திருப்பரங்குன்றம் சர்ச்சை: புனிதச் சடங்கின் மீதான புனிதமற்றப் போர்

மதுரைக்கு அருகிலுள்ள புனிதத் தலமான திருப்பரங்குன்றம் மலையின் உச்சியில் அமைந்துள்ள இரண்டு தூண்களைச் சுற்றி நிலவும் கடுமையான சர்ச்சையின் கதை இது. இந்த மலையும் அதன் அடிவாரத்தில் உள்ள புகழ்பெற்ற ஸ்ரீ சுப்பிரமணிய சுவாமி கோவிலும், பல்வேறு நம்பிக்கைகளின்—பண்டைய முருகன் வழிபாடு, நட்டார் வழிபாடு அல்லது நாட்டுப்புறத் தெய்வ வழிபாடு, சமணம், பௌத்தம், இஸ்லாம் மற்றும் சைவம் ஆகியவற்றின்—அமைதியான சங்கமமாகவும், பகிரப்பட்ட புனிதத் தலமாகவும் பல நூற்றாண்டுகளாக திகழ்கின்றன.

இன்று, இந்த மென்மையான நல்லிணக்கம் அச்சத்திற்கு உள்ளாகியுள்ளது. 13-ஆம் நூற்றாண்டு சிக்கந்தர் பாஷா தர்கா மற்றும் சமணச் சின்னங்கள் அங்கு இருந்தபோதிலும், சில இந்து அமைப்புகள் முழு மலையின் மீதும் உரிமை கோரியுள்ளன. மலையின் பாதியில் அமைந்துள்ள உச்சிப் பிள்ளையார் கோவிலுக்கு அருகே உள்ள நாயக்கர் காலத்து கல் தூணில் (16 முதல் 18-ஆம் நூற்றாண்டுகள்), ஒவ்வொரு ஆண்டும் கார்த்திகை தீபத் திருவிழாவின் போது தீபம் ஏற்றும் நூற்றாண்டு கால மரபு ஒன்று உள்ளது. கோவிலை நிர்வகிக்கும் இந்து சமய அறநிலையத் துறை,  கடந்த 100 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இந்தச் சடங்கைத் தடையின்றி நடத்தி வருகிறது. இந்த வழக்கமே இப்போது சர்ச்சையின் மையமாக மாறியுள்ளது.

சில இந்து அமைப்புகள், சிக்கந்தர் தர்காவிற்கு அருகில் அமைந்துள்ள மற்றொரு கல் தூணில் தீபம் ஏற்ற வேண்டும் என்று கோரி கலவரத்தைத் தூண்டி வருகின்றன. இந்த அமைப்புகள் சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தின் மதுரை கிளையின் தனி நீதிபதியிடமிருந்து அவர்களுக்கு சாதகமான உத்தரவைப் பெற்றன; அந்த உத்தரவு, கடந்த ஆண்டு கார்த்திகை தீபத்தன்று தர்காவிற்கு அருகிலுள்ள தூணில் தீபம் ஏற்ற அனுமதி அளித்தது.

தனி நீதிபதி ஜி.ஆர். சுவாமிநாதன், அந்தத் தூண் "கோவில் சொத்தில்" இருப்பதாகத் தீர்ப்பளித்தார், இது பின்னர் இருவர் அமர்வால் உறுதி செய்யப்பட்டது. நீதிபதி மாநில காவல்துறையின் மீது நம்பிக்கையின்மையை வெளிப்படுத்தியதோடு, தீபம் ஏற்றும் மனுதாரர்களைப் பாதுகாக்க மத்திய தொழில்துறை பாதுகாப்புப் படையின் (CISF) ஒரு பட்டாலியனையும் அனுப்பினார். இத்தகைய உணர்வுபூர்வமான விஷயத்தில் நீதித்துறையின் தலையீடு மாநில அரசை ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்தியது. பல நூற்றாண்டுகளாக நிலவி வந்த அமைதியையும் நல்லிணக்கத்தையும் சீர்குலைக்கும் வகையில் நீதிபதி தனது அதிகார வரம்பை மீறிச் செயல்பட்டதாக அரசு வாதிட்டது.

அன்று பொதுமக்களை மலைக்குச் செல்ல அனுமதிக்காமல் தடுப்பதைத் தவிர வேறு வழியில்லை என்று மாநில அரசு நீதிமன்றத்தில் தெரிவித்தது. CISF படையை அனுப்பிய நீதிபதியின் முடிவை "முன்னெப்போதும் இல்லாதது" என்றும், இது மாநிலத்தின் உள் விவகாரங்களில் தேவையற்ற தலையீடு என்றும் அரசு கடுமையாக எதிர்த்தது. இந்த விவகாரத்தின் எதிரொலியாக, திமுக மற்றும் அதன் கூட்டணிக் கட்சிகள் நீதிபதி சுவாமிநாதனுக்கு எதிராக நாடாளுமன்றத்தில் பதவி நீக்கத் தீர்மானத்தைக் (impeachment motion) கொண்டு வந்தன.

இதற்கிடையில், ஜனவரி 6, 2026 அன்று வழங்கப்பட்ட தீர்ப்பில், நீதிபதிகள் ஜி. ஜெயச்சந்திரன் மற்றும் கே.கே. ராமகிருஷ்ணன் ஆகியோர் அடங்கிய அமர்வு, அடுத்த ஆண்டு திருவிழாவின் போது சர்ச்சைக்குரிய தூணிலும் தீபம் ஏற்ற வேண்டும் என்று கோவில் நிர்வாகத்திற்கு உத்தரவிட்டது.

தீப விவகாரத்தின் வரலாறு

நிபுணர்களின் கருத்துப்படி, உச்சிப் பிள்ளையார் கோவில் அருகே தீபம் ஏற்றும் தற்போதைய நடைமுறை ஆகம சாஸ்திரங்களுக்கு உட்பட்டது. 1995-ஆம் ஆண்டு கோவில் ஸ்தானீக பட்டர்கள் (பரம்பரை பூசாரிகள்), ஆகம சாஸ்திரங்கள் மற்றும் கோவில் வழக்கப்படி உச்சிப் பிள்ளையார் கோவில் அருகிலேயே தீபம் ஏற்றப்பட்டு வருவதாகக் கூறியுள்ளனர். தங்களது முன்னோர்கள் "நினைவு தெரிந்த காலத்திலிருந்தே" அங்குதான் தீபம் ஏற்றப்பட்டதாக அவர்கள் தெரிவித்தனர். இது தர்காவிற்கு அருகிலுள்ள தூணில் தீபம் ஏற்றும் வழக்கம் இருந்ததில்லை என்பதைத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது.

திருப்பரங்குன்றம் மலை கி.பி. 2-ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து தமிழர்களுக்கு தொல்பொருள் மற்றும் கலாச்சார முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இடமாகும். சங்க இலக்கியங்கள் (கி.மு. 300 - கி.பி. 300) இங்கு முருகன் வழிபாட்டைப் பதிவு செய்துள்ளன. பல்லவர் மற்றும் பாண்டியர் காலத்தில் மலையின் அடிவாரத்தில் முருகனுக்கான குடைவரை கோவில் இருந்ததற்கான சான்றுகள் உள்ளன, அதன் பிறகு சமணத் துறவிகள் அந்த இடத்தைப் பயன்படுத்தியதாகத் தெரிகிறது.

6-ஆம் நூற்றாண்டில் பக்தி இயக்கத்தின் போது முருகன் வழிபாடு மீண்டும் நிலைநாட்டப்பட்டது. நக்கீரர் தனது திருமுருகாற்றுப்படையில், முருகனின் ஆறுபடை வீடுகளில் முதல் வீடாக இதைக் குறிப்பிடுகிறார். காலப்போக்கில், சிவனே முதன்மைத் தெய்வமாக இருந்தபோதிலும், இந்தத் தலம் ஸ்ரீ சுப்பிரமணிய சுவாமி கோவில் என்று அழைக்கப்படலானது. மலையே சிவனின் அருவ வடிவமான லிங்கமாகக் கருதப்பட்டது. தமிழ்நாட்டில் மலைகளைச் சிவனின் வெளிப்பாடாக வழிபடும் முறை ஒரு வழிபாட்டு மரபாக உருவெடுத்தது.

நாயக்கர் ஆட்சிக் காலத்தில், நேர்த்தியான சிற்பங்கள் மற்றும் தூண்களுடன் கோவில் விரிவாக்கப்பட்டது. "தற்போது தீபம் ஏற்றப்படும் தீபத்தூண் நாயக்கர் காலத்தைச் சேர்ந்தது. அதில் ஒரு கையை உயர்த்திய நிலையில் செதுக்கப்பட்ட அனுமனின் உருவத்தைக் காணலாம். அந்தத் தூணில் உள்ள கல்வெட்டு, பாவம் செய்யாதவர்கள் கார்த்திகை மாதத்தில் இந்தத் தூணில் தீபம் ஏற்றலாம் என்று கூறுகிறது," எனத் தொல்பொருள் ஆய்வாளர் எஸ். சாந்தலிங்கம் குறிப்பிடுகிறார்.

திருப்பரங்குன்றம் மட்டுமல்ல, பிரான்மலை போன்ற பிற மலைகளிலும் தர்காக்களும் இந்து கோவில்களும் இணைந்துள்ளன. மதுரை மாவட்டத்தைச் சுற்றியுள்ள யானைமலை, அரிட்டாபட்டி போன்ற இடங்களிலும் சமணக் குகைகள் மற்றும் சிற்பங்கள் உள்ளன. கிராம மக்கள் மழைக்காலம் முடிவடைவதைக் குறிக்க இந்த மலைகளில் தீபம் ஏற்றும் வழக்கத்தைக் கொண்டுள்ளனர்.

எழுத்தாளர் ஜே.பி. லஸ்ராடோ ஷெனாய் தனது 'மதுரை - கோவில் மாநகரம்' (Madura The Temple City) என்ற நூலில், திருப்பரங்குன்றத்தை இந்து மதமும் இஸ்லாமும் மிகுந்த நெருக்கத்துடனும் பரஸ்பர சகிப்புத்தன்மையுடனும் வாழும் ஒரு விசித்திரமான உதாரணமாகக் குறிப்பிட்டுள்ளார். இன்றும் இந்து குடும்பங்கள் இஸ்லாமிய ஞானிகளின் பெயர்களைத் தங்கள் குழந்தைகளுக்குச் சூட்டும் வழக்கம் இங்கு உள்ளது.

மலையின் அமைப்பும் சட்டப் பின்னணியும்

திருப்பரங்குன்றம் மலை 172.2 ஏக்கர் பரப்பளவும் 1048 அடி உயரமும் கொண்டது. மலையின் உச்சியில் வடக்கு முகட்டில் சிக்கந்தர் தர்கா உள்ளது. அதிலிருந்து சுமார் 30 மீட்டர் தொலைவில் ஒரு வெற்று கல் தூண் உள்ளது; இங்குதான் சில இந்து அமைப்புகள் தீபம் ஏற்ற விரும்புகின்றன.

1923-ஆம் ஆண்டு மதுரை நீதிமன்றம், தர்கா தளம் தவிர முழு மலையும் முருகன் கோவிலுக்கே சொந்தம் என்று தீர்ப்பளித்தது. இந்தத் தீர்ப்பை 1931-இல் லண்டன் பிரிவி கவுன்சில் (London Privy Council) உறுதி செய்தது. சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தின் பல்வேறு தீர்ப்புகளும் இதை ஏற்றுக்கொண்டுள்ளன. 1991-ஆம் ஆண்டின் வழிபாட்டுத் தலங்கள் (சிறப்பு விதிகள்) சட்டத்தின்படி, இரண்டு மதங்களின் வழிபாட்டு உரிமைகளிலும் தற்போதைய நிலையே (Status quo) பராமரிக்கப்பட வேண்டும் என்பது வலியுறுத்தப்பட்டுள்ளது.

தர்கா அருகே உள்ள தூண் ஒரு சமணத் தீபத்தூணாக இருக்கலாம் என மாநில அரசு கூறியது. ஆனால், சமணத் துறவிகள் பூச்சிகள் இறப்பதைத் தவிர்க்க சூரிய அஸ்தமனத்திற்குப் பிறகு தீபம் ஏற்ற மாட்டார்கள் என அறிஞர்கள் கூறுகின்றனர். கலை வரலாற்றாசிரியர் டி. காந்திராஜன், இது பண்டைய மதுரை-கொச்சி "பெரு வழி"யில் (Big Royal Highway) வணிகர்களுக்காகப் பயன்படுத்தப்பட்ட விளக்குத் தூணாக இருக்கலாம் என்று கருதுகிறார். தற்போதைய தீபத்தூணில் அனுமன் உருவமும் கல்வெட்டுகளும் இருக்கும் நிலையில், தர்கா அருகில் உள்ளது வெறும் வெற்றுத் தூணாகவே உள்ளது.

திருப்பரங்குன்றம் மலை 1862 முதல் சட்டப் போராட்டங்களைக் கண்டுள்ளது. சமாதானமாகத் தீர்க்கப்பட்ட ஒரு சர்ச்சையை மீண்டும் கிளறுவது, மலையில் நிலவும் அமைதியான சகவாழ்வு மற்றும் பகிர்ந்துகொள்ளப்பட்ட வழிபாட்டு மரபைப் பாதிக்கும் என அஞ்சப்படுகிறது. இந்த விவகாரம் எவ்வாறு தீர்க்கப்படுகிறது என்பது தமிழ்நாட்டு அரசியலின் எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிப்பதாக அமையக்கூடும்.

வெண்பா (தமிழில்)

மூலக்கட்டுரை: https://frontline.thehindu.com/social-issues/tiruparankundram-hill-deepam-controversy/article70477205.ece?fbclid=IwdGRzaAPKIGtjbGNrA8ogcXNydGMGYXBwX2lkDDM1MDY4NTUzMTcyOAABHizMpbiM977ltEILwWImY8Au98IGUAtaR9lUWE3ESsKSGWd2siaVWlrzsluI&brid=wnVzgG7jeXfHANL5Jwvmbg&sfnsn=wiwspwa

Disclaimer: இந்தப் பகுதி கட்டுரையாளரின் பார்வையை வெளிப்படுத்துகிறது. செய்திக்காகவும் விவாதத்திற்காகவும் இந்த தளத்தில் வெளியிடுகிறோம் – செந்தளம் செய்திப் பிரிவு