரிக்கையாகவே முடிகின்றன.
அரசியல் துணிச்சலாக வெளிப்படும் தனிப்பட்ட நிலைப்பாடு
சாதிய சமூகத்தால் தலித் என்று அடையாளப்படுத்தப்பட்ட தமிழ் பின்னணியைக் கொண்ட ஒரு கிறிஸ்தவப் போதகராக, "கட்டாயப்படுத்துதல் மற்றும் மோசடி" பற்றிய ஒரு நடுநிலையான விவாதமாக இதை நான் பார்க்கவில்லை. இந்தியாவில், "மதமாற்றம்" என்பது எப்போதும் ஒரு சாதி தொடர்பான கேள்வியாகவே இருந்துள்ளது. இச்சட்டம் வெறும் மத விதிமுறைகளின் மூலம் மட்டுமல்லாமல், சாதி மற்றும் உழைப்பின் வழியாக வாசிக்கப்பட வேண்டும். இது வெறும் மதமாற்றம் பற்றியது மட்டுமல்ல; சமூக ரீதியாக ஒதுக்கப்பட்ட மற்றும் அரசியல் ரீதியாக அடக்கப்பட்ட ஒரு சமூகத்தில், நானும் வேறு எவரும் எங்களை அடையாளப்படுத்திக் கொள்ளவும் எங்கள் சுயமரியாதையை விவரிக்கவும் கூடிய ஒரு உரிமை பற்றியதாகும். பி.ஆர். அம்பேத்கரின் 'சாதி ஒழிப்பு' (Annihilation of Caste - 1936) நூல், சாதி என்பது இந்து மதத்தின் சிதைவு அல்ல என்று வாதிடுகிறது. சாதி என்பது இந்து மதத்தின் சமூக அமைப்பாகும். ஒரு நபர் ஒரு வர்ணம்/ஜாதியில் பிறக்கிறார், அதுவே அவருடைய தொழில், தகுதி மற்றும் சுயமரியாதைக்கான வாய்ப்பைத் தீர்மானிக்கிறது. அந்த அடித்தளத்திலிருந்து, அம்பேத்கர் சமூக முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஓர் அரசியல் முடிவை எடுத்தார்: உள்ளிருந்தே சீர்திருத்தம் செய்வது போதாது; விரக்தியை அளிக்கும் சமூகக் கூட்டமைப்பிலிருந்து வெளியேறும் உரிமை ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்குத் தேவை. இதனால்தான் அம்பேத்கர் 1956-இல் பௌத்தத்திற்கு மாறினார் மற்றும் தலித்துகள் இந்து மதத்திலிருந்து வெளியேறும் உரிமையை ஆதரித்தார்.
"கர்நாடகாவின் மக்கள் தொகை, சமூக மற்றும் கலாச்சார அமைப்பைப் பாதுகாக்க விரும்புவதாக" விஎச்பி கூறும்போது, அது நடைமுறையில் ஒரு சாதிய உழைப்பு முறையைப் பாதுகாக்கிறது. தலித்துகளும் ஆதிவாசிகளும் வெளியேற முடிந்தால், சாதி அவர்கள் மீது சுமத்தியுள்ள இழிவுபடுத்தப்பட்ட, குறைந்த கூலி தரும், ஆபத்தான வேலைகளை யார் செய்வார்கள்? இது ஒன்றும் சதித்திட்டக் கூற்று அல்ல. இது செட்ரிக் ராபின்சனின் 'பிளாக் மார்க்சிசம்' (Black Marxism - 1983) மரபிலான ஒரு கட்டமைப்பு ரீதியிலான வாசிப்பாகும்; அதில் முதலாளித்துவம் ஒருபோதும் நிற குருடானது அல்ல, மாறாக நிலவும் இனப் படிநிலைகளின் மீதே கட்டப்பட்டது என்று ராபின்சன் வாதிட்டார். இந்தியாவில், மதப் புனித அனுமதிகளால் பராமரிக்கப்படும் அந்த படிநிலை அமைப்புதான் சாதியாகும். அதிகளவில் ஆதிவாசிகளையும் தலித்துகளையும் கொண்ட ஒடிசா (1967) மற்றும் மத்தியப் பிரதேசம் (1968) ஆகிய மாநிலங்களில் முதன்முதலில் இயற்றப்பட்ட மதமாற்ற எதிர்ப்புச் சட்டங்கள் இந்த வடிவமைப்பிற்கு பொருந்துகின்றன. வரலாற்று ஆசிரியர் கிறிஸ்டோஃப் ஜாஃப்ரெலோ, தனது 'இந்து நேஷனலிசம்: ஏ ரீடர்' (2007) மற்றும் 'மோடிஸ் இந்தியா' (2021) ஆகிய நூல்களில், சங் பரிவார் வரலாற்று ரீதியாக தலித் மற்றும் ஆதிவாசி மதமாற்றத்தை வெறும் மத அச்சுறுத்தலாக மட்டுமல்லாமல், மக்கள்தொகை மற்றும் அரசியல் அச்சுறுத்தலாகவே கருதி வந்துள்ளதை ஆவணப்படுத்தியுள்ளார்.
இந்தியாவில் கிறிஸ்தவம் என்பது வெறும் காலனித்துவ சார்ந்தது மட்டுமல்ல
சங் பரிவாரின் கிறிஸ்தவப் பார்வையை மறந்துவிடுங்கள். இந்தியாவில் உள்ள கிறிஸ்தவத்தை முற்றிலும் அந்நியமான ஒன்றாகக் கருதுவது பொதுவான "தாராளவாத-இடதுசாரி" தவறாகும். இந்த வரலாற்றுப் பார்வைகள் சவால் செய்யப்பட வேண்டும். பிரிட்டிஷ் காலனித்துவத்திற்கு நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே, பொதுக்காலம் (கி.பி.) தொடக்க நூற்றாண்டுகளிலிருந்தே மலபார் கடற்கரையில் இந்தியாவில் கிறிஸ்தவம் நிலவி வருகிறது. கேரளாவில் உள்ள சிரிய கிறிஸ்தவ சமூகம் ஐரோப்பிய காலனித்துவத்திற்கு முந்தையது. 19-ஆம் நூற்றாண்டில், சாதிச் வழக்கங்கள் தலித் மற்றும் பகுஜன் குழந்தைகளைத் தடுத்த காலத்தில், திருவிதாங்கூர், தமிழ்நாடு, மகாராஷ்டிரா மற்றும் பிற இடங்களில் கிறிஸ்தவ மிஷினரிகள் அவர்களுக்குக் கதவுகளைத் திறந்த பள்ளிகளைத் தொடங்கின. திருவிதாங்கூரில் நாடார், ஈழவர், புலையர், பறையர் மற்றும் முக்குவர் பெண்கள் தங்கள் மேலாடையை மூடும் உரிமைக்காகப் போராடிய சாணார் (நாடார்) கலகத்திற்கு (1822–1859) மிஷினரிகள் ஆதரவளித்தனர். திப்பு சுல்தான் போன்ற முஸ்லிம் ஆட்சியாளர்களும் மலபார் போன்ற அண்டைப் பகுதிப் பெண்களை மேலாடை அணியுமாறு உத்தரவிட்டனர். இது திருவிதாங்கூரின் வரலாற்று ஆவணங்களிலும் ராபர்ட் ஹார்ட்கிரேவ் போன்ற அறிஞர்களின் படைப்புகளிலும் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.
தலித் சமூகங்கள் கிறிஸ்தவத்தை செயலற்ற முறையில் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. கெய்ல் ஓம்வேத் தனது 'தலித்ஸ் அண்ட் தி டெமோக்ராடிக் ரெவொலூஷன்' (1994) நூலிலும், டி.ஆர். நாகராஜ் தனது 'தி ஃபிளேமிங் ஃபீட்' (1993) நூலிலும் வாதிடுவது போல, தலித்துகள் சுயமரியாதை, கல்வி மற்றும் கூட்டு அமைப்பைக் கோருவதற்கான ஒரு மூலோபாய வழியாக மதமாற்றத்தைப் பயன்படுத்தினர். இங்கு முதன்மையாக இருந்த இறையியல் யோசனை ஐரோப்பிய மேலாதிக்கம் அல்ல; அது 'இமாகோ டெய்' (imago Dei) அதாவது ஒவ்வொரு மனிதனும் கடவுளின் சாயலில் படைக்கப்பட்டவன் என்ற கோட்பாடாகும். பிராமணிய இறையியலால் தங்களால் பிரம்மாவில் இருந்து பிறக்கவில்லை, தீண்டத்தகாதவர்களாகப் பிறந்தவர்கள் என்று சொல்லப்பட்ட ஒரு சமூகத்திற்கு, அந்த யோசனை அரசியல் ரீதியாக வெடிப்புத் தன்மையும் சமூக ரீதியாக மாற்றத்தை ஏற்படுத்துவதாகவும் இருந்தது. இதனால்தான் நான் "சுயமரியாதையின் கிறிஸ்தவ விலகல்" (Christian heresy of dignity) என்ற சொற்றொடரைப் பயன்படுத்துகிறேன். கிறிஸ்தவம் முற்றிலும் புனிதமானது என்று நான் கூறவரவில்லை. போர்த்துகீசியர்கள் கோவாவில் கொடூரமான விசாரணையை (Inquisition) நடத்தினார்கள் என்பதையும், பிரிட்டிஷ் மிஷினரிகள் பெரும்பாலும் தந்தைவழி மனப்போக்குடனும் சாதியை ஆதரிப்பவர்களாகவும் இனவெறி கொண்டவர்களாகவும் இருந்தார்கள் என்பதையும் நானும் நாங்களும் அறிவோம். மிஷினரிகள் பேரரசின் ஒரு பகுதியாக இருந்தார்கள், அதே வேளையில் ஏழைகள் சாதி நிறைந்த சமூகத்தில் தங்கள் சொந்தப் போர்களை நடத்த அவர்களின் செய்தியின் சில பகுதிகளைக் கைப்பற்றிக் கொண்டனர் என்ற இவ்விரண்டையும் ஒரே நேரத்தில் சொல்ல அம்பேத்கர், இரட்டைமலை சீனிவாசன், பெரியார், பாத்திமா, தாக்ஷாயணி வேலாயுதன் மற்றும் மார்க்சியப் பொருள்முதல்வாதப் பார்வை நமக்கு வழிவகுக்க வேண்டும்.
கல்வி, கொடூரமான சாதிய மற்றும் அடிமைத்தன நடைமுறைகளின் ஒழிப்பு, மற்றும் சுகாதாரம்
சமூகவியல் அறிஞர் ரொவீனா ராபின்சன், தனது 'கிறிஸ்டியன்ஸ் ஆஃப் இந்தியா' (2003) நூலிலும், பல பிராந்திய வரலாற்று ஆவணங்களிலும் மிஷனரி பள்ளிகளே தலித் பெண்களை முதலில் சேர்த்தவற்றில் அடங்கும் என்பதைக் காட்டுகிறார். அம்பேத்கரே மிஷனரிகளை விமரிசித்தபோதிலும், தலித் தலைவர்களின் முதல் தலைமுறையை உருவாக்க மிஷனரி கல்வி உதவியது என்பதை ஒப்புக்கொண்டார். கல்வி என்பது வெறும் தொண்டு அல்ல. அது சாதிய அமைப்பிலிருந்து அதன் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு எழுத்தறிவு எனும் ஆயுதத்தை மாற்றியமைத்த செயலாகும்.
இரண்டாவதாக, சாதி அடிமைத்தனம், உடன்கட்டை ஏறுதல் (சதி) மற்றும் தேவதாசி முறைக்கு எதிரான போராட்டங்கள் முன்னெப்போதும் இல்லாத வகையில் முன்னெடுக்கப்பட்டன. வரலாற்று ஆசிரியர் ஆண்ட்ரியா மேஜர், தனது 'ஸ்லேவரி, அபோலிஷனிசம் அண்ட் எம்பயர் இன் இந்தியா' (2012) நூலில், தலைமுறை தலைமுறையாக தலித்துகள் நிலப்பிரபுக்களுக்கு அடிமைகளாக இருந்த சாதி சார்ந்த கொத்தடிமை முறையை இந்திய சீர்திருத்தவாதிகளும் கிறிஸ்தவ ஒழிப்புவாதிகளும் இணைந்த கூட்டணி எவ்வாறு இலக்கு வைத்தது என்பதை ஆவணப்படுத்தியுள்ளார். லதா மணி, தனது 'கண்டென்ஷியஸ் டிரேடிஷன்ஸ்' (1998) நூலில், சதி முறைக்கு எதிரான போராட்டத்தில் ராஜா ராம் மோகன் ராய் போன்ற இந்திய சீர்திருத்தவாதிகளுடன் வில்லியம் கேரி, ஜோசுவா மார்ஷ்மேன் மற்றும் வில்லியம் வார்டு போன்ற பிரிட்டிஷ் சுவிசேஷகர்களும் எவ்வாறு ஈடுபட்டனர் என்பதைக் காட்டுகிறார். லண்டன் மிஷனரி சொசைட்டியைச் சேர்ந்த வில்லியம் தோபியாஸ் மற்றும் சார்லஸ் மீட் போன்ற மிஷனரிகள் கொத்தடிமைகளின் குழந்தைகளுக்குக் கல்வியளிக்க உதவினர். பண்டிதர் ரமாபாய் போன்ற இந்தியக் கிறிஸ்தவப் பெண்களும், தாங்கள் பெற்ற கல்வியால் ஈர்க்கப்பட்ட சாவித்ரிபாய் பூலே, தாராபாய் ஷிண்டே மற்றும் ரமாபாய் ரானடே போன்ற பிற பெண்களும், ஒரு விதவையின் வாழ்க்கை அவளுக்கே உரியது, அவளது கணவனின் குடும்பத்திற்கு அல்ல என்று சாட்சியமளித்து பெண்களின் கல்வியை வலுவாக ஆதரித்தனர். கர்நாடகா, மகாராஷ்டிரா மற்றும் ஆந்திரப் பிரதேசத்தில் தலித் பெண்கள் கோவில்களுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டு பாலியல் சுரண்டலுக்கு ஆளாக்கப்பட்ட தேவதாசி முறைக்கு எதிராக தலித் பெண் ஆர்வலர்கள், சீர்திருத்தவாதிகள் மற்றும் மிஷனரிகள் போராடினர். ஜானகி நாயர் உள்ளிட்ட அறிஞர்களாலும் ரூத் மனோரமா, ஜோதி ராஜ் போன்ற தலித் பெண் தலைவர்களாலும் இது நன்கு ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. சங் அமைப்பு இந்து பெண்களைப் பாதுகாப்பதாகக் கூறுகிறது. வரலாற்று ரீதியாக, சதி மற்றும் தேவதாசி முறையை தர்மமாகப் பாதுகாத்தது பிராமணிய வழக்கமே; ஒரு பெண்ணின் உடல் கோவில் சொத்து அல்ல என்று கூறியது கிறிஸ்தவர்கள் உட்பட சீர்திருத்தவாதிகளே ஆவர்.
மூன்றாவதாக, 1874-இல் தொடங்கப்பட்ட தொழுநோய் மிஷன் (The Leprosy Mission), இந்தியாவில் மருத்துவமனைகளைக் கட்டியது; அங்கு சாதிய சித்தாந்தத்தில் சபிக்கப்பட்டவர்களாகவும் தீண்டத்தகாதவர்களாகவும் நடத்தப்பட்ட தொழுநோயாளிகள் தொட்டு மருத்துவம் அளிக்கப்பட்டனர். இது காலனித்துவ இந்தியாவின் மருத்துவ வரலாறுகளில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. தொழுநோயாளியைத் தொடுவது வெறும் மருத்துவம் மட்டுமல்ல. சுத்தம்-அசுத்தம் எனும் படிநிலை அமைப்பில், அது ஒரு நேரடி அரசியல் செயலாகும். அது எவரும் தீண்டத்தகாதவர் அல்ல என்று பறைசாற்றியது.
அரசியலமைப்பு மற்றும் 1950 ஆம் ஆண்டின் குடியரசுத் தலைவர் உத்தரவு
இந்திய அரசியலமைப்பின் 25-வது பிரிவு மனச்சாட்சி சுதந்திரத்தையும், மதத்தைப் பரப்புவதற்கும் பின்பற்றுவதற்கும் உரிமையளிக்கிறது. 1950-ஆம் ஆண்டின் குடியரசுத் தலைவர் உத்தரவு (Scheduled Castes Order), பட்டியலின (SC) அந்தஸ்தை இந்துக்கள், சீக்கியர்கள் மற்றும் பௌத்தர்களுக்கு மட்டுமே வழங்குகிறது. கிறிஸ்தவத்திற்கோ அல்லது இஸ்லாத்திற்கோ மாறும் தலித்துகள் சாதி பாகுபாடு அவர்களைத் தொடர்ந்தாலும் SC இடஒதுக்கீட்டுச் சலுகைகளை இழக்கிறார்கள். நீதியரசர் ரங்கநாத் மிஸ்ரா ஆணையம் (2007) SC அந்தஸ்தை மதத்திலிருந்து பிரிக்க பரிந்துரைத்தது. சச்சார் குழு (2006) தலித் முஸ்லிம்கள் உட்பட முஸ்லிம் சமூகங்களின் சமூக-பொருளாதாரப் பின்தங்கிய நிலையை ஆவணப்படுத்தியது. இது அரசின் சொந்த மதமாற்ற எதிர்ப்புச் சட்டமாகும். நீங்கள் மதம் மாறலாம், ஆனால் மாறினால் பொருளாதார ரீதியாக தண்டிக்கப்படுவீர்கள் என்று அது கூறுகிறது. மக்கள் மையக் கோட்பாடு கொண்ட இடதுசாரி நிலைப்பாடு அதன் ஒழிப்பைக் கோர வேண்டும். ஒரு தலித் கிறிஸ்தவராவதால் சாதியை அனுபவிப்பதை நிறுத்திவிடுவதில்லை. அது ஒரு கட்டுக்கதை.
குட்டிரெஸ் மற்றும் நெக்ரி போன்ற இடதுசாரி இறையியலாளர்கள் ஒரு விளக்கக் கண்ணாடியாக
குஸ்தாவோ குட்டிரெஸ் (Gustavo Gutiérrez), தனது 'ஆன் ஜோப்: காட்-டாக் அண்ட் தி சஃபரிங் ஆஃப் தி இன்னசென்ட்' (1986) நூலில், யோபின் (Job) நண்பர்கள் பழிவாங்கும் இறையியலைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதாக வாதிடுகிறார்: நீங்கள் பாவம் செய்ததால் துன்பப்படுகிறீர்கள்; நீங்கள் ஏழையாக இருந்தால், அது உங்கள் தவறுதான். இருப்பினும், யோபின் பதிலாகிய "நான் நிரபராதி" என்பது குட்டிரெஸுக்கு விடுதலை இறையியலின் பிறப்பாகும். நிரபராதியான பாதிக்கப்பட்டவருக்கு தன் மீதான பழியை மறுக்க உரிமை உண்டு.
மறுபுறம், அன்டோனியோ நெக்ரி (Antonio Negri), ஓர் ஏகாதிபத்திய சிறையின் எல்லைக்குள் இருந்து, இடதுசாரிகளால் ஒதுக்கப்பட்ட நிலையில், தனது 'தி லேபர் ஆஃப் ஜோப்' (2004) நூலில் யோபை வேறு விதமாக வாசிக்கிறார். யோப் என்பவர் ஒரு விசாரணையைக் கோரும் தொழிலாளி, துன்பத்தை ஒரு சோதனையாக ஏற்க மறுப்பவர், அதிகாரத்தையே விசாரணைக்கு உட்படுத்துபவர் மற்றும் வன்முறை, கொலை மற்றும் துன்புறுத்தலுக்கான தெய்வீக நியாயப்படுத்தலின் இறையியலை நிராகரிப்பவர் ஆவார். மதம் மாறிய தலித் இரண்டு அர்த்தங்களிலுமே யோப் ஆக இருக்கிறார். அவர் சாதிய அமைப்பிடம், "நான் நிரபராதி; என் தீண்டாமை எனது கர்மா அல்ல" என்று கூறுகிறார். மேலும் அவர் அரசிடம், "நான் உங்கள் சட்டத்தையே விசாரணைக்கு உட்படுத்துகிறேன்" என்று கூறுகிறார். உங்களால் பிரசங்கிக்க முடியும் ஆனால் என்னால் மதம் மாற முடியாது என்றால், மனச்சாட்சி இல்லாத பேச்சை எனக்கு அளித்துள்ளீர்கள். ஒரு தேர்தல் அறிக்கை என்பது கட்டுப்படுத்தும் சட்டம் அல்ல என்று விஎச்பி மனு கூறுகிறது. அது சட்டப்பூர்வமாக உண்மைதான். ஆனால் அரசியலமைப்பு என்பது கட்டுப்படுத்தும் சட்டமாகும், அது சுயமரியாதைக்கும் மனச்சாட்சி சுதந்திரத்திற்கும் உறுதியளிக்கிறது. சுயமரியாதை என்பது நீங்கள் வெளியேற விரும்பும் ஒரு மதத்திலேயே தங்கியிருக்கும் உரிமை என்று பொருளாக முடியாது.
எனவே
அரசியல் கோரிக்கைகள் அறிஞர்களின் கண்டுபிடிப்புகள் அல்ல; அவை மக்களின் தேர்தல் அறிக்கையாகும். அவற்றை நான் பின்வருமாறு குறிப்பிடுகிறேன்:
1. மதமாற்ற எதிர்ப்புச் சட்டங்களை ரத்து செய்ய வேண்டும். அவை அரசியலமைப்பின் 25 மற்றும் 21-வது பிரிவுகளின் (வாழ்வு மற்றும் சுயமரியாதைக்கான உரிமை) சாரத்தை மீறுகின்றன. நிலவும் குற்றவியல் சட்டமே ஏமாற்றுதல், வற்புறுத்தல் மற்றும் வன்முறையைத் தண்டிக்கும் போது, மனச்சாட்சியைக் கண்காணிக்கும் சிறப்புச் சட்டம் தேவையில்லை. மதமாற்ற அனுபவத்தைத் தண்டிப்பதையும் குற்றமயமாக்குவதையும் முடிவுக்குக் கொண்டுவர வேண்டும்.
2. மிஸ்ரா ஆணையம் பரிந்துரைத்தபடி, SC அந்தஸ்துக்கான 1950-ஆம் ஆண்டின் உத்தரவின் மத விலக்கலை ஒழிக்க வேண்டும்.
3. மாறாக, கட்டாய மதத் திரும்புதலைக் குற்றமாக்க வேண்டும். அரசு "கட்டாயப்படுத்துதல் மற்றும் மோசடி" குறித்து தீவிரமாக இருந்தால், பொருளாதாரப் புறக்கணிப்புகள், அச்சுறுத்தல்கள் அல்லது வன்முறையைக் கொண்ட கர் வாப்சி (Ghar Wapsi) பிரச்சாரங்கள் அதே தரத்தின்கீழ் தண்டிக்கப்பட வேண்டும்.
4. அரசுக்கு உண்மையான மக்கள் மையத் துணிச்சல் இருந்தால், மதமாற்ற எதிர்ப்புச் சட்டங்களை அல்லாமல், சாதி எதிர்ப்புச் சட்டங்களை அமல்படுத்த வேண்டும். எஸ்சி/எஸ்டி வன்கொடுமை தடுப்புச் சட்டத்தை அமல்படுத்த வேண்டும். சட்டவிரோதமாக இருந்தாலும் இன்னும் நடைமுறையில் இருக்கும் மனிதக் கழிவுகளை மனிதனே அள்ளும் முறையைத் தண்டிக்க வேண்டும். கோவில் நுழைவுத் தடைகள் மற்றும் சாதிய வன்முறைகளைத் தண்டிக்க வேண்டும்.
கிறிஸ்தவத்தை மக்களின் எதிர்ப்புக் குரலாக மீட்டெடுப்பது
இந்தியாவில், கிறிஸ்தவம் என்பது வத்திக்கானுக்கோ, அமெரிக்க சுவிசேஷகர்களுக்கோ அல்லது பிரிட்டிஷாருக்கோ உரியது அல்ல. அது தலித் இறையியலாளர், ஆதிவாசி செவிலியர், தமிழ் பெண், தொழுநோய் ஊழியர் மற்றும் சாதியை எதிர்த்துப் போராட எவரும் தீண்டத்தகாதவர் அல்ல என்ற யோசனையைப் பயன்படுத்திய மக்களுக்கு உரியது. கிறிஸ்தவம் அவர்களுக்கு உரியது. யாத்திரையாக (Exodus) மதம் மாறுவது: பைபிளின் யாத்திராகமக் கதை தலித்துகளுக்கும் ஆதிவாசிகளுக்கும் அடிமைகள் பார்வோனைச் சீர்திருத்தவில்லை என்பதைக் கற்பிக்கிறது; அவர்கள் பார்வோனின் அமைப்பிலிருந்து வெளியேறி, சர்வாதிகார நிலப்பிரபுத்துவ ராஜாவையும் அவரது ஆட்சியையும் மீறினார்கள்.
இந்தியாவில், மதமாற்றம் என்பது பெரும்பாலும் யாத்திரையாகவே (Exodus) இருந்துள்ளது: ஒரு தலித் தன்னைத் தீண்டத்தகாதவன் என்று அழைத்த அமைப்பிலிருந்து வெளியேறுவது, ஓர் ஆதிவாசி தன்னை அரக்கன் என்று அழைத்த அமைப்பிலிருந்து வெளியேறுவது, ஒரு பெண் தன் உடலைக் கோவில் சொத்து என்று அழைத்த அமைப்பிலிருந்து வெளியேறுவது ஆகும். விஎச்பி எகிப்தைச் சுற்றிச் சுவர் எழுப்பி அதை "கலாச்சார அமைப்பு" என்று அழைக்க விரும்புகிறது. வெளியேறும் உரிமையே மனிதனாக இருப்பதற்கான உரிமை என்று விமர்சன ரீதியான இடதுசாரி கூறுவார். மதமாற்றம் செய்வதற்கான உரிமை என்பது "நான் உன் வேலையாள் அல்ல, நான் உன் கர்மா அல்ல, நான் உன் மக்கள்தொகை அல்ல" என்று சொல்லும் உரிமையாகும். அரசு அதை "கட்டாய மதமாற்றம்" என்று அழைத்தால், இடதுசாரிகள் அதைப் பாதுகாப்பதில் குற்றம் சாட்டப்பட வேண்டும்; ஏனெனில் மதமாற்றம் எப்போதும் நல்லது என்பதற்காக அல்ல, ஒருவரின் மனச்சாட்சியைத் தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமை பேரம் பேச முடியாதது என்பதற்காக. அடிமைப்படுத்தும் தோட்டம் முதல் பாலஸ்தீனம் வரை, கர்நாடகா மற்றும் டெல்லி வரை, அதன் இயங்குமுறை ஒன்றுதான்: உடலைக் கட்டுப்படுத்துங்கள், மனதைக் கட்டுப்படுத்துங்கள் மற்றும் அடிமைப்படுத்துவதைப் பாதுகாப்பீர்கள். ஆனால் எனக்கும் என் மக்களுக்கும் அது: சங்கிலியை உடைக்கவும். சட்டத்தை ரத்து செய்யவும். ஏழைகள் தேர்ந்தெடுக்கட்டும்.
ஈ. இம்மானுவேல் நெகேமியா
Disclaimer: இந்தப் பகுதி கட்டுரையாளரின் பார்வையை வெளிப்படுத்துகிறது. செய்திக்காகவும் விவாதத்திற்காகவும் இந்த தளத்தில் வெளியிடுகிறோம் – செந்தளம் செய்திப் பிரிவு
