இந்தியா... மீண்டும் ஒரு நவீனக் காலனிய நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறதா?

பிரதமர் மோடி டெல்லியின் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க செங்கோட்டையிலிருந்து ஆற்றிய சுதந்திர தின உரை, வழக்கம் போலல்லாமல் சற்று சுருக்கமாக அமைந்திருந்தது.

நாட்டில் அண்மையில் வெடித்த இளைஞர் எழுச்சிப் போராட்டங்கள், ஆளும் அமைப்பின் ஆதிக்க மிடுக்கைக் குறைத்ததே இதற்கு முதன்மை காரணமாகப் பார்க்கப்படுகிறது. பிரதமர் தனது உரையில் நாட்டின் இளைஞர்களை நோக்கிக் உரையாற்றினாலும், அவர்கள் முன்வைக்கும் அடிப்படைப் பிரச்சனைகளுக்கான தெளிவான தீர்வுகளைப் முன்வைக்கத் தவறிவிட்டார் என்ற விமர்சனம் எழுந்துள்ளது. ‘வளர்ச்சியடைந்த பாரதம்’ என்ற முழக்கத்தோடு தொடங்கிய உரை, அதே முழக்கத்தோடு முடிவடைந்தாலும், சாதாரண குடிமக்களின் வாழ்க்கையில் நிலவும் கடுமையான பொருளாதார நெருக்கடிகளுக்கு மத்தியில் இந்த இலக்கை அடைவது எந்த அளவிற்கு சாத்தியம் என்ற கேள்வியைத் தற்போதைய சூழல் எழுப்புகிறது.

அரசியல் விடுதலை பெற்று 80வது ஆண்டில் அடியெடுத்து வைக்கும் வேளையிலும், நாட்டின் எதிர்காலமாகத் திகழும் இளைஞர்கள் வீதியில் இறங்கிப் போராட வேண்டிய நிலைக்கு ஏன் தள்ளப்பட்டுள்ளார்கள்?

சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு இந்தியாவோடு இணைந்து தனது பயணத்தைத் தொடங்கிய பல உலக நாடுகள், குறுகிய காலத்தில் மாபெரும் பொருளாதார மற்றும் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியை எட்டியுள்ளன. இந்தியா தனது பரந்த பிராந்திய மொழி, மத மற்றும் பொருளாதார வேறுபாடுகளையும், உலகளாவிய சவால்களையும் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருந்தது உண்மைதான் என்றாலும், எட்டு தசாப்த காலைத்திற்குப் பிறகும் அடிப்படைச் சிக்கல்கள் தீராமல் நீடிப்பது ஏன் என்பதை ஆழமாக ஆராய வேண்டியுள்ளது.

சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு இந்தியாவின் ஆளும் வர்க்கம், காந்தியடிகள் முன்மொழிந்த உள்ளூர் சூழலுக்கு ஏற்ற சுதேசி வளர்ச்சி மாதிரியைப் புறந்தள்ளிவிட்டு, மேற்கத்திய நவீனத்துவ மாதிரியை அப்படியே பிரதிபலிக்க முயன்றதே தற்போதைய சிக்கல்களுக்கு மூலக்காரணமாகும். மேலிருந்து கீழ்நோக்கிச் சொட்டும் Trickle-down model இங்கு அமல்படுத்தப்பட்டது. இதனால் நாட்டின் ஏழை, எளிய மற்றும் பாமர மக்கள் முற்றிலும் விளிம்பு நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டனர்.

மேற்கத்திய நாடுகள் பல நூற்றாண்டுகளாகப் படிப்படியாகக் கட்டமைத்த ஒரு தொழில்முறை மாதிரியை, முற்றிலும் வேறுபட்ட சமூக-பொருளாதாரப் பின்னணி கொண்ட இந்தியாவில் திணிக்க முயன்றது தோல்வியிலேயே முடிந்தது.

ஐரோப்பிய நாடுகள் தங்கள் நவீனமயமாக்கல் பயணத்தைத் தொடங்கியபோது, தொழில் புரட்சியின் உச்சத்திலும், நிலப்பிரபுத்துவக் பிடியிலிருந்து விடுபட்டும் இருந்தன. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, பிற நாடுகளைக் காலனித்துவப்படுத்தி, அவற்றின் செல்வத்தையும் மூலப்பொருட்களையும் சுரண்டியதன் மூலமே ஐரோப்பா தன் வளர்ச்சியைச் சாத்தியப்படுத்தியது. ஆனால், இந்தியா 1947ல் சுதந்திரம் அடைந்தபோது, காலனித்துவச் சுரண்டலால் வறுமை, எழுத்தறிவின்மை மற்றும் தொழில்நுட்ப அளவில் பின்தங்கிய நிலையிலேயே இருந்தது.

இந்த அடிப்படை வேறுபாட்டைப் புறக்கணித்து நடைமுறைப் படுத்தப்பட்டக் கொள்கைகள், புதிய சவால்களையே உருவாக்கியுள்ளன.

    நாட்டில் உள்கட்டமைப்பு, நகர்ப்புறமாக்கல் மற்றும் கல்வி நிறுவனங்கள் வளர்ந்தபோதிலும், அவற்றின் பலன்கள் அனைத்தும் நாட்டின் குறிப்பிட்ட மேல்தட்டு ஆளும் வர்க்கத்தால் மட்டுமே சட்டரீதியாகவும் சட்டவிரோதமாகவும் கைப்பற்றப்பட்டன. சமுதாயத்தின் பெரும்பான்மையான மக்கள் பின்தள்ளப்பட்டதால், சமூக, அரசியல் மற்றும் பொருளாதார இடைவெளி நாளுக்கு நாள் அதிகரித்துள்ளது.

மக்களாட்சி அமைப்புகளான தேர்தல்கள், சட்டமன்றங்கள், நீதித்துறை, காவல்துறை, சிவில் சர்வீஸ் மற்றும் ஊடகங்கள் ஆகியவை தங்களின் சுயாதீனத் தன்மையை இழந்து, ஆளும் வர்க்கத்தின் நலன்களைப் பாதுகாக்கும் கருவிகளாக மாறியுள்ளன. தேர்தல்களில் பண பலமும், தற்காலிக வாக்குறுதிகளும் ஆதிக்கம் செலுத்துவதால், உண்மையான மக்கள் பிரதிநிதிகள் புறந்தள்ளப்பட்டு, கார்ப்பரேட் நிதி வழங்கி வெற்றிபெறும் பிரதிநிதிகளே சட்டங்களை இயற்றும் இடத்தைக் கைப்பற்றுகின்றனர்.

கேள்விக்குறியாகும் கல்வி!

நமது நாட்டின் கல்வி மற்றும் சுகாதார அமைப்புகளின் வீழ்ச்சி, இளைஞர்களின் எதிர்காலத்தைக் கேள்விக்குறியாக்கியுள்ளது. 1965க்குள் நாட்டில் உள்ள அனைத்துக் குழந்தைகளுக்கும் கட்டாயக் கல்வி வழங்கப்படும் என்று வாக்குறுதி அளிக்கப்பட்ட போதிலும், இன்றளவும் குழந்தைத்தொழிலாளர் முறையும், பள்ளியிலிருந்து விலகும் போக்கும் தொடர்கின்றன.

    அண்மைய கல்வி நிலை அறிக்கைகள் சுட்டிக்காட்டுவது போல, 14 முதல் 18 வயதுக்குட்பட்ட இளைஞர்களில் 25 சதவீதத்தினரால் இரண்டாம் வகுப்பு பாடப் புத்தகத்தைக் கூடச் சரியாகப் படிக்க முடியவில்லை; பாதிக்கும் மேற்பட்டோரால் எளிய கணிதப் புதிர்களைத் தீர்க்க முடிவதில்லை. இத்தகைய தகுதியற்றக் கல்வி முறையால், தற்கால நவீன வேலைவாய்ப்புகளைப் பெற முடியாமல் நாட்டின் பெரும்பான்மையான இளைஞர்கள் தவிக்கின்றனர்.

1991ம் ஆண்டின் புதிய பொருளாதாரக் கொள்கைகளுக்குப் பிறகு, சந்தைச் சக்திகளே அனைத்தையும் தீர்மானிக்கும் நிலை உருவானது. ‘ஒரு நபருக்கு ஒரு வாக்கு’ என்ற ஜனநாயகப் பண்பிற்குப் பதிலாக, ‘டாலர் சக்தி’ ஆதிக்கம் செலுத்தத் தொடங்கியது. இதனால், மிகக் குறைந்த தனிநபர் வருமானம் கொண்ட இந்தியாவில், ஜெர்மனி அல்லது ஜப்பானை விட அதிகமான பில்லியனர்கள் உருவாகும் முரண்பாடு ஏற்பட்டுள்ளது.

நீண்டகால மேம்பாட்டுத் திட்டங்கள் தங்களை வந்தடைவதில்லை என்பதை உணர்ந்த பொதுமக்கள், தேர்தல் நேரத்தில் கிடைக்கும் தற்காலிக நலத்திட்ட உதவிகளையும் இலவசங்களையுமே எதிர்பார்க்கத் தொடங்கியுள்ளனர். இது அரசு கஜானாவுக்கு பெரும் சுமையாக மாறி, நீண்டகால வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்கும் பொது முதலீடுகளை முடக்குகிறது.

கறுப்புப் பொருளாதாரம்

நாட்டின் பொருளாதாரத்தைச் சீரழிக்கும் மற்றொரு முக்கிய காரணி, விஸ்வரூபமெடுத்துள்ள கறுப்புப் பொருளாதாரமாகும். மேல்தட்டு மக்கள் தங்களின் ஆடம்பர வாழ்க்கையைத் தக்கவைத்துக் கொள்ளவும், வரிகளைத் தவிர்க்கவும் குறுக்கு வழிகளையும் சட்டவிரோத முறைகளையும் கையாண்டு வருகின்றனர். நாட்டின் மொத்த வருமானத்தில் பெரும் பகுதி மிகச் சிறிய குழுவிடம் மட்டுமே குவிந்து கிடப்பதால், எளிய மக்களுக்கான வரிச்சுமை மறைமுக வரிகள் மூலம் அதிகரிக்கப்படுகிறது. தேர்வு வினாத்தாள் கசிவு, தரமற்ற மருந்துகள், உணவுக் கலப்படம் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் மாசுபாடு போன்ற அனைத்து சமூக அவலங்களுக்கும் இந்தக் கட்டுப்பாடற்ற கறுப்புப் பொருளாதாரமே மூலக்காரணமாக அமைகிறது.

ஆராய்ச்சியில் அலட்சியம்

ஆராய்ச்சி மற்றும் மேம்பாட்டு துறையில் இந்தியா காட்டி வரும் அலட்சியம், உலக அரங்கில் நாட்டின் முக்கியத்துவத்தைக் குறைத்து வருகிறது. மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் ஆராய்ச்சித் துறைக்காக இந்தியா செலவிடும் தொகை, சீனா அல்லது ஜப்பான் போன்ற நாடுகளுடன் ஒப்பிடுகையில் மிகவும் சொற்பமானதாகும். உள்நாட்டுத் தொழில்துறையினர் புதிய தொழில்நுட்பங்களை உருவாக்க முயலாமல், வெளிநாடுகளிலிருந்து தொழில்நுட்பங்களை இறக்குமதி செய்வதிலேயே கவனம் செலுத்துகின்றனர்.

டிஜிட்டல் – தகுதியில் பின்னடைவு

தற்போது உலகம் செயற்கை நுண்ணறிவு மற்றும் ரோபோடிக்ஸ் உள்ளிட்ட புதிய தொழில்நுட்பப் புரட்சியை நோக்கி அதிவேகமாக நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. உலகளவில் உருவாகும் பிரம்மாண்டமான AI மாதிரிகள் அமெரிக்கா மற்றும் சீன நிறுவனங்களின் கட்டுப்பாட்டிலேயே உள்ளன.

மென்பொருள் துறையில் சிறந்து விளங்குவதாகக் கூறிக்கொள்ளும் இந்தியா, இந்த அடிப்படை மாதிரிகளின் பயன்பாட்டாளராக மட்டுமே எஞ்சியிருக்கிறது. போதுமான கல்வித் தகுதியும், முறையான பயிற்சிகளும் இல்லாத இந்திய இளைஞர்கள், வரவிருக்கும் டிஜிட்டல் வேலைவாய்ப்பு இழப்புகளை எதிர்கொள்ள முடியாமல் திணறும் அபாயம் ஏற்பட்டுள்ளது.

அமெரிக்காவின் 'பிக் செவன்' (Big Seven) போன்ற மாபெரும் தொழில் நுட்ப நிறுவனங்கள் உலகப் பொருளாதாரத்தையும் அரசியலையும் தீர்மானிக்கும் சக்திகளாக உருவெடுத்து வருகின்றன.

    தொழில்நுட்ப ரீதியாகவும் பொருளாதார ரீதியாகவும் பிற வல்லரசுகளைச் சார்ந்திருக்கும் நிலை தொடர்ந்தால், இந்தியா 79 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மீண்டும் ஒரு டிஜிட்டல் அல்லது பொருளாதார 'மறு-காலனியாக்கத்திற்கு' (Recolonisation) தள்ளப்படும் என்ற அச்சம் மெய்ப்படக்கூடும்.

புவிசார் அரசியல் சூழலிலும், உக்ரைன் மற்றும் மத்திய கிழக்கு நாடுகளில் ஏற்படும் போர்களால் உலகம் புதிய கடினமான சூழலை எதிர்கொண்டுள்ளது. அணிசேரா இயக்கத்தின் மூலம் உலக அரங்கில் முன்னணியில் இருந்த இந்தியா, தற்போதைய குவாட் மற்றும் பிரிக்ஸ் அமைப்புகளுக்கு இடையே ஒரு தெளிவான வெளியுறவுக் கொள்கையைத் தீர்மானிக்க முடியாமல் தவிக்கிறது.

சுதந்திரம் அடைந்து எட்டு தசாப்தங்களை எட்டவுள்ள இந்த வேளையில், சுயநலமிக்க கொள்கைகளையும், குறுகிய அரசியல் லாபங்களையும் கைவிட்டு, நாட்டின் அடிமட்ட விளிம்பு நிலை மக்களை மையமாகக் கொண்ட உள்ளடக்கிய வளர்ச்சிப் பாதையை நோக்கி இந்தியா உடனடியாக நகர வேண்டும்.

கல்வி, சுகாதாரம் மற்றும் உள்நாட்டு ஆராய்ச்சிகளுக்கு முன்னுரிமை அளித்து, உண்மையான ஜனநாயகப் பண்புகளை மீட்டெடுப்பதன் மூலமே, நாடு மீண்டும் ஒரு காலனித்துவச் சிக்கலில் வீழ்வதைத் தடுக்க முடியும்.

https://thehardline.in/is-india-being-pushed-back-into-a-state-of-modern-colonialism/

Disclaimer: இந்தப் பகுதி கட்டுரையாளரின் பார்வையை வெளிப்படுத்துகிறது. செய்திக்காகவும் விவாதத்திற்காகவும் இந்த தளத்தில் வெளியிடுகிறோம் – செந்தளம் செய்திப் பிரிவு