காசா: இறந்தவர்களைகூட அடக்கம் செய்ய இயலாமல் இன்னும் காத்திருக்கும் அவல நிலை

மரணமடைந்தவர்களின் உடல்களை மீட்பது மனித மாண்பிற்கான இறுதித் தேர்வாக மாறியுள்ளது

ஒவ்வொரு போரிலும், துப்பாக்கிகள் மௌனமடைந்து, குடும்பத்தினர் தங்கள் இறந்தவர்களை மயானத்திற்கு எடுத்துச் செல்லும் ஒரு தருணம் வர வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

ஆனால், காசாவில் அந்தத் தருணம் இன்னும் முழுமையாக வரவில்லை.

போர் தொடங்கி கிட்டத்தட்ட மூன்று ஆண்டுகள் ஆகியும், ஆயிரக்கணக்கான பாலஸ்தீனக் குடும்பங்கள் இன்னும் காத்திருக்கின்றன — தங்களுக்குப் பிரியமானவர்கள் உயிர் பிழைத்தார்களா என்பதை அறிய அல்ல, மாறாக இடிந்து விழுந்த வீடுகள் மற்றும் தெருக்களுக்கு அடியில் இருந்து அவர்களின் உடல்களின் எஞ்சிய பகுதிகளை மீட்கும் வாய்ப்பிற்காக.

தங்கள் உறவினர்கள் எங்கு இருக்கிறார்கள் என்பது பலருக்குத் துல்லியமாகத் தெரியும்: ஒரு குறிப்பிட்ட கட்டிடத்திற்கு அடியில், இடிந்து விழுந்த படிக்கட்டுகளுக்கு கீழே, வெறும் கைகளால் நகர்த்த முடியாத அளவுக்கு கனமான கான்கிரீட் அடுக்குகளுக்குப் பின்னால். காசா முழுவதும், இடிபாடுகள் வெறும் அழிவின் சான்றுகள் மட்டுமல்ல, பல இடங்களில் அது ஒரு புதைகுழியாகவும் இருக்கிறது.

2026 ஆகஸ்ட் 4 அன்று, அல்-ஹசைனா (al-Hassayna) மற்றும் அபு ஷாரியா (Abu Sharia) கூட்டுக்குடும்பத்தைச் சேர்ந்த 112 உறுப்பினர்களுக்காக காசாவில் ஒரு கூட்டு இறுதிச் சடங்கு நடைபெற்றது. 2023 நவம்பரில் காசா நகரின் சப்ரா (Sabra) சுற்றுவட்டாரத்தில் அழிக்கப்பட்ட வீடுகளில் இருந்து அவர்களின் உடல்களின் எஞ்சிய பகுதிகள் மீட்கப்பட்டன. அவர்களை அடக்கம் செய்ய அவர்களின் குடும்பத்தினர் கிட்டத்தட்ட மூன்று ஆண்டுகள் காத்திருந்தனர்.

அந்த இறுதிச் சடங்கு வெறும் துக்கம் அனுசரிக்கும் நிகழ்வு மட்டுமல்ல. தாமதமானது இறந்தவர்களுக்கும், உயிரோடு இருப்பவர்களுக்கும் என்ன செய்யும் என்பதற்கான எச்சரிக்கையாகவும் அது அமைந்தது.

இடிந்து விழுந்த கட்டிடங்களுக்கு அடியில் உடலின் எஞ்சிய பகுதிகள் எவ்வளவு காலம் இருக்கிறதோ, அவ்வளவு தூரம் அடையாளம் காண்பது கடினமாகிறது. உடல் சிதைவடைவது தீவிரமடைகிறது. எலும்புகள் பிரிகின்றன. தனிப்பட்ட உடமைகள் இடம்பெயர்கின்றன. தடய அறிவியல் சான்றுகள் அழிகின்றன. காசாவின் தடய அறிவியல் திறன் இன்னும் மிகக் குறைந்த அளவிலேயே உள்ளது.

குடும்பங்களைப் பொறுத்தவரை, அடையாளம் காண்பது என்பது ஒரு தொழில்நுட்ப விவரம் அல்ல. அது காணாமல் போன ஒரு நபருக்கும், அடையாளம் தெரிந்த ஒரு கல்லறைக்கும் இடையே உள்ள வித்தியாசம். அது ஒரு இறுதிச் சடங்கை நடத்தவும், அடக்கம் செய்யப்பட்ட இடத்திற்குச் சென்று அஞ்சலி செலுத்தவும், உறுதியுடன் துக்கத்தை வெளிப்படுத்தத் தொடங்கவும் உதவும் சக்தியாகும்.

முறையான அடையாளம் காணல் இல்லாதது, இறப்புப் பதிவு, வாரிசுரிமை, பாதுகாவலர் உரிமை மற்றும் பிற சிவில் விஷயங்களில் சட்டப்பூர்வ நிச்சயமற்ற தன்மையையும் நீட்டிக்கக்கூடும். ஒரு நபர் மனித ரீதியில் முற்றிலும் மறைந்துவிட்டாலும், ஆவணங்களில் இன்னும் தீர்க்கப்படாத ஒரு பிரச்சினையாகவே நீடிக்கலாம்.

இதற்கான பௌதிகத் தடை மிகப்பெரியது. ஐக்கிய நாடுகள் சபை, ஐரோப்பிய ஒன்றியம் மற்றும் உலக வங்கி ஆகியவை இணைந்து 2026 இல் மேற்கொண்ட பாதிப்பு மற்றும் தேவைகள் மதிப்பீட்டின்படி, காசாவில் இந்தப் போரினால் 68 மில்லியன் மெட்ரிக் டன்னுக்கும் அதிகமான இடிபாடுகள் உருவாகியுள்ளதாக மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. சில இடிபாடுகள் வெடிக்காத வெடிபொருட்கள், அஸ்பெஸ்டாஸ் மற்றும் பிற அபாயகரமான பொருட்களால் மாசுபட்டுள்ளன.

எனவே, இறந்தவர்களின் உடல்களை மீட்பதற்கு வெறும் மண்வெட்டிகளை விடப் பல மடங்கு அதிகமானவை தேவைப்படுகின்றன. அதற்கு அகழ்வாராய்ச்சிக் கருவிகள் (excavators), கிரேன்கள் (cranes), எரிபொருள், பாதுகாப்பு உபகரணங்கள், தடய அறிவியல் குழுக்கள், டிஎன்ஏ (DNA) அடையாளத் திறன், பாதுகாப்பான மனிதாபிமானப் பாதை மற்றும் மீட்புப் பணியாளர்களுக்கான பாதுகாப்பு ஆகியவை தேவைப்படுகின்றன.

கனரக இயந்திரங்கள் ஒரு ஆடம்பரம் அல்ல. ஒரு உடல் கான்கிரீட்டிற்கு அடியில் கிடப்பதற்கும், ஒரு குடும்பம் இறுதியாகத் தனது இறந்த உறவினரை அடக்கம் செய்ய முடிவதற்கும் இடையே உள்ள வித்தியாசம் அதுதான்.

2026 ஜூலையில், ஐக்கிய நாடுகள் வளர்ச்சித் திட்டம் (UNDP) மற்றும் ஐரோப்பிய ஒன்றியம் ஆகியவை அவசரகால இடிபாடுகளை அகற்றுவதற்கும், இறந்த மனிதர்களின் உடல்களை மாண்புடன் மீட்பதற்கும் மற்றும் அடையாளம் காண்பதற்குமான காசாவின் திறனை வலுப்படுத்துவதற்கும் €15 மில்லியன் மதிப்பிலான திட்டத்தைத் தொடங்கின. இது ஒரு முக்கியமான படியாகும், ஆனால் தேவை இதைவிடப் பல மடங்கு அதிகமாக உள்ளது.

மீட்புப் பணிகளை மேற்கொள்ளும் இடங்களுக்குப் பாதுகாப்பான மற்றும் தடையற்ற அணுகல், கனரக இயந்திரங்கள் மற்றும் எரிபொருட்களின் உடனடி நுழைவு, விரிவுபடுத்தப்பட்ட தடய அறிவியல் திறன், மற்றும் சிவில் பாதுகாப்பு, மீட்புப்பணி, தடய அறிவியல் மற்றும் மனிதாபிமானக் குழுக்களுக்கான பாதுகாப்பு ஆகியவற்றை சர்வதேச சமூகம் வலியுறுத்த வேண்டும்.

இவை அரசியல் லாபங்களுக்கான உச்சபட்சக் கோரிக்கைகள் அல்ல. இவை மனித மாண்பிற்கான குறைந்தபட்சத் தேவைகள் மட்டுமே.

அரசியல் மற்றும் இந்த மோதலின் எதிர்காலம் குறித்து மக்கள் தொடர்ந்து கருத்து வேறுபாடு கொண்டிருக்கலாம். ஆனால் ஒரு கொள்கையில் எந்த மாற்றுக் கருத்தும் இருக்க முடியாது: இறந்தவர்களுக்கு கண்ணியத்துடன் மீட்கப்பட்டு அடக்கம் செய்யப்படுவதற்கான உரிமை உண்டு, மேலும் குடும்பங்களுக்குத் தங்களுக்குப் பிரியமானவர்கள் எங்கு துயில் கொள்கிறார்கள் என்பதை அறிந்துகொள்ளும் உரிமை உண்டு.

ஒரு புல்டோசர் ராஜதந்திர பேரம் பேசும் பொருளாக மாறக் கூடாது. ஒரு கிரேன் நுழைவதற்கு அரசியல் திருப்புமுனை தேவைப்படக் கூடாது. ஒரு குழந்தையின் உடலைச் சென்றடைவது மற்றொரு போர்க்களமாக மாறக் கூடாது.

எல்லைக் கடப்புகளையும் மனிதாபிமானப் பாதைகளையும் திறந்திடுங்கள். இயந்திரங்களையும் தடய அறிவியல் கருவிகளையும் உள்ளே அனுமதியுங்கள். இறந்தவர்களை மீட்கும் குழுக்களைப் பாதுகாத்திடுங்கள். குடும்பங்கள் தங்களுக்குப் பிரியமானவர்களை அடக்கம் செய்வதற்கான வாய்ப்பை வழங்குங்கள்.

ஏனெனில், போர் ஒரு உயிரைப் பறித்த பிறகும், ஒரு பெயர், ஒரு கல்லறை மற்றும் இறுதி விடைபெறுதலைப் பறிக்க அதற்கு அனுமதி அளிக்கக் கூடாது.

மனித மாண்பு மரணத்தோடு முடிந்துவிடுவதில்லை.

காசா தன் இறந்தவர்களை அடக்கம் செய்யட்டும்.

- முகமது அல்டாஜ் (Mohammed Altaj)

https://countercurrents.org/2026/09/gaza-is-still-waiting-to-bury-its-dead/