ஆர்.எஸ்.எஸ் 101-இல்: அமைப்பு, இந்துத்துவம் மற்றும் இந்திய ஜனநாயகம்

ராஷ்ட்ரிய ஸ்வயம்சேவக் சங்கம் (RSS) தனது 101 ஆண்டு காலப் பயணத்தில், இந்தியாவின் ஜனநாயகத்தையே திறம்படத் தன்வயப்படுத்திக் கொண்டுள்ளது.

இந்திய விடுதலைப் போராட்டத்தில் பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக்கு எதிரான ஒத்துழையாமை இயக்கம் (1920-1922), சௌரி சௌராவில் நடந்த விவசாயிகள் கிளர்ச்சியில் ஏற்பட்ட வன்முறை காரணமாக மகாத்மா காந்தியால் திடீரென நிறுத்தப்பட்ட பிறகும்; துருக்கியில் பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக்கு எதிராகத் தொடங்கப்பட்ட கிலாபத் இயக்கம் (1920-1924), 1923 அக்டோபர் 29 அன்று முஸ்தபா கெமால் பாஷா ஆட்சிக்கு வந்து, துருக்கியை ஒரு நவீன மதச்சார்பற்ற அரசாக அறிவித்து நூற்றாண்டுகள் பழமையான சுல்தானியத்தை (கலீபா பதவி) ஒழித்ததன் மூலம் தன் நோக்கத்தை இழந்த பிறகும், இந்தியாவில் ஒரு குழப்பமான சூழ்நிலை உருவானது.

ஆர்.எஸ்.எஸ் ஸ்வயம்சேவக் சி. பி. பிஷிகர் எழுதிய 'பூர்வோக்தா' (Purvokta) என்ற புத்தகத்தின் பக்கம் 4-இன் படி:

"நாட்டில் ஒரு மாற்றம் நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தது. 1921 கிலாபத் இயக்கத்திற்குப் பிறகு நடந்தவை டாக்டர் கேசவ் பலிராம் ஹெட்கேவாரை அதிர்ச்சியடையச் செய்தன. இந்திய முஸ்லிம்கள் தாங்கள் முதலில் முஸ்லிம்கள், அதற்குப் பிறகே இந்தியர்கள் என்பதைத் தாங்களே நிரூபித்தனர். எனவே, துருக்கியில் கிலாபத் இயக்கம் முடிந்ததும், தேசிய சுதந்திரத்திற்கான கூட்டு இயக்கத்திலிருந்தும் அவர்கள் விலகிக் கொண்டனர். முழுச் சூழலும் இந்து எதிர்ப்பு வெறுப்பால் நஞ்சாக்கப்பட்டது. 'அல்லாஹு அக்பர்' மட்டுமே கேட்டது; 'பாரத மாதா கி ஜெய்' எங்கும் கேட்கவில்லை. இதற்கு உடனடியாகப் பிறகு, பன்னு, கோஹத், முல்தான், கான்பூர், நாக்பூர் மற்றும் பிற இடங்களில் முஸ்லிம் கலவரங்கள் வெடித்தன. இவை இந்து-முஸ்லிம் கலவரங்கள் அல்ல; இவை வெறும் முஸ்லிம் கலவரங்களே என்று டாக்டர்ஜி கூறுவது வழக்கம், ஏனெனில் எல்லா இடங்களிலும் கலவரங்களைத் தொடங்கியதும், தாக்குதல்களை நடத்தியதும் அவர்களே ஆவர். இந்தக் கலவரங்களின் உச்சக்கட்டமாக கேரளாவில் மாப்பிள்ளா கலவரம் வெடித்தது, அதில் தீவைப்பு, கொள்ளை, பாலியல் வன்கொடுமை மற்றும் கட்டாய மதமாற்றங்கள் நிகழ்ந்தன. தேசமே அதிர்ச்சியில் உறைந்தது. 'இது கிலாபத்தா அல்லது அஃபாத்தா (பேரிடரா)?' என்று டாக்டர்ஜி யோசித்தார்."

1885-இல் காங்கிரஸ் தொடங்கப்பட்ட நாளிலிருந்தே, இந்து தேசியவாதிகள் மற்றும் தீவிர மதப் போக்கைக் கொண்ட முஸ்லிம்கள் ஆகிய இரு பிரிவினரும் அதற்குள் இருந்தனர். டாக்டர் ஹெட்கேவாரும் லோக்மான்ய திலகரின் தாக்கத்தில் இருந்தார். 1920 ஆகஸ்ட் 1 அன்று திலகர் மறைந்த பிறகு, 1920 டிசம்பரில் நடைபெற்ற காங்கிரஸின் நாக்பூர் மாநாட்டின் வரவேற்புக் குழுவில், டாக்டர் கேசவ் பலிராம் ஹெட்கேவாரும் அவரது குரு டாக்டர் மூஞ்சேயும் அமைப்பியல் மற்றும் நிர்வாகப் பொறுப்புகளை வகித்தனர். தீண்டாமை ஒழிப்பு மற்றும் இந்து-முஸ்லிம் ஒற்றுமையை ஊக்குவிப்பதற்காக மகாத்மா காந்தி கொண்டு வந்த தீர்மானம் அம்மாநாட்டில் நிறைவேற்றப்பட்டபோதும், சாதாரண இந்தியர்களுக்கான உறுப்பினர் கட்டணம் வெறும் நான்கு அணாவாகக் குறைக்கப்பட்டபோதும், காங்கிரஸுக்குள் இருந்த இந்து தேசியவாதிகள் எச்சரிக்கையடைந்தனர். சரியோ தவறோ, அன்றைய சூழ்நிலைக்குத் தேவையானதோ இல்லையோ, ஆர்.எஸ்.எஸ் நிறுவனர் மற்றும் அவரது தோழர்களின் புரிதல் இதுவாகவே இருந்தது. இதன் அடிப்படையில், அவர்கள் ஒரு தனிப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்தனர். அதே புத்தகத்திலிருந்து, அவர்கள் ஏற்கனவே இந்த முடிவுக்கு வந்திருந்தனர் என்பது தெளிவாகிறது:

"இந்தியாவில் இந்து மட்டுமே தேசம் என்றும், இந்துத்துவம் மட்டுமே தேசியம் என்றும் நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளது. யதார்த்தத்திற்குக் கண்ணை மூடிக்கொண்ட சிந்தனையாளர்கள் தேசத்தின் அரசியல் யதார்த்தத்தைப் பார்க்க மறுத்தனர், ஆனால் யதார்த்தவாதியான டாக்டர் ஹெட்கேவார் கனவு உலகில் உலாவித் திரிந்தவர் அல்ல. உண்மை தெளிவாகிவிட்டது. இந்துக்களால் மட்டுமே ஹிந்துஸ்தானை விடுவிக்க முடியும். அவர்களால் மட்டுமே இந்து கலாச்சாரத்தைப் பாதுகாக்க முடியும். இந்து சக்தியால் மட்டுமே நாட்டைக் காப்பாற்ற முடியும். உண்மைகளே இதை நிரூபித்துக் கொண்டிருந்தன. தனிநபர் பண்பாடு மற்றும் தாய்நாட்டின் மீதான முறியாத அன்பின் அடிப்படையில் இந்து இளைஞர்களை ஒழுங்கமைக்க வேண்டியிருந்தது. வேறு வழியே இருக்கவில்லை. ஒரு மாபெரும் ஆன்மாவின் தவிப்பு ராஷ்ட்ரிய ஸ்வயம்சேவக் சங்கத்தின் நிறுவலில் வெளிப்பாடடைந்தது. ஐந்து நண்பர்களுடன் சேர்ந்து அவர் ஆர்.எஸ்.எஸ்-இன் தினசரி திட்டத்தைத் தொடங்கினார். இந்த மாபெரும் நாள் 1925-ஆம் ஆண்டின் சுப விஜயதசமி நாளாகும்."

இருப்பினும், 1925-இல் தொடங்கப்பட்ட இந்த அமைப்பின் 22 ஆண்டுகாலப் பயணத்தில், 1947 ஆகஸ்ட் 15 வரை இந்தியாவின் சுதந்திரப் போராட்டத்தில் பங்கேற்றதற்கான எந்தவொரு பதிவும் இல்லை என்பது விடைதெரியாத புதிராகவே உள்ளது. மாறாக, பிரிட்டிஷ் காவல் துறை மற்றும் நிர்வாகத்தில் தங்களது ஆட்களைச் சேர்த்ததற்கான பதிவுகள் உள்ளன. அதற்கான விலையை நாடு இன்றளவும் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறது. சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு, இந்தியாவில் எந்தக் கட்சி ஆட்சி அமைத்திருந்தாலும், காவல்துறை நிர்வாகத்திலும் நீதித்துறையிலும் ஆர்.எஸ்.எஸ் அமைப்பைச் சேர்ந்தவர்கள் முக்கியமான பதவிகளை வகித்துள்ளதால், காவல்துறை நிர்வாகமும் நமது நீதி அமைப்பும் இந்துத்துவச் சார்புடையதாகவும், எனவே தலித்துகள், சிறுபான்மையினர்கள், ஆதிவாசிகள் மற்றும் பெண்களுக்கு எதிரானதாகவும் இருந்து வருகின்றன.

சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு இந்தியாவில் நடந்த அனைத்துக் கலவரங்களின்போதும் காவல்துறை நிர்வாகமும் நீதித்துறையும் நடந்துகொண்ட முறை இதற்குப் போதிய சான்றுகளை அளிக்கிறது. 1980-களில் மகாராஷ்டிராவில் நடந்த பிவாண்டி-ஜல்கான் கலவரங்கள் குறித்து விசாரிக்க அமைக்கப்பட்ட ஆணையத்திற்குத் தலைமை தாங்கிய நீதிபதி மதன், தனது அறிக்கையில் தெளிவாக எழுதியுள்ளார்:

"எந்தவொரு கலவரத்தைப் பற்றிய விசாரணையிலும் ஆர்.எஸ்.எஸ் ஸ்வயம்சேவக்கர்களின் நேரடிப் பங்கேற்பிற்கான சான்றுகள் கிடைக்கவில்லை என்றாலும், கலவர மனநிலையை உருவாக்கும் பணியை ஆர்.எஸ்.எஸ் தனது சாகாக்களில் தொடர்ந்து செய்து வருகிறது. மக்களின் மனங்களில் சிறுபான்மை சமூகத்தினருக்கு எதிரான வெறுப்பை உருவாக்கும் அமைக்கப்பட்ட பணி 1925 முதல் நடந்து வருகிறது. எனவே சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு இந்தியாவில் நடந்த அனைத்துக் கலவரங்களுக்கும் முக்கியக் காரணம் ஆர்.எஸ்.எஸ் சிறுபான்மை சமூகத்தினருக்கு எதிராக வெறுப்பைப் பரப்புவதே ஆகும்."

டாக்டர் ஹெட்கேவாரின் பங்களிப்பையும் முக்கியத்துவத்தையும் மிகைப்படுத்திப் பேசும் பழக்கம் ஆர்.எஸ்.எஸ் மக்களுக்கு உண்டு. ஆர்.எஸ்.எஸ்-இன் ஒட்டுமொத்த கருத்தியல் உருவாக்கமும் முதல் சர்சங்கசாலக்கின் உணர்வில் ஒரு தெய்வீக ஆசீர்வாதமாகவோ, தெய்வீகத் தூண்டுதலாகவோ அல்லது தேசிய மறுமலர்ச்சிக்கான தீவிர விருப்பமாகவோ தோன்றியது போலச் சித்தரிக்கப்படுகிறது. இது ஆன்மீகக் குழுக்களின் மாதிரியில் அமைக்கப்பட்ட ஒரு அமைப்பின் தேவையைப் பூர்த்தி செய்யக்கூடும், ஆனால் இது உண்மைகளுக்குப் புறம்பானது.

1925 விஜயதசமி என்ற அந்த குறிப்பிட்ட நாளில் உருவானதை ஆர்.எஸ்.எஸ்-இன் சாகா என்று கூடச் சொல்ல முடியாது. இந்து சமூகத்தின் தீவிரவாத அமைப்பாளர்களுக்கு ஒரு நாற்றுப்பண்ணையாக அல்லது பாலர் பள்ளியாகச் செயல்படும் ஒரு நிறுவனத்தைத் தொடங்கும் நோக்கத்துடன் ஹெட்கேவாரின் வீட்டில் ஒரே எண்ணம் கொண்ட ஐந்து நபர்கள் மட்டுமே கூடினர். அந்த ஐவர்: (1) டாக்டர் பி. எஸ். மூஞ்சே, (2) டாக்டர் எல். வி. பரஞ்பே, (3) டாக்டர் கே. பி. ஹெட்கேவார், (4) டாக்டர் தோல்கர், மற்றும் ஐந்தாவது உறுப்பினர் பாரிஸ்டர் சவர்க்காரின் சகோதரரான (5) பாபாராவ் சவர்க்கார் ஆவார்.

ஆனால் ஆர்.எஸ்.எஸ் அதிகாரப்பூர்வமாக வெளியிட்ட இலக்கியங்களில் 'ஐந்து' என்ற எண்ணிக்கை மட்டுமே கொடுக்கப்பட்டுள்ளது; நபர்களின் பெயர்கள் குறிப்பிடப்படவில்லை. ஏனெனில் நிறுவனர்கள் அனைவரும் இந்து மகாசபையைச் சேர்ந்தவர்கள், மேலும் இந்து மகாசபையுடனான தனது தொடர்பை வெளிப்படுத்த ஆர்.எஸ்.எஸ் தயங்குகிறது. ஒரு குறிப்பிட்ட நபரை மையத்தில் வைப்பது, அவரைச் சுற்றி ஒரு கற்பனை வளையத்தை உருவாக்குவது, அவரை முன்னிறுத்துவது, அதன் மூலம் அமைப்பை விரிவாக்க முயல்வது என்பதே ஆரம்பத்திலிருந்தே ஆர்.எஸ்.எஸ்-இன் செயல்பாட்டு முறையாக இருந்து வருகிறது.

எடுத்துக்காட்டாக, நிறுவனர்களில் டாக்டர் கேசவ் பலிராம் ஹெட்கேவாரும், இரண்டாவது தலைவரான மாதவ் சதாசிவ் கோல்வால்கரும் இன்னும் தெய்வீக மனிதர்கள் வரிசையில் வைக்கப்பட்டு மிகவும் மகிமைப்படுத்தப்படுகிறார்கள். ஒரு ஆர்.எஸ்.எஸ் ஸ்வயம்சேவக் எந்தவித விளம்பரத்திலிருந்தும் விலகி பக்தியுடன் பணியாற்றுகிறார். இது உண்மைதான். ஏனெனில் முதல் மற்றும் இரண்டாவது தலைவர்களுடன் ஒப்பிடும்போது, மூன்றாவது தலைவர் பாலாசாஹேப் தேவராஸ், நான்காவது தலைவர் பேராசிரியர் ராஜேந்திர சிங், ஐந்தாவது தலைவர் கே. எஸ். சுதர்சன் மற்றும் தற்போதைய தலைவர் மோகன் பகவத் ஆகியோரைப் பற்றிய விவாதங்கள் மிகக் குறைவாகவே உள்ளன.

ஆர்.எஸ்.எஸ் அமைப்பில் நம்பிக்கையுள்ள எவரின் வீட்டு வரவேற்பறையிலும், சுவர்களில் டாக்டர் கே. பி. ஹெட்கேவார் மற்றும் கோல்வால்கர் குருஜியின் புகைப்படங்கள் மட்டுமே தொங்குவதைக் காணலாம். இதுவே 'ஏகசாளகானுவர்த்தி' (ஒரே தலைவரைப் பின்பற்றுதல்) என்பதாகும்.

1963 மே 15 அன்று பாரிஸ்டர் விநாயக் தாமோதர் சவர்க்காரின் 80-வது பிறந்தநாளில், கோல்வால்கர் தனது உரையில், தேசியவாதக் கோட்பாட்டின் அறிவியல் பூர்வமான விளக்கத்தை சவர்க்காரின் 'இந்துத்துவம்' என்ற புத்தகத்திலிருந்தே தான் பெற்றதாகக் கூறினார். அதே வரிசையில், 'நாம், அல்லது நமது வரையறுக்கப்பட்ட தேசியம்' (We, Or Our Nationhood Defined - 1939) என்ற தனது புத்தகம், உண்மையில் பாரிஸ்டர் சவர்க்காரின் சகோதரர் பாபாராவ் சவர்க்காரின் 'ராஷ்டிர மீமாம்சா' என்ற புத்தகத்தின் சுருக்கப்பட்ட மொழிபெயர்ப்புதான் என்ற பரபரப்பான உண்மையையும் அவர் வெளிப்படுத்தினார்.

இருப்பினும், 12-15 வயதுடைய பள்ளி மாணவர்களை ராஷ்ட்ரிய ஸ்வயம்சேவக் சங்கத்தில் சேர்ப்பதற்கு முன், அவர்கள் முதலில் அக்குழந்தையின் விசுவாசத்தையும் கீழ்ப்படியும் திறனையும் பரிசோதிக்கிறார்கள். சில சமயங்களில் சேர விரும்பிய குழந்தைகள் அவர்களின் கேள்வி கேட்கும் இயல்பு காரணமாகத் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டனர். ஆர்.எஸ்.எஸ் ஒரு அரை-ராணுவக் கட்டுப்பாட்டு அமைப்பாக இருப்பதால், கேள்வி கேட்கும் குழந்தைகளுக்கோ அல்லது இந்து மதத்தைத் தவிர வேறு மதத்தைச் சேர்ந்த குழந்தைகளுக்கோ நுழைவு மறுக்கப்படுகிறது.

1970-களில் ஆர்.எஸ்.எஸ்-லிருந்து நீக்கப்பட்டதற்கு நானே ஒரு உதாரணம். நான் ஒரு முன்னாள் ஸ்வயம்சேவக் (1965–66). எனது புவியியல் ஆசிரியர் என்னை ஆர்.எஸ்.எஸ் சாகாவிற்கு வர ஊக்குவித்தார். சாகாவிற்குச் சென்ற ஆரம்ப நாட்களில், எனது முஸ்லிம் நண்பர்களையும் அழைத்து வர முயன்றேன். அவர்களுக்கு அனுமதி வழங்கப்படவில்லை; மாறாக, 1966 அக்டோபர் 23 விஜயதசமி நாளில் ஆர்.எஸ்.எஸ் என்னை நீக்கியது. இந்த அக்டோபர் 20 விஜயதசமி நாளில், அந்தச் சம்பவம் நடந்து 60 ஆண்டுகள் நிறைவடைகின்றன.

தனது 101 ஆண்டு காலப் பயணத்தில் ஆர்.எஸ்.எஸ்-இன் அமைப்பியல் பலம் என்ன? அதை எதிர்கொள்ள ஒருவரால் எவ்வாறு ஆயத்தமாக முடியும்?

சங்கத்தின் தற்போதைய அமைப்பியல் பலம் 1990-களிலிருந்தே உலகின் மிகப்பெரிய அமைப்பாகப் பதிவாகியுள்ளது. இதன் தினசரி நடவடிக்கைகளில் பங்கேற்கும் இரண்டு கோடி மக்கள் முதல் 87,000 தினசரி சாகாக்கள், 14,000 வாராந்திர சாகாக்கள் மற்றும் 7,000 மாதாந்திர சாகாக்கள் வரை, இதன் விரிவாக்கம் நாட்டின் 86,293 வெவ்வேறு பகுதிகளை உள்ளடக்கியுள்ளது (இவை 2016-ஆம் ஆண்டின் புள்ளிவிவரங்கள்). 2015 மற்றும் 2016-க்கு இடையில், 6,000 பிரச்சாரகர்களின் உதவியுடன் சாகாக்களின் எண்ணிக்கை 51,332-லிருந்து 57,000 ஆக அதிகரித்தது. இது இந்து தேசியத்தைப் பரப்புவதற்காகத் திரட்டப்பட்டுள்ளது.

வெளிநாடுகளிலும், அங்கு பணிபுரியும் சில வெளிநாடு வாழ் இந்துக்கள் ராஷ்ட்ரிய ஸ்வயம்சேவக் சங்கத்தின் சாகாக்களில் சேர்க்கப்பட்டுள்ளனர். எனவே, ஆர்.எஸ்.எஸ்-இன் 101 ஆண்டுகால வரலாற்றில் முதல்முறையாக, சர்சங்கசாலக்கின் சர்ச்சைக்குரிய பயணம் கடந்த மாதம்தான் அமெரிக்கா, கனடா மற்றும் சில ஐரோப்பிய நாடுகளுக்கு நடந்தது.

மேலும், 1980-க்குப் பிறகு, அகில பாரதிய வனவாசி கல்யாண் ஆசிரமம் மற்றும் விஷ்வ இந்து பரிஷத் தவிர, வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு துறைக்கும் தனித்தனி அமைப்புகள் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. அகில பாரதிய வித்யார்த்தி பரிஷத், பாரதிய மஜ்தூர் சங்கம், சுதேசி ஜாக்ரன் மஞ்ச், அகில பாரதிய கிராகக் சங்கம், மூத்த குடிமக்கள் மன்றம், விஞ்ஞான் பாரதி, ஞான பிரபோதினி, அகில பாரதிய अधिवக்தா சங்கம், மருத்துவ சங்கங்கள், பத்திரிகையாளர் சங்கங்கள், லகு உத்யோக் பாரதி, சமரசதா மஞ்ச், ராஷ்டிர சேவிகா சமிதி, விஷ்வ இந்து பரிஷத், விவேகானந்தா கேந்திரா மற்றும் வாழ்வின் அனைத்துத் துறைகளிலும் உள்ள நிறுவனங்கள், மேலும் நாட்டின் பல்வேறு இடங்களிலும் வெளிநாடுகளிலும் நிறுவப்பட்ட தீன்தயாள் ஆராய்ச்சி நிறுவனம், ரம்பாவு மால்ஜி அகாடமி, ஹெட்கேவார் அகாடமி, கோல்வால்கர் அகாடமி மற்றும் டாக்டர் சியாமா பிரசாத் முகர்ஜி அகாடமி ஆகியவை இதில் அடங்கும்.

அதேபோல், 1971-இல் பாலாசாஹேப் தேவராஸ் சர்சங்கசாலக் ஆன பிறகு, அடையாள அரசியலைப் பார்த்து, இந்தியா போன்ற பன்முகச் சாதி அமைப்பைக் கொண்ட நாட்டில் சங்கத்தின் பிராமணப் போக்கை மாற்ற வேண்டியதன் தேவையை உணர்ந்த முதல் சர்சங்கசாலக் அவரே ஆவார். மேலும் அதை மாற்றுவதில் ஒரு வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க தொடக்கத்தையும் செய்தார். இதன் காரணமாக, ஆதிவாசிகள் மற்றும் தலித்துகள் மத்தியில் பணியை ஊக்குவிக்க, அவர் வனவாசி கல்யாண் ஆசிரமங்கள் மற்றும் சமரசதா மஞ்சை நிறுவினார், மேலும் முக்கியமாக ஆதிவாசி-தலித் மற்றும் கிராமப்புறங்களில் சுகாதாரம் மற்றும் கல்வித் துறைகளில் நலத்திட்டங்களுக்கான தன்னார்வ தொண்டு நிறுவனங்கள் மூலம், திட்டங்களின் எண்ணிக்கை அவரது காலத்தில் 5,000-லிருந்து பத்து மடங்கு அதிகரித்து 1998-இல் 1,40,000 ஆகவும் 2012-இல் 1,65,000 ஆகவும் உயர்ந்தது.

உத்தரப் பிரதேசத்தின் கான்பூர் மாவட்டத்தில் உள்ள பரௌகா கிராமத்தின் ஆர்.எஸ்.எஸ் சாகாவைச் சேர்ந்த தலித் தலைவரான ராம் நாத் கோவிந்த், 2025 அக்டோபர் 2 அன்று நாக்பூரில் உள்ள ஆர்.எஸ்.எஸ் தலைமையகத்தில் நடைபெற்ற ஆர்.எஸ்.எஸ் நூற்றாண்டு விழாவில் முதன்மை விருந்தினராகக் கலந்துகொண்டார். ஒடிசாவின் ஆதிவாசிகள் மத்தியில் வனவாசி கல்யாண் ஆசிரமத்தின் செயல்பாடுகளுக்கு நன்றியாக அதிகாரத்திற்கு வந்த தற்போதைய குடியரசுத் தலைவர், 2026 மார்ச் 2 அன்று ராஷ்டிர சேவிகா சமிதி (ஆர்.எஸ்.எஸ் உருவாக்கிய பெண்கள் அமைப்பு) நிகழ்ச்சிகளில் முதன்மை விருந்தினராகக் கலந்துகொண்டார்.

மிக முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால், குஜராத் போன்ற ஒரு மாநிலத்தைச் சேர்ந்த நரேந்திர மோடி, பிற்படுத்தப்பட்ட (OBC) தேலி சாதியைச் சேர்ந்தவராக இருந்தபோதிலும், தனது 7-வது வயதில் வட்நகரின் ஆர்.எஸ்.எஸ் சாகாவில் ஸ்வயம்சேவட்டாகச் சேர்ந்தார். பின்னர், தனது 20-வது வயதில், அவர் அதிகாரப்பூர்வமாக முழுநேரப் பிரச்சாரகரானார், மேலும் 50 வயது வரை அவரது பணி இடமாக அகமதாபாத்தில் உள்ள ஹெட்கேவார் பவன் இருந்தது. பின்னர் 25 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு 2001 அக்டோபர் 7 அன்று ஆர்.எஸ்.எஸ்ஸே அவரை நேரடியாக குஜராத் முதலமைச்சராக நியமித்தது. இன்று, நாட்டின் பிரதமராக, அவர் ஆர்.எஸ்.எஸ்-இன் 'ஏகசாளகானுவர்த்தி' கோட்பாட்டின் படி செயல்பட்டு வருகிறார்.

மகாராஷ்டிராவின் ஆதிவாசி பகுதிகளைச் சுற்றிப்பார்த்த பிறகு, தேவராஸ் செய்தியாளர்களிடம் கூறும்போது, "ராஷ்ட்ரிய ஸ்வயம்சேவக் சங்கத்தின் 45-48 துறைசார் கட்டமைப்பு இந்தியாவின் கூட்டாட்சி முறையை ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. எனவே, அவர்கள் தங்கள் சொந்த மொழியிலும் தங்கள் சொந்த வசதிக்காகவும் துறைகளை உருவாக்கியுள்ளனர். சேவைத் துறையில் மட்டுமே பணியாற்றுவதற்குப் பணியாளர்களைச் சிறப்பாகத் திரட்ட வேண்டும். மிக முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால், பொதுத் திட்டங்கள் குறித்து பிஜேபி மற்றும் சங்கத்துடன் ஒரு கருத்தரங்கை ஏற்பாடு செய்த பிறகு, இருவருக்கும் இடையே உரையாடலை அதிகரிக்க ஒரு தொடக்கம் செய்யப்பட்டது, மேலும் கொள்கைத் திட்டங்களைப் பொதுமக்கள் முன் கொண்டு வர ஒரு தொடக்கம் செய்யப்பட்டது. இந்த வழியில், இந்தியாவின் கலாச்சார மற்றும் அரசியல் விவகாரங்களில் பரஸ்பர பரிமாற்றம் மற்றும் ஒத்துழைப்பை வலுப்படுத்த ஒரு முக்கியமான தொடக்கமும் செய்யப்பட்டது" என்று கூறினார்.

சங்கத்தின் 101 ஆண்டு காலப் பயணத்தில் முதல் மற்றும் இரண்டாவது தலைவர்களாக சுமார் 48 ஆண்டுகள் அந்தப் பதவியை வகித்த கோல்வால்கர் மற்றும் ஹெட்கேவாருடன் ஒப்பிடும்போது, தேவராஸின் 21 ஆண்டுகளையும் சேர்த்தால், முதல் மூன்று சர்சங்கசாலக்களின் பதவிக் காலம் மட்டுமே 69 ஆண்டுகள் ஆகும், இது சங்கத்தின் 101 ஆண்டுகளில் குறைந்தது நான்கில் மூன்று பங்காகும். இன்றைய ராஷ்ட்ரிய ஸ்வயம்சேவக் சங்கம் அவர்களின் கடின உழைப்பு மற்றும் கற்பனைத் திறனால் மட்டுமே இயங்கி வருகிறது.

பலர் சங்கத்தின் மீது 'ஏகசாளகானுவர்த்தி' என்று குற்றம் சாட்டுகிறார்கள், அது சரியானதுதான். ஆனால் இன்று நாடு முழுவதும் சங்கத்தின் பணி விரிவாக்கத்தைப் பார்க்கும்போது, அதற்கு ஒரு நிரந்தர வடிவத்தைக் கொடுக்கும் வகையில் மிகக் கவனமான களப்பணிச் சிந்தனைக்குப் பிறகே இந்த அமைப்பியல் கட்டமைப்பை அவர்கள் உருவாக்கியுள்ளனர் என்று தோன்றுகிறது.

பாலாசாஹேப் தேவராஸ், 1973-94 வரை சர்சங்கசாலக்காக இருந்த தனது 21 ஆண்டுகால பதவிக் காலத்தில், சங்கத்தின் பிராமண மற்றும் நகர மையத் தன்மையை மாற்றவும், கிராமப்புறங்களிலும் பகுஜன்-தலித் மற்றும் ஆதிவாசி சமூகங்கள் மத்தியிலும் நலத்திட்டப் பணிகளைச் செய்ய நூற்றுக்கணக்கான இளைஞர்களை அனுப்பவும் முடிவெடுத்தார். இதன் விளைவாக, தேவராஸின் காலத்தில் வடகிழக்கு மாநிலங்களிலிருந்து நாட்டின் ஆதிவாசி பகுதிகள் மற்றும் கிராமப்புறப் பகுதிகள் வரை சங்கத்தின் காலூன்றலை ஏற்படுத்தக் கணிசமான பணிகள் செய்யப்பட்டன.

அதே வழியில், 21-ஆம் நூற்றாண்டைக் கருத்தில் கொண்டு, தனது கொள்கைகளையும் உறுப்பினர்களையும் மாற்ற அவர் சிறப்பு முயற்சிகளை மேற்கொண்டார். 1990-க்குப் பிறகு தேசியப் பொருளாதார வளர்ச்சியில் ஏற்பட்ட 400% உயர்வால், உலக வங்கியின் கூற்றுப்படி, நகரமயமாக்கல் 1960-இல் 18%-லிருந்து 1990-இல் 26%-ஆகவும், 2015-இல் 33%-ஆகவும் இரட்டிப்பானது. மெக்கின்சி நிறுவனத்தின் கூற்றுப்படி, நடுத்தர வர்க்கம் 2005-இல் 14%-லிருந்து 2015-இல் 29%-ஆக உயர்ந்தது, மேலும் 2025-இல் இது 44%-ஆக இருக்கும் என அவர்களின் மதிப்பீடு கூறுகிறது. மொபைல் போன் பயனர்களின் எண்ணிக்கையில் ஏற்பட்ட அதிகரிப்பே இதற்கு மிகப்பெரிய உதாரணமாகும்.

அவர்களைத் தனது கட்டுப்பாட்டின் கீழ் கொண்டுவர, 2007-இல் குஜராத் முதலமைச்சராக இருந்தபோதே முதல்முறையாக ஒரு தாய்லாந்து சைபர் நிறுவனத்தை அமர்த்தி மொபைல் போன் வைத்திருப்பவர்கள் மத்தியில் விளம்பரம் மற்றும் பிரச்சாரத்தைத் தொடங்கிய முதல் இந்திய அரசியல்வாதி நரேந்திர மோடி ஆவார். சில ஆயிரங்களில் தொடங்கியது இப்போது கோடிகளில் உள்ளது. சிலர் இதை 'காவி டிஜிட்டல் படை' என்று அழைக்கிறார்கள். இவர்கள் வருடத்தில் 12 மாதங்களும், நாளில் 24 மணி நேரமும் சுய விளம்பரம் மற்றும் பிற கருத்தியல் கொண்ட மக்களை அவதூறு செய்யும் தொடர்ச்சியான பிரச்சாரங்களை மேற்கொண்டு வருகின்றனர்.

இதற்காக, அவர்கள் போலி செய்திகளையும் போலி தகவல்களையும் பயன்படுத்துகிறார்கள், மேலும் பங்களாதேஷ், பாகிஸ்தான், ஆப்கானிஸ்தான் மற்றும் சிரியாவில் நடந்த சம்பவங்களை இந்தியாவில் நடந்ததாகக் கூடப் சித்தரிக்கிறார்கள். உதாரணமாக, பஹல்காம் தாக்குதலுக்குப் பிறகு நடைபெற்ற 'ஆபரேஷன் சிந்தூர்' நடவடிக்கையின் போது, இந்தியா லாகூர், கராச்சி, ராவல்பிண்டி மற்றும் இஸ்லாமாபாத்தை வீழ்த்திப் கைப்பற்றிவிட்டது போன்ற செய்திகளை நமது நாட்டின் முக்கிய செய்தித் தொலைக்காட்சிகள் ஒளிபரப்பின.

டாக்டர் கேசவ் பலிராம் ஹெட்கேவாரும் மற்ற நான்கு மகாராஷ்டிர பிராமணர்களும் சேர்ந்து 1925-இல் ராஷ்ட்ரிய ஸ்வயம்சேவக் சங்கத்தை நிறுவிய பின், அவர் பதினைந்து ஆண்டுகள் சர்சங்கசாலக் பதவியை வகித்தார்; பின்னர் தனது மறைவுக்கு முன், நான்கு ஆண்டுகள் பிரச்சாரகராக இருந்த ஸ்ரீ குருஜி என்ற மாதவ்ராவ் சதாசிவ்ராவ் கோல்வால்கரை 1940-இல் அடுத்த தலைவராக்கினார். சங்கத்தின் வரலாற்றிலேயே மிக நீண்ட காலமாக—1973 வரை முப்பத்தி மூன்று ஆண்டுகள்—கோல்வால்கர் தலைமை வகித்தார், மேலும் சங்கத்தின் செயல்பாட்டு முறைகள் உட்பட இன்று நிலவும் இந்துத்துவத்தின் அறிவுசார் அடித்தளத்தை உருவாக்கினார்.

அவரது மறைவுக்குப் பிறகு, மகாராஷ்டிராவைச் சேர்ந்த ஹெட்கேவாரின் சீடர்களில் ஒருவரான பாலாசாஹேப் என்ற மதுகர் தத்தாத்ரேய தேவராஸ், 1973-94 வரை சுமார் இருபத்தொரு ஆண்டுகள் சர்சங்கசாலக்காக இருந்தார். பிறப்பால் பிராமணராக இருந்தபோதிலும், சங்கம் வெறும் பிராமண அமைப்பு என்று பலர் தவறுதலாக அழைத்து வந்தபோதிலும், தேவராஸ் தனது பதவிக் காலத்தில் பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினர் மற்றும் தலித்துகளுக்குச் சேர்க்கை அளிக்கும் ሂደையைத் தொடங்கினார்.

அதனால்தான் இன்றைய பிரதமர் நரேந்திர மோடி, தற்போதைய குடியரசுத் தலைவர் திரௌபதி முர்மு, முன்னாள் குடியரசுத் தலைவர் ராம் நாத் கோவிந்த் மற்றும் தற்போதைய துணைக் குடியரசுத் தலைவர் ராதாகிருஷ்ணன் ஆகியோர் பகுஜன், தலித் மற்றும் ஆதிவாசி மக்களின் மிகப்பெரிய உதாரணங்களாகத் திகழ்கிறார்கள். மேலும் மகாராஷ்டிரா, அசாம் மற்றும் பெங்கால் முதலமைச்சர்களைத் தவிர, பிஜேபி ஆளும் பிற மாநிலங்களின் முதலமைச்சர்கள் பகுஜன் சமூகங்களைச் சேர்ந்தவர்களாவர்.

மேலும் தேவராஸ் சர்சங்கசாலக்காக இருந்தபோதே, 1990-களில், புதிய பொருளாதாரக் கொள்கையின் போது தாராளமயமாக்கல்/உலகமயமாக்கல் அலையைப் பயன்படுத்தி, அவர் அடையாள அரசியலை உயர்த்தினார்; அதனால்தான் பாபரி மசூதி - ராமர் கோயில் இயக்கம், ஒவ்வொரு கதவிலும் "பெருமையும் சொல்வோம் நாம் இந்து என்று" (Garv se kaho ki hum Hindu hain) ஒட்டப்பட்ட ஸ்டிக்கர்கள், பாகல்பூர் முதல் குஜராத் வரையிலான கலவரங்கள் மற்றும் பாபரி மசூதி இடிப்பு வரை பகுஜன் சமூகங்களைச் சேர்ந்த அதிக எண்ணிக்கையிலான மக்கள் ஈடுபடுத்தப்பட்டனர்.

அவர் இன்னும் சர்சங்கசாலக்காக இருந்தபோதே, 1985-86 இல் ஷா பானோ வழக்கின் போது தீவிர முஸ்லிம் சமூகத்தினர் எழுப்பிய சர்ச்சையும், அதிலிருந்து உருவான "இது நம்பிக்கையின் கேள்வி, சட்டத்தின் கேள்வி அல்ல" என்ற முழக்கமும், நாடு முழுவதும் ராம் ஜனம்பூமி பிரச்சினையின் போர்வையில் சோம்நாத்திலிருந்து அயோத்தி வரை ரத யாத்திரைகளின் வரிசையைத் தொடங்குவதற்கான ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது.

இதன் காரணமாக, மக்களின் அன்றாடக் கேள்விகள் ஓரங்கட்டப்படத் தொடங்கின. இந்த காரணத்திற்காக, புதிய பொருளாதாரக் கொள்கைகள், பணவீக்கம், வேலையின்மை, இடப்பெயர்வு மற்றும் சுற்றுச்சூழல் போன்ற முக்கியமான கேள்விகள் குறித்த இயக்கங்களுக்குப் பதிலாக, ஜன் லேக்பால் போன்ற ஒரு விசித்திரமான பிரச்சினையின் மீதான இயக்கமும் வந்தது. மேலும் பிஜேபியை ஆட்சிக்குக் கொண்டு வந்த பிறகு, அதுவும் தணிந்துவிட்டது.

அதாவது, இந்த இயக்கத்தின் திரைக்குப் பின்னால் சங்கத்தின் ஆட்கள் இருந்தனர், அவர்கள் தினமும் காலை ஐந்து மணிக்கு ஜந்தர் மந்தரில் நாள் முழுவதும் என்ன நடக்கும்—என்ன முழக்கங்களை எழுப்ப வேண்டும், எதை எழுப்பக்கூடாது, மேடையில் யார் இருப்பார்கள், யார் இருக்க மாட்டார்கள் என்பதைத் தீர்மானித்தார்கள். அதாவது, ஜன் லேக்பால் ஒரு 'ஜோக்-பால்' ஆக மட்டுமே எஞ்சியது.

தலித்துகள், பிற்படுத்தப்பட்ட சாதிகள் மற்றும் ஆதிவாசிகள் மத்தியில் காலூன்றியதன் காரணமாக, மதச்சார்பற்ற கம்யூனிஸ்டுகள், சோசலிஸ்டுகள், அம்பேத்கர்வாதிகள் மற்றும் பல தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்கள் மற்றும் பல்வேறு தொழிலாளர் அமைப்புகள், ஐம்பது ஆண்டுகாலப் பணிகளுக்குப் பிறகும்—இடப்பெயர்வு அல்லது சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பாக இருந்தாலும்—அனைத்தும் அடையாள அரசியலில் பொருத்தமற்றதாக மாறின.

கண் முன்னே, பெரும்பான்மையான மக்கள் இந்துத்துவ சக்திகளின் பிடியில் சிக்கி, பாகல்பூர் முதல் குஜராத் வரையிலான கலவரங்களில் முன்னணியாகச் செயல்பட்டனர். பாபரி மசூதி இடிப்பு முதல் ஹிஜாப், லவ் ஜிஹாத் மற்றும் கும்பல் தாக்குதல்கள் (mob lynching) போன்ற சிறுபான்மை சமூகங்களுக்கு எதிரான தாக்குதல்கள் வரை அவர்கள் முன்னணியில் உள்ளனர்.

1970-களில் வட இந்தியா முழுவதிலும் தொடங்கிய மேல்சாதி மற்றும் பிற்படுத்தப்பட்ட சாதி அரசியலில், மண்டல் அரசியலுக்குப் பதிலாக கமண்டல் அரசியலை மாற்றுவதில் அவர்கள் வெற்றி பெற்றனர். எனவே பிற்படுத்தப்பட்ட சாதியைச் சேர்ந்த பெரும்பாலான மக்கள் "கோயிலை அங்கேயே கட்டுவோம்" (Mandir wahin banayenge) இயக்கத்தில் இணையத் தொடங்கினர். அந்த காரணத்திற்காக, கல்யாண் சிங், உமா பாரதி மற்றும் வினய் கட்டியார் போன்றவர்கள் வடஇந்திய அரசியலில் முன்நோக்கித் தள்ளப்படத் தொடங்கினர், மேலும் பி.எஸ்.பி (BSP), எஸ்.பி (SP) மற்றும் சமதா கட்சி—அதாவது அக்கால சோசலிஸ்ட் ஜார்ஜ் பெர்னாண்டஸ் மற்றும் அவரது சீடர்களான நிதிஷ் குமார் மற்றும் ராம் விலாஸ் பாஸ்வான்—தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணியின் (NDA) தலைவர் நிலையை அடைந்தனர்; அவர்களின் பயணம் அவர்களின் சோசலிசத்தின் அரசியல் தற்கொலையாகவும் வட இந்தியாவில் பிஜேபிக்கு ஒரு புதிய வாழ்வு அளிப்பதாகவும் அமைந்தது.

இல்லையெனில், நரேந்திர மோடி போன்ற ஒருவர் இந்தியப் பிரதமர் பதவியை வகிக்கத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்க மாட்டார். நூறு ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய நாஜி ஜெர்மனியின் நிலைக்கு இந்தியாவைக் கொண்டு செல்ல சங் பரிவார் மேற்கொண்ட அயராத முயற்சிகளின் பலனே இதுவாகும்.

டெல்லியில் பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக நடந்து வரும் நரேந்திர மோடியின் அரசு, ஆட்சிக்கு வந்த முதல் கட்டத்திலேயே, பணமதிப்பிழப்பு போன்ற ஒரு முடிவால் நாட்டின் பொருளாதார நிலையைச் சிதைத்து, சாதாரண மக்களைப் பரிதாப நிலைக்குத் தள்ளியது. ஒவ்வொரு ஆண்டும் இரண்டு கோடி வேலைவாய்ப்புகள் வழங்கப்படும் என அறிவித்த தலைவர், அதற்குப் பதிலாக இன்னும் அதிகமான மக்களை வேலையின்மையை எதிர்கொள்ளச் செய்தார். பணவீக்கம் வானத்தைத் தொடத் தொடங்கியது.

அவர்கள் ஆட்சிக்கு வருவதற்கு முன்பு முந்நூறு ரூபாயாக இருந்த வீட்டு உபயோக சமையல் எரிவாயுவின் விலை எத்தனை முறை உயர்ந்துள்ளது? பெட்ரோல்-டீசல், பருப்பு வகைகள், காய்கறிகள் மற்றும் வீட்டு உபயோகப் பொருட்களின் விலைகள் எவ்வளவு உயர்ந்துள்ளன? நாட்டிற்கு உணவளிக்கும் அன்னதாதா விவசாயிகளுக்கு எவ்வளவு அநீதி இழைக்கப்பட்டுள்ளது?

140 கோடி மக்கள் தொகை கொண்ட ஒரு நாட்டில் இவ்வளவு முயற்சிகளுக்குப் பிறகும் இந்துத்துவாவின் அடிப்படையில் மட்டும் வாக்குகள் கிடைக்கவில்லை என்பதைக் கண்டு, தற்போது தேர்தல்களில் செய்யப்படும் தேர்தல் முறைகேடுகள் தெளிவாகி வருகின்றன.

ஏனெனில், நிறுவப்பட்ட உடனேயே, ஆர்.எஸ்.எஸ் சுதந்திர இயக்கத்திலிருந்து விலகி இருந்தபோதே, முன்கூட்டியே திட்டமிடப்பட்ட திட்டங்களின்படி தனது ஸ்வயம்சேவக்கர்களை நிர்வாகப் பணிகளில் சேர்க்கும் பணியைத் தொடங்கியது. எனவே, இன்று காவல் துறை நிர்வாகம், தேர்தல் ஆணையம் மற்றும் நீதித்துறை ஆகியவற்றின் உதவியுடன் அவர்கள் தங்களை ஆட்சியில் தக்க வைத்துக் கொள்வதில் வெற்றி பெற்று வருகிறார்கள்.

நமது நாட்டின் ஐ.பி (IB), சி.பி.ஐ (CBI), ஈ.டி (ED), நீதித்துறை மற்றும் ஒட்டுமொத்த நிர்வாகச் சேவைகளின் உயர்மட்ட அதிகாரிகளின் பட்டியலைப் பாருங்கள். ஐ.பி 1887 டிசம்பர் 23 அன்றும், சி.பி.ஐ 1963 ஏப்ரல் 1 அன்றும், ஈ.டி 1956 மே 1 அன்றும் நிறுவப்பட்டன. இந்த அனைத்து முகமைகளிலும் இதுவரை சேர்க்கப்பட்டவர்களில் பெரும்பாலானோர் ஆர்.எஸ்.எஸ் சாகாக்களிலிருந்து வந்தவர்களாவர். உதாரணமாக, தற்போதைய தேசிய பாதுகாப்பு ஆலோசகர் அஜித் தோவல் நான் எழுதும் ஒரு உதாரணமாகும்.

ஜனநாயகத்தின் பெயரால், தற்போதைய தேர்தல் முறையைத் தங்களது சொந்த இயந்திரம் மூலம் இயக்குவதற்காக, அரசியலமைப்பைத் திருத்தி, தேர்தல் ஆணையத்தின் தேர்வு முறையை மாற்றி, ஆளும் கட்சிக்கு பெரும்பான்மையை உறுதிப்படுத்தும் அதே வேளையில் தேர்தல் ஆணையத்திற்குச் சிறப்புப் பாதுகாப்பு வழங்கி, இரு அவைகளிலிருந்தும் எதிர்க்கட்சிகளைச் சேர்ந்த 166 உறுப்பினர்களை நீக்கி, பின்னர் எந்த விவாதமும் இன்றி 19 உணர்வுப்பூர்வமான மசோதாக்களை நிறைவேற்றிய பிறகு, உள்துறை அமைச்சர் திரு. அமித் ஷா, "நாங்கள் எதைச் செய்தாலும், சட்டத்தின் சட்டகத்திற்குள் மட்டுமே செய்கிறோம்" என்று கூறி வருகிறார்.

தேர்தல்களில் மீண்டும் மீண்டும் வெற்றி பெறுவது என்ற உரிமை கோரல் பலனளிக்க முடியாது. எனவே, தேர்தல் ஆணையத்தையே தங்கள் கட்சியின் ஓர் அரசியல் அங்கமாக மாற்றுவதற்காக, நாடாளுமன்றத்தில் சட்டத்தைக் கொண்டுவந்து அதற்குச் சிறப்பு அதிகாரங்களை வழங்கி, அதன் மூலம் தங்களுக்கு விருப்பமான வாக்காளர்களின் வாக்காளர் பட்டியலைத் தயாரிக்கத் தொடங்கி, இந்தியத் தேர்தல் ஆணையத்தின் வரலாற்றிலேயே முதல்முறையாக, சிறப்பு வாக்காளர் சரிபார்ப்பு என்ற பெயரில் எதிர்க்கட்சி வாக்காளர்களை வாக்காளர் பட்டியலிலிருந்து நீக்கி, இப்போது அனைத்துத் தேர்தல்களையும் தங்கள் பக்கமே சாதகமாக நடத்தி வரும் சாதனையை அவர்கள் செய்து வருகிறார்கள்.

தங்களுக்கு விருப்பமான தேர்தல் ஆணையத்தின் மூலம் மகாராஷ்டிரா, மத்தியப் பிரதேசம், குஜராத், பீகார், அசாம், ஒடிசா மற்றும் பெங்கால் தேர்தல்களில் ஆளும் பிஜேபிக்கு சாதகமாக ஒருதலைப்பட்சமான முடிவுகளைப் பெற்ற பிறகு, இனி எதிர்காலத் தேர்தல்கள் அனைத்தும் தேர்தல் ஆணையத்தால் நடத்தப்படுவதாகக் காட்டப்படுகிறது. இனிமேல் அனைத்துத் தேர்தல்களும் பிஜேபியின் நன்மைக்காக மட்டுமே இருக்கும்.

எனவே, தற்போதைய சூழலில் நாடு முழுவதும் தேர்தல் ஆணையத்திற்கு எதிராக நடத்தப்பட்டு வரும் மறியல் போராட்டங்கள் மற்றும் ஆர்ப்பாட்டங்களில் ஜனநாயக அமைப்பில் நம்பிக்கையுள்ள அனைத்து மக்களும் இணையாவிட்டால், நமது நாட்டின் ஜனநாயகம் ஒரு கட்சி ஆட்சிமுறையாக, அதாவது ஆர்.எஸ்.எஸ்-இன் 'ஏகசாளகானுவர்த்தி' முறையாக மாறுவதற்கு நாமும் மௌனக் குற்றவாளிகளின் பட்டியலில் சேர்க்கப்பட வாய்ப்புள்ளது.

எனவே, ஜனநாயகத்தைக் காப்பாற்றப் போராடுவது மட்டுமே ஒரே வழி.

https://countercurrents.org/2026/10/the-rss-at-101-organisation-hindutva-and-indian-democracy/

Disclaimer: இந்தப் பகுதி கட்டுரையாளரின் பார்வையை வெளிப்படுத்துகிறது. செய்திக்காகவும் விவாதத்திற்காகவும் இந்த தளத்தில் வெளியிடுகிறோம் – செந்தளம் செய்திப் பிரிவு