ஊடகங்கள் எவ்வாறு இனப்படுகொலையை விற்கின்றன?

மேற்கத்திய ஊடகங்கள் இனப்படுகொலைக்கான ஒப்புதலைத் திட்டமிட்டு உற்பத்தி செய்கின்றன. இது இஸ்ரேலின் பல தசாப்த கால இராணுவ ஆக்கிரமிப்பையும் நிறவெறியையும் (apartheid) இயல்பானதாக்குகிறது. சர்வதேச சட்டங்களை இஸ்ரேல் அப்பட்டமாக மீறுவதை இது மறைக்கிறது. இஸ்ரேல் மட்டுமே பாதிக்கப்பட்ட தரப்பு என்ற தவறான பிம்பத்தை இது தொடர்ந்து தக்கவைக்கிறது. காசாவில் உள்ள பாலஸ்தீன பத்திரிகையாளர்கள் மற்றும் ஊடகவியலாளர்களின் பணிகளை இது காட்டிக்கொடுத்து, அவமதித்து, அவர்களை அரக்கர்களாகச் சித்தரிக்கிறது; அக்டோபர் 7, 2023 முதல் ஆகஸ்ட் 2025 வரை குறைந்தபட்சம் 220 பாலஸ்தீன ஊடகவியலாளர்கள் இஸ்ரேலால் கொல்லப்பட்டுள்ளனர். இஸ்ரேலின் கடுமையான தணிக்கை முறைகளை மேற்கத்திய ஊடகங்கள் கூச்சமின்றி ஏற்றுக் கொள்கின்றன. இஸ்ரேல் தனது போர்க்குற்றங்களை மூடிமறைப்பதற்காக வெளிநாட்டு நிருபர்களை காசாவிற்குள் அனுமதிக்க மறுப்பதை, இவை மிக மென்மையான கண்டனக் கடிதங்களுடன் சகித்துக் கொள்கின்றன. உண்மைகளை மழுப்பச் செய்வதற்காக, அக்டோபர் 7 அன்று குழந்தைகள் தலை துண்டிக்கப்பட்டதாகக் கூறப்பட்ட பொய்கள் முதல் இஸ்ரேலியப் பெண்கள் பரவலாக பாலியல் வன்கொடுமைக்கு ஆளாக்கப்பட்டதாகக் கூறப்பட்ட பொய்கள் வரையிலான இஸ்ரேலின் அவதூறுகளை இவை பெரிதுபடுத்திப் பரப்புகின்றன.

காசாவைப் பற்றி எழுதும்போது, வினைச்சொற்கள் செயப்பாட்டு வினையில் (passive tense) எழுதப்படுகின்றன. அங்கு செயலைச் செய்பவர் (subject) எவருமில்லை; யாரும் பொறுப்பேற்பதும் இல்லை. இனப்படுகொலை என்பது ஏதோ நிலநடுக்கம் அல்லது சுனாமி போன்ற ஒரு இயற்கைப் பேரிடரைப் போலக் காட்டப்படுகிறது. "வன்முறைச் சுழற்சி" (cycle of violence) அல்லது "மோதல்கள்" (clashes) போன்ற தேய்வழக்குகளும் (clichés) தெளிவற்ற அடைமொழிகளும் யதார்த்தத்தை சிதைத்து பொய்ப்பிக்கின்றன. "சிந்தனை மொழியைக் கெடுக்குமானால், மொழியும் சிந்தனையைக் கெடுக்கக்கூடும்" என்று ஜார்ஜ் ஆர்வெல் எச்சரித்தார். பாலஸ்தீனியர்கள் மீதான ஊடக அறிக்கைகளிலிருந்து "இனப்படுகொலை" (genocide), "கொடுமை" (atrocity), "இனச்சுத்திகரிப்பு" (ethnic cleansing) மற்றும் "ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட பகுதிகள்" (occupied territories) போன்ற சொற்கள் மாயமாய் மறைந்துவிடுகின்றன; அதே சமயம் அவர்களின் தற்காப்புப் போராட்டம் வழக்கம் போல் "காட்டுமிராண்டித்தனமானது" என்றும் "நாகரிகமற்றது" என்றும் விவரிக்கப்படுகிறது. பாலஸ்தீனியர்களைக் குறிப்பிடும்போது "பாலஸ்தீனம்", "இனப்படுகொலை", "பேரழிவு" (carnage), "அகதிகள் முகாம்", "கொலை" (slaughter) மற்றும் "படுகொலை" (massacre) போன்ற சொற்களைத் தவிர்க்குமாறு நியூயார்க் டைம்ஸ் பத்திரிகையாளர்களுக்கு அதன் ஆசிரியர்கள் உத்தரவிட்டுள்ளனர்.

ஊடகங்கள் இஸ்ரேல் வழங்கும் செய்திகளை அடிமைத்தனமாக அப்படியே வாந்தியெடுக்கின்றன. பெருமளவிலான குண்டுவீச்சுகள் "துல்லியமான வான்வழித் தாக்குதல்களாக" (surgical air strikes) மாறுகின்றன. பட்டினியை இஸ்ரேல் ஒரு ஆயுதமாகப் பயன்படுத்துவது "உணவுத் தட்டுப்பாடு" என்று அழைக்கப்படுகிறது. குழந்தைகள் உட்பட நிராயுதபாணியான பொதுமக்கள் கொல்லப்படுவது "மோதல்கள்" ஆகிறது. யூதக் குடியேறிகளின் மலைக்கோட்டை போன்ற குடியிருப்புகள் "அக்கம்பக்கப் பகுதிகள்" (neighborhoods) என்று அழைக்கப்படுகின்றன. ஒரு பத்திரிகையாளர் அல்லது மருத்துவர் சட்டத்திற்குப் புறம்பாக படுகொலை செய்யப்படுவது "இறந்துவிட்டார்" என்று எழுதப்படுகிறது. "இஸ்ரேல்-ஹமாஸ் போர்" என்று குறிப்பிடப்படும் இந்த இனப்படுகொலை, இஸ்ரேலின் "தன்னைத் தற்காத்துக் கொள்ளும் உரிமை" என்ற தாரக மந்திரத்தின் ஒரு பகுதியாக, "தற்காப்பு நடவடிக்கை" என நியாயப்படுத்தப்படுகிறது. பள்ளிகள், மருத்துவமனைகள், கிளினிக்குகள், ஆம்புலன்ஸ்கள், மசூதிகள், தேவாலயங்கள் மற்றும் பிற பொதுமக்கள் இலக்குகள் தரைமட்டமாக்கப்படும் போது, அவை "ஹமாஸின் கட்டுப்பாட்டு மையங்கள்" என்று முத்திரை குத்தப்படுகின்றன அல்லது பொதுமக்கள் தங்களை "மனிதக் கேடயங்களாகப்" பயன்படுத்துவதால் அவை இலக்காக்கப்பட்டன என்று கூறப்படுகின்றன. ஆனால், உண்மையில் இஸ்ரேலிய இராணுவமே பிடிபட்ட பாலஸ்தீனியர்களைக் கட்டிவைத்து, வெடிகுண்டுகள் வைக்கப்பட்டிருக்க வாய்ப்புள்ள கட்டிடங்கள் மற்றும் சுரங்கப்பாதைகளுக்குள் தங்களுக்கு முன்னால் வலுக்கட்டாயமாக அனுப்புவதை வழக்கமாகக் கொண்டுள்ளது.

இஸ்ரேலியர்கள் ஹமாஸால் பிடித்து வைக்கப்படும்போது, அவர்கள் இராணுவத்தில் பணிபுரிபவர்களாக இருந்தாலும் "பிணைக்கைதிகள்" (hostages) என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள். ஆனால், குழந்தைகள் உட்பட பாலஸ்தீனியர்கள் எந்தவிதக் குற்றச்சாட்டோ அல்லது விசாரணையோ இன்றி இஸ்ரேலிய தடுப்பு முகாம்களில் அடைக்கப்பட்டு சித்திரவதை செய்யப்படும்போது (அங்கு சித்திரவதை "பரவலாகவும்" "முறையாகவும்" நடக்கிறது), அவர்கள் "கைதிகள்" (prisoners) என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள். கூடார நகரங்கள் அல்லது மருத்துவமனைகள் மீதான ஏவுகணைத் தாக்குதல்களுக்கு பாலஸ்தீன ஆயுதக் குழுக்களின் திசைமாறிய ராக்கெட்டுகளே காரணம் என்று பழிபோடப்படுகிறது. ஒருவேளை இஸ்ரேல் அத்தாக்குதல்களை ஒப்புக்கொண்டால் (அவ்வாறு நடப்பது மிக அரிது), அவை "துரதிர்ஷ்டவசமான தவறு" (tragic mistake) என்று விவரிக்கப்படுகின்றன. காசாவின் குடிமை நிறுவனங்கள் வெளியிடும் அறிக்கைகளின் நம்பகத்தன்மை மீது சந்தேகம் எழுப்புவதற்காக, அவை "ஹமாஸால் நடத்தப்படுபவை" என்று முத்திரை குத்தப்படுகின்றன. காசா சுகாதார அமைச்சகத்தின் அறிவிப்புகளைப் பதிவிடும்போது, நியூயார்க் டைம்ஸ் வழக்கம் போல "அவர்கள் பொதுமக்கள் மற்றும் போராளிகளுக்கு இடையே வேறுபாடு காட்டுவதில்லை" என்ற வரியைச் சேர்த்து, பல்லாயிரக்கணக்கான பொதுமக்கள் படுகொலை செய்யப்படுவதை மறைக்கிறது.

இதன் விளைவாக, இதழியல் வரலாற்றிலேயே மிகவும் முறுக்கப்பட்ட, குழப்பமான எழுத்துக்கள் உருவாகியுள்ளன. அதற்கு உதாரணமாக, நவம்பர் 5, 2023 அன்றைய நியூயார்க் டைம்ஸின் தலைப்பைக் குறிப்பிடலாம்: "நெருக்கமான குடியிருப்புப் பகுதியில் வான்வழித் தாக்குதல் என்று காசா மக்கள் கூறும் வெடிப்பு பல உயிரிழப்புகளை ஏற்படுத்தியுள்ளது." (Explosions Gazans Say Was Airstrike Leaves Many Casualties in Dense Neighborhood). "மிடில் ஈஸ்ட் ஐ (Middle East Eye) பத்திரிகையாளர்கள் முகமது சலாமா மற்றும் அகமது அபு அஜீஸ், ராய்ட்டர்ஸ் புகைப்படக் கலைஞர் ஹுசாம் அல்-மஸ்ரி மற்றும் அசோசியேட்டட் பிரஸ் உட்பட பல ஊடகங்களுடன் பணியாற்றிய முகமது அபு தாஹா மற்றும் மரியம் தக்கா ஆகியோர் நாசர் மருத்துவ வளாகத்தில் 'டபுள் டாப்' (double tap) தாக்குதலில் கொல்லப்பட்டபோது மேற்கத்திய செய்தி முகமைகள் எவ்வாறு எதிர்வினையாற்றின? (முதலாவது தாக்குதலில் காயமடைந்தவர்களைக் காப்பாற்ற வரும் மீட்புக் குழுவினரைக் குறிவைத்து நடத்தப்படும் இரண்டாவது தாக்குதலே இந்த 'டபுள் டாப்' தாக்குதல் ஆகும்)." என்று எனது 'தி பெட்ரேயல் ஆஃப் பாலஸ்தீனியன் ஜர்னலிஸ்ட்ஸ்' (The Betrayal of Palestinian Journalists) என்ற கட்டுரையில் நான் கேள்வி எழுப்பியிருந்தேன்.

"காசா மருத்துவமனை மீதான தாக்குதலில் ஹமாஸின் கேமரா என்று கூறப்படும் இலக்கைக் குறிவைத்ததாக இஸ்ரேலிய இராணுவம் தெரிவித்துள்ளது" என்று அசோசியேட்டட் பிரஸ் செய்தி வெளியிட்டது. "மருத்துவமனைத் தாக்குதல் ஹமாஸின் கேமராவைக் குறிவைத்து நடத்தப்பட்டதாக ஐடிஎஃப் (IDF) கூறுகிறது" என்று சிஎன்என் (CNN) அறிவித்தது. ஆனால், அந்த கேமரா ராய்ட்டர்ஸ் நிறுவனத்திற்குச் சொந்தமானது. தங்களது செய்தி நிறுவனம் அந்த மருத்துவமனையிலிருந்து படப்பிடிப்பு நடத்துவதை இஸ்ரேல் "நன்கு அறிந்தது" என்று ராய்ட்டர்ஸ் கூறியது. "அல் ஜசீரா நிருபர் அனஸ் அல் ஷெரீஃப் மற்றும் பிற மூன்று பத்திரிகையாளர்கள் ஆகஸ்ட் 10 அன்று அல் ஷிஃபா மருத்துவமனைக்கு அருகிலுள்ள தங்களின் ஊடகக் கூடாரத்தில் கொல்லப்பட்டபோது, மேற்கத்திய ஊடகங்கள் அதை எவ்வாறு செய்தியாக்கின?" என்று நான் கேட்டேன். அல் ஷெரீஃப் 2024 ஆம் ஆண்டின் புலிட்சர் விருதை வென்ற ராய்ட்டர்ஸ் குழுவில் ஒருவராக இருந்தபோதிலும், "ஹமாஸ் தலைவர் என்று கூறப்படும் அல் ஜசீரா பத்திரிகையாளரை இஸ்ரேல் கொன்றது" என்று ராய்ட்டர்ஸ் தனது செய்திக்குத் தலைப்பிட்டது.

ஜெர்மனியின் 'பில்ட்' (Bild) நாளிதழ், தனது முகப்புப் பக்கத்தில்: "பத்திரிகையாளர் வேடத்தில் இருந்த பயங்கரவாதி காசாவில் கொல்லப்பட்டார்" என்ற தலைப்பில் ஒரு செய்தியை வெளியிட்டது. "Don't Say Palestine: How the Media Manufactured Consent for Genocide" என்ற புத்தகத்தில் அசல் ராத் (Assal Rad) பின்வருமாறு எழுதுகிறார்: "ஊடகங்கள் பயன்படுத்திய மொழி வித்தை வார்த்தைகளை மறுவரையறை செய்யும் அளவிற்குச் சென்று, அவற்றைப் பொருளற்றதாக்கியது." வார்த்தைகள் முக்கியமானவை. வார்த்தைகளே செயல்களை நியாயப்படுத்துகின்றன. அங்கு இனப்படுகொலை எதுவும் நடக்கவில்லை என்றால், இஸ்ரேல் ஒரு போரில் தன்னைத் தற்காத்துக் கொள்கிறது என்றால், அமெரிக்காவிற்கும் இஸ்ரேலின் ஐரோப்பிய நட்பு நாடுகளுக்கும் பல்லாயிரக்கணக்கான கோடி டாலர் இராணுவ உதவியை வழங்குவதற்கு உரிமை உண்டு. இது அக்டோபர் 7 அன்று ஹமாஸால் தொடங்கப்பட்ட போராக இருக்குமேயானால், காசாவின் அழிவையும் இஸ்ரேலின் இந்த மாபெரும் படுகொலைகளையும் ஹமாஸ் தாக்குதலின் துரதிர்ஷ்டவசமான விளைவு என்று கூறி கடந்துபோக முடியும்.

இந்த மொழிச் சிதைவு என்பது, ஆர்வெல் குறிப்பிட்டது போல, நியாயப்படுத்த முடியாதவற்றை நியாயப்படுத்துவதற்காகவே வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது: ஐடிஎஃப் (IDF) மற்றும் ஜிபிஎஸ் (GPS) ஒருங்கிணைப்புத் தரவுகளின் உறுதிப்படுத்தலுக்குப் பிறகே எந்தவொரு தாக்குதலையும் இஸ்ரேலின் மீது சுமத்த வேண்டும் என்று சிஎன்என் மற்றும் நியூயார்க் டைம்ஸ் தங்கள் ஆசிரியர்களுக்கும் பத்திரிகையாளர்களுக்கும் அறிவுறுத்தின என்று ஜான்சன் தனது புத்தகத்தில் ஒரு சிஎன்என் ஆதாரத்தை மேற்கோள் காட்டி எழுதியுள்ளார். (இந்த புத்தகம் குறித்து ஜான்சன் அளித்த நேர்காணலை தி எலக்ட்ரானிக் இன்டிஃபாடா இணையதளத்தில் பார்க்கலாம்). இஸ்ரேல் மற்றும் பாலஸ்தீனம் குறித்து செய்தி வெளியிடும் சிஎன்என் பத்திரிகையாளர்கள், செய்தியை ஒளிபரப்புவதற்கு முன்பாக அதை இஸ்ரேலின் ஜெருசலேம் பணியகத்தின் (Jerusalem bureau) மறுஆய்வுக்கு சமர்ப்பிக்க வேண்டும். இஸ்ரேலில் உள்ள மற்ற அனைத்து செய்திப் பணியகங்களைப் போலவே, சிஎன்என் பணியகமும் இஸ்ரேலிய இராணுவ தணிக்கையாளர்கள் விதிக்கும் கட்டுப்பாடுகளுக்குக் கட்டுப்பட்டு நடக்க வேண்டியது கட்டாயமாகும்.

சிஎன்என் மற்றும் பிற பாரம்பரிய ஊடகங்களில் அரிதாகவே தோன்றும் பாலஸ்தீனியர்களிடம்—வழக்கமாக அவர்கள் நேரலையில் தோன்றுவதற்கு முன்பே—அவர்கள் ஹமாஸை "கண்டிக்கிறார்களா" என்று கேட்கப்படுகிறது. இஸ்ரேல் மீது லேசான விமர்சனத்தை வைக்கும் விருந்தினர்களிடம் கூட, இஸ்ரேலுக்கு "உயிர்வாழும் உரிமை" இருக்கிறதா என்று கேட்கப்படுகிறது. ஆனால், அவர்களிடம் யாரும் சீயோனிசம் (Zionism), நிறவெறி, இனச்சுத்திகரிப்பு, இனப்படுகொலை அல்லது பாலஸ்தீனத்தின் மீது இஸ்ரேல் நடக்கும் 100 ஆண்டுகாலப் போரை அவர்கள் கண்டிக்கிறார்களா என்று கேட்பதில்லை. சர்வதேச சட்டத்தின்படி ஆயுதங்களை ஏந்தியும் பாலஸ்தீனியர்களுக்கு தங்களைத் தற்காத்துக் கொள்ள உரிமை உண்டு என்ற போதிலும், அவர்களிடம் பாலஸ்தீனியர்களுக்கு தற்காப்பு உரிமை உள்ளதா என்று எவரும் கேட்பதில்லை.

ராபர்ட் ஃபிஸ்க் (Robert Fisk) சுட்டிக்காட்டியது போல, நமது பழக்கப்பட்ட பத்திரிகையாளர்களும் செய்தி நிறுவனங்களும் "அதிகார வர்க்க மொழியின் கைதிகள்" ஆவர். அவர்கள் அதிகாரப்பூர்வ சொல்லகராதியை உண்மையோடு கிளிப்பிள்ளை போல் திருப்பிச் சொல்கிறார்கள். இது அவர்களை வெறும் பிரச்சாரகர்களாக மட்டுமல்லாமல், இனப்படுகொலையின் கூட்டாளிகளாகவும் மாற்றுகிறது. மாணவர்கள் உட்பட (அவர்களில் பலர் யூதர்கள்) இந்த இனப்படுகொலையை எதிர்த்துப் போராடுபவர்கள் "ஹமாஸ் ஆதரவாளர்கள்" என்றும் "யூத எதிர்ப்பாளர்கள்" (antisemites) என்றும் அவதூறு செய்யப்படுகிறார்கள். பத்திரிகையாளர்கள் பல்கலைக்கழகங்களின் ஹில்லெல் வீடுகளில் (Hillel houses) தஞ்சம் புகுந்து கொண்டு, இந்த போராட்டங்களால் தங்களின் "பாதுகாப்புக்கு அச்சுறுத்தல்" இருப்பதாகக் கூறும் சீயோனிச மாணவர்களைத் தேடிப்பிடித்து பேட்டி காண்கின்றனர். ஆனால், இஸ்லாமிய எதிர்ப்பு வெறி (anti-Muslim bigotry) அதிகரிப்பதையோ அல்லது மாணவர் போராட்டக்காரர்கள் மீது ஏவப்படும் ஒடுக்குமுறைகளையோ ஊடகங்கள் பெரிதாகக் கண்டுகொள்வதில்லை. இந்த ஒடுக்குமுறைகளில் காவல்துறை வன்முறை மற்றும் 3,000 பேர் கைது செய்யப்பட்டது மட்டுமல்லாமல், தற்காலிக நீக்கம், நன்னடத்தை கண்காணிப்பு, நிரந்தர நீக்கம், பட்டங்களை நிறுத்தி வைத்தல் மற்றும் ஆதரவான பேராசிரியர்களைப் பணிநீக்கம் செய்தல் ஆகியவையும் அடங்கும்.

"ஆற்றிலிருந்து கடல் வரை, பாலஸ்தீனம் சுதந்திரமாக இருக்கும்" (From the river to the sea, Palestine will be free) என்ற பாலஸ்தீன விடுதலை முழக்கங்களும், பாலஸ்தீனக் கொடியும் குற்றமாக்கப்பட்டுள்ளன. இதன் செய்தி தெளிவாக உள்ளது: யூதர்களின் உயிர்கள் முக்கியமானவை. பாலஸ்தீனியர்களின் உயிர்கள் முக்கியமற்றவை. "ஐநா அமைப்புகளின் அறிக்கைகள், மதிக்கப்படும் மனித உரிமை கண்காணிப்பகங்கள், மருத்துவ இதழ்கள் மற்றும் தொழில்முறை மருத்துவப் பணியாளர்களின் அறிக்கைகள் பொதுவாக முதன்மை ஊடகங்களால் மதிக்கப்பட்டு முன்னுரிமை அளிக்கப்படுகின்றன" என்று வரலாற்றாசிரியர் ரஷீத் காலிதி (Rashid Khalidi), ராபின் ஆண்டர்சனின் புத்தகமான "The Complicit Lens: US Media Coverage of Israel's Genocide in Gaza" என்ற நூலின் முன்னுரையில் எழுதுகிறார்.

இஸ்ரேலிய பரப்புரையாளர்கள், அமெரிக்க அரசு அல்லது பெருநிறுவனங்களின் தணிக்கைக்கு உட்படாத சமூக ஊடகத் தளங்களை நோக்கி வாசகர்களும் பார்வையாளர்களும் பெருமளவில் தடம் மாறுவது, இந்த ஊடகங்களின் அறிவுசார் திவால்நிலையைத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது. இந்த தடம் மாற்றத்திற்கு அவர்கள் அளித்த எதிர்வினை 'பிளாட்பார்மிசைடு' (platformicide - தளக்கொலை) ஆகும். அதாவது பேஸ்புக், இன்ஸ்டாகிராம், எக்ஸ், யூடியூப் மற்றும் டிக்டாக் போன்ற சமூக ஊடக அரக்கர்கள் அல்காரிதம்கள், நிழல் தடை (shadow banning), நேரலை ஒளிபரப்புத் திறன்களைக் கட்டுப்படுத்துதல் மற்றும் கணக்குகளை முடக்குதல் ஆகியவற்றின் மூலம் பாலஸ்தீனம் பற்றிய செய்திகளின் பரவலை வியத்தகு முறையில் குறைப்பதாகும்.

இந்த தணிக்கை என்பது இனப்படுகொலையின் கொடூரங்களை பொதுமக்களிடமிருந்து மறைப்பதற்காக மேற்கொள்ளப்படும் ஒரு ஒருங்கிணைந்த முயற்சியாகும். அக்டோபர் 7 சம்பவத்தை மட்டுமே தொடர்ந்து குறிப்பிடுவதன் மூலம், மேற்கத்திய ஊடகங்கள் இந்த இனப்படுகொலையின் வரலாற்றுப் பின்னணியை திட்டமிட்டுத் துண்டிக்கின்றன. இஸ்ரேல் காசா மீது விதித்துள்ள 19 ஆண்டுகால முற்றுகையை அது புறக்கணிக்கிறது. மேற்கத்திய ஊடகங்களில் அக்டோபர் 7 என்பது எந்தவொரு தூண்டுதலும் இல்லாத ஒன்றாகக் (unprovoked) காட்டப்படுகிறது. 2008 மற்றும் 2009 குளிர்காலத்தில் காசாவில் நிராயுதபாணியான பாலஸ்தீனியர்களை இஸ்ரேல் படுகொலை செய்ததும், 2012, 2014 மற்றும் 2018-2019 ஆம் ஆண்டுகளில் நடந்த 'மபெரும் தாயகம் திரும்பும் பேரணியின்' (Great March of Return) போது காசாவின் மீது நடத்திய தாக்குதல்களும் முற்றிலுமாகப் புறக்கணிக்கப்படுகின்றன. 1948 ஆம் ஆண்டு நடந்த நக்பா (Nakba) பேரழிவு குறித்து இங்கு அரிதாகவே பேசப்படுகிறது. அப்போது ஐரோப்பிய சீயோனிஸ்டுகள் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க பாலஸ்தீனத்தின் 78 சதவீதத்திற்கும் அதிகமான நிலத்தைக் கைப்பற்றி, 7,50,000 பாலஸ்தீனியர்களை வன்முறையாக வெளியேற்றி, 530 க்கும் மேற்பட்ட பாலஸ்தீனக் கிராமங்களை அழித்து, 15,000 பாலஸ்தீனியர்களைக் கொன்றனர். 1948 இல் தங்கள் வீடுகளில் இருந்து விரட்டப்பட்டவர்களில் 70 சதவீதத்தினர் காசாவிற்குள் அடைக்கலம் புகுமாறு கட்டாயப்படுத்தப்பட்டனர்.

சீயோனிசத் திட்டம் என்பது வரலாற்று மறதியை (historical amnesia) வளர்ப்பதன் அடிப்படையிலேயே கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது. "ஹமாஸ் என்பது ஒரு கொடூரமான, பயங்கரவாதக் குழுவாகவும், அதன் உறுப்பினர்கள் எந்தவொரு மனச்சாட்சியும் இன்றி குழந்தைகளைத் துண்டு துண்டாக வெட்டி சித்திரவதை செய்தவர்கள் என்றும் நிறுவப்பட்ட பிறகு, அதற்கு மேல் எந்த விளக்கமும் தேவையில்லை என்று கருதப்பட்டது" என்று ஆண்டர்சன் தனது புத்தகத்தில் எழுதுகிறார். "ஊடகங்கள் இஸ்ரேலின் வன்முறை வரலாற்றைப் பற்றி எழுதுவதைத் தவிர்த்தன, இதன் விளைவாக பாலஸ்தீனியர்களின் அன்றாட வாழ்க்கை நிலையைப் பற்றியும் எழுதுவதைத் தவிர்த்துவிட்டன." தற்போது காசாவில் போர்நிறுத்தம் நடைமுறையில் உள்ளது என்ற கற்பனை—இப்போர்நிறுத்தம் நடைமுறைக்கு வந்ததாகக் கூறப்படும் காலத்திலிருந்து இஸ்ரேல் குறைந்தபட்சம் 1,286 பாலஸ்தீனியர்களைக் கொன்றுள்ளது மற்றும் 4,257 பேரை காயப்படுத்தியுள்ளது—காசாவை மேற்கத்திய ஊடகங்கள் புறக்கணிப்பதற்கான ஒரு சாக்காக மாறியுள்ளது. இந்த இனப்படுகொலை மறுப்பு (genocide denial) என்பது அதன் தொடக்கத்திலிருந்தே இந்தச் செய்திகளின் முக்கிய அம்சமாக இருந்து வருகிறது. இது இஸ்ரேலின் குற்றங்களை மட்டுமல்லாமல், காசாவிலிருந்து அனைத்து பாலஸ்தீனியர்களையும் இனச்சுத்திகரிப்பு செய்ய வேண்டும் என்ற இஸ்ரேலின் வெளிப்படையான நோக்கத்தையும் மூடிமறைக்கிறது. இது சர்வதேச சட்டங்களை முற்றிலும் முடக்குகிறது; மேலும், இதழியல் என்ற தொழிலையே கேலிக்கூத்தாக்குகிறது.

இனச்சுத்திகரிப்பின் இறுதி நடவடிக்கை அரங்கேறும் போதும், மேற்கத்திய ஊடகங்கள் இஸ்ரேலிய பரப்புரைகள் (agitprop), மழுப்பலான சொற்கள் மற்றும் தேய்வழக்குகளைக் கொண்டு நம் மீது தொடர்ந்து குண்டுமாரி பொழியும் என்பதில் எனக்கு எள்ளளவும் சந்தேகமில்லை. அது இறுதி வரை இந்த இனப்படுகொலையை நியாயப்படுத்திக் கொண்டே இருக்கும்.

https://countercurrents.org/2026/08/how-the-media-sells-genocide/

Disclaimer: இந்தப் பகுதி கட்டுரையாளரின் பார்வையை வெளிப்படுத்துகிறது. செய்திக்காகவும் விவாதத்திற்காகவும் இந்த தளத்தில் வெளியிடுகிறோம் – செந்தளம் செய்திப் பிரிவு