வரலாறு முடிந்துவிடவில்லை என்பதை செர்பிய மாணவர்கள் நிரூபித்துக் காட்டியது எப்படி

நாடுகளுக்கு இடையே ஓர் வழிகாட்டி ஒளிதீபம் – வரலாறு முடிந்துவிடவில்லை என்பதை செர்பிய மாணவர்கள் நிரூபித்துக் காட்டியது எப்படி

டொனால்ட் டிரம்ப், பெஞ்சமின் நெதன்யாகு மற்றும் அவர்களின் அரசியல் பின்பற்றுபவர்களால் அரசியல் வாழ்க்கை நாளுக்கு நாள் கட்டுப்படுத்தப்பட்டு வந்த ஒரு உலகில்—அதிகாரமே உண்மையின் இறுதிச் சான்று என்ற பாசிசக் கொள்கையின் சாம்பியன்களாக விளங்கிய அவர்கள் மத்தியில்; மனித சுதந்திரமானது கார்ப்பரேட் நலன்கள், அவற்றுடன் பிணைக்கப்பட்ட புவிசார் அரசியல் கணக்கீடுகள் மற்றும் அதிகார வர்க்கத்தின் தன்னிச்சையான விருப்பங்களின் அடிப்படையில் அளவிடப்பட்ட ஒரு உலகில், அரசியல் அறிவியலால் எந்தவொரு குறிப்பிட்ட வகையிலும் அடக்க முடியாத ஒன்று நிகழ்ந்தது.

தேசியவாதம், வரலாற்றுப் புனைவுகள், அடிவேர் வரை பரவிய ஊழல் மற்றும் திருத்த முடியாததாகத் தோன்றிய அரசியல் சர்வாதிகாரப் பண்பாடு ஆகியவற்றால் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு குணப்படுத்த முடியாத நோயாளியாகப் பல தசாப்தங்களாகச் சித்தரிக்கப்பட்டு வந்த செர்பியா என்னும் சிறிய பால்கன் நாட்டில், புரட்சிகரப் பல்கலைக்கழக மாணவர்கள், தலைமுறை தலைமுறையாக வந்த தொழில்முறை அரசியல்வாதிகளும் அரசியல் कार्यकर्त्याர்களும் தங்களது பிரம்மாண்டமான தேர்தல் வாக்குறுதிகளில்கூடச் செய்யத் தவறியதைச் சாதித்துக் காட்டினர். அவர்கள் தங்களை ஒருங்கிணைத்துக் கொண்டு, ஆளும் உரிமையை இழந்துவிட்ட ஓர் சர்வாதிகார ஆட்சி கட்டவிழ்த்துவிட்ட அனைத்து அடக்குமுறைகளையும் கிட்டத்தட்ட இரண்டு ஆண்டுகள் தாங்கி நின்று, இறுதியில் நாட்டின் நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் மகத்தான வெற்றியைப் பெற்றனர்.

அக்டோபர் 25, 2026 அன்று, உலகளாவிய அளவில் உண்மையிலேயே ஒரு அரிதான நற்செய்தியாகச் செர்பியா திகழ்ந்தது. அது ஒரு ஊழல் நிறைந்த அரசு அதிகாரத்திலிருந்து தூக்கி எறியப்பட்டதற்காக மட்டுமல்ல, மாறாக அதைவிட மிகவும் ஆழமான விளைவுகளைக் கொண்ட ஒன்று நிகழ்ந்ததால் ஆகும்: அனைத்துக் கணிப்புகளுக்கும் மாறாகவும், அந்த நம்பிக்கையை அணைக்கச் சூழ்ச்சிகள் நடைபெற்ற போதிலும், மனித வரலாற்றின் போக்கை இன்னும் சுதந்திரத்திற்கான போராட்டத்தின் வெற்றியை நோக்கித் திருப்ப முடியும் என்பதற்கான ஒரு சான்றாக இது அமைந்தது.

செர்பியாவின் இரண்டாவது பெரிய நகரமான நோவி சாட்டில் உள்ள ரயில் நிலையத்தின் கான்கிரீட் கூரை இடிந்து விழுந்து பதினாறு மனித உயிர்கள் பலியான இடத்தில்தான் இது அனைத்தும் தொடங்கியது; வழக்கம்போலப் பதிவு செய்யப்பட்டு, கோப்புகளில் அடைக்கப்பட்டு, காலப்போக்கில் மறக்கப்படக்கூடிய ஒன்றாக எதுவுமே நடக்காதது போலத் தொடரவே அரசு நினைத்தது. நிர்வாகக் கோப்புகளில் அடக்கம் செய்யப்படும் மற்றொரு சோகமாக மாறியிருக்க வேண்டிய ஒன்று, அதற்குப் பதிலாக ஒரு ஆழமான தர்ம விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தியது. பல்கலைக்கழக மற்றும் மேல்நிலைப் பள்ளி மாணவர்கள், இறந்தவர்களின் உயிர்களை வெறும் புள்ளிவிவரக் குறிப்புகளாகக் குறைக்கவோ அல்லது அவர்களின் இறப்புக்கான பொறுப்பைச் செர்பியாவின் சர்வாதிகார அதிபரும் வழக்கமான பொய்யருமான அலெக்சாண்டர் வூசிச்சின் செய்தியாளர் சந்திப்புகளுக்கு அடியில் புதைக்கவோ அனுமதிக்க மறுத்தனர். அவர்கள் தங்கள் வகுப்பறைகளைக் கைவிட்டு, வீதிகளில் இறங்கி, செர்பியா முழுவதும் நகரம் நகரமாக, கிராமம் கிராமமாகச் சென்று, அதிகாரப்பூர்வ திட்டங்களில் இடம்பெறாத ஒன்றை உருவாக்கத் தொடங்கினர்: ஆளுங்கட்சியின் பரந்த ஆதரவு இயந்திரத்தில் தங்களுக்கு சாதகமான இடத்தைப் பெற ஒருவரையொருவர் போட்டிபோடுவதே தங்கள் ஒரே எதிர்காலம் என்று ஆண்டுதோறும் முறையான முறையில் நம்ப வைக்கப்பட்ட மக்களிடையே நம்பிக்கையை வளர்த்தனர்.

அவர்களின் மனஉறுதியைப் போலவே அவர்களின் அமைப்பாக்க முறையும் புரட்சிகரமானதாக இருந்தது; பழைய புரட்சிகரப் பாரம்பரியத்திற்கு மாறாக, தங்களுக்குக் கீழே பணிய வேண்டிய ஒரு தலைவரை நியமிக்க அவர்கள் மறுத்தது அதைக் கூடுதல் சிறப்புடையதாக்கியது. அதற்குப் பதிலாக, அவர்கள் கேள்விகள் விவாதிக்கப்பட்டு, முடிவுகள் கூட்டாக எடுக்கப்பட்டு, பால்கன் அரசியல் பண்பாட்டில் முன்னோடியில்லாத புதுமையாகப் பொறுப்புகள் உண்மையிலேயே ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட 'பிளீனம்' எனப்படும் திறந்த, கலந்தாய்வு மாணவர் பேரவைகளை அமைத்தனர். நாடாளுமன்ற வேட்பாளர்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் எண்பதுக்கும் மேற்பட்ட மாணவர் பேரவைகள் பங்கேற்றன. இருப்பினும், மாணவர்கள் தங்கள் புரட்சிகரச் சாதனைகளைப் பயன்படுத்தி நாடாளுமன்ற இடங்களைக் கைப்பற்ற எந்த அவசரமும் காட்டவில்லை. மாறாக, தொழில்முறை அரசியல்வாதிகளின் பட்டியலுக்கு அப்பால் உள்ள பல்கலைக்கழகப் பேராசிரியர்கள், மருத்துவர்கள், கலைஞர்கள் மற்றும் பிற குடிமக்களிடம் அந்த இடங்களை ஒப்படைத்தனர். அதன் விளைவாக உருவான தேர்தல் பட்டியல், பூர்வாங்க முடிவுகளின்படி 52.71 சதவீத வாக்குகளையும் 140 நாடாளுமன்ற இடங்களையும் கைப்பற்றியது. வரலாறு வெற்றிகரமான புரட்சிகளையும் மாணவர் எழுச்சிகளையும் கண்டுள்ளது, ஆனால் ஒரு ஆட்சியாளர்களின் குழுவை மற்றொரு குழுவாலாக மாற்றாமல், ஜனநாயக முறையில் தன் பிரதிநிதிகளைத் தேர்ந்தெடுத்து, நாடாளுமன்றப் பெரும்பான்மையையும் பெற்ற ஒரு மாணவர் இயக்கத்தை வரலாறு இதற்கு முன் கண்டதில்லை.

உலகின் நமது பகுதியில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்த முயலும் முயற்சிகள் அடிக்கடி எவ்வாறு முடியுமோ, அதேபோன்று—எந்த நபர்களுக்கு எதிராக எழுச்சி தொடங்கப்பட்டதோ, அவர்களின் வெற்றியுடனேயே—இதுவும் முடிந்துவிடும் என்று எத்தனை முறை தோன்றியது! மாணவர்கள் 'உஸ்தாஷே' (இரண்டாம் உலகப் போரின்போது செர்பியர்கள், யூதர்கள் மற்றும் ரோமா மக்களின் படுகொலைக்குக் காரணமான குரோஷிய பாசிச இயக்கம்) என்றும், பயங்கரவாதிகள், வெளிநாட்டுப் கூலிப்படையினர் மற்றும் அரசின் எதிரிகள் என்றும் தூற்றப்பட்டனர். இந்த செயல்பாட்டில், வூசிச்சின் பிரச்சார இயந்திரம் நீதிக்கான ஒவ்வொரு கோரிக்கையையும் தேசத்துரோக மொழியில் மொழிபெயர்க்கும் திறமையை வெளிப்படுத்தியது. அண்டை நாடுகளிலும் விமர்சனங்களுக்குப் பஞ்சமில்லை. ஜாகிரெப் மற்றும் சராயேவோவில் உள்ள செர்பிய தேசியப் பண்பாட்டின் வலதுசாரி விமர்சகர்களின் கூற்றுப்படி, இந்த மாணவர்கள் பழைய செர்பிய தேசியவாதத்தின் மற்றொரு வடிவம் மட்டுமே என்றும், சில கோணங்களில் வூசிச்சை விட ஆபத்தானவர்கள் என்றும் கூறப்பட்டது. கார்ப்பரேட் கணக்கீடுகளுக்கு இடையூறாக இல்லாதவரை ஜனநாயகக் கொள்கைகள் மென்மையாகப் போற்றப்படும் ஐரோப்பிய அரசியல் அதிகாரத்தின் தாழ்வாரங்களில், மாணவர்களின் கோரிக்கைகள் நாட்டின் ஸ்திரத்தன்மை என்ற மேலோங்கிய தேவைகளுக்கு எதிராக எடையும் போடப்பட்டன. மேலைநாட்டுப் பத்திரிகையாளர்கள் இந்தப் போராட்டங்களைப் பற்றிச் செய்தி வெளியிட்டனர், ஆனால் வசதியான, அரை-காலனித்துவ ஆதிக்கத்திற்கு அச்சுறுத்தலாக இல்லாதவரை ஜனநாயகம் ஒரு சிறந்த அமைப்பு என்று நம்பிய பல மேலைநாட்டு அரசுகள், செர்பிய குடிமக்களின் சுதந்திரத்தை விட வூசிச்சின் ஆட்சியின் ஸ்திரத்தன்மைக்கே அதிக அனுதாபத்தைக் காட்டின.

இருப்பினும், ஒரு போராட்டம் தீவிரமடையும் தருணத்தில் அதைக் கைவிட வேண்டும் என்ற வழக்கமான அரசியலின் விதியை அறியாதவர்கள் போல மாணவர்கள் பின்வாங்க மறுத்தனர். அவர்கள் தாக்கப்பட்டபோதும், கைது செய்யப்பட்டபோதும், பல்கலைக்கழகங்களில் இருந்து நீக்கப்பட்டபோதும் அல்லது அரசு நிறுவனங்களுக்கும் ஆளுங்கட்சியின் முகாம்களுக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டைக் கண்டறிவது கடினமானபோதும் அவர்கள் അടിபணியவில்லை. தங்கள் சொந்த கருத்து வேறுபாடுகள், சோர்வு அல்லது வேறு வழியின்றித் தவிப்பவர்களைத் தேற்றுவதற்காகச் சொல்லப்படும் ஒரு தேவதைக் கதையைப் போல வெற்றி தோன்றிய மிக ஆபத்தான தோல்வியின் தருணத்திலும் அவர்கள் தளரவில்லை. அவர்களின் தைரியம் பயமின்மையிலிருந்து பிறக்கவில்லை, மாறாக மனித கண்ணியத்தின் எல்லையைத் தீர்மானிக்கும் அதிகாரம் பயத்திற்கு உள்ளது என்பதை ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்ததிலிருந்து பிறந்ததாகும். அவர்களின் எதிரிகள் தொலைக்காட்சி நெட்வொர்க்குகள், பரந்த நிதி ஆதாரங்கள் மற்றும் அரசு இயந்திரத்தைக் கொண்டிருந்தபோது, அரசியல் வியாபாரிகளின் வியப்பிற்குரிய வகையில், விலைக்கு வாங்கவோ அல்லது பணிய வைக்கவோ முடியாத ஒன்றை மாணவர்கள் கொண்டிருந்தனர்: பரஸ்பர நம்பிக்கை, ஒற்றுமை மற்றும் சாமானிய மக்களுக்குத் தங்கள் தலையெழுத்து அவர்களை ஆள்பவர்களின் பிரத்யேக அதிகார வரம்பிற்குள் மட்டும் இல்லை என்ற நம்பிக்கையை மீட்டுத் தரும் ஆற்றல்.

செர்பியாவில் செர்பிய மற்றும் போஸ்னியாக் மாணவர்களுக்கு இடையே நடந்த நிகழ்வு மிகவும் அற்புதம் வாய்ந்ததாகும். தீவிர செர்பிய தேசியவாதத்தின் இயல்பான கோட்டையாகவும், போஸ்னியாக் முஸ்லிம் சிறுபான்மையினர் நிரந்தர தனிமைப்படுத்தலுக்கு ஆளாக்கப்பட்ட இடமாகவும், கிறிஸ்துவமும் இஸ்லாமும் ஒத்துப்போக முடியாது என்பது பரஸ்பர அவநம்பிக்கைக்கான இறையியல் நியாயப்படுத்தலாகப் பயன்படுத்தப்பட்ட இடமாகவும் பல தசாப்தங்களாகச் சித்தரிக்கப்பட்ட ஒரு நாடு, ஒரு குறிப்பிடத்தக்க சகோதரத்துவத்தின் களமாக மாறியது.

செர்பியாவின் முஸ்லிம்கள் அதிகம் வாழும் சஞ்சக் பிராந்தியத்தின் கலாச்சார மற்றும் அரசியல் மையமான நோவி பாசாரில், வெவ்வேறு மதங்கள் மற்றும் தேசியங்களைச் சேர்ந்த மாணவர்களின் பிரம்மாண்டமான கூட்டத்தில், செர்பியாவைச் சேர்ந்தவர் என்பதற்கான அர்த்தம் அரசுப் பிரச்சாரங்களால் ஒருபோதும் வழங்க முடியாத அளவிற்கு உயர்ந்து நின்றது. தெற்கு செர்பியாவின் முக்கிய நகரமான நிஷில், ரமலான் நோன்பு துறக்கும் இப்தார் உணவை முஸ்லிம் மாணவர்களுக்காக மற்ற மாணவர்கள் தயாரித்தனர். நோவி பாசாரில், ஈஸ்டருக்கு முன் நோன்பு நோற்கும் ஆர்த்தடாக்ஸ் கிறிஸ்தவர்களுக்கான நோன்பு உணவுகள் தயாரிக்கப்பட்டன, அதே வேளையில் போஸ்னியாக் மாணவர்கள் செர்பிய ஆர்த்தடாக்ஸ் மடாலயங்களின் சுவர்களுக்குள்ளும் விருந்தோம்பலைப் பெற்றனர். மற்றொரு மனிதனை மனிதனாக அங்கீகரிக்க யாரும் தங்களின் அடையாளத்தைக் கைவிட வேண்டியிருக்கவில்லை. ஒருவேளை முழு இயக்கத்தின் மிக ஆழமான விடுதலை முக்கியத்துவம் அதில் நிலவக்கூடும்.

இது எவ்வளவு மகத்தான வரலாற்று முரண்பாடு! திருத்த முடியாத, ரத்தவெறி பிடித்த தேசியவாதப் பண்பைக் கொண்ட நாடாகவும், அரசியல் மற்றும் கலாச்சாரப் பிற்போக்குத்தனத்தில் நிரந்தரமாகச் சிறைவைக்கப்பட்ட நாடாகவும் சுயநல நிபுணர்களால் கைவிடப்பட்ட செர்பியா, போஸ்னியா மற்றும் ஹெர்ஸகோவினாவை விடவும் செர்பியர்களுக்கும் போஸ்னியாக்குகளுக்கும் இடையிலான நம்பிக்கை அதிக உறுதியுடன் கட்டியெழுப்பப்படும் இடமாக மாறியது; இரு மக்களின் உயிர்வாழ்விற்கும் அத்தகைய நம்பிக்கையே அடிப்படைத் தேவையாக இருக்க வேண்டிய இடத்தில் இது நடந்தது. சராயேவோ மற்றும் பாஞ்சா லூகாவின் அரசியல் உயரடுக்கினர் இனப் பயத்தைத் தங்களின் தேர்தல் முதலீடாகத் தொடர்ந்து வளர்த்து வரும் நிலையில், செர்பியாவின் மாணவர்கள் சகோதரத்துவம் என்பது தாராளமான தினசரி படிகள், திட்ட அறிக்கைகள் மற்றும் செயற்கைப் புன்னகையுடன் கூடிய புகைப்படங்களுடன் கூடிய சகிப்புத்தன்மைப் பயிலரங்குகளில் உருவாக்கப்படுவதில்லை என்பதை நிரூபித்துக் காட்டினர். அது அநீதி, தியாகம் மற்றும் நம்பிக்கை ஆகியவற்றின் பகிர்ந்தளிக்கப்பட்ட அனுபவத்தின் மூலமே உருவாகிறது. இந்த இளைஞர்களுக்கிடையேயான வேறுபாடுகள் மறைந்துவிடவில்லை. அவை மற்றவர்களால் உருவாக்கப்பட்டு கையாளப்பட்ட பகைமைக்கான நியாயங்களாக இருப்பது நின்றுபோயின. மேலும் எந்தவொரு தேர்தல் ஆணையமும் சான்றளிக்கவோ அல்லது ரத்து செய்யவோ முடியாத ஒரு வெற்றி இதுவாகும்.

அமெரிக்க மானுடவியலாளர் மார்கரெட் மீட் தனது 'கலாச்சாரமும் அர்ப்பணிப்பும்' (Culture and Commitment) என்ற நூலில், 'முன்னறிவிக்கும் கலாச்சாரம்' (prefigurative culture) என்று அழைத்ததை விவரித்தார்; பல நூற்றாண்டுகளாக இளைஞர்களுக்கு அறிவுறுத்திய மூத்த தலைமுறையினர், தங்களின் குழந்தைகள் எதிர்காலத்தைப் பற்றி ஏதேனும் தெரிந்திருக்கக் கூடும் என்ற சங்கடமான சாத்தியக்கூறை இறுதியாக எதிர்கொள்ள வேண்டிய ஒரு அசாதாரண வரலாற்று அமைப்பாகும் அது. செர்பியாவில் நடந்தது சரியாக இதுதான். மாணவர்கள் வெறும் ஆட்சி மாற்றத்தை மட்டும் கோரவில்லை. சோசலிசத்திற்கு பிந்தைய மாற்றத்தின் பல சாதனைகளுடன் சேர்த்து மூத்த தலைமுறையினர் மறந்த கூட்டான முடிவெடுக்கும் கலையில் தங்களது பெற்றோருக்கு ஒரு நடைமுறைப் பாடத்தையும் கற்பித்தனர். அமெரிக்க சமூகவியலாளர் லூயிஸ் ஃபியூயர் தனது 'தலைமுறைகளின் மோதல்' (The Conflict of Generations) என்ற நூலில், மாணவர் எழுச்சிகளின் உன்னதமான லட்சியவாதம் தலைமுறைகளுக்கு இடையேயான அழிவுகரமான பகைமையாக எளிதில் சீரழிந்துவிடும் என்று எச்சரித்தார். செர்பியாவின் மாணவர்கள் அந்த வரலாற்றுப் பொறியிலிருந்து தப்பித்தனர். அவர்கள் நிறுவனங்களை இடித்துத் தள்ள முற்படவில்லை, மாறாக அவற்றின் அரசியலமைப்பு மற்றும் நிறுவனக் கொள்கைகளின்படி அவை எந்த நோக்கத்திற்காக அமைக்கப்பட்டனவோ, அந்த நோக்கத்திற்கு மீட்டெடுக்கவே முற்பட்டனர்.

எனவே, செர்பிய மக்களையும் சமூகத்தையும் பற்றிய கொடூரமான கோட்பாடுகளுக்கு, குறிப்பாகத் தீவிர தேசியவாதம், வன்முறை மற்றும் சர்வாதிகாரம் ஆகியவை முழு தேசத்தின் பரம்பரை குணங்கள் என்று கூறும் கோட்பாடுகளுக்கு இறுதியாக ஓய்வு அளிப்பதற்கான நேரம் இதுவாகும். இத்தகைய அறிவுசார் அகந்தைகள், அவர்கள் ஆராய்வதாகக் கூறிக்கொண்ட சமூகத்தைப் பற்றியதை விட, அவர்களின் ஆசிரியர்களின் நோயியல் சோம்பேறித்தனத்தைப் பற்றியே அதிகமாக வெளிப்படுத்தியுள்ளன. ஏனெனில், இந்த தலைமுறையும் ஒரு வரலாற்று வெற்றிடத்திலிருந்து வெளிவரவில்லை. பயந்தவர்களாக, குழப்பமடைந்தவர்களாக, ஏழ்மையடைந்தவர்களாக, அரசியலில் கையாளுதலுக்கு உள்ளானவர்களாக அல்லது தங்கள் சொந்த இயலாமையை ஏற்றுக்கொண்டவர்களாக இருந்த மனிதர்களால் இது வளர்க்கப்பட்டது; ஆனால் அவர்கள் தங்களால் எப்போதும் பாதுகாக்க முடியாத ஒன்றை தங்கள் குழந்தைகளுக்கு வழங்கினர்: மானம், சுதந்திரம் மற்றும் பொறுப்புணர்வு. மனசாட்சி விற்பனைக்கு இல்லாத வாலிபர்களையும் பெண்களையும் அவர்கள் வளர்த்தனர். போராட்டத்தில் தாங்களே வெற்றிபெறும் வலிமை அவர்களுக்கு இல்லாதிருந்திருக்கலாம், ஆனால் வெற்றி பெற்றவர்களை அவர்கள் வளர்த்தெடுத்தனர். இவ்வாறு, அனைத்துத் துயரமான வரலாற்று கணிப்புகளையும் மீறி, எந்தவொரு அரசியல் வெற்றியும் உத்தரவாதம் அளித்திருக்க முடியாத ஒன்றை அவர்கள் சம்பாதித்தனர்: தங்கள் குழந்தைகளால் வெட்கமின்றி நினைவுகூரப்படும் உரிமை. நீண்ட தசாப்த கால வரலாற்றுத் தவறுகள் மற்றும் வலிமிகுந்த தோல்விகளுக்குப் பிறகு, செர்பியா தனது சுதந்திரப் போராட்டத்தின் மிகச்சிறந்த பாரம்பரியத்திற்குத் திரும்புகிறது, அதன் கடந்த காலத்தின் உன்னதமான அத்தியாயங்களுக்குத் தகுதியான எதிர்காலத்தை உருவாக்குகிறது. மூலதனத்தின் சக்தி, சர்வாதிகார விருப்பம் மற்றும் இராஜதந்திர ஞானத்தின் அளவிற்கு உயர்த்தப்பட்ட ஊழல் நிறைந்த சுயநலம் ஆகியவற்றின் முன் ஜனநாயகம் பின்வாங்கும் ஒரு காலத்தில், வரலாறு முடிந்துவிடவில்லை என்பதையும், கீழ்ப்படிதல் மனிதகுலத்தின் தலையெழுத்து அல்ல என்பதையும், எந்த அரசாங்கமும் நிரந்தரமானது அல்ல என்பதையும் ஒரு தலைமுறை நிரூபித்துள்ளது. நாடுகளுக்கு இடையே ஓர் வழிகாட்டி ஒளியாக மாற செர்பியாவிற்கு ஒரு வாய்ப்பு மட்டும் வழங்கப்படவில்லை. அதன் மிகச்சிறந்த தருணங்களில், அது பிரகாசமாக எரிய வேண்டிய தருணங்களில் அதன் ஒளியை அணைய அனுமதித்தபோதிலும், அது எப்போதும் ஒரு வழிகாட்டி ஒளியாகவே இருந்துள்ளது. ஏனெனில் செர்பியாவில், உலகில் உள்ள மற்ற எல்லா இடங்களையும் போலவே, பாவமற்ற தேசங்கள் எதுவும் இல்லை, தவறிழைக்கும் மனிதர்கள் மட்டுமே உள்ளனர், அவர்கள் கடுமையான மாயைகளுக்கு ஆளாகக்கூடியவர்கள், அதே வேளையில் தைரியம் மற்றும் மனிதநேயத்தின் மிக உயர்ந்த செயல்களுக்கும் வல்லமை படைத்தவர்கள். மனித ஆன்மாவின் மகத்துவம் ஒருபோதும் வீழாமல் இருப்பதில் இல்லை, மாறாக அனைத்துப் பின்னடைவுகளையும் மீறி மீண்டும் மீண்டும் எழுவதில் உள்ளது; ஒளியும் சுதந்திரமும் இருளை அறியாதவர்களின் சலுகைகள் அல்ல, மாறாக அதில் என்றென்றும் உழல மறுத்தவர்களின் கடின உழைப்பால் பெறப்பட்ட வெற்றி என்பதை நிரூபிப்பதாகும்.

வுக் பாச்சானோவிச்

https://countercurrents.org/2026/10/a-beacon-among-nations-how-serbias-students-proved-that-history-is-not-over/

Disclaimer: இந்தப் பகுதி கட்டுரையாளரின் பார்வையை வெளிப்படுத்துகிறது. செய்திக்காகவும் விவாதத்திற்காகவும் இந்த தளத்தில் வெளியிடுகிறோம் – செந்தளம் செய்திப் பிரிவு