இந்தியாவில் மாணவர் தற்கொலை நெருக்கடி

இந்தியாவில் மாணவர் தற்கொலை நெருக்கடி: கனவுகளின் அழிவு மற்றும் தாராளவாதமற்ற தப்பித்தல் போக்கு

கற்றல் என்பது வேதனையான மற்றும் கடுமையான உழைப்பைக் கோரும் ஓர் அனுபவமாகும். கற்றல் செயல்முறையானது மகிழ்ச்சிகரமானதாக மாறுவதற்கு முன்பு, பெரும்பாலும் விரும்பத்தகாததாகவும் சலிப்பூட்டுவதாகவும் இருக்கிறது. பல ஆண்டுகள் சுயசந்தேகங்கள், சுயஏமாற்றங்கள், குழப்பங்கள் மற்றும் எழுத்துக்கள், சொற்கள், எண்ணங்களின் உலகில் வழிதெரியாமல் தவித்த பிறகு, போட்டியற்ற சூழலில் அர்ப்பணிப்பு, கடமையுணர்வு, சுயஒழுக்கம் மற்றும் ஒத்துழைப்புடன் கூடிய தடையற்ற கற்றலின் மூலமே தெளிவு பிறக்கிறது. கற்றலில் ஏற்படும் சிரமங்களை மகிழ்ச்சிகரமான கற்றல் பயணமாகவும், வாசிப்பில் ஆர்வமாகவும், ஆராய்ச்சியாகவும், சுயகண்டுபிடிப்பாகவும், நம்மைச் சுற்றியுள்ள உலகத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் பயணமாகவும் மாற்றுவது சக கற்றலர்களான ஆசிரியர்களின் கடமையாகும். மாணவர்களின் அன்றாட நிஜங்களையும் அவர்களின் வாழ்க்கை அனுபவங்களையும் பிரதிபலிக்கும் வகையிலான பாடத்திட்டத்தை வழங்கி, மகிழ்ச்சிகரமான கற்றலுக்கான சூழலை உருவாக்குவதும் அதைச் சாத்தியப்படுத்துவதும் பள்ளிகள், கல்லூரிகள், உயர்கல்வி நிறுவனங்கள் மற்றும் பல்கலைக்கழகங்களின் கடமையாகும். மேலும், கற்றலின் வலியையும் கடினமான அம்சங்களையும் நீக்கி மகிழ்ச்சிகரமான கற்றலைச் சாத்தியமாக்க, நல்ல வகுப்பறைகள், நூலகங்கள், ஆய்வகங்கள், விளையாட்டு மற்றும் தங்குமிட வசதிகள் போன்ற உள்கட்டமைப்புகளை வழங்குவதும் கல்வி நிறுவனங்களின் கடமையாகும்.

மகிழ்ச்சிகரமான கற்றல் மற்றும் கற்பித்தல் என்ற கருத்து ஆசிரியர்களுக்கும் மாணவர்களுக்கும் இடையிலான கூட்டு முயற்சியாகும்; இதில் பெரும்பாலான சிரமங்கள் தீர்க்கப்பட்டு, தவறுகள் பலவீனங்களாகக் கருதப்படாமல் கற்றலின் படிக்கட்டுகளாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் பாதுகாப்பான சூழலில், அறிவை உருவாக்கவும் மறுஉருவாக்கம் செய்யவும் திறனாய்வுச் சிந்தனையை (critical thinking) ஊக்குவிக்கும் சமத்துவ மற்றும் ஜனநாயக இடத்தை மறுமலர்ச்சி செய்கிறது. இந்த நிபந்தனைகளில் ஏதேனும் ஒன்று பூர்த்தியாகாவிட்டாலும், கற்றல் சூழலுக்குள் ஒரு நச்சுப் பண்பாடு உருவாகி, கற்றலர்களான ஆசிரியர்கள் மற்றும் மாணவர்கள் இருவரையும் பெரும் மன அழுத்தத்திற்கு உள்ளாக்குகிறது. சமூகத்தில் வர்க்கம், பாலினம், சாதி, இனம், பாலியல் நோக்கு நிலை, பிராந்தியம், மதம் மற்றும் பிற விளிம்புநிலைப்படுத்தல்களின் அடிப்படையில் அமைந்த அமைப்புரீதியான ஏற்றத்தாழ்வுகளாலும், சுரண்டல் தன்மை கொண்ட நிலப்பிரபுத்துவ, ஆணாதிக்க, முதலாளித்துவச் சூழல்களாலும் இந்நிலைமைகள் மேலும் மோசமடைந்து, வகுப்பறைகளிலும் வளாகங்களிலும் மீண்டும் தங்களை வெளிப்படுத்திக் கொள்கின்றன. இத்தகைய பிற்போக்குத்தனமான கருத்துக்களை சவாலுக்கு உட்படுத்தி நிராகரிப்பதற்குப் பதிலாக, பாடத்திட்டங்களும் வகுப்பறைகளும் வளாகங்களும் அவற்றை மீண்டும் உருவாக்கி, அறிவியல் விழிப்புணர்விற்கான அறிவு, கற்றல் மற்றும் கற்பித்தல் எனும் அடிப்படைக் கோட்பாட்டிற்கே அச்சுறுத்தலை ஏற்படுத்துகின்றன.

இது சமமற்ற சூழலை உருவாக்குகிறது; இதில் விளிம்புநிலைப் பின்னணியைக் கொண்ட மாணவர்களும் ஆசிரியர்களும் மிகவும் அவதிப்படுகிறார்கள், அதே வேளையில் பிற மாணவர்களும் ஆசிரியர்களும் தவறான ஆதிக்கக் கதையாடல்களையும் அறிவுப் பாரம்பரியங்களையும் தொடர்ந்து ஆதரித்து, வகுப்பறைகள், வளாகங்கள் மற்றும் அதற்கு அப்பாலும் ஏற்றத்தாழ்வு மற்றும் சுரண்டல் அடிப்படையிலான சூழல்கள், செயல்பாடுகள் மற்றும் நிறுவனங்களை மீண்டும் உருவாக்குகிறார்கள். விளிம்புநிலைப்படுத்தும் சூழல்கள் பல்வேறு வகையான அந்நியமாதல்களையும் அந்நியப்படுத்தும் நிலைகளையும் தோற்றுவித்து, மாணவர்களையும் ஆசிரியர்களையும் மன அழுத்தத்திற்குத் தள்ளுகின்றன; மேலும் தற்கொலை என்பது அதிகப்படியான பணிச்சுமை, விளிம்புநிலைப்படுத்தல் மற்றும் அந்நியமாதல் ஆகியவற்றின் கலவையான அமைப்புரீதியான வன்முறையின் (structural violence) நிகர முடிவாகும்.

கல்வித் துறையில் தனியார்மயமாக்கலின் வளர்ச்சி, கல்வி நிறுவனங்களின் தரவரிசை நிர்ணயம், நிதி இடைவெளிகள், நிறுவனங்களின் அமைவிடம், வேலைவாய்ப்புத் திறன் என்ற பிற்போக்குத் திட்டம், பணம் மற்றும் அதிகச் சம்பளம் தரும் வேலைகளின் அடிப்படையில் வெற்றியை அளவிடுதல், மற்றும் கிரேடுகள், மதிப்பெண்கள் அடிப்படையில் மதிப்பீடு செய்தல் ஆகிய அனைத்துமே மகிழ்ச்சிகரமான கற்றலின் அடிப்படையையே பறித்துவிடுகின்றன. மகிழ்ச்சிகரமான கற்றலானது அறிவியல், மதச்சார்பின்மை மற்றும் பகுத்தறிவின் அடிப்படையில் அமைந்த திறனாய்வு மனப்பான்மையை உருவாக்க வேண்டும்; அது கற்றலை சுயகண்டுபிடிப்பின் தொடர்ச்சியான செயல்பாடாகக் கருதி, எண்ணங்களால் உலகத்தை ஆராய்ந்து, வர்க்கம், பாலினம், சாதி, இனம், பாலியல் நோக்கு நிலை மற்றும் பிற விளிம்புநிலைப்படுத்தல்களின் அடிப்படையிலான பிற்போக்குத்தனமான கருத்துக்கள், ஏற்றத்தாழ்வு மற்றும் சுரண்டல் சூழல்களிலிருந்து மனிதகுலத்தின் அன்றாட சாராம்சத்துடனும் நீண்டகால விடுதலையுடனும் ஒன்றிணைய வேண்டும். கல்வியைச் சந்தைமயமாக்குவதும் பண்டமயமாக்குவதும் மாணவர்களை மேலும் விளிம்புநிலைக்குத் தள்ளி, அந்நியமாதலையும் அந்நியப்படுத்தும் சூழல்களையும் தீவிரப்படுத்தி, நிகழ்காலத்திலும் எதிர்காலத்திலும் மாணவர்களைப் பாதுகாப்பற்ற நிலைக்கு ஆளாக்குகின்றன.

இத்தகைய பாதுகாப்பற்ற, விளிம்புநிலைப்படுத்தப்பட்ட மற்றும் சுரண்டல் நிலைகள், மாணவர்கள் இத்தகைய சூழல்களை எதிர்கொள்வதை விடத் தங்கள் உயிரை மாய்த்துக் கொள்ளும் சூழலை உருவாக்குகின்றன. எனவே, குறிப்பாக மாணவர் தற்கொலையும், பொதுவாகச் சமூகத்தில் நடக்கும் தற்கொலையும் தனிமைப்படுத்தப்பட்ட ஒரு தனிநபர் சார்ந்த பிரச்சனை அல்ல. தற்கொலை செய்துகொள்பவர்கள் மீது பழி போடுவது என்பது, தற்கொலைக்கான சூழலை உருவாக்கும் நிறுவனங்களின் விளைவே ஆகும். இது ஒரு தனித்துவமான நிகழ்வு அல்ல; மேலும் தற்காலிகமாக மட்டுமே உதவும் ஆலோசனைகள் மற்றும் மனநல ஆதரவின் மூலம் இதற்கு நிரந்தரத் தீர்வு காண முடியாது. பள்ளிகள் முதல் பல்கலைக்கழகங்கள் வரை அனைத்து நிலைகளிலும் உள்ள இந்தியக் கல்வி நிறுவனங்களில் நிகழும் தற்கொலைகள் மிகக் கடுமையான பிரச்சனையாக உருவெடுத்து வருகின்றன: தங்களது குடும்பத்திற்கும் சமூகத்திற்கும் இந்தியாவின் வளர்ச்சிக்கும் மகத்தான பங்களிப்பை அளித்திருக்க வேண்டிய இளமனங்கள், தேவையின்றி சடலப் பைகளாக மாறுகின்றன.

இந்தியாவில் விபத்து மரணங்கள் மற்றும் தற்கொலைகள் 2024 பற்றிய தேசிய குற்ற ஆவணக் காப்பகத்தின் (NCRB) அறிக்கை (2026 இல் வெளியிடப்பட்டது), மாணவர் தற்கொலை நச்சுப் பெருந்தொற்று முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவில் வளர்ந்து வருவதை வெளிப்படுத்துகிறது. இந்தியாவில் நகர்ப்புறம், கல்வியறிவு பெற்றவர்கள் மற்றும் ஆண்கள் மத்தியில் தற்கொலை விகிதம் அதிகமாக இருப்பதாக அது சுட்டிக்காட்டுகிறது. மொத்த தற்கொலை மரணங்களில் மாணவர்கள் 8.5% (ஒரு ஆண்டில் 14,778 பலிகள்) பங்களிக்கின்றனர் என்பதையும் இந்த அறிக்கை ஆவணப்படுத்துகிறது. இந்தியாவில் தினமும் 40-க்கும் மேற்பட்ட மாணவர்கள் தற்கொலை செய்துகொள்கிறார்கள் என்பதை இந்தப் புள்ளிவிவரம் காட்டுகிறது. இதற்கு யார் பொறுப்பு? ஏதேனும் பொறுப்புடைமை உள்ளதா? பின்வரும் வரைபடம் இந்த பயங்கரமான புள்ளிவிவரங்களையும் ஒவ்வொரு தற்கொலை வழக்கின் பின்னணியில் உள்ள காரணங்களையும் வழங்குகிறது.

பொருளாதார நெருக்கடி, விவசாயச் சிக்கல்கள், வேலையின்மை, வறுமை, ஆணாதிக்கம் மற்றும் பிற சமூக, உணர்வுரீதியான அந்நியமாதல்கள் போன்றவை பொதுவாகத் தற்கொலை மரணங்களுக்குக் காரணமாகின்றன என்பதை இப்புள்ளிவிவரங்கள் வெளிப்படுத்துகின்றன.

இந்திய மாணவர்கள் ஏன் தற்கொலை செய்து கொள்கிறார்கள்?

சேத்தன் பகத் போன்ற புகழ்பெற்ற எழுத்தாளர்கள், ஐ.ஐ.டி-க்களில் (IITs) பிற்படுத்தப்பட்ட/ஒதுக்கீடு செய்யப்பட்டப் பிரிவைச் சேர்ந்த ஒடுக்கப்பட்ட சாதிப் பின்னணி கொண்ட மாணவர்களால் "தேசிய அளவிலான, ஒலிம்பியாட் அளவிலான கணித மேதைகளுடன்" போட்டியிட முடிவதில்லை என்றும், ஏனெனில் ஒதுக்கீட்டுப் பிரிவு மாணவர்கள் குறைந்த தகுதிப் புள்ளிகளுடன் நுழைவதாகவும், எனவே போட்டியிட முடியாமற்போவதே குறிப்பாக ஒடுக்கப்பட்ட சாதி மாணவர்களையும், பொதுவாக பிற மாணவர்களையும் தற்கொலைக்குத் தள்ளுகிறது என்றும் வாதிடுகின்றனர். இத்தகைய மலிவான சாதியவாத வாதங்களுக்கு எவ்வித ஆதாரப்பூர்வமான சான்றுகளும் இல்லை. சமமற்ற சமூக, பொருளாதார மற்றும் கல்விக் கட்டமைப்புகள் போட்டியிடுவதற்கான சமமற்ற களத்தையே உருவாக்குகின்றன; அது சமமற்ற முடிவுகளையே தருகிறது. சலுகை பெற்றவர்களுக்கும் விளிம்புநிலைப்படுத்தப்பட்டவர்களுக்கும் இடையே போட்டி என்ற ஒன்றே இருக்க முடியாது. அன்றாட வாழ்க்கையில் அனைத்து விதமான விளிம்புநிலைப்படுத்தல்கள் மற்றும் அவமானங்களைச் சந்தித்தபோதிலும், கல்விக்கான நல்வாய்ப்பும் பொருத்தமான கற்றல் சூழலும் கிடைத்துவிட்டால், ஒடுக்கப்பட்ட சாதி மாணவர்கள் பொதுப்பிரிவு மாணவர்களை விடச் சிறப்பாகச் செயல்படுகிறார்கள்.

இருப்பினும், சேத்தன் பகத் போன்ற தங்களை தாராளவாதிகள் என்று அழைத்துக்கொள்பவர்களும் மற்றவர்களும் படிநிலை, ஏற்றத்தாழ்வு மற்றும் சுரண்டலை அடிப்படையாகக் கொண்ட பிராமணிய சமூக அமைப்பில் உள்ள நிலப்பிரபுத்துவ, சாதி அடிப்படையிலான பாகுபாட்டுக் கலாச்சாரத்தை மறைக்க தாராளவாதத்திற்கு எதிரான வாதங்களை முன்வைக்கின்றனர். இந்த அமைப்பு கிரேடுகள், ரேங்க்கள் மற்றும் மதிப்பெண்கள் அடிப்படையிலான திறன்காட்டும் போட்டிப் பண்பாட்டை வளர்க்கிறது; இவை தரம், படைப்பாற்றல் அல்லது புதுமையின் அடையாளங்கள் அல்ல. ஆயினும், வெற்றி, சமூக அந்தஸ்து மற்றும் எதிர்கால வாழ்க்கைப்பாதை ஆகியவற்றின் பெயரால் இளம் மாணவர்கள் இத்தகைய இரக்கமற்ற கலாச்சாரத்திற்குள் தள்ளப்படுகிறார்கள். தனிமனிதவாதம், திறன் வெளிப்பாடு மற்றும் போட்டியை அடிப்படையாகக் கொண்ட இத்தகைய கல்வி, சமூக மற்றும் பொருளாதார அமைப்பு மனநலப் பிரச்சனைகளை வளர்த்து, பொதுவான கல்வி வளாகங்களிலும், குறிப்பாக இந்திய தொழில்நுட்பக் கழகங்கள் (IITs), தேசிய தொழில்நுட்பக் கழகங்கள் (NITs), இந்திய மேலாண்மைக் கழகங்கள் (IIMs), இந்திய தகவல் தொழில்நுட்பக் கழகங்கள் (IIITs) மற்றும் இந்தியாவில் உள்ள மாநில, மத்திய பல்கலைக்கழகங்கள் போன்ற மேல்தட்டு நிறுவனங்களிலும் மாணவர் தற்கொலைகளுக்குச் சாதகமான சூழலை உருவாக்குகிறது.

போட்டிப் பண்பாடு கற்றல் சூழலை அழித்து, மாணவர்களைத் தற்கொலைக்குத் தள்ளும் அந்நியப்படுத்தும் அழுத்தத்தை உருவாக்குகிறது என்பதை திரு. சேத்தன் பகத்தும் அவரது கூட்டத்தினரும் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். இந்த அமைதியான மரணங்கள் திறன் வெளிப்பாடு, போட்டி மற்றும் மதிப்பீட்டுத் திறனின் அடிப்படையில் அதிகச் சம்பளம் தரும் வேலைகளைப் பெறுவதற்கான ஆசை ஆகியவற்றின் விளைவுகளாகும். திரு. சேத்தன் பகத் போன்றவர்களின் கற்பனைக் கதைகளும் அவர்களின் வாதங்களும் தற்கொலையையே வளர்க்கின்றன. கற்றல் என்பது கூட்டு முயற்சியைப் பற்றியதே அன்றி, போட்டியைப் பற்றியதல்ல. திரு. சேத்தன் பகத் போன்றவர்கள், தாராளவாத முகமூடியுடன் கூடிய பிராமணிய ஆளும் வர்க்கம் மற்றும் சாதி அமைப்பின் தாராளவாதமற்ற தப்பித்தல் போக்கிற்காக இல்லாத தகுதிவாத (meritocratic) வாதங்களை உருவாக்குகிறார்கள். தங்களை தாராளவாதிகள் என்று கூறிக்கொள்பவர்களின் இத்தகைய தாராளவாதமற்ற வாதங்கள், கல்விச் சந்தையில் உள்ள கூட்டாளி முதலாளிகளுடன் சேர்ந்து, பிற்போக்குத்தனமான, நிலப்பிரபுத்துவ மற்றும் சந்தைமயமாக்கப்பட்ட பிராமணிய சமூக, பொருளாதார மற்றும் கல்விக் கட்டமைப்புகளுக்கு ஆக்சிஜனை வழங்குகின்றன. கற்பித்தலை மட்டுமே மையமாகக் கொண்ட பாடத்திட்டங்கள், தொழில்முறை வாழ்க்கைக்கு அப்பால் உள்ள வாழ்க்கையைப் பற்றிய திறனாய்வு விழிப்புணர்வை உருவாக்காமல், ஒரு வேலையைக் கண்டுபிடிப்பதில் மட்டுமே மாணவர்கள் வெற்றியடைவதற்குக் கற்றுக்கொடுக்கின்றன. அதனால்தான், இந்தியாவில் சம்பளம் வாங்கும் தொழில்முறையாளர்களில் 9.9% பேரும் தற்கொலை செய்து கொள்கிறார்கள்.

எனவே, நிலப்பிரபுத்துவ சாதி, வர்க்கம் மற்றும் பாலின அடிப்படையிலான சமூக, பொருளாதார மற்றும் கல்விக் கட்டமைப்புகளால் வடிவமைக்கப்பட்ட அந்நியமாதலும் அந்நியப்படுத்தும் நிலைகளுமே இளம் கனவுகளின் மரணத்திற்கு—இந்திய மாணவர்களின் மரணத்திற்கு—முதன்மைக் காரணமாகும். ஆலோசனைகளும் மனநல ஆதரவும் தற்காலிக நிவாரணத்தை அளிக்கக்கூடும், ஆனால் தற்கொலையை முடிவுக்குக் கொண்டுவருவதற்கான நிரந்தரத் தீர்வு என்பது இந்தியாவில் நிலப்பிரபுத்துவம், ஆணாதிக்கம் மற்றும் கூட்டாளி முதலாளித்துவத்தால் உருவாக்கப்பட்டு வளர்க்கப்படும் அனைத்து அந்நியமாதல்களையும் அந்நியப்படுத்தும் சூழல்களையும் முடிவுக்குக் கொண்டுவருவதாகும். இந்தியாவில் மாணவர்களின் மரணத்திற்கும் அவர்களின் குடும்பங்களின் வறுமைக்கும் பொறுப்பேற்பதைத் தவிர்ப்பதற்கு வேறு எந்த மாயையோ, தாராளவாத முகமூடி அணிந்த தப்பித்தல் போக்கோ இருக்க முடியாது. இந்தியாவில் மாணவர் தற்கொலைகளை முடிவுக்குக் கொண்டுவர, விடுதலை அளிக்கும் அறிவைத் தேடுவதற்கான கூட்டு முயற்சி, நல்ஒத்துழைப்பு, சமத்துவம், நட்பு மற்றும் மகிழ்ச்சியான கற்றல் சூழலை வளர்ப்பதன் மூலம் நாட்டில் தற்கொலையைத் தூண்டும் அனைத்துச் சூழல்களையும் நாம் ஒழிக்க வேண்டும்.

https://countercurrents.org/2026/10/crisis-of-student-suicide-death-of-dreams-and-illiberal-escapism-in-india/

Disclaimer: இந்தப் பகுதி கட்டுரையாளரின் பார்வையை வெளிப்படுத்துகிறது. செய்திக்காகவும் விவாதத்திற்காகவும் இந்த தளத்தில் வெளியிடுகிறோம் – செந்தளம் செய்திப் பிரிவு