நேட்டோ 3.0 – நாம் அறிந்த அட்லாண்டிக் கூட்டமைப்பின் முடிவா?

வாஷிங்டன் தனது வியூகக் கட்டுப்பாட்டைத் தக்கவைத்துக் கொண்டே, நேட்டோவின் இராணுவச் சுமையின் பெரும் பகுதியை ஐரோப்பா ஏற்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறது. உருவெடுத்து வரும் 'நேட்டோ 3.0' மாடலானது அட்லாண்டிக் கடல்கடந்த கூட்டமைப்பை அடிப்படையில் மாற்றி அமைக்கக்கூடும்.

இந்த மாதத்தில் (அக்டோபர் 13-23) நேட்டோவின் வருடாந்திர அணுஆயுதப் பயிற்சிகள் நடைபெற்று வரும் வேளையில், நாம் இதுவரை அறிந்து வைத்திருந்த கூட்டமைப்பின் முடிவைக் குறிக்கும் வகையில் 'நேட்டோ 3.0' எனும் ஓர் உள்நாட்டு மாற்றம் உருவெடுத்து வருகிறது.

நேட்டோ 3.0 என்பது ஒரு புதிய ஒப்பந்தம் அல்ல, அது ஒரு சமநிலையை மறுசீரமைப்பதே ஆகும்; அதாவது ஐரோப்பா தனது மரபுசார் பாதுகாப்பிற்கான முதன்மைப் பொறுப்பை ஏற்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

டிரம்பின் நிர்வாகத்தில் கொள்கைகளுக்கான பாதுகாப்புத் துறை உதவிச் செயலாளராக இருந்த எல்பிரிட்ஜ் கோல்பியின் பார்வையாக இந்த ஆண்டின் தொடக்கத்தில் தொடங்கப்பட்ட இக்கோட்பாடு, அமெரிக்காவின் அணுஆயுதப் பாதுகாப்புக் கவசத்தை நிலைநிறுத்தி அமெரிக்க வியூகத் தலைமையைத் தக்கவைத்துக் கொள்ளும் அதே வேளையில், ஐரோப்பாவில் வாஷிங்டனின் மரபுசார் இராணுவப் பங்களிப்பின் பெரும் பகுதியை படிப்படியாகக் குறைப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது.

நிபுணர்கள் ரெபேக்கா லிஸ்னர் மற்றும் டர்னர் ரக்கி சுட்டிக்காட்டுவது போல், இந்த மாற்றம் ఇప్పటికే தெளிவாகத் தெரிகிறது. ஜெர்மனியிலிருந்து தோராயமாக 5,000 படைகள் திரும்பப் பெறப்படுகின்றன, ரொமேனியாவிலிருந்து வெளியேறிய ஒரு சுழற்சிப் படைப்பிரிவுக்குப் பதிலாக வேறு படைகள் அனுப்பப்படவில்லை, மேலும் 25,000 முதல் 40,000 வரையிலான கூடுதல் படைக் குறைப்புகள் குறித்து ஆலோசிக்கப்பட்டு வருகிறது. நேட்டோ படை மாடலுக்கான (NATO Force Model) பங்களிப்புகள் மூன்றில் ஒரு பங்கிலிருந்து பாதி வரை குறைக்கப்படலாம்.

இதற்கு மாறாக, இருமுனைத் திறன் கொண்ட விமானங்களின் தளங்களை விரிவுபடுத்துவதன் மூலம், அணுஆயுதப் படைகள் அமெரிக்காவின் முதன்மைப் பங்களிப்பாகவே தொடரும் எனக் கருதப்படுகிறது. நேட்டோ பொதுச்செயலாளர் மார்க் ரூட்டே இந்த செயல்முறையை, கூட்டமைப்பை "அட்லாண்டிக் கடல்கடந்ததாகத்" தக்கவைத்துக் கொள்ளும் பொருட்டு அதனை "மேலும் ஐரோப்பியமயமாக்குவதாக" விவரித்துள்ளார்.

இது டிரம்பின் காலத்திற்கு முந்தையது: பைடனின் ஆட்சியின் கீழேயே, வாஷிங்டன் தனது செல்வாக்கையும் ஆயுத விற்பனையையும் தக்கவைத்துக் கொண்டே உக்ரைனின் சுமையை ஐரோப்பாவின் மீது சுமத்த முயன்றது.

டிரம்ப் இந்த கோரிக்கையை இன்னும் வெளிப்படையாகவும் நேரடியாகவும் மாற்றி, காலக்கெடுவை விரைவுபடுத்தியுள்ளார் மட்டுமே என்று நான் வாதிட்டுள்ளேன். இதற்கான அடிப்படை தர்க்கம் மிகவும் எளிமையானது: ஐரோப்பா, இந்தோ-பசிபிக் மற்றும் மத்திய கிழக்கு ஆசியா முழுவதும் அமெரிக்க வளங்கள் அளவுக்கு அதிகமாகப் பரவியுள்ளன.

ஹட்சன் நிறுவனத்தின் நிபுணர்களான பீட்டர் ராஃப் மற்றும் உல்ரிச் ஸ்பெக் கருத்துப்படி, மரபுசார் பாதுகாப்புப் பொறுப்புகளை ஐரோப்பியர்களுக்கு மாற்றுவதன் மூலம், கூட்டமைப்பின் உச்சத்திலுள்ள தனது பதவியை விட்டுக்கொடுக்காமல் பிற பகுதிகளிலுள்ள போட்டிகளுக்குத் தேவையான திறனை விடுவிக்க வாஷிங்டன் நம்புகிறது.

ராபின் லேர்ட் வாதிடுவது போல், சுமையைப் பகிர்வது அதிகாரத்தைப் பகிர்வது ஆகாது: ஐரோப்பா அதிகப் படைகளையும் பணத்தையும் வழங்கக்கூடும், ஆனால் வாஷிங்டனே முக்கிய வியூக முடிவுகளைத் தொடர்ந்து தீர்மானிக்கும்.

சொல்லப்போனால், ஐரோப்பிய மறுஆயுதமயமாக்கல் தொடர்ந்து அமெரிக்க விமானங்கள், ஏவுகணைகள், மென்பொருள்கள் மற்றும் உளவு அமைப்புகளைப் பெரிதும் சார்ந்திருந்தால், பொருளாதார நன்மைகள் பகுதி அளவில் மீண்டும் அமெரிக்கத் தொழிற்துறைக்கே செல்லும், மேலும் அந்தச் சார்ந்துவாழும் நிலையும் தொடரும். அணுஆயுதப் பாதுகாப்பை மாற்றி அமைப்பது மிகவும் கடினமானது: பிரான்ஸ் மற்றும் பிரித்தானியாவின் அணுஆயுதக் கிடங்குகள் மற்றும் வளர்ந்து வரும் அணுஆயுதக் கூட்டுறவுகள் இருந்தபோதிலும், அமெரிக்காவின் அணுஆயுதக் குடைக்கு அவைகளால் உடனடியாக ஈடுகொடுக்க முடியாது.

எனவே, லேர்ட் போன்ற விமர்சகர்கள், மேற்கத்தியக் கண்ணோட்டத்தில் மரபுசார் மற்றும் அணுஆயுதப் பொறுப்புகளைப் பிரிப்பது தடுப்பு ஆற்றலின் (deterrence) இரு தூண்களையும் ஒரே நேரத்தில் பலவீனப்படுத்தும் அபாயத்தைக் கொண்டுள்ளது என்று எச்சரிக்கின்றனர்.

லிஸ்னர் மற்றும் ரக்கி விளக்குவது போல, மரபுசார் படைகள் அணுஆயுதத் தீவிரப்பாட்டை (nuclear escalation) மேலும் நம்பகமானதாக மாற்றும் "தூண்டுதல் கம்பியாக" (tripwire) செயல்படுகின்றன; அவற்றை மிக விரைவாக அகற்றினால், அந்த அணுஆயுதப் பாதுகாப்பே குறைந்த நம்பகத்தன்மை கொண்டதாகத் தோன்றக்கூடும். ஐரோப்பாவிடம் இன்னும் போதுமான நீண்டதூரத் தாக்குதல் திறன்கள் இல்லை, மேலும் இந்த இடைவெளியை நிரப்ப அதற்கு பல ஆண்டுகள் தேவைப்படும்.

இதற்கிடையில், வாஷிங்டன் இதற்கு எதிர்திசையை சுட்டிக்காட்டினாலும், போலந்து போன்ற சில ஐரோப்பிய வல்லரசுகள் நிரந்தர அமெரிக்க இராணுவத் தளங்களைத் தொடர்ந்து கோரி வருகின்றன. மேலும், ஐரோப்பியர்களின் அதிகப்படியான பொறுப்புணர்வு (லேர்ட்டின் சொற்களில்) ரஷ்யாவுடனான மோதல் அபாயங்களைப் போலந்து, பால்டிக் நாடுகள், நோர்டிக் நாடுகள் மற்றும் தளவாட மையமாக விளங்கும் ஜெர்மனியின் மீது திருப்பக்கூடும்.

சிக்கல் என்னவெனில், இராணுவக் குவிப்புகள் மூலம் மாஸ்கோவை மேலும் அச்சுறுத்துவது மோதலை தீவிரப்படுத்தும் அபாயத்தைக் கொண்டுள்ளது. ரஷ்யாவை ஐரோப்பா சுமுகமாக அணுக வேண்டிய ஒரு அயல்நாடாகப் பார்க்காமல், கட்டுப்படுத்தப்பட வேண்டிய ஒரு அச்சுறுத்தலாக மட்டுமே கருதுவது தவறான பாதையாகும்.

இந்த மாற்றம் அமெரிக்க உத்தரவாதங்களை எதிர்பார்க்கும் கிழக்கு நாடுகளுக்கும், பிரான்ஸின் "வியூகத் தன்னாட்சி" (strategic autonomy) முயற்சிக்கும் இடையேயான கருத்து வேறுபாடுகளை மேலும் தீவிரப்படுத்தக்கூடும். இதன் விளைவு ஒரு ஒருங்கிணைந்த ஐரோப்பியக் குரலாக இல்லாமல், ஒன்றுடன் ஒன்று மேலோங்கும் கூட்டணிகளாகவே அமையக்கூடும்.

நேட்டோ 3.0 என்பது உருவாகி வரும் பலதுருவ உலகில் தனது கூட்டணிகளை மறுசீரமைப்பதற்கான அமெரிக்க முயற்சிகளையும் பிரதிபலிக்கிறது. வாஷிங்டன் இந்தோ-பசிபிக் மற்றும் அமெரிக்கக் கண்டங்களை நோக்கி தனது கவனத்தைத் திருப்புவதால், உயர்ரக அமெரிக்க இராணுவச் சொத்துக்களை "விடுவிப்பதற்காகவே" ஐரோப்பாவின் கூடுதல் மரபுசார் பலம் இச்சூழ்நிலையில் கருதப்படுகிறது.

இருப்பினும், ஒரு வலிமையான ஐரோப்பா இறுதியில் சீனா தொடர்பான கொள்கைகள் மற்றும் மாஸ்கோவுடனான இராஜதந்திர உறவுகளில் அதிக அதிகாரம் கோரக்கூடும். பிரெஞ்சு-பிரித்தானிய அணுஆயுதக் கூட்டுறவு வலுப்பெறுவதிலும், பாரிஸ் முன்மொழிந்துள்ள இருதரப்பு அணுஆயுதக் கலந்தாய்வுகளின் விரிவாக்கத்திலும் இந்த பதற்றம் ஏற்கனவே தெளிவாகத் தெரிகிறது. குறைந்தபட்சம் ஒன்பது ஐரோப்பிய நாடுகள் பிரான்ஸ் முன்மொழிந்த "முன்னோக்கித் தடுப்பு முயற்சி" (forward deterrence initiative) குறித்து இந்த ஆண்டு பிரான்சுடன் பேச்சுவார்த்தையில் ஈடுபட்டுள்ளன.

மேற்கத்தியக் கூட்டணி அத்தனை எளிதில் கலைந்துவிடாது. மாறாக, நேட்டோ 3.0 என்பது வளப் பற்றாக்குறைக்கு மத்தியில் அமெரிக்க ஆதிக்கத்தின் ஒரு வகையான தகவமைப்பு என்று புரிந்துகொள்வதே சிறந்தது – இது நிக்சன் கோட்பாடு (Nixon Doctrine) அல்லது 1997-இல் அப்போதைய செனட்டர் ஜோ பைடனின் "சமமான செலவுப் பங்கீடு" பற்றிய கருத்துக்கள் போன்ற பழைய முயற்சிகளை எதிரொலிக்கிறது.

முக்கிய விஷயம் என்னவென்றால், அமெரிக்கா தனது முதன்மை நிலையை விடுக்காமல் அதைப் பராமரிப்பதற்கான செலவுகளைக் குறைக்க விரும்புகிறது – மீண்டும் ஒருமுறை, அது அனைத்து நன்மைகளையும் ஒரே நேரத்தில் பெற நினைக்கின்றது. இதன் முடிவு, மேலும் ஐரோப்பிய மயமாக்கப்பட்ட ஆனால் அமெரிக்கா வழிநடத்தும் கூட்டணியாக அமையுமா, ஐரோப்பாவிற்கான உண்மையான "வியூகத் தன்னாட்சியாக" இருக்குமா, அல்லது சிதறுண்ட குறைந்த ஒத்திசைவு கொண்ட அமைப்பாக மாறுமா என்பது இன்னும் தெளிவாகவில்லை.

எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, யார் பணம் செலுத்துகிறார்கள் மற்றும் மரபுசார் போர்களில் யார் போராடுகிறார்கள் என்பது மட்டுமல்ல, கூட்டமைப்பின் வியூக முன்னுரிமைகளை யார் இறுதியில் தீர்மானிக்கிறார்கள் என்பதே முதன்மையான கேள்வியாகும். ஐரோப்பா அதிக பாரத்தைச் சுமக்கக் கேட்கப்படுகிறது. அந்த பாரம் இறுதியில் அதற்கேற்ற அதிகாரத்தைக் கொண்டுவருமா என்பதே உண்மையான சோதனையாகும்.

https://www.globalresearch.ca/nato-3-end-atlantic-alliance/5944326

Disclaimer: இந்தப் பகுதி கட்டுரையாளரின் பார்வையை வெளிப்படுத்துகிறது. செய்திக்காகவும் விவாதத்திற்காகவும் இந்த தளத்தில் வெளியிடுகிறோம் – செந்தளம் செய்திப் பிரிவு